Mijn allereerste hoofdrol voor tv

Dan zat je toch ineens in het hoofdgebouw van de AvroTros. Niet echt wetend wat er komen zal. Wel wist ik één ding. Alles wat gefilmd zou worden, zou om mijn personage gaan. Voor het eerst in mijn ‘’acteer carrière ‘’ was ik een beetje zenuwachtig. Dat voel ik echt bijna nooit. Ja, dit zou echt mijn eerste grote rol worden. Gelukkig gingen de zenuwen mij niet in de weg staan. Die waren gelukkig al snel weer verdwenen. Het werd een topdag.

Blijkbaar was mijn opdracht op een locatie waar ik al bekend mee was. Ik ben nooit zo van de spelshows. Alleen toen ik vorig jaar een uitnodiging kreeg voor een casting van een spelshow ben ik toch gegaan. Toen was ik daar namelijk heen gegaan voor het beste brein van Nederland. Op mijn verjaardag werd het toen al snel duidelijk dat ik niet door zou gaan. Nu was ik er gelukkig niet voor een casting toets, maar had ik de rol al. Door de buitenkant werd ik dit keer ook nog vrolijker. Alles stond er namelijk in het teken van Wie is de Mol. Als je mij een beetje volg op Twitter weet je één ding zeker. Ik ben echt een Wie is de Mol fan. Tijdens de afleveringen Twitter ik er lekker op los. Buiten stonden hier nu allemaal fotoborden met de kandidaten en de mol. Daarnaast zag je overal het logo van WIDM.

Alleen daarvoor waren we er helaas nu nog niet. Hoe vet zou dat ooit zijn. Mee doen aan één van de leukste/mooiste programma’s op de Nederlandse tv. Waar ik er wel voor was ga ik nu nog even niet zeggen. Dat mag ik simpel gezegd ook nog niet. Volgens mij wordt het wel al volgende uitgezonden, dus ik kan er al vrij snel over los gaan. Nu kan ik er natuurlijk wel een beetje omheen lullen. De dag was namelijk wel echt super leuk. Ben zo blij dat ik van mijn stage een middagje vrij kon krijgen. Anders had ik deze dag nooit kunnen mee maken.

De 3 mans crew leerde ik al heel snel kennen. Ik moest namelijk even zitten in de wachtruimte. Hier zaten ze dus blijkbaar te overleggen. We wisten alleen niet van elkaar wie we waren. Net toen ze weer naar boven wilde gaan, werd hij gebeld. Het was de gene die mij oorspronkelijk zou gaan ophalen. Zo kwamen we achter elkaars identiteit en kon ik mee met hun. Echt drie super aardige kerels. Mensen die je vaak achter de schermen tegen kom in dit wereldje. Echter merk je wel snel een verschil. Als het alleen om jou draai, is het gewoon wat gezelliger. Je bouw sneller een band en de focus ligt alleen op jullie samenwerking. Normaal ben je toch al snel met zo’n 10 man aan het werk. De connectie ontstaat dan eigenlijk niet.

We legde mijn spullen boven neer en begonnen gelijk met filmen. Het geluid zou wel opgenomen worden, maar dat krijg je niet te horen. Dit keer was het echt een bewegende beeld klus. De gene wie ik moest spelen, leek op geen enkel geval op mij. Al vond ik het daarom juist zo’n leuke opdracht. Het ging ook echt super goed. We knalde de stukjes achter elkaar door. Dit was hoe dan ook mijn beste en leukste filmervaring. Het ging gewoon echt heel erg goed. Dat mag ook wel eens gezegd worden.

Ik ben wel echt zo benieuwd hoe het zich gaat uitbetalen. De beelden krijg ik zelf natuurlijk ook pas op tv te zien. Daarnaast ga ik het dan niet alleen zien. Nee, elke aflevering wordt toch door zo’n 1,5 miljoen mensen bekeken. Noem mij gek, maar dan wil ik wel een beetje goed voor de dag komen. Al heb ik daar wel echt vertrouwen in. Ten miste als ze net zo goed kunnen editen als dat ze filmden 😉 Ze gingen mij in ieder geval onthouden. Daar alleen al van wordt ik heel erg vrolijk.

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

De opvoeding die echt bij mij paste

Elk huisje heeft zo zijn kruisje. Ja, die zin heb ik vaak genoeg gehoord. Het is natuurlijk ook eigenlijk gewoon de waarheid. In elk huis speelt zich wel iets af. Bij mij gebeurde er alleen net iets meer dan in een ander thuis. Mijn vader zette ik uit mijn leven en ook uit hoofd. Ik begon toen te leven in een huis met twee dames. Die twee dames waren mijn moeder en mijn zus. Tegenwoordig is dit alleen nog maar met mijn moeder. Eerlijk gezegd vind ik deze woonsituatie ook de fijnste die ik heb mogen ervaren. Daar komt snel een andere blog post over. Deze  blog post heeft er wel indirect mee te maken. Dit keer gaat het namelijk over mijn opvoeding.

