Je eerste auditie verpesten

Zaterdag was het zo ver. Eindelijk mocht ik voor het eerst een school auditie gaan doen. Zoals je misschien al weet hou ik van de tv/filmwereld. Ik heb er heel veel voor over om daar ooit in terecht te komen. Nou kan dat via veel verschillende manieren. De toneelschool is daar een grote in. Dit haal je vaak niet in één keer en met dat gevoel ging ik gelukkig naar Arnhem. Je kan er ten slotte alleen maar van leren.

Om 9 uur moest ik in Arnhem zijn. Vanaf 9 uur zou het dan moeten gaan gebeuren. De bussen reden helaas niet vroeg genoeg, dus mijn lieve moeder moest mij afzetten in Rotterdam. Nou zeg ik expres lieve er bij, want ze had zelf door het stappen maar 3 uurtjes geslapen. Stiekem kon ik zelf ook nog wel wat slaap gebruiken. Met veel geluk had ik een trein met een bank er in. Zo kon ik dus nog even languit liggen. Van Rotterdam naar Utrecht en van Utrecht naar Arnhem. Voor je het weet is er zo weer 2 uur voorbij gevlogen. Helaas was ik zelf nog nooit bij ArtEZ geweest. Google Maps zou dus mijn grote vriend worden in Arnhem. Toch had ik Google dit keer niet nodig.

Naar dit soort scholen gaan vaak een bepaald type mens. Bij elke type past ook zo zijn kledingstijlen. Toen ik uitstapte viel een meisje gelijk op. De bovenkant was kleurrijk, ze had een wijde streepjes broek en ze had een rugzak van FjallRaven Kanken. Die moest er gewoon bij horen. Zonder nog te twijfelen ben ik haar stiekem gaan volgen. Trager dan normaal begon ik gewoon lekker mee te lopen. Ging zij links, dan deed ik dit zo’n 1 a 2 min later ook. Je kan misschien denken wat is dit nou weer voor een tactiek, maar ik kwam mooi wel bij ArtEZ uit. Persoonlijk beoordeel ik nooit graag mensen, maar deze oordeel had ik mooi wel goed.

Nou ken ik niet echt veel mensen die dit avontuur ook aandurven. Dit avontuur beleef ik dan ook helemaal alleen. Dan is er maar één ding wat echt je grootste nachtmerrie is. Dat is natuurlijk dat iedereen elkaar al kent. Dat was natuurlijk net die dag het geval. Je komt binnen in een volle aula. Alles is bezet en iedereen praat druk met elkaar. Kom jij dan mooi aan met twee tassen en je jas in je hand. Goed het zal wel. Straks leer ik van zelf nieuwe mensen kennen. Ik ben op een geluidsbox gaan zitten en wachten het seintje af.

Met mijn geluk zat ik nou net weer in de groep die begon met de monologen. Die hadden we een paar weken terug opgestuurd gekregen en die moesten we nu uit onze hoofd kennen. Nou speelde er zoveel in mijn  hoofd dat ik maar 1 tekst echt goed wist. Goed dat zou pas na de warming-up plaats vinden. We deden een paar naam spellen en schudde ons zelf lekker los. Één meisje schuurde waarschijnlijk helaas weer haar achillespees, dus die kon direct weer weg. Ze was er net twee weken van af en was dus veel te vroeg weer begonnen. Jammer maar helaas. Wij moesten in ieder geval weer verder.

Je mocht zelf naar voren stappen als je klaar was voor je monoloog. Al gauw kwam ik achter twee dingen. Sommige waren (naar mijn mening) echt goed en ze waren van één monoloog niet zo fan. Laat dat nou net de  monoloog zijn die ik heel graag wilde doen. Na lang zweten ging ik toch ook maar eens een keer naar voren. Zoals verwacht kreeg ik niet mijn favoriete monoloog. Oké, even goed adem halen, het eerste stukje kon ik gelukkig nog goed.

Misschien kwam het door het te lang wachten, maar zelfs het eerste stukje kwam er niet meer lekker uit. Ik stopte en verzamelde de moet om iets te vragen. Vol verbazing keek de jury mij aan toen ik vroeg of ik misschien toch die andere tekst mocht doen. Ze keken elkaar aan en besloten mij de gunst te geven. Nadat ik de monoloog één keer had gedaan kreeg ik een tegenspeelster toe gewezen. Iemand die ik mocht uitschelden/lief hebben.

Toen herinnerde ik mij gelukkig weer even iets. Geniet gewoon en we zien het volgend jaar wel waar we terecht komen. Vanaf toen ging ik gewoon lekker mijn eigen ding doen. De monoloog gewoon naar mijn eigenhand draaien. De hatelijke tekst veranderde ik naar een lieve/grappige tekst. Aan het gelach te horen vond iedereen het in ieder geval leuk om te zien. Op dat moment kwam er een leuk idee in mij op, maar daar zeg ik nu nog lekker niks over.

De dag bestond verder nog uit spel en improvisatie les.  Hier heb ik gewoon lekker van genoten en super veel van geleerd. De uitslag was naar mijn mening al bekend voor mij. Dat bleek later dus ook het geval te zijn. Echter gebeurde er wel iets bijzonders. Niemand uit mijn groep was namelijk door naar de volgende ronde. De verdriet kon je van sommige hun gezicht lezen. Ze hadden dit echt als enige doel voor over. Gelukkig heb ik dat niet gedaan.

Ik heb nog een gesprek gehad met de docenten. Die hadden inderdaad ook gezien dat ik het in de middag veel meer naar mij zin had. Ik was wat losser en lekker mij zelf. In ieder geval weet ik nu waar ik mij op moet gaan focussen. Daarnaast heb ik nog twee audities, dus tips gaan we in ieder geval genoeg krijgen.

We zullen het mee gaan maken.

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Jaaa, ik ben eindelijk op het grote witte doek te zien

Het is alweer eventjes geleden dat ik heb gewerkt voor een grote productie. Dat betekent meestal iets leuks. De projecten komen dan uit. Nou is het witte doek natuurlijk voor elke acteur de droom. Ik heb het geluk dat ik er stiekem al even op mag verschijnen. Om goed te beginnen starten we gewoon gelijk met twee films. In de aankomende weken/maanden komen er twee films uit waaraan ik mee heb geholpen. Toch wel een grote droom die al een klein beetje uit mag komen.

In de ene film zou ik waarschijnlijk herkenbaar in beeld komen en in de andere zal ik niet zo snel herkend gaan worden. Dat komt door de soort film. Ik heb het namelijk over de film bankier van het verzet. Voor deze grote film mocht ik komen figuren. Toen dat nieuws door kwam werd ik echt heel erg blij. De oorlog heeft mij namelijk altijd al bezig gehouden. Vroeger gingen al mijn werkstukken en presentaties over de oorlog. Het interesseerde mij zo erg. Dit kwam mede door mijn lieve opa. De film bleek echter wel iets professioneler dan ik gewend was. Ik moest namelijk twee dagen opkomen dagen. Één dag voor de kleding pas en de andere dag op te komen figureren.

Zo’n kleding pasdag had ik nog nooit mee gemaakt. Daarnaast werd ik ook nog eens bijgeknipt. De film werd alleen maar leuker. Ik werd steeds enthousiaster. Dan sta je ineens in een oud pakje. Ik voelde mij echt een ouwe schooier en een beetje als mijn opa. Het leek wel of ik Ciske de Rat was. De rollen verschilde alleen een beetje. Ik was nu namelijk een verzetsman. Een rol die op mijn lijf was geschreven. Als klein kind zag ik mij zelf al helemaal voor me als verzetsman. Nu mocht ik ook nog eens de belangrijke rol als wachter op mij nemen. Een top dag dus.

De andere bioscoopfilm heet: Taal is zeg maar echt mijn ding. Mijn eerste klus in mijn eigen stadje. Het speelde zich namelijk af in een echt Rotterdams straatje. Een top dag vond ik het. Ik heb die dag echt heel veel plezier beleefd. Dat kwam mede door de hele leuke crew. Ik begon namelijk helemaal achter in de winkelstraat en moest dan naar voren lopen. Hier stonden ook twee mensen van de crew. Eentje die de auto’s en mensen moest begeleiden die er niet bij hoorde en een vrouw die voor ons zorgde. Heel eerlijk gezegd kan ik mij har niet helemaal meer voor mij zien, maar ik weet wel nog dat ze echt heel aardig was. Nou gebeurde deze dag wel echt heel veel, dus hier komt vast nog wel een andere blogpost over online. Hopelijk vind ik ergens ook nog de tijd om naar de bioscoop te gaan. Als ik erin te zien ben, dan hoop ik toch even stiekem een foto/filmpje ervan te kunnen maken. Lekker groot op het witte doek.

Nou is de tv-wereld natuurlijk echt mijn grootste droom. Dit soort dingen vind ik alleen echt heel leuk om ernaast te doen. Daarnaast heb je ook niet echt kleine opdrachten voor de tv. Daar doe ik meer ervaring op door naar tv-shows te gaan. Verdient soms lekker en het is ook nog eens heel leerzaam. Toch hoop ik ooit wel echt op het witte doek te verschijnen. Niet als figurant, maar echt als acteur. Dat lijk mij zo enorm vet. Nou heb ik laatst wel een auditie gehad voor een hele grote rol, maar dat zou denk ik iets te mooi zijn. Daar ga ik dus nog niet van uit. De droom is er in ieder geval wel en de kansen ook. Ik zal er in ieder geval enorm hard voor strijden. We zijn in ieder geval nu wel al twee keer op het grote witte doek te zien 🙂

Blijf altijd dromen!!

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Vind jij je zelf bij de knapste 50 horen? (het instituut)

In het instituut zat ik samen met 99 andere een week lang opgesloten. Echt super leuk om mee te maken en te mogen doen. Echter kwam er toen ineens een vraag voorbij waar ik na een paar jaar last van heb gekregen. Vind jij je zelf bij de knapste helft horen. Bij die vraag ben ik gelijk de eerste ronde naar binnen gelopen en heb ik mij zelf ook zeker niet omcirkelt. Ik zou dat nooit over mij zelf zeggen en ik zou het ook zeker nooit over mij zelf denken. Later bleek ik toch bij deze 50 mensen te horen. Ergens vond ik het echt even een schrikmomentje. Door 99 andere mensen werd je daar bij geplaatst na het zien van jouw foto.

Zit een beetje te twijfelen waar ik deze blog eens zal gaan beginnen. Laat ik maar eerst beginnen bij deze gedachten. Waarom ben ik op dat gebied eerlijk gezegd best onzeker. Dat is na groep 8 (2011) begonnen. Op de basisschool had ik deze onzekerheid nog zeker niet. Ik was in die tijd één van de oudste en daardoor best populair. Dat stond in die tijd ook automatische aan veel vriendinnetjes. Als klein ventje vond ik dat zo prachtig. Al die vrouwelijke aandacht, terwijl het natuurlijk niet zo veel voorstelde in die tijd. Alleen thuis ging het in die tijd echt heel slecht. Nou zeg ik wel thuis, maar zo voelde dat nergens meer. In mijn oude huis niet waar er altijd ruzie was, op de onderduikplaatsen zeker niet en in mijn nieuwe huis ook nog zeker niet. Ik haten het overal. School was eigenlijk een soort van uitvlucht. Daar kreeg ik aandacht en daar had ik geen zorgen.

Na groep 8 was ik dus helemaal zat. Ik nam afscheid van mijn pa en ook al half van mijn oude leventje. Dit deed ik op een vrij extreme manier. Ik besloot echt heel weinig te praten met andere klasgenoten, ik begon heel veel te eten en veel te gamen.  Alleen mijn gezin en games boeide mij eigenlijk nog. Deze jongen werd enorm dik, haatte alles wat met beeld te maken had (foto’s/film) en had eigenlijk maar een paar vrienden. Niemand kon de echte fabian, zelfs ik zelf niet meer. Deze zoektocht bleek zo’n 3 jaar te duren. De aandacht van de film is zoals je weet gelukkig weg gegaan en met de fotoangst ben ik serieus bezig. Het blijf gewoon wel moeilijk. Het onzekere gevoel over uiterlijk is iets beter geworden, maar is zeker niet waar het eigenlijk had moeten zijn.

Tijdens het instituut kwam dit gevoel weer even enorm binnen. Andere mensen voor gek verklaren dat ze niet bleven staan en zelf wel direct naar binnen rennen. Misschien had ik wel bij de vraag moeten blijven staan, maar zo ben ik gewoon echt niet. Ik zou dat zelf ook niet eens willen kunnen zeggen. Wat heb je er aan als je zoiets van je zelf vind. Naar mijn mening niet zo heel veel. Je gaat er misschien alleen maar meer naar leven.

Het moment toen ik  echt bij de 50 bleek te zitten was ik serieus in een kleine shok. Ik wist mij niet echt een houding te geven. Het voelde zo ontzettend raar. Dat rode hesje wat ik moest dragen betekende dus al die tijd dit? Ik lachten het weg en sprak wat in het rond. Wat sommige mensen een heel lekker gevoel gaf, gaf mij juist een niet zo lekker gevoel. Daarnaast vroeg ik mij heel erg af wat er was gebeurd als ik bij de andere groep werd geplaatst. Had ik net als vele andere kandidaten heel boos gereageerd, had het mij onzekerder gemaakt of zou het mij helemaal niks hebben gedaan. Één ding weet ik wel zeker. Ik zou de vragenlijst en het weg lopen precies weer zo doen. Gewoon zo persoonlijk en eerlijk mogelijk. Ik ben nu gewoon niet zo en ik ga denk ik ook nooit anders meer zijn.

 

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Naar de tv opname/première van shame/fame

Bijna een jaar geleden mocht ik naar de tv opname van my fucking problem. Een documentaire over vaginisme. Gisteren kreeg ik die kans weer. Dit keer niet over vaginisme, maar over het internet. Wat doet een viraal video eigenlijk een iemand. Zijn beide partijen er prettig onder of neemt het heel veel gevolgen met zich mee. Deze documentaire ligt zeker wat minder bij mijn interesses. Toch wilde ik er graag bij zijn. Het sprak mij namelijk wel heel erg aan. Persoonlijk kijk ik ook wel eens op sites zoals Dumpert en YouTube. Ben ik dan niet net zo schuldig? Ja, ik reserveerde zonder te twijfelen mijn kaartje. Bovendien vond ik het ook wel weer eens leuk om Sophie Hilbrand in actie te zien.

Net als de vorige keer ging ik er alleen heen. Volgens mij was ik ook weer de enige die er totaal niks mee te maken had. Ach wat kan mij dat schelen. Dit vind ik juist top avonden en het je nog leerzaam ook. Direct na mijn Engels examen ben ik de trein in gestapt. Op naar de  andere grote stad Amsterdam. Om nog even iets te kunnen eten, besloot ik naar de Burgerking te gaan. In dit soort restaurantjes zou je mij normaal gesproken echt nooit zien. Voor deze dag maakte ik graag een uitzondering. Gelukkig bleek er weer kippenboutjes te zijn, dus tot mijn verbazing heb ik best goed gegeten. Na dat ik alles achter mijn kiezen had, besloot ik mijn laatste metro te pakken. De opnames waren weer in de zelfde studio. Deze plek kon ik dus gelukkig wel weer makkelijk vinden. Al herken ik de laatste tijd steeds meer straatjes in Amsterdam.

Precies op tijd kwam ik aan bij de studio. Gelukkig kon ik dus zo doorlopen. Het was nou niet bepaald mooi weer. Dit keer kreeg ik ook netjes een consumptiemuntje. Dat was de vorige keer door een vergissing niet het geval. Deze dag betekende op tijd komen zo’n 30 minuten wachten. Ja, dan merk je wel dat je daar helemaal alleen ben. Verklaar me voor gek, maar ik ga niet zomaar bij een vrienden groep staan. Wel zag ik in mijn oog hoek een YouTuber, zie je hem dan is de ander er waarschijnlijk ook. Met de ander bedoel ik Paul Goudsmit, beter bekend als theking77nl/kingalert. Daar heb ik wel eens contact mee gehad, dus ik hoopte wel dat hij er zou zijn. Later bleek dit ook het geval te zijn. Ik bestelde in ieder geval mijn sinaasappelsap en zocht een tafeltje uit. Lekker asociaal op mijn telefoon de minuten afwachten.

https://www.instagram.com/p/BbiEvgbhGJ9/?hl=nl&taken-by=paulkingofficial

Iets later dan gepland gingen die deuren eindelijk weer open. De setting was iets anders dan bij my fucking problem. Toch herkende ik het wel weer terug. Ja, het voelde gelijk al weer goed. De vorige keer had ik het namelijk echt heel erg naar mijn zin gehad. Dit beloofde weer een leuke avond te worden. Vanwege mijn rode blouse moest ik tussen 3 vrouwen zitten. Dat zorgde voor wat kleur afwisseling en een fijnere kijk blik. Natuurlijk valt er dan de standaard grap. Zo jij zit goed. Later bleek dat ook echt het geval te zijn. Ik zat achter de maakster van de documentaire en Paul. Bovendien had ik ook echt een mooi uitzicht op de schermen.

Dit keer ging de promo en het geluid niet in één keer goed. Sophie kwam er nog niet echt lekker in en uit het niets kwam er een geluidsknal. Ja, we waren gelijk lekker wakker. Voor de grap dolde Sophie met een vloek. Gelukkig bleek dat niet zo te zijn. Verder ging het namelijk bijna vlekkeloos. Bij deze opnames gaan ze gelukkig bijna niks over filmen. Dat heeft natuurlijk ook met de ervaring van Sophie Hilbrand te maken. Wat blijft zij toch een topper en hopelijk ooit mijn collega.

Over mijn mening van de   documentaire zit ik nog een beetje te twijfelen. Ik vond hem namelijk goed, maar zit hem te veel te vergelijken. Al zou ik dat helemaal niet moeten doen. Dit is totaal anders gefilmd en heeft een heel ander onderwerp. Waarschijnlijk heeft het ook wat met mijn interesse te maken. Hier wist ik ook al bijna alles van. Dit keer was de film volgens mij ook veel korter. Er werd veel langer na gepraat. Hier merkte je wel een verschil. Sommige gasten hadden/hebben als doel bekend worden. Nou ben ik daar op deze manier al niet zo van, maar het was ook een heel groot contrast. Er zat bijvoorbeeld ook een meisje die slachtoffer was van een uitgelekte seks filmpje met haar ex vriend. Zij trok daarmee ook gelijk mijn aandacht. Wat goed en knap dat zij daar durfde te zitten. Ik zag aan haar houding dat ze het liefst soms wilde weg rennen. Natuurlijk was ze zenuwachtig en een beetje angstig. Haar verleden kwam toch weer boven water. Toch besloot ze daar te gaan zitten. Dat zorgt gelijk voor mijn waardering. Hoe knap is het als je daar voor je zelf, maar ook voor andere slachtoffers gaat zitten. Nou weet ik niet of ze dit ooit te lezen krijgt, maar je mag echt trots op je zelf zijn. Mocht je dat zelf niet zijn, dan ben ik dat wel voor jou en met mij vele andere.

Alles verliep perfect. Al kwam er op het laatst wel een groot meningsverschil. Hierdoor ontstond wat hectiek. Toen we klaar waren zag ik ook dat het sommige mensen heel erg had geraakt. Dat kon ik ook zeker begrijpen. De woorden waren niet echt bepaald slim uitgekozen. Bovendien viel de grap ook totaal verkeerd. Niet een slimme actie op zo’n avond. Al maakt dat wel weer het programma en je zag het effect hier door nog mee. Beetje actie en meningsverschillen kunnen natuurlijk nooit kwaad

Het einde was wel echt veel leuker dan de vorige keer. De vorige keer moest ik gelijk mijn trein halen. Na praten en netwerken zat er toen echt niet in. Dit keer zou ik niet de dag er na naar Boekarest gaan. Zodoende kon ik nog even blijven hangen. Nou had ik Sophie Hilbrand natuurlijk al leren kennen bij Het Instituut. Stiekem was ik wel benieuwd of ze mij zou herkennen. Ik bleef dus nog even op haar wachten. Toen ik mijn veters aan het strikken was kwam ineens iemand van de productie naar mij toe. Ze vroeg aan mij wat ik er van vond en wat ik hier kwam doen. Super onbeleefd was ik dus een gesprek aan het voeren met iemand van het team. Nooit het beste wat je kan doen. Het zelfde geld was deze vrouw super belangrijk. Aan de andere kant zijn dit wel weer de leuke dingen van het vak/netwerken.

Toen gebeurde er iets waar ik stiekem heel blij van werd. Sophie keek mijn kant op en herkende mij direct. In mijn ogen een goed teken. Al had ik natuurlijk wel een heel lang gesprek met haar gehad, maar als nog. Even een trots momentje. Nou was ze nog met Paul aan het na praten, dus wachten ik even op haar. Ik weet niet of ik Sophie Hilbrand fans heb tussen mijn lezers, maar ik kreeg gelijk weer een knuffel hoor. Sorry, maar dat blijf gewoon iets speciaals als een groot voorbeeld dat uit zich/haar zelf doe. Vooral als ze dat bij de rest niet heeft gedaan. Gewoon even een klein geluksmomentje. Na een kort bij praat gesprekje moest ze weer even weg. Even na kletsen met het team/de makers.

Hierna ging ik gelijk even Paul een hand geven. Met hem had ik al wat vaker online contact gehad, dus even voor stellen kon geen kwaad. Hij herkende mij natuurlijk niet gelijk. Toen ik mij naam zei begon er wel iets te dagen. Na dit handschut momentje was de avond wel weer mooi afgerond. Nam nog even afscheid van Sophie en ging er weer vandoor. Zoals ik binnen kwam vertrok ik ook weer. Stilletjes en onbekend 😉

Shame/Fame is Woensdag 22 november te zien op Npo 3 om 20:25. Ik zeg zeker even kijken

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Dan sta je toch even mooi in de krant

Er is één ding die altijd terug kom in mijn tv/film avontuur. Dat is namelijk brutaal zijn. Niet te brutaal natuurlijk, maar meer in de zin van durven. Je moet je naar de voorgrond werken. Dit lukt niet alleen met hard werken. Nee, soms moet je wel eens brutaal iemand aanspreken of iets doen. Nou ben ik altijd wel een boevenkop geweest en ga ik heel graag uitdagingen aan. Misschien had je het al ergens voorbij zien komen dat ik mee doe in het nieuwe seizoen van Het Instituut. Dit vond ik echt fantastische om te doen. Alleen dit project trok zo veel aandacht van mij, dat ik het groter wilde aanpakken. Hoe vet zou het niet zijn om hiermee in de krant te komen? Laat het brutale maar beginnen.

Normaal doe ik dingen direct. Dit keer was dat wel anders. Voor het  eerst was ik weer eens een keertje zenuwachtig. Gek gevoel, maar ergens ook wel heel lekker. Door de zenuwen heen vroeg ik mij ineens af waarom dat eigenlijk zo was. Waren het de reacties, de mogelijke nasleep of gewoon omdat dit iets is wat ik echt graag doe. Van geen één gedachte kon ik dood gaan, dus ik rende vol adrenaline naar de telefoon en toetste het telefoon nummer van de plaatselijke krant in. Daar gingen we dan. Hij ging over. Na  een paar seconde hoorde ik ineens een hallo. Ja daar ga je dan. Vanaf dat punt moet je ineens gaan pitchen. Al liggen daar mijn talenten gelukkig wel 😉 Ik mij zelf dus netjes voorstellen en vertellen dat ik mee heb gedaan met het nieuwe seizoen van het instituut. Nou hij snapte er eerst geen bal van. Wie laat zich dan ook opsluiten voor experimenten. Na een tijdje begon hij het gelukkig wel te begrijpen en er een leuk verhaal in te zien. Hij zou even in overleg gaan.

Vanaf toen moest ik snel gaan schakelen. In mijn getekende contract stond dat ik media dingen in overleg moest doen. Ik belde dus gelijk Blazhoffski (het media bedrijf). Natuurlijk met mijn geluk was iedereen van het instituut al lang weer weg en de enige vrouw die mij kon helpen op vakantie. Gelukkig werd ik wel heel goed geholpen en zouden ze het regelen. Alleen dan krijg je toch weer een krant die je terug belt. Gelukkig begreep de schrijver dat ik moest wachten en zou de volgende dag terug bellen. Alleen dan moest ik wel hopen dat de krant pas als tweede zou bellen. Dat bleek achteraf natuurlijk net niet het geval te zijn. Met een beetje risico zei ik dus dat hij in de middag wel langs kon komen. Wel vond ik het belangrijk dat we het kranten artikel eerst konden goedkeuren. Dit begreep hij gelukkig ook en dat was dan ook totaal geen probleem. Het interview was in ieder geval geregeld nu de goedkeuring nog.

Die kwam gelukkig ook al erg snel. 20 minuten later werd ik namelijk gebeld door één van de belangrijke vrouwen achter het instituut. Uiteraard kreeg ik eerst de vraag ‘’hoe komen ze dan ineens bij jou terecht’’. Dan moet je toch schaamteloos zeggen dat je ze zelf heb gebeld. Mij ging het er alleen om dat ik toestemming zou krijgen. Zoals ik had verwacht was de enigste eis dat ze het even na moesten lezen. Top, dan was alles dus helemaal geregeld.

Mijn mams was de deur even uit voor de voedselbank, dus het interview kon in alle rust plaats vinden. Gelukkig kwam er een hele vriendelijk man aan de deur. Ik hem 3 keer beloven dat we cola in huis hadden. Nou mooi niet dat ik ook maar ergens cola kon vinden. Een goed begin is het halve werk zeggen we dan maar. Zoals gezegd was het een hele aardige man, dus iets anders was ook totaal geen probleem. Toen we gingen zitten gebeurde er iets leuks. Hij begon dus over mij te praten. Hij vertelde mij dat die ondertussen al veel te weten was gekomen en zich er in verdiept had. Zo wist hij ook dat ik al een tijdje aan het bloggen ben. Volgens mij zijn nichtje kon mij namelijk via mijn blog. Dit was dus echt de eerste keer dat zoiets gebeurde. Nog nooit had ik gehoord dat iemand mij kon via mijn blog. Toch wel een speciaal momentje. Hij vroeg of die hier ook iets over mocht vermelden en dat mocht uiteraard van mij wel. Extra reclame voor het merk fabiangijze.

Het gesprek liep echt heel goed. Voor we het wisten hadden we de hele tekst in orde. We spraken af dat hij het rond zondag a maandag naar mij zal sturen en ik het dan direct zou laten controleren. Dat verliep gelukkig allemaal soepel. Tekst werd op het woordje BNN na goed gekeurd, want dit moest tegenwoordig natuurlijk BNNVARA zijn. Als dit zou worden aangepast, dan zou ik al snel in de krant komen te staan.

https://www.instagram.com/p/Batkuych6k3/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Jaa, daar stond ik dan ineens de helft van bladzijde drie te vullen. Nou had ik de tekst zelf natuurlijk al door genomen, maar ik was stiekem wel echt trots hoor. Dit kan dan wel een programma zijn waar je maar een nummertje ben, maar ik stond daar wel mooi mee in de krant. Je kan het artikel trouwens hier lezen.

Echter had ik iets nooit durven te dromen. Dit artikel werd een enorme bal die begon te rollen. Dankzij dit artikel kreeg ik ineens hele leuke contacten. Zo nam rtv Rijnmond ineens contact op om te filmen/interviewen en mag ik naar de plaatselijke radio. Allemaal dromen die al een klein beetje uit mogen komen. Nee, dit had ik nooit durven te dromen en ik ga jullie hier zeker van  op de hoogte houden.

Wordt vervolgt

Oh, vergeet natuurlijk niet te kijken naar het instituut elke donderdag rond 21:20 op npo 1

Fabian van der Gijze ook wel bekent als nummer 82 😉

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

 

Dan wordt je toch bijna gemarteld op tv (het instituut)

EINDELIJK was het zo ver. De aller eerste aflevering van Het Instituut 2017 werd uitgezonden. Vorige week had het eigenlijk al zo ver moeten zijn, maar toen kwam Rutte 3 ineens om de hoek kijken. Vol verwachting zat ik op de bank te wachten. We wilde natuurlijk niks missen. Nou dacht ik zelf wel al dat ik niet te zien zou zijn, maar dat was bijna wel het geval geweest. Bij deze aflevering zou ik dan ook vooral jaloers gaan worden. Ach, we kunnen het tenminste nu wel eindelijk terug kijken. Daar keek ik toch wel echt naar uit.

De titel van aflevering één was: ‘’Heeft het zin om iemand te martelen’’. Toen ik het instituut avontuur aan ging was ik wel echt van plan om lekker ver te gaan. Bij de vraag wil je mee doen met een extreme experiment waar in je gemarteld zou worden , stond ik dus al snel op. Later die dag werden de nummers opgenoemd die mee mochten doen. Ja hoor, 82 werd ook opgenoemd en liet dat nou net mijn nummer zijn. Natuurlijk was dat even een geluksmomentje. Echter heb je mij niet gezien tijdens dat experiment. De laatste dag bleek dat helaas een foutje te zijn geweest. Nummer 82 had niet genoemd moeten worden. Voor het eerst baalde ik echt heel erg tijdens deze opnames. Gelukkig had ik al heel veel leuke dingen mogen doen, maar dit was echt een bucket list dingetje geweest.

https://twitter.com/fabiangijze/status/926194452091293697

Vol spanning zat ik daar dus zelf ook op te wachten. Wat hadden ze nou eindelijk allemaal bij mijn mede kandidaten gedaan en wat was mij bijna overkomen. Mijn moeder zat in shok te kijken hoe ze werden gemarteld en ik echt met een hele grote lach. Wat was dit gaaf om te zien. Het balen werd natuurlijk wel weer gelijk groter. Aan de andere kant was het ook wel weer zonde geweest als je dan in groep a terecht was gekomen. Dan was je er echt bijna geweest. Nee, dan heb ik toch liever dit. Het was in ieder geval wel echt heel leuk om te zien wat er allemaal die nacht zich had afgespeeld. Al was mijn nacht toen ook wel heel bijzonder met rond vliegende wc-papierrollen, maar daar later meer over

https://twitter.com/fabiangijze/status/926186220681662466

Verder was ik tot mijn verbazing best vaak te zien, terwijl dit nog niet mijn afleveringen waren. Wel was er een grappig feitje bij deze aflevering. De opnames vonden vooral in de logeer week plaatst. Alleen we hadden na de vakantie ook nog een opname dag. Zoals je misschien wel weet kreeg ik in Thailand een relatie. Ik ging een dag na de opnames richting Thailand. De meeