Voor ik in de eerste kwam te zitten en nog niet zo veel gaf om wie ik ben. Voelde ik mij heel zelfverzekerd. Vroeger deed ik eigenlijk alles wat ik wilde doen en schaamte kende ik eigenlijk niet echt. Dit veranderde sinds ik in de eerste kwam en over mij zelf ging na denken. Vandaag wilde ik het graag hebben over deze verandering. Ben benieuwd of iemand het ook herkend.

Zoals ik al vaak heb aan gegeven is de middelbare een achtbaan geworden voor mijn gedrag en mijn uitstraling naar andere mensen toe. Ik ben 20 kilo afgevallen en kreeg er een gevoel bij. Namelijk onzekerheid. Eerlijk gezegd heb ik dit echt nooit gekend. Als je ergens kon dansen of zingen deed ik dat direct en ik deed alles wat ik bedacht. Om een voor beeld te geven over een situatie nu. Als ik bijvoorbeeld bij een gala ben durf ik niet te dansen. Ik verstijf en ga met mijn ene hand zachtjes krabben in de andere had.

Zulke dingen kon ik echt niet van mij zelf. De eerste keer dat ik dit gevoel voelde was ik oprecht heel verbaast en werd er een beetje bang van. Toen ben ik van zelf begonnen met die zenuwachtig trekje. Mijn handen vouw ik over elkaar heen en begin zenuwachtig met mijn duim heen en weer te gaan. Gelukkig is dit wel minder geworden de laatste tijd, omdat ik de laatste 3 jaar heel goed ga. Ik onderneem weer dingen, heb super goeie vrienden/vriendinnen gekregen en mijn hobby bloggen gaat ook super goed.

Gelukkig heb ik dit gevoel niet bij alles gekregen. Voor een groep mensen staan en presenteren vind ik gek genoeg geweldig. Dat vind ik oprecht heel leuk om te doen, maar pak er een fotocamera bij en ik word super erg onzeker. Als er een foto word gemaakt van mij weet ik nooit een houding te geven. Sta er altijd heel lullig bij of lach er een beetje half op.

Over dit probleem heb ik al vaak genoeg nagedacht. Hoe zou dit nou toch komen? Natuurlijk heb je zo iets als de puberteit, maar daar geloof ik niet echt in. Toen ik af viel is het erger geworden, maar ik had het er voor ook al. Zelf denk ik dat het door mijn gedachten komt. De momenten wanneer ik het heb voel ik mij altijd ineens super erg bekeken. Mijn gedachtes beginnen dan op hol te slaan. Ik bedenk mij gelijk wat iedereen zal denken en daar zit het probleem voor mij. Als iemand een mening over mij heeft en ik hoor het maak het mij niks uit als ik het maar weet. Als dit niet het geval is word ik gewoon heel onzeker, want wat zouden ze denken en waarom blijven ze kijken.

Gelukkig beïnvloed het mijn leven niet echt, maar toch zit ik er wel een beetje mee. Mijn vriendin en andere willen ook wel eens uit en leuke dingen met mij doen. Heel vaak pas ik dan. Zeker als het met een groep is die ik nog nooit eerder heb ontmoet. Eerlijk gezegd vind ik het ook heel lastig om deze blog post te schrijven. Mijn zinnen verander ik heel vaak en vind het moeilijk om het te type. Dit komt denk ik, omdat ik het zelf ook niet snap. Hoe kan ik zo zelfverzekerd zijn, maar ineens inklappen en mij onzeker voel.

Dit was weer een hele moeilijke persoonlijk blog post. Hopelijk heb ik mijn gevoel een klein beetje kunnen beschrijven. Hebben jij ook wel eens een gevoel er bij gekregen. Zowel een slecht of een goed gevoel. Wil je er iets over kwijt laat dan zeker een reactie achter. Ik ben altijd erg benieuwd naar zulke onderwerpen bij andere. Gelukkig word het stap voor stapje minder en groeit mijn zelfverzekerdheid weer terug. Toch wilde ik dit vertellen op mijn blog, want dit is zeker een belangrijk onderdeel van mij.

 

Kijk gerust nog veder bij een van mijn andere blogposten en hopelijk tot ziens.

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.