Mijn lieve moeder moet mij soms komen halen. Ik heb dan een film klus gehad en kan dan helaas door het openbaar vervoer niet direct thuis komen. Zij is dan gelukkig zo lief om mij soms op te halen. Hoef ze niet te doen, maar dat doet ze uit steun/liefde wel. We zitten dan meestal 30 minuten samen in de auto. Zij kan niet weg, maar ik ook niet meer. Dit betekend 30 minuten samen opgesloten zitten in een kleine ruimte. De laatste tijd vind ik dit soort momenten juist de mooiste. We praten dan altijd over van alles en nog wat. Gelukkig zitten daar dan vaak genoeg ook hele serieuze gesprekken tussen. Mensen moeten soms de complimenten krijgen die ze verdienen, maar die moet je soms ook zelf geven aan een ander. Het geef momentje was voor mij aangekomen en voor mijn moeder het krijg momentje.

Vroeger was ik altijd erg opvliegend. Mijn moeder kon mij daarin tegen nooit zo heel erg boos krijgen. Wel kon ze twee verkeerde dingen tegen mij zeggen. Dat waren de volgende zinnen: ‘’Je lijkt op je vader & ik ben wel vader en moeder tegelijkertijd’’. In een ruzie kon dat wel eens gezegd worden. Die laatste zin was natuurlijk wel sowieso de waarheid. Ze was mijn moeder, maar indirect ook gelijk mijn vader. Je kan zeggen wat je wil, maar dat heeft ze verdomme wel enorm goed gedaan. Ze heeft het voor elkaar gekregen om de perfecte opvoeding voor mij te vinden. Ze keek niet echt naar wat zij precies voor ogen had. Nee, ze keek meer naar mij als persoon. Daar heeft ze naar mijn mening mij precies goed benaderd. Hoe je het ook wendt of keert, ik ben  door het verleden niet een doorsnee kind. Dit vind ik zelf stiekem erg fijn, maar het is eigenlijk ergens ook wel heel triest.

Mijn moeder kwam na een tijdje op een punt terecht. Moet ik hem echt vrij opvoeden of moet ik de opvoeding dicht bij mij zelf houden. Dit punt is nooit echt uitgesproken. Ik zou het ook niet voor de volle 100% als feit durven  neer te zetten. Wel heb ik die keuze moment enorm gevoeld. Vroeger was ik het namelijk zeker niet altijd eens met mijn opvoeding en zijn er vanuit ons beide veel fouten gemaakt. Ik had/wilde meer als een volwassen behandeld worden. Misschien was ik inderdaad heel erg jong, maar zo leefde ik wel. Vanuit mijn punt had ik mij zelf ook anders thuis moeten gedragen. Ik begon namelijk echt op de hulk te lijken. Depressief is niet het juiste woord. Ik zou eerder het woord kwaad willen gebruiken.

Afvallen was in ieder geval ook echt nodig 😉

We bouwde samen een enorme band op. Een band die echt niet kapot is te krijgen. Er moet echt iets heel erg gebeuren om dat te laten gebeuren. We bouwde ook samen naar het punt waar we nu zijn aangekomen. In mijn eerste middelbare schooljaar werd ik buiten mijn huis een enorm stille jongen. Ik begon te eten en in mij zelf te keren. Er waren maar weinig mensen die Fabian echt kregen te zien. Dit heeft tot halverwege mijn derde middelbare schooljaar geduurd. Ik kwam bij de perfecte mensen terecht en bloeide op. Ik besloot mijn eigen afval methode te gaan volgen. Nee, ik stak geen vinger in mijn keel. Ik zorgde alleen voor heel weinig calorieën en voor heel veel rust. Mijn moeder vond dit heel eng om te zien, maar ze steunde mij wel enorm. Al wist ze op het begin niet wat ik precies van plan was.

Dit schooljaar was denk ik dat perfecte opvoed punt. De touwtjes werden door geknipt. De wereld was groot en ik kon overal naar toe waar ik maar naar toe wilde. Mijn moeder stond niet echt meer op een bepaalde positie. We stonden gewoon naast elkaar. Dat had ik achteraf dus echt nodig. Zo zijn er enorm veel dingen ontstaan in mijn leven. Niet door een ander, maar echt omdat ik het zelf wilde. Vanaf dat punt ben ik echt een andere persoon geworden. We bloeide samen steeds meer op.

