Mijn positie in het gezin is toch flink veranderd

Tegenwoordig woon ik gezellig samen met mijn moeder. Voor het eerst woon ik echt alleen samen met mijn moeder. Vroeger was er altijd wel iemand in de buurt of kwam weer even terug intrekken door een moeilijke tijd. De tijden veranderen gewoon super snel. Nou vind ik dit persoonlijk een erg fijne woon situatie. Je positie veranderd alleen wel enorm. We worden op elkaar gewezen en we moeten het samen maar zien te redden.

Als kind wilde ik altijd zorgen voor het gezin. Ik zou mijn vader wel aanpakken en het gezin beschermen. Niemand zou aan mijn moeder of mijn zus komen. Ik ging nog liever zelf verloren dan dat we hun zouden verliezen. Niet een geheel gezonde situatie, maar het ging wel om liefde. In mijn ogen is liefde toch bijna nooit slecht. Je kan er wel heel veel van leren. Als kind stelde het alleen niet zo veel voor. Wat had ik nou weer kunnen doen. Al heb ik wel veel gesprekken in die tijd gevoerd. Nou ben ik gelukkig toch wat groter geworden en nog wijzer 😉 Er is echt een hoop veranderd. Nu de laatste paar maanden wordt dat wel steeds meer duidelijker.

Qua financieel gebied sta ik wel meer in de zonnestralen. Bij de rest van het gezin  is dit niet al te best. Al heb ik natuurlijk nog niet zo veel vaste lasten. Laten we het er maar gewoon op houden dat ik goed kan rond komen. Dat vind ik soms zelf wel pijnlijk voor mijn moeder. De eeuwige strijd en struggels kan ik nog elke dag lezen in haar ogen.  Met liefde zou ik haar dan veel willen doneren. Dat zal alleen niet de strijd oplossen en zoveel verdien ik nou ook weer niet. Gelukkig kan ze na heel wat jaren weer werken. Ze werkt nu op de plekken waar ze het liefst zou willen werken. Hopelijk zal dat op langere termijn haar omhoog helpen. Dan gaan wij zeker snel eens samen op vakantie 🙂

Mijn moeder is door haar nieuwe werk wel later dan mij thuis. Ik ben meestal al veel eerder terug vanuit stage. Nou zorg ik dus vaak voor het eten. Dat vind ik persoonlijk ook erg leuk om te doen. Ik hou echt van koken. Al wil ze mij toch nog te vaak helpen hoor. Kom ik thuis is alles al klaar gezet en geschild. Menige discussies al over gevoerd, maar dat moet ooit wel goed komen. Dat is toch denk ik een beetje dat moederseigen en een kleine schaamte. Schaamte is misschien een heel groot wordt, maar ik hoop dat je het wel begrijp. Normaal is de situatie gewoon andersom. Dan voelt het misschien een beetje onnatuurlijk. Ach, ons leven is soms toch al onnatuurlijk, dus daar moeten we lekker schijt aan hebben. Ik doe het met liefde.

Vroeger zat ik ook altijd weer te zeiken als ik moest afwassen. Zelfs dat begin ik met wat meer liefde te doen. Al mag mijn moeder wel wat minder theeglazen gaan gebruiken. Wat drinkt dat mens veel zeg. Één of twee glazen zijn genoeg hoor. Nee, even zonder dollen ik begin het wel met meer liefde te doen. Gewoon lekker even dat koptelefoontje op en mee zingen met de muziek. Anders doe ik ook muziek luisteren en dan kan ik net zo goed gelijk even dit doen. Wat kan dat nou kwaad om dat om de dag te doen.

We zijn ook echt elkaars biechtvader geworden. We kletsen gewoon heel veel. Dan ben ik toch altijd weer blij dat ze haar verhaal weer even durf te delen. Zo doe ik dat gelukkig ook andersom. We kletsen toch altijd al super veel. Kunnen we dat beter samen doen. Volgens mij hebben we er beide wel profijt van. Hopelijk lucht het haar ook altijd net zo veel op als dat het voor mij doet.

Persoonlijk vind ik echt dat we ons in een mooi plaatje bevinden. Samen hebben we het toch maar mooi voor elkaar. Geen echte ruzies meer en gewoon elkaar een beetje pesten. Dat hoort er gewoon bij. Zeker bij onze moeder-zoon band. Dan is mijn positie en gedrag maar anders dan in ander gezin. Ik ben hier heel blij mee

 

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Waar wil ik eigenlijk heen qua film werk

De filmwereld kan bijzonder hard zijn. Alleen daarnaast is het ook nog eens enorm. Je kan echt alle kanten op. Je kan kiezen voor de spotlicht of de stilte achter de schermen. Natuurlijk ligt het ook een beetje aan je kansen waarin je terecht kan komen. Alleen je hebt zelf natuurlijk wel een ideaalbeeld. Over dat ik in de mediawereld terecht wil komen schrijf ik vaak genoeg. Echter heb ik nog niet echt verteld waar ik mij zelf precies zie werken en wat ik daar dan precies moet doen. Het werd maar eens tijd hé.

Nou heb ik dit jaar voor het eerst audities gedaan voor de toneelschool. Ik wist bijna voor de 100% dat het dit jaar nog niet zal lukken. Dat vond ik ook oprecht niet erg. Het liefst zie ik mij namelijk slagen voor de BNNVARA academy. Dat is voor mij echt de droomplek om terecht te komen. Daar verklap ik dan ook direct mijn eerste keuze mee. De keuze voor tv of film. De tv-wereld heeft mij namelijk altijd net iets meer getrokken. Tenminste programma’s opnemen heeft mijn aandacht getrokken. De tv word helaas steeds wat minder populair, maar gelukkig hebben we daar nog internet. Als het maar gewoon te maken heeft met topprogramma’s neerzetten en het liefst ook met BNNVARA. Dat trekt mij nu even net iets meer. Al is RTL ook zeker niet verkeerd hoor 😉

De bioscoopfilmwereld vind ik ook echt heel leuk. Alleen ik vind het maken zo enorm leuk. Dat kan ik denk ik meer in de tv-wereld. Ik zou qua film het eerder zelf willen schrijven. Alleen dat is weer een ander verhaal. Er zijn echt een paar programma’s waar ik vol bewondering naar kijk. Mijn hele leven kijk ik al uit naar Spuiten en slikken. Dat is echt een droom. Alleen dat is niet de enige programma waar ik vol liefde naar kijk. Je zal het maar hebben, het is hier autistisch en Beau Five Days Inside vind ik ook echt geweldig. Meestal inderdaad programma’s waar je iets kan laten zien aan andere en er ook nog eens mensen mee kan helpen. Het besef creëren en taboes verbreken. Programma’s waar je tranen kan laten vloeien en/of enorm veel avontuur kan in beleven.

Daarnaast zou ik heel graag mijn leven eens vast willen leggen. Niet als vlogger, maar echt in een kleine docu/film. Een beetje zoals deze plek. Alleen dan wat leuker en mooier neer gezet. Dat is echt mijn ideale droom. Het toneel roep mij daar ook enorm mee. Dat is alleen wat makkelijker te regelen. Het publiek is dan alleen een ander verhaal.

De YouTube wereld trekt mij niet zoals het nu is. Ik zou dan echt mijn eigen plan trekken. Een beetje zoals StukTV. Echt programma’s neerzetten die ergens over gaan. Geen onzin verkopen en precies doen wat populair is. Dat zijn namelijk het hele kinderachtige dingen of dingen die echt nergens opslaan. Als ik het zou doen wil ik er wel echt met een trots gevoel op terug kunnen kijken. Je wilt toch niet geleefd worden door wat een ander wilt zien. In het beste geval vinden mensen jouw ideeën ook top vinden om naar te kijken.

Dit hoef ik van mij zelf ook zeker niet in een jaartijd neer te zetten. Het liefste zie ik het wel voor mijn vijfentwintigste/dertigste levensjaar gebeuren. Dan heb ik nog meer levenservaringen en dan hoop ik echt bezig te zijn met alleen nog maar dromen. Alleen dat is natuurlijk op zichzelf ook al een droom. Een droom waar ik in ieder geval heel hard voor zal blijven vechten

 

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

School is gewoon nooit zo mijn ding geweest

We mogen van geluk spreken met het onderwijs in Nederland. Het is natuurlijk niet het beste onderwijs, maar we mogen niet klagen. Toch heb ik mij nog nooit echt fijn gevoeld in het onderwijs. Niet vanwege pesterijtjes, dat ik geen vrienden had of dat ik het niveau niet aan kon. Al die dingen zijn bij mij gelukkig niet van toepassing. Ik heb het echt gewoon nooit leuk gevonden. Mijn ei kon ik er gewoon niet echt in kwijt. Ik wil mij gewoon lekker vrij kunnen bewegen en die vrije ruimte krijg je maar van weinig docenten.

Menige keren heb ik over dit onderwerp een discussie gekregen. Alleen maar vanwege het feit dat ik zei dat school niet echt mijn ding is. Sommige mensen voelen zich dan geroepen om zich er tegen aan te gooien. Je moet blij zijn dat je onderwijs mag volgen en je moet niet zo zeuren. Natuurlijk ben ik blij dat ik deze kans heb gekregen. Het eerste onderwijs heb je ook simpel gezegd gewoon nodig om je basiskennis op te bouwen. Alleen het is geen heilig onderwerp hoor waar je geen mening over mag geven. Ik zit gewoon altijd op tijd in de les en ik heb nog nooit gespijbeld. Ik heb er alleen niet vaak met plezier gezeten.

De meeste dingen waar ik echt iets aan heb gehad, heb ik niet op school geleerd. Dit heb ik in het dagelijkse leven geleerd of op stage. De lessen die ik nu soms krijg slaan helemaal nergens op. Één vak hebben we zelfs afgerond met maar 3 lessen. We hadden er eigenlijk zo’n 10 a 15 moeten krijgen. Dat valt dan toch ook gewoon niet meer serieus te nemen.

Nederlands is dit jaar ook zo’n mooi voorbeeld. Dankzij mijn blog ben ik gewoon een stuk beter geworden in de Nederlandse taal. Mijn dyslexie is een stuk moeilijker terug te zien, dan enkele jaren terug. Dit jaar ben ik op één of andere manier ook geslaagd met de hoogste cijfer van de klas. Toch had ik elke week weer discussies met mijn Nederlands docent. Normaal voer ik bijna nooit discussies met docenten. Al helemaal niet met de vak docenten waar bij ik goede punten haal. Wij mogen elkaar gewoon niet echt. Dat zie ik niet alleen, maar dat zien we eigenlijk allemaal. Ze hielt zich zo krampachtig vast aan de lesstof. Sommige oefeningen bleven we maar keer op keer herhalen. Na een tijdje kwamen er ook steeds minder mensen naar haar les.

Na heel wat lessen begon ze ineens een discussie met mij aan te gaan. Elke keer kwam ze weer naar mij toe dat ik moest werken, terwijl ik gewoon aan mijn Nederlands presentatie aan het werk was. Dat ging over BNNVARA, dus dan moet je wel op die website kijken. Nou snap ik ook wel dat je je een keertje kan vergissen. Zij zei dit alleen niet één keer tegen mij. Nee, werkelijk elke keer kwam ze weer naar mij toe om even op mijn scherm te kijken en het mij te zeggen. Daarna begon ze weer over het feit dat die nog niet af was. Kijk als dit nou een paar dagen van tevoren was, dan had ik haar begrepen, maar ze deed dit een maand voor mijn presentatie al. Sommige mensen waren nog niet eens begonnen die het een week later moesten gaan presenteren.

Per les ging ik mij steeds meer irriteren. Ik kan veel incasseren. Alleen na een tijdje raakt mijn lontje ook steeds meer op. Ik vroeg toen op een dag of ik andere oefeningen mocht gaan doen. Persoonlijk werk ik veel liever aan mijn spelling. Daar kan ik zeker nog iets in verbeteren. Toen verbaasde ze mij echt heel erg. In plaats van een ja of een nee, vroeg ze mij ineens waarom ik dan op MBO zat en niet op een hoger niveau. Als ik alles toch al wist, dan zat ik daar toch niet. Voor mij was de maat toen echt vol. De aanval werd geopend. Ik ben door drie vakken op mavo geraakt.

Op het Vwo bakte ik niks van de vreemde talen. Mijn talenknobbel is helaas niet zo goed en mijn dyslexie werkt ook niet echt mee. Als ik koos voor Mavo, dan mocht ik Duits en Frans al in het tweede jaar weg laten vallen. Daar moest ik toen voor kiezen.  Dit zei ik haar toen op een iets andere manier, maar gelukkig nog best op een nette manier. Na deze les veranderde ze gelukkig dan ook. Ze liet een lijstje rondgaan waarop je moest schrijven wat je wilde leren. Al ben ik nu wel erg blij dat ik van haar geen lessen meer hoef te volgen.

De vrijheid mis ik gewoon enorm in het onderwijs. Je kan soms gewoon veel beter vragen wat iemand zou willen leren en wat zijn/haar doel precies is. Talenten worden dan meer zichtbaar en je kan veel meer successen behalen. Nou blijf dat natuurlijk een lastige kwestie qua grote van de klas en financieel. Alleen er zijn altijd mogelijkheden.

Misschien hou ik daarom ook zoveel van sommige kunstscholen. Het is echt heel hard werken en vaak ook in de weekenden. Alleen ze kijken wel echt naar de personen. Wat wil jij bereiken en hoe kunnen hun jou daarbij begeleiden. Zo zou ik school zelfs leuk gaan vinden. Je leert niet alles uit een boek. Via je ogen en oren leer je vaak nog veel meer.

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Gezellig even naar mijn oma en de oudjes toe

Vanaf kinds af aan heb ik altijd maar één oma gehad. Die vanaf mijn vaders kant heb ik nooit leren kennen. Al ben ik daar juist wel blij mee. Ik mag gelukkig wel van geluk spreken dat ik een hele leuke oma heb getroffen. Alleen de tijden veranderen helaas wel eens. Mijn oma wordt binnen kort alweer 86 en is behoorlijk aan het aftakelen. Ze woonde eerst in de zorg hotel, maar daar is het einde van in zicht. Ze kunnen haar zorgen niet meer aan en ze begint steeds meer dingen te zien. Zo zit ze nu in een observatie huisje samen met heel veel andere bejaarden. Een plek vol met mooie mensen, herinneringen en momenten.

Samen met mijn moedertje ging ik naar haar toe. Even op bezoek bij mijn lieve oma. Dit was de eerste keer dat ik haar daar ging opzoeken. Mijn moeder was er wel al één keer langs gegaan, maar die was de weg al lang weer vergeten. Haar geheugen is ook niet meer al te best 😉 Al vond ik dat best knap, want het leek wel alsof we door de dierentuin liepen. Ze hadden alles met codes afgesloten, maar ze hadden ook schuttingen neer gezet. De oudjes mogen natuurlijk niet weg rennen hé. Dat was in de meeste gevallen natuurlijk al niet meer echt mogelijk. Dat zag je al snel bij aankomst.

Wij kwamen namelijk aan op mijn oma’s afdeling. Ze was alleen niet te vinden in haar kamertje. Daar gaat ze natuurlijk niet zitten te mokken. Ze zat gezellig in de eetkamer/woonkamer. Dat kon je natuurlijk al van ver horen. Zo is dat in de meeste gevallen van mijn familie wel het geval. Je hoort en ziet ze overal wel kletsen. Zelfs ik val er vaak stil door. Al vind ik dat meestal juist grappig om te zien. Het is in ieder geval wel een kenmerk van de familie. Toen mijn moeder langs liep riep ze haar naam al vrij snel over de gangen heen. Hey, Marina. Ik kwam er maar stiekem achteraan gelopen. In de deuropening zat alleen een man in een rolstoel. Eigenlijk niks bijzonders te doen. Hij ging gewoon steeds in en uit de kamer. Van mij mocht die dat zeker gewoon lekker blijven doen. Als dat zijn ding is, zal je mij zeker niet horen klagen.

Gelukkig konden we na een tijdje in ieder geval wel langs hem lopen. Ik was hier tenslotte wel voor mijn oma. Daar leerde ik gelijk twee nieuwe mensen kennen. De ene woonde daar ook even tijdelijk en de ander was zijn vriendin. Het bleken dorpsgenootjes te zijn. Dit bewees wel gelijk weer dat we in dit dorp elkaar niet allemaal kennen. Deze twee leuke mensen had ik nog nooit van mijn leven gezien. Er vormde gelukkig al snel leuke gesprekken. Al was ik wel een beetje afgeleid. Midden op de tafel stond zo’n hele grote rode knop. Zo’n knop die bijna schreeuwt ‘’druk op mij’’. Gelukkig heb ik dat toch maar niet gedaan. Anders zou alle alarm bellen afgaan.

 

Na een tijdje zag ik nog een paar bekende binnen lopen. Mijn grote neef kwam met zijn vrouw en kinderen binnen gelopen. Nou heb ik al vaak zat hier verteld dat ik een grote zwak voor die kant van de familie heb. Ze hebben ons vroeger enorm vaak geholpen en mijn neef heeft mij veel mooie momenten bezorgd. Ik ben ook echt gek op zijn kleine hummeltjes. In de schattigheidswedstrijd van de familie sta ik zeker geen nummer 1 meer. Daar staan hun dik boven aan. De jongste was in slaap gevallen. Die werd slapend naar binnen gedragen. Daar werd hij op de stoel gezet en sliep gewoon rustig verder. Na een tijdje werd hij gelukkig wakker.

Mijn oma zag direct niemand meer. Dan draait het natuurlijk even alleen om die kleine hummeltjes. Dat snap ik voorkomen. Ik heb stiekem dan ook alleen nog maar even oog voor hun. Nou is er alleen één ding altijd zeker. Ze zijn eerst altijd een beetje verlegen en angstig voor mij. Als ik kijk, dan verstoppen ze zichzelf achter papa en mama. Na een tijdje verdwijnt dat gelukkig vanzelf weer. Tot die tijd ging ik even om mij heen kijken.

Er liep bijvoorbeeld een oud vrouwtje de hele tijd langs met haar rollator. Ze liep lang of ze ging even naar binnen. Heel gek, maar ze wist zelf ook niet zo goed wat ze nou echt wilde. Ook zat er een man in de kamer. Volgens mij kon de beste man niet meer praten. Hij wees wel de hele tijd naar mij. Ik lachte dan vriendelijk terug en dan ging hij weer tevreden naar voren kijken. Hopelijk heb ik zijn dag daardoor weer wat beter gemaakt. Het gaf mij in ieder geval een heel goed gevoel. Zo zag je in ieder geval wel weer dat elke bewoner zo zijn eigen trekjes had. Noem mij een idioot, maar dat vind ik heel mooi om te zien. Ik zou daar uren kunnen zitten en iedereen kunnen observeren. Het is te mooi om te zien.

https://www.instagram.com/p/BgvWb7EBbRP/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

 

De neefjes waren in ieder geval ontwaakt uit hun verlegenheid. Zo kwam de oudste van de twee naar mij toe om een potje te kwartenten. Je moest alleen bij deze versie maar 3 plaatjes verzamelen. Blijkbaar won hij thuis bijna alle spellen. Dat doe ik alleen ook altijd, dus dit werd een serieus potje. Gelukkig kon hij tegen zijn verlies, want ook nu won ik beide potjes. Vol verbazing keek hij toe, wanneer ik weer drie plaatjes had verzameld. Na een tijdje vroeg hij ook voorzichtig ‘’ je speelt niet vals hé’’. Gelukkig hadden we wel een troostprijs we mochten peperemuntjes pakken uit oma’s laatje. Nou dat zagen ze wel zitten hoor. Ik voorop en hun achter mij aanrennen met hun korte beentjes. Het zag er echt te lief en te schattig voorwoorden uit. Ik moet dan altijd weer even terugdenken aan de momenten toen ik zo klein mannetje was.

Hierna waren we los hoor. Er kwam een fotosessie met elkaar en we gingen stiekem een beetje stoeien. Na een tijdje trok mijn moeder mij maar weer mee naar huis toe. Het werd iets te druk en te gezellig. Ja, ik word dan ook altijd weer even een klein kind. Ik hou gewoon veel van mijn familie en ik zie ze helaas zo weinig. Even losgaan met ze kan dan nooit kwaad.

Het was in ieder geval weer een dag om nooit te vergeten. Daar zijn deze momenten te mooi voor 🙂

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

De dagen na de uitzendingen

Wanneer het kan zorg ik dat ik bij opnames ben. Zo probeer ik een mooie C.V. op te bouwen. Daarnaast probeer ik veel workshops te volgen. Alleen daar zien jullie niet zoveel van. Van de opnames natuurlijk wel. Dat deel ik ook altijd met veel liefde. De reacties zijn dan gelukkig vaak erg lief en leuk om te lezen. Ik vond het wel eens tijd om over die reacties te hebben.

Vooral op de werkvloer merk ik het de laatste tijd. Ik ben gelukkig direct eerlijk geweest over mijn droombaan en bezigheden. Zo wisten zo ook dat ik opnames had. Op mijn werk word ik door één collega nu Robbert genoemd en als ik langs loop hoor ik grapjes over Cocaïne. Klink misschien voor een ander heel raar. Voor mij klinkt het eerder als muziek in de oren. Het is toch tof das ze naar radar voor mij hebben gekeken. Even kijken hoe ik het had gedaan. Is toch een gek gezicht om een collega zogenaamde coke te zien snuiven. Ja, een grapje over mijn werklocatie kan dan niet uit blijven. Hoe kan je een coke gebruiker nou op de financiële afdeling zetten. In de meeste gevallen is dat niet echt een slim plan.

Ook krijg ik veel leuke appjes en via sociale media berichtjes. Het blijf gewoon leuk om zulke berichtjes te krijgen. Blijf ook altijd mooi om te zien dat mensen foto’s ervan sturen. De mooiste blijven met het bekende rondje erop getekend. Even een rondje om mijn hoofd getekend. Als of ik zelf niet weet waar ik liep/zat. Soms komt dit ook echt van hele onverwachte hoeken. Mensen die bijvoorbeeld bij mij op de basisschool zaten en die ik eigenlijk toen nooit echt sprak.

December was natuurlijk ook een mooi voorbeeld. Via mijn deelname aan Het Instituut kwam ik op tv, in de krant en mocht ik naar de radio komen. Dat zijn gewoon handige dingen om te netwerken en je begint de groei ervan te zien. Eerder kreeg ik nooit zoveel berichten na opnames. Momenteel is dat vaak toch het geval. Trots is niet het juiste woord, maar het is toch een blijk van waardering. Zolang mensen je zien en over je praten groei je in dit wereldje. Dit is voor mij alleen maar meer een rede om door te pakken. Het geef weer nieuwe kracht om door te pakken. Door te pakken naar een nieuw level. Niet meer vaak van die kleine rolletjes, maar meer van die grote. Dit voelt gewoon geweldig en het smaakt naar veel meer.

Nou kan ik dat natuurlijk wel willen, maar regisseurs moeten dit natuurlijk ook wel willen. Daar ga ik zeker nog harder voor werken. Zo heb ik alweer twee grote workshops op de planning staan, nog eentje waar ik heen wil, maar nog moet vast leggen en aanstaande zondag ben ik weer in Hilversum te vinden voor een leuke klus. Een vriend kreeg die klus en mocht iemand mee nemen. Gelukkig dacht hij ook even aan mij. Zo kan ik zondag weer naar één van de leukste plekken van Nederland.

We gaan wel weer zien waar we allemaal terug zullen komen. Ik wil er in ieder geval voor gaan zorgen dat ik die berichtjes altijd zou kunnen krijgen. De kansen zijn er en ik kan ze gelukkig vaak zat pakken. Wie weet waar we over een paar jaar zullen staan. Ik kan in ieder geval altijd zeggen dat ik er vol voor ben gegaan.

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Mag je eindelijk stemmen, doet je gemeente niet mee

Vraag mij niet waarom, maar ik vind de politiek altijd al interessant. Helaas mag ik pas sinds 2016 stemmen. Sindsdien doe ik het wel altijd. Dit jaar probeerde ik weer om de kieswijzer in te vullen. Bijna alle gemeentes stonden ertussen. Alleen op die van mij kon je niet drukken. Mijn gemeente deed dit keer blijkbaar niet mee. Ze willen van de hele Hoekse Waard één gemeente maken. Deze verkiezing was dus ‘’niet nodig’’. Daar ging mijn tweede kans om te stemmen.

Het is toch weer een gemiste kans. Ze hadden beter gelijk nog een stemming kunnen doen of we wel één gemeente willen worden. De meeste mensen willen dit namelijk helemaal niet. Wat ik er precies van vind weet ik nog niet zo goed. Het zou best wel eens kunnen dat het helemaal in de soep loop. Nu is alles lokaal geregeld en dat wordt dan toch even anders. Wel ben ik van mening dat je pas ergens een mening over mag geven als je er echt alles over weet. Hier weet ik gewoon nog te weinig van. Toch maar eens een beetje gaan in lezen.

Gelukkig mochten we vandaag toch nog een beetje stemmen. Voor het referendum mochten we wel nog langs komen. De vraag blijf daarbij alleen nog wel of ze er iets mee gaan doen. Waarschijnlijk kunnen we de uitslag daarvan wel al een beetje. Tot nu toe zie ik bijna iedereen over nee praten, dus dat zal er dan waarschijnlijk wel uitkomen. Daar kan je bijna wel van uitgaan. Al zouden ze in Den Haag liever wat anders zien. Dit gaat hoog waarschijnlijk dus vaak nog terugkomen. Eerst vanwege dat ze er niks mee doen en later weer als argument waarom je niet op die partijen moet stemmen. Wat de uitslag ook zal zijn het komt altijd wel weer terug.

Blijf het stembureau altijd wel iets moois vinden. De vorige stemming was ik de allereerste stemmen van mijn dorp. Net voor school was ik er nog even langs gegaan. Vond het toch wel een grappig gezicht dat ik de allereerste was. Ze waren zelf ook een beetje verbaast. Zo’n jonge jongen die voor de opening al klaar staat. Ik blijf het toch een mooie herinnering vinden. Nu was ik zeker niet de eerste, eerder de laatste. Het stembureau stelde nu ook niet zo heel veel voor. Dit jaar was het niet in de grote zaal, maar in de gang. Er stond letterlijk twee tafels, een hokje en een stembus. Wel is het mooi om te zien hoe die twee mensjes achter de tafel zaten. Twee mensen op leeftijd die er echt voor hun plezier zaten. Gewoon passie en liefde voor de politiek en voor de gemeente. Het is toch een hele happening

Als het goed is mogen we later wel ergens in november gaan stemmen voor onze gemeente. Ben erg benieuwd hoe onze gemeente er dan uit zal zien en wat de plannen zullen zijn. Ik ben echt benieuwd wie er allemaal naar voren zullen stappen en zich zullen aanbieden. Momenteel zie ik heel veel bekende die zich ook hebben opgegeven. Wie weet zal ik dat ook ooit eens doen. Echter zal dat zeker deze ronde nog niet zijn, maar wie weet komt het ooit nog wel eens een keer. Je weet maar nooit hé 😉

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Vertrouwen

Persoonlijk vind ik vertrouwen altijd een lastig woord. Dit komt natuurlijk door de dingen die je mee maak. Toch vertrouw ik wel heel veel mensen. Niet te veel, maar net genoeg mensen. Wel duurt het altijd even voordat ik iemand vertrouw. Even iemand eerst door en door leren kennen. Dat is denk ik voor de meeste mensen wel hetzelfde geval. Even eerst aftasten wat je aan de ander heb en wat de klik is. Echter vind ik één ding wel lastig om los te laten. Wat als die vertrouwen ineens veranderd. Keer op keer krijg je signalen, maar soms kan/wil je het vertrouwen gewoon niet kwijtraken.

Ik denk echt heel veel. Over alles en nog wat kan ik uren liggen denken. Dat vind ik meestal echt heerlijk. Alleen op dit gebied vind ik het nooit heel chill. Zeker niet op het gebied van sommige mensen. Het is zo jammer dat je vertrouwen soms steeds minder in iemand wordt. Je gaat je gespreken toch anders voeren. Je wordt wat schuwer en je kijkt met andere ogen naar die persoon. Dan moet je er ook nog eens voor zorgen dat diegene er niet achter kom. Al is dat soms juist wel een voordeeltje. Dan kan je erover praten en hopelijk achter dingen komen.

Je mag best weten dat ik de laatste tijd daar weer heel veel over zit te piekeren. Van mij zelf mag ik iemand niet zomaar beschuldigen van bedrog en liegen. Alleen het ligt zo erg voor de hand dat dit wel het geval is. Dit zijn dan echt van die dingen die mij persoonlijk enorm kunnen raken. Gelukkig ben ik de laatste tijd persoonlijk erg rustig geworden. Alleen in deze gevallen voel ik het vuur weer branden vanbinnen. Het liefst sla ik dan een tweede gat in mijn deur. Gelukkig kan ik dan wel nog een plekje vinden waar ik rustig blijf. Na een tijdje kan ik dat plekje dan gelukkig weer groter maken.

Tegenwoordig komt er aan de andere kant ook een andere vorm van vertrouwen bijgekomen. Mensen vertrouwen mij soms met hun grootste geheimen of gewoon met wie ze zijn. Ik doe mijn uiterste best om die vertrouwen nooit te beschadigen. Het is een stukje puurheid wat ik heel mooi vind. Ik hou van die persoonlijke kanten en de mooie verhalen. Ik kan verliefd worden op een persoon, maar ook heel makkelijk op een verhaal. Sommige verhalen kan je zelf al raden, maar de beste verhalen zijn diep in de personen verstopt. Dan is het toch mooi als mensen het zelf met jou komen delen. Soms kennen ze mij niet eens persoonlijk. Het kan soms gewoon een bedankje zijn, vanwege dat ik hier alles deel.

Daarom blijf het woord vertrouwen voor mij een heel gek woord, maar wel een heel mooi woord. Als het er is dan is het heel mooi, maar als je het kwijtraak is het te triest voor woorden. Nou hoop ik stiekem maar gewoon op een goed einde. Net als ieder ander blijf je daar toch maar gewoon op hopen. Anders kan je net zo goed gelijk de handdoek in de ring gooien 😉

Fabian van der Gijze

 

Dan ben je ineens coke snuivend op tv

Vorige week gooide ik een blog post online over mijn eerste grote tv rol. Gisteren werd dat gelukkig al gelijk uitgezonden. Ik was geboekt voor een hele toffe rol door Radar. Ze maakte een reportage over een jonge van 17 die verslaafd was geraakt aan cocaïne. Gelukkig kon hij afkicken in een kliniek in het buitenland. Echter wilt de verzekering daar nu niks van vergoeden, terwijl ze dat wel verplicht zijn. Dit bleek voor mij dus echt een hele grote kans te zijn. Ik mocht zijn leven vertolken in kleine stukjes film. Camera aan, geluid uit en de kleur weg gezogen. Echt puur een beeld uitbeelden.

Toen ik werd gevraagd voor deze rol heb ik meteen ja gezegd. Deze rol pas totaal niet bij mij, maar wel bij mijn interesse. Zoals je misschien wel al weet gebruik ik geen enkele drugs. Nee, zelfs geen alcohol. Wel weet ik hoe het is om verslaafd te zijn. Die verslavingsgevoeligheid heb ik helaas van mijn vader mogen erven. Vandaar dat ik nu geen enkele drugs gebruikt in mijn leven. Dat zou ik alleen proberen als ik voor spuiten en slikken mag werken. Onder begeleiding zou ik het zeker wel eens willen proberen. Ik weet er namelijk wel alles vanaf en mijn interesse ligt er zeker. Mede daardoor wilde ik deze rol ook zo graag vertolken.

Je ziet mij in de stukjes film meerdere keren snuiven. Ik heb dit ook werkelijk gedaan. Voor het eerst liet ik iets door mijn neus gaan. Nee, dit was zeker geen echte coke. Ze hadden poedersuiker voor mij geregeld. De zakjes vouwde de regisseur zelf. Waar zou hij dat nou geleerd hebben ;).  De poedersuiker hoefde ik gelukkig niet altijd op te snuiven. Om de lijntjes perfect weg te krijgen moest ik het met mijn mond opzuigen met een briefje van 10. De lijntjes zelf heb ik verkleind met mijn sleutelpas van mijn werk. Die gebruik ik daar ook niet dagelijks voor. Toch grappig om de dag erna tegen mijn collega’s te vertellen. Gelukkig hebben hun mij deze kans gegund. Ik moest toch weer even vrij krijgen.

De locaties waren ook echt top. We hebben alles op het terrein van de Avrotros gefilmd. Met we bedoel ik vooral 2 cameramannen, de regisseur en ik zelf natuurlijk. Één van de cameramannen zie je ook terug in één van de tussenstukjes. Hij moest een maatje van mij spelen en een andere medewerkster moest ik een knuffel geven. Knuffels kunnen ze wel geven hoor in medialand. Ook kreeg ik een moeder toegewezen. Die werd achter haar bureau geplukt. Ik kreeg oogdruppels in mijn oog gespoten en ik mocht knuffelend gaan huilen.

Nou draaf ik alleen een beetje af van de locaties. Die kan ik echt niet vergeten. Ik vond het echt vet. We begonnen namelijk in het fietsenhok. We gooide wat fietsen aan de kant en ik mocht in een klein straaltje licht gaan zitten. Daar ging ik voor het eerst snuiven. Ze gaven mij een beetje aan wat ik kon doen en verder mocht ik het zelf allemaal bepalen. Zo begon ik heftig met mijn voeten te bewegen en wat zenuwachtig om mij heen te kijken. Verder moest ik dit ook in de kelder doen en in een auto. Voor het eerst zat ik ineens achter een stuur. Allemaal eerste ervaringen op één dag.

Ja, dit was weer even zo’n drempel momentje. We gaan steeds meer omhoog. Enorm bedankt voor iedereen die de tijd heeft genomen om naar mij te kijken. Mocht je het gemist hebben en het terug willen kijken kan dat hier vanaf minuut 20 🙂

Op naar de volgende klus

Fabian van der Gijze

 

Het spijt me, maar ik stop er mee

Een paar jaar geleden waren de meeste kut momenten achter de rug. Vanaf dat moment beloofde ik mij zelf iets. Wat er ook gebeurd ik volg vanaf nu mijn eigen pad. Vanaf dat moment hou ik mij daar heel erg aan. Zo volg ik mijn acteer dromen en reis ik van land tot land. Heerlijk voel ik mij daarbij. Zoveel mogelijk mijn eigen dingen doen en schijt hebben aan de mening van de rest. (zolang het maar binnen de lijntjes blijf hé) Nu kwam er weer zo’n momentje.

Zoals je misschien wel al weet volg ik een extra ‘’opleiding’’ bij het Luxor theater in Rotterdam. Hier ging ik eigenlijk elke week met plezier naar toe. Het dansen was alleen niet echt mijn ding en musical zang hoefde van mij niet persé. Ik hou echt van zingen, maar zing dan liever een ander soort genre. Alleen dat wist ik al ver van tevoren. We hadden ongeveer een maand de tijd om te kijken wat we ervan vonden. Nou zat ik als enige jonge in een meisjesklas. Blijkbaar durven mannen zich er niet voor op te geven. Ik besloot te blijven en het gewoon te proberen. Dan maar een uurtje balletdoor de vingers zien.

Nou misten ik 3 lessen door mijn audities, 1 week vakantie stop en ik besloot zelf daarna nog een weekje thuis te blijven. Daar begon ik het te voelen. De audities vond ik echt fantastisch. Ik genoot van elk moment. Die passie en zin miste ik heel erg de laatste weken bij het Luxor. Ik acteer gewoon graag en improviseer zoveel mogelijk. Daar deden we helaas niet meer echt aan. Er kwam namelijk een grote show aan en daarin zouden we gaan dansen en zingen. Een weekje extra vrij vond ik daarom wel eventjes lekker. Lekker uitslapen en niks doen. Alleen had ik het misschien wel even mogen laten weten aan iemand. Normaal zou ik mij in allertijden afmelden. Dit keer deed ik gewoon lekker mijn telefoon uit en was eventjes helemaal verdwenen.

De week erna moest ik alleen wel echt aanwezig zijn. Dit zou één van de belangrijkste dagen worden van onze Academie. Ik beloofde aan twee van mijn klasgenootjes dat ik echt zou gaan komen. Als ik iets beloofd dan probeer ik mij er ook echt altijd aan te houden. Ik beloof dan ook eigenlijk alleen echt dingen waar ik echt achter sta en wat ik waar kan maken. Met deze belofte zat ik stiekem wel iets meer dan ik zou willen. In mijn geval betekend dat heel veel denken en nog meer denken. Dat deed ik dus ook. Gelukkig had ik wel nog even afleiding tijdens mijn opnames voor Radar. Daar kon ik mij even helemaal in uitleven. Daar ligt toch echt mijn hartje. Hilversum mediastad. Ik genoot echt weer als een klein kindje van mijn werk/bezigheid.

https://twitter.com/fabiangijze/status/974970767296335873

Afgelopen zaterdag zat ik dus weer in de bus en in de metro om bij het nieuwe Luxor aan te komen. Ik wist dat ik een gesprek zou aanknopen op mijn gevoel met mijn drie docenten te delen. Echter wist ik alleen nog niet wat ik hun zou willen vertellen. In de metro begon ik het echter steeds meer te voelen. Dit zou ik niet meer langer gaan trekken. Ik besloot expres een halte eerder uit te stappen en langs de mooie waterkant te gaan lopen. Ik kwam weer binnen en ging naar boven. Lang niet gezien, ja dat klopt.

Ik kreeg de nieuwe nummers in mijn handen en zong met 1 nummer nog mee. Hierna stopte ik er mee en luisterde ik gewoon lekker. Gewoon even luisteren naar de rest. Mijn keuze stond echt vast. Na deze les zou ik hier geen lessen meer volgen. Ik vind het echt teleurstellend, alleen het past gewoon net iets te weinig bij mijn einddoel.

Na de zangles kregen we even pauze. Mijn docenten zaten even met elkaar te overleggen. Met een brok in mijn keel liep ik naar hun toe en bleef bij hun staan. Ze moesten even hun verhaal afmaken. Die minuut leek wel een eeuwigheid te duren. Tot dat mijn toneeldocente zei ‘’ja Fabian wat is er’’ Toen kwam het moment. Ik denk dat ik moet stoppen. Ze schrokken even, maar ze wisten ook wel dat het dansen niks voor mij was. Ik verdween dan liever dan dat ik verscheen en met acteren leefde ik dan weer helemaal op. Ze probeerde het nog even, maar zagen aan mij dat mijn besluit vast stond. Ze vroegen hoe en wanneer ik afscheid wilde gaan nemen. Zet mij straks maar voor de groep neer. Dan improviseer ik wel iets.

Zodoende lieten ze de groten en de kleintjes van de academie komen. Het werd stil gemaakt en ik mocht naar voren komen. Daar sta je dan ineens voor heel wat meiden. Met de ene heb je net wat meer contact gehad dan met de ander, maar stuk voor stuk heb ik toch van hun karakters genoten. Ik maakte veel grapjes tussen door en observeerde heel veel. Ja, dat ga ik wel enorm missen. Ik begon gewoon met mijn hart te spreken. Hopelijk hebben ze dat een beetje gemerkt. Misschien was het niet mijn beste toespraak, maar ik meende echt elk woord. Ik heb van hun, van de lessen en van het Luxor genoten. Meer dan wat dan ook. Alleen ik moest even heel eerlijk zijn tegen over mij en tegenover mij zelf.

Mijn hoofd zat gewoon even de laatste tijd vol met alles en iedereen. De keuze om mijn vader op te zoeken in het ziekenhuis bleef ook maar door mijn hoofd spoken. Als ik daar een moeilijke keuze in kon maken, dan moest ik dat op dit gebied ook eens aan durven. Die keuze heb ik nu gelukkig dan ook gemaakt. Vanaf nu ga ik gewoon lekker workshops volgen en klussen aannemen. Echt de focus leggen op mijn droom.

Natuurlijk ga ik de meiden wel in de gaten houden. De eindshow wil ik zeker niet missen. Het Luxor zelf ook niet. Ik ben er stiekem toch echt van gaan houden. Hopelijk wordt het in ieder geval een hele mooie show. Dat verdienen ze echt, want ze werken er heel hard voor.

Wel moet ik nog even een mooi momentje kwijt. De kleintjes kwamen later nog even verhaal bij mij halen. Waarom ga je nou precies weg? Daarna vonden ze mijn tv-ervaringen wel echt heel erg tof. Toen vertelde ze ook waarom ze extra baalde. Als ze de tekst even kwijt waren gingen ze blijkbaar naar mijn stem luisteren. Mijn lage stem viel nogal op in de groep. Zo wisten hun altijd waar we waren. Nooit geweten, maar toch heel erg leuk om te horen. Ik ga hun ook zeker heel erg missen.

Hopelijk is het gemis van beide kanten

Fabian van der Gijze

Breng mij maar zo vaak mogelijk terug naar mijn jeugd

Als 19-jarige ben je natuurlijk nog een jonge god. Toch heb je wel al een flink aantal jaren achter de rug. Je heb hier al vaak zat kunnen lezen wat ik in die jaren mee heb gemaakt. Misschien zal je dan wel denken dat ik mijn jeugd extreem kut vind. Echter is dit juist niet het geval. Ik hou juist van veel dingen uit mijn jeugd. Zo zoek ik dagelijks nog dingen om er mee in contact te komen. Zo luister ik muziek die uit is gekomen in mijn jongere jaren en kijk ik programma’s uit mijn jeugd terug. Het blijf gewoon mooi om er aan te denken.

Zo kijk ik tijdens het schrijven van deze blog post een programma uit mijn jeugd. Ik kijk nu namelijk het huis Anubis. Dit doe ik niet alleen vanavond, maar elke doordeweekse dag. Dit programma is sinds kort gelukkig weer terug op de buis. Als kind keek ik dit ook altijd en speelde ik het zelfs na. Ook ging ik met mijn tante naar alle films. Daar hecht ik nog steeds heel veel waarde aan. Zodra er een nieuwe film uit kwam spraken we een datum af. Het was gewoon ons ding. Nou echt ik sowieso veel waarde aan mijn lieve tante. Ze heeft mij altijd en overal in gesteund. Ik zou momenten met haar dus sowieso nooit meer vergeten.

Mijn kinderfoto’s heb ik ook allemaal op mijn mobiel gezeten. Wanneer ik een mindere dag heb kijk ik daar weer even naar. Foto’s verbergen de grootste verhalen. Wat gebeurde er tijdens de foto, wat ervoor en wat erna. Ik kan dan zo uren weg dromen in die herinneringen. Gelukkig weet ik mij veel ook nog te herinneren. Bij de meeste foto’s horen toch een mooi/gelukkig verhaal. De meeste mensen maken namelijk geen foto’s tijdens slechte momenten. Al probeer ik zelf meestal juist ook die momenten vast te leggen. Daar verschil ik dan in ieder geval weer in met mijn moeder. Zo sta ik op elke jeugdfoto weer met een brede glimlach. De betoverende glimlach die je als kind kan hebben. Een zorgeloze glimlach. Gewoon even ontsnapt van de werkelijkheid. Ja, met die glimlach betover ik er weer eentje op mijn eigen gezicht. Helaas dan wel wat minder mooi en wat bezorgder.

Nou noemde ik net het huis Anubis al even op. Alleen er is nog één serie die ik heel vaak kijk. Vroeger keken wij dit altijd met het hele gezin. Echt een programma om naar uit te kijken. Ik heb het over Het zonnetje in huis. Wat kon ik daar toch als kind van genieten. Nu nog steeds kijk ik er met stralende oogjes naar. Wat een programma en wat ging er veel fout qua film werk. Soms zie je de microfoon gewoon voorbijvliegen in beeld. Dat kan mij alleen gestolen worden. Tegenwoordig zie ik er alleen nog wel iets meer in. Altijd moet ik tijdens het kijken weer even aan mijn opa denken. Wat leken die twee op elkaar. Qua uiterlijk en qua kattenkwaad. Soms om gek van te worden. Het is toch mooi dat ik twee helden van mij in één klap kan zien. Helaas beide inmiddels wel over leden.

Over muziek zou ik ook nog wel duizenden woorden kunnen schrijven. Wat luister ik graag naar jaren 90 en 2000 muziek. Ik kan ook bijna alles mee zingen. Via Spotify volg ik dan ook veel van die muziek lijsten. Ogen dicht en terug dromen naar één van de eerste aanraking. Sommige nummers dragen een droevig verhaal. Zo draaide we Vlinder (titelsong afblijven) altijd in het opvangcentrum waar wij onder moesten duiken. Toch blijven dit soort nummers juist mijn lievelingsnummers. De verdriet van toen voel ik toch allang niet meer. Ik zie nu juist eerder de levenslessen erin terug. Je kan het beter in je voordeel gebruiken dan in je nadeel.

Nou vroeg ik mij eigenlijk eens af. Kijk jij vaak terug naar je jeugd en waar haal jij dan de fijnste herinneringen weer even terug naar boven?

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram