Dat we het thuis niet breed hebben is geen geheim meer. Gelukkig gaat het wel al iets beter, maar donaties zijn nog altijd welkom 😉 Toch was het voor mij heel dubbel. Aan de andere kant leefde ik namelijk ook tegelijkertijd het rijke leven. Een wereld wat lijn recht tegen elkaar staat. Nou gaan er sowieso mensen denken wat zit die nu weer te zeiken, maar voor mij was dit best een moeilijke tijd. Een tijd waar ik best wel mee heb gezeten en in heb gestruggeld.

In de middag tilde ik mijn moeders boodschappen naar binnen. Nee, deze spullen kwamen niet direct uit de supermarkt. Nee, deze tassen waren gevuld bij de Voedselbank.  Alleen later die dag zat ik wel mooi met een duur biefstukje voor mijn neus. Het stukje vlees waar ik niet eens van hou en mijn moeder een moord voor zou doen. Mijn biefstukje  stond helaas alleen niet voor haar grote neus. Eerlijk gezegd heb ik daar regelmatig wel een traantje voor weg moeten pinken. Met een brok in mijn keel slikte ik mijn stuk vlees door, terwijl om mij heen uitgebreid werd gesproken hoe goed het vlees wel niet was. Eerlijk gezegd luisterde ik daar nooit zo graag naar. Wat boeit het nou weer voor mij dat het van boer Freek kwam. Ik had nog liever gehad dat het van Freek Vonk kwam. Dan had ik er nog om kunnen lachen.

Het is ook best gek als je in eens allemaal dingen aangeboden krijg. Waarschijnlijk hadden die mensen mijn pijn en verdriet ook wel eens terug kunnen lezen in mijn ogen. Ze hadden gelukkig geen medelijden met mij, maar toch kon je het een beetje merken. Ze probeerde mij het zo goed naar mijn zin te maken. Alleen of dat het nou beter maakte. De schuldgevoelens begonnen juist alleen maar groter te worden. Hoe zou ik thuis nou weer moeten uitleggen wat ik vandaag had gedaan. Natuurlijk deed ik daar mij moeder ook pijn  mee. Zij wilde dat ook met liefde jaren lang geven. Ze gunde het mij echt van harte, maar de pijn zag je regelmatig toch stiekem een beetje terug. Juist daardoor kwam er tussen ons in die tijd ook weer regelmatig wrijvingen. Ik wist mij er gewoon geen houding bij te geven.

Alleen werd het steeds iets moeilijker. Ik leefde echt twee levens. Thuis speelde er van alles. Mijn zus moest van de dokter weer bij ons in trekken en ging echt berg afwaarts. Er stond in eens een bed in mijn woonkamer en elke ochtend moest ik daardoor uit het niets in het donker mijn dingen doen. Het huis was gewoon te klein. In de weekenden had ik hier alleen geen last van. Nee, dan zat ik met mijn luie reet in een ‘’villa’’.  Wat voor lul ben je dan hé. Al helemaal als de hoofdoorzaak je geen eens blij meer maak. Alles maakte mij blij, behalve het belangrijkste. Van iedereen zou het geluk van het gezicht afdruipen, behalve van mij. Uit het niets werd ik een soort van helper die daar eigenlijk zelf juist onderdoor van ging. Van alle kanten kwamen boze prikkels en vielen de tranen over mensen hun wang.

Ik was verdriet in vele stadiums gewent, maar zo veel tranen had ik nog niet eerder gezien. Nou huil ik van mij zelf juist bijna helemaal niet. Zo blij ik mij voor deed, hoe regelmatiger er ook een traan over mijn wangen rolde. Welk bed ik ook lach. Elke avond keek ik weer naar een plafon. Alleen dan viel het masker er heel even van af. Natuurlijk harstikke fout, maar wat hebben mensen er ook nog eens aan als ze mijn verdriet er ook nog eens bij kregen. Ik speelde een bijrol in mijn eigen film.

Een rol wat mij helaas wel heel goed afging. Iedereen geloofde mijn rol namelijk wel. Met Fabian gaat het gelukkig wel enorm goed. Ja, daar stond ik dan met je bek vol tanden en een fake smile op mijn gezicht getoverd. Het ging alles behalve goed. Vlak voor dit allemaal op gang was gezet had ik mij nog zo iets voorgenomen. Je leef je eigen leven en niemand bepaald meer hoe je leeft of geleefd word. Ja, die zin heb ik mij toen nog zo vaak horen schreeuwen.

Toen die splitsing er na een lange strijd weg viel kon ik mij zelf eindelijk weer recht aankijken. Ik kon mij vol focussen op thuis en ik begon mijn acteer/presenteer droom te verwezenlijken. Een raar hoofdstuk was afgesloten en een mooie was geopend. De lach op mijn gezicht werd weer een echte. Het verbaasde mensen hoe  opgelucht ik ineens was en wat voor acties ik toen heb gedaan. Ja, ik ben toen wel eens als lul neergezet, maar eerlijk gezegd kon het mij echt niks meer schelen. Eindelijk kon ik mij zelf weer zijn. Natuurlijk was ik nog wel bezig met het herstel van mijn zus, maar toch zweefde ik heel ver van hun af. Gelukkig begreep mijn thuisfront mijn acties heel goed. Hun wisten inmiddels wel iets beter. De andere lieten we maar lekker lullen.

Kijk ik had natuurlijk al veel eerder voor mij zelf moeten kiezen. Alleen ik koos voor de verkeerde vlucht weg. Ik vluchten juist naar de plek waar ik liever niet wilde zijn. Toen de situatie begon te veranderen had ik mijn biezen moeten pakken. Toch voelde die optie toen als verraad en de makkelijke weg. In eens kon ik dingen doen die ik anders nooit had kunnen doen. Eerlijk gezegd was dat toen echt heel verleidelijk. Het leek een beetje op de perfecte beloning na al die jaren en waar ik op dat moment in zat. Geloof mij dat neem ik mij zelf wel nog steeds kwalijk. Bovendien was het nog stom van mij zelf ook. Je moet je nooit tot aan het bot laten beledigen om een soort beloning te ontvangen. Je kan er dan toch nooit van genieten.

Nee, hopelijk heb ik die les wel goed in mijn oren geknoopt.

Fabian van der Gijze

 Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin 

Eén gedachte over “ Arm zijn en het rijke leven leiden

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.