Achteraf hoorde ik ook iets heel moois van haar kant. Ze had het opbloeien van mij zelf ook nodig. Zo kon ze zich zelf ook even omhoog trekken. Het was ook gewoon geen makkelijke tijd. Alleen doordat ik daar niet echt inzat kon zij ook weer lachen. Die woorden kunnen mij nog steeds enorm diep raken. Ze heeft het alleen echt aan haar zelf te danken. Dankzij haar kon ik mij zelf zijn en mijn eigen leventje naast die van ons leiden.

Nou zeg ik wel heel stoer steeds perfecte opvoeding. Alleen wat is perfect nou echt? Naar mijn mening bestaat dat woord niet echt. Alleen het paste gewoon enorm goed bij mij. Beter kon het voor mij persoonlijk dus niet echt. Nou begrijp ik ook als geen ander dat het voor elke persoon weer anders is. Sommige hebben juist wel weer strakke touwtjes nodig. Alleen ik ben enorm blij dat mijn moeder hier voor heeft gekozen.

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

We beginnen nog eens te lijken op een burgerlijke lul

Sinds 5 februari loop ik eindelijk weer stage. Een van de weinige dingen waar ik echt naar uitkijk op schoolgebied. Dit jaar leek het alleen echt een ramp te worden. Ik had mijn droom stage gevonden en was er aangenomen. Helaas kregen we de erkenning niet voor elkaar. Zodoende stond ik een week voor de stage periode nog zonder stage. Dit had ik ook wel een beetje aan mij zelf te danken. Ik baalde zo erg dat het mij even gestolen kon worden. Echter zit ik misschien voor nu wel op de perfecte plek.

Altijd zie ik oproepjes voorbij komen op sociale media. Mensen vragen van alles en heel vaak komt het dan allemaal op zijn pootjes terecht. Gelukkig heb ik ook in de loop van de tijd wat volgers verzameld. Wie niet waagt, wie niet wint. Zo gooide ik een hulpkreet online. Dit hielp tot mijn verbazing enorm goed. Van nul stage plekken ging ik ineens naar 4 a 5 plekken waar ik zo kon gaan beginnen. Wel een week later dan de start, maar dat redde ik makkelijk qua stage uren. Zo die stress was ook weer opzij gezet. Toch loop ik nu bij geen één van die stageplaatsen.

2 Februari werd ik namelijk wakker gebeld. Hey, kan je misschien over 1.5 uur in Barendrecht zijn voor een gesprek. Één van mijn lievelings kennissen had even mijn C.V. door gestuurd naar de financiële afdeling. Ze heeft ons vroeger al super vaak geholpen en gesteund, maar nu heeft ze mij misschien wel één van de betere dingen gegeven. Er heerst nu namelijk zo veel rust over mijn lichaam. Ik ben die dag gelukkig direct naar Barendrecht vertrokken. Na een gesprekje liep ik weer terug naar de bus en mocht ik weer naar huis. Ze zouden mij nog gaan bellen. Dat duurde korter dan verwacht. Ik zat nog maar net in de bus en ik werd al direct terug gebeld. Als ik het ook leuk vond mocht ik 3 dagen later al direct beginnen. Wat ben ik blij dat ik gewoon direct ja heb gezegd. Ik had uit het niks ineens weer een plek en blijkbaar ook nog eens een top vergoeding.

Momenteel vertrek ik dus 4 dagen per week rond 7:30 richting mijn werk. Weer elke dag in mijn oude schoolbus en elke dag even een loopje richting mijn werk. Daar hou ik mijn pasje tegen de deuren, vul ik mijn water en loop ik naar mijn eigen plekje. Vanaf de eerste week werd dit gelijk een succes verhaal. Dat voelde ik, maar gelukkig hun ook. Ik mocht gelijk al weer op gesprek komen. Ik kreeg meer (moeilijke) klussen en werd wat losser gelaten. Sinds week twee heb ik gewoon mijn eigenklussen en mijn eigen sleutel. Dat had ik eigenlijk nog nooit meegemaakt.

Daarnaast had ik nog iets nooit eerder meegemaakt. Op werk en schoolgebied kan ik echt heel stil en rustig zijn. Dit heeft meerdere oorzaken, maar daar hebben we het nu even niet over. Thuis ben ik daarin tegen echt een hele andere persoon. Ik ben een stuiterbal, heb altijd mijn mondje bij, probeer grappig te zijn en ben met alles en iedereen bezig. Sorry daar voor mam xx. Op een of andere manier was ik dit vanaf dag 1 al op mijn nieuwe werkplek. Ik maak grapjes die je eigenlijk beter niet kan maken, lunchen doe ik echt met de tofste mensen en ik knal de hele dag door. Ik deel gewoon mijn hele dag in, zoals ik het zelf ongeveer wil. Zing en dans lekker op mijn plekje met de radio mee en ik werk bijna geheel zelfstandig. Ik lig gewoon echt lekker in de groep en op mijn afdeling. Ik zou het niet zo snel zeggen van mij zelf, maar iedereen geniet volgens mij wel een beetje van mijn vrolijkheid en gewaagde/scherpe opmerkingen. Soms schrik ik zelf door hoe snel ik iets zeg. Gelukkig kunnen ze er tot nu toe altijd nog zelf ook van lachen en beginnen ze het lekker terug te doen.

Na 3 a 4 weken werken besloot ik iets te doen, wat je normaal nooit al na zo’n korte periode doe. Ik begon te lopen naar één van mijn bazinnen. Ze keek mij aan en ik zei het gewoon. ‘’volgend jaar kies ik voor een tussenjaar. Nou heb ik het hier echt heel erg naar mijn zin. Ik vroeg mij dus af of het mogelijk was om hier te komen werken onder een contract van jullie’’ Ze reageerde gelukkig al vrolijk terug, maar dit moest ze natuurlijk even intern overleggen met wat mensen. Twee dagen later kwam iemand al met het goede nieuws. We willen graag op je verzoek in gaan. Ik heb uit het niks dus volgend jaar gewoon een baan bij een serieus internationaal transport bedrijf. Nou heb ik nog niet getekend of over loon zaken gesproken, maar de mondelinge overeenkomst is er gewoon al. Wie had dat ooit verwacht. Fabian werkend in een kantoor/villa.

Waarschijnlijk heeft het met van alles en iedereen te maken, maar ik voel mij echt top. Het is echt lang geleden dat ik mij zo goed voelde. Ik kan mij zelf zijn en ook gewoon lekker mijn eigen kleding aan. De eerste dag kwam ik zakelijk gekleed, maar toen ik iemand in een Feyenoordtrui zag lopen kwam ik er al achter dat dit niet hoefde. Blijkbaar hou ik stiekem toch een beetje van vastigheid. Even een jaartje geld verdienen en rustig worden. Ja ik kijk er echt naar uit. Helaas neemt één van mijn favoriete collega wel voor 7 maanden afscheid. Al zou ik dat in haar geval ook doen. Een wereld reis moet je gewoon maken als het kan. Gelukkig duurt die reis nog wel even 7 maand. Het team blijf dus voorlopig nog wel heel.

Het leven kan dus vaak genoeg heel gek lopen. Dit is echter wel wat ik nu nodig heb. Gelukkig heb ik hier zelf dan ook voor kunnen kiezen. Gewoon even de burgerlijke lul uithangen. Het normale leventje. De tv wereld doe ik er nu even naast en later hopelijk van zelf op de voorgrond. Wel ga ik proberen voor nog wat vastigheid te zorgen. Ik blog nu al bijna 3 jaar zonder echt een plan. Ja, om de dag was mijn schema. Echter lukt dit de laatste maanden ook niet meer echt. Ik kies er nu gewoon voor om elke doordeweekse dag iets online te gooien. Misschien gaat het toch 4 dagen worden, maar we gaan het proberen. Ik ga maar gewoon eens met een schema beginnen. Wie weet heb ik dat vastigheid wel meer nodig dan ik dag 😉

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Kamp groep 8 is alweer veel te lang geleden

Laatst vond ik gelukkig weer een cd terug. Op deze cd staan allemaal foto’s van kampgroep 8. Dat is nu alweer zo’n 7 a 8 jaar geleden. Van groep 1 t/m 8 is er in mijn leven zo veel gebeurd. Ik kon tijdelijk niet naar school, doordat we moesten onderduiken, ik nam afscheid van mijn vader, ik werd twee keer heel lag ziek en ik zat heel lang in therapie. Zo kan ik nog wel even door gaan. Echter zag je dat niet echt aan mij op school. Ik was vrolijk en voelde mij koning op het speelplein. Groep 8 vond ik wel een twijfel jaartje. Al vind ik kamp groep 8 nog steeds één van mijn mooiste herinneringen. Te mooie om er geen blog post over te schrijven. Misschien zelfs wel te mooi om het bij 1 blog post te houden.

Mijn aankomst op school zou ik nooit vergeten. We verzamelde ons op het schoolplein. De andere klassen waren nog binnen, maar die zouden ons later nog gaan uitzwaaien. Alleen ik viel een beetje op. De meeste mensen stonden daar met een kleine koffer of met een sporttas. Deze kleine jongen kwam aan met een mega koffer en een bloemetjes rugzak. De koffer en ik waren bijna even groot. Ja, dat gaf wel even een gek gezicht. Op één of ander manier vond ik het een heel goed idee om heel mijn kledingkast mee te nemen. Daarnaast moest ik ook even een plekje vrijhouden voor mijn drumstokken. Die moesten naar mijn mening echt mee. Ik kon er daar niks mee doen, maar ik had ze wel bij. Waarom weet ik alleen niet meer zo goed. Ze waren in ieder geval wel goed om de buren te pesten in de nachten

Na het afscheid met wat huilende ouders konden we eindelijk vertrekken. Op naar de Veluwe. We hadden daar namelijk een groot huis gehuurd midden in de bossen. Genoeg ruimte om ons later in de vermaken. Tijdens de busreis hoefde ik mij in ieder geval ook nog niet te vervelen. Ik zat naast mijn beste vrienden en ik had een paar meter aan zurenmatten mee genomen. Zo konden we in ieder geval een wedstrijdje zuur eten houden. Na heel wat kaartpotjes en kutten in de bus kwamen we eindelijk aan bij ons huisje. Ze hadden gelukkig de waarheid gesproken. Het was echt een prachtige locatie. Alleen de grond was van zand en de bus kon niet ver komen. Dit betekende alles naar het huisje dragen incl. mijn koffer. Die kon natuurlijk niet echt rollend over het zand gaan. De eerste dag vroeg ik mij inderdaad al af waarom ik nou weer zo’n grote koffer mee moest nemen. Als een echte man moest ik hem dus lekker zelf gaan tillen.

De jongens moesten gelukkig beneden slapen, dus die last had ik dan gelukkig weer niet met mijn koffer. Het was echt prachtig weer. Zo konden wij direct weer naar buiten. Lekker tafeltennissen en volleyballen. In de avond zouden we naar een grote zandberg gaan. Hier zouden we dan lekker rollend en rennend van afgaan. Ik weet helaas nog wel te herinneren dat ik die avond vreselijke hoofdpijn had. Mede ook door een kleine ruzie/discussie die ik toen had gehad. Ze hadden geprobeerd geesten op te roepen. 1 van die meiden had een zusje bij de geboorten verloren. Die naam kwam toen naar voren. Vanaf toen waren er een paar mensen helemaal van slag. Ik heb nooit tegen zulke kut geintjes gekund. Zodoende ging ik daar toen vol tegen in. Gelukkig kon ik op school wel mijn handjes nog in bedwang houden.

Toch was ik gelukkig wel nog mee gegaan naar de berg. Rollen van een berg kon ik als geen ander. Thuis deed ik dit ook al van jongs af aan. In de zomer was ik altijd op de dijken te vinden. Lekker rollend de berg af. Helaas viel je soms wel mooie in de stront, maar dat was het risico. In de winter waren de dijken trouwens ook heel goed te gebruiken. Je haalde alles van je skateboard en je had ineens een snowboard te pakken.

In de avond hadden we nog een klein na gesprekje/feestje. We moesten helaas alleen wel weer vroeg gaan slapen. De dag erna zouden we namelijk door de Veluwe gaan fietsen. Daar keek niemand eerst echt naar uit, maar achteraf vond bijna iedereen het toch wel een feestje om mee te maken. Hier kwamen we wel achter een feitje. Sommige konden niet zo goed/snel fietsen. Zo ging een vriend van mij lekker zigzaggend door het bos fietsen. Iedereen moest hierdoor steeds door remmen en knalde hierdoor ook bijna op hem. Dit heeft hem later ook een bijnaam opgeleverd.

Persoonlijk vond ik het fietsen leuker dan de stops die we maakten. We gingen naar het museum en een klein kasteeltje waar we alleen de vissen mochten drinken geven. Al we het in ieder geval maar naar ons zin hadden. We konden onze energie in ieder geval lekker kwijt. In de avond stond ons wel lekker wat eten op te wachten. Onze schooldirecteur had zich bij ons gevoegd en zijn BBQ mee genomen. We moesten natuurlijk wel lekker vol zitten voor de avond.. Dan was het namelijk eindelijk tijd voor de bontenavond.

Alleen dat zal ik de volgende keer laten zien/lezen. Deze blogpost valt anders iets te groot uit. Dat is natuurlijk ook weer zo zonde. Je krijg in ieder geval nog veel te goed 😉

 

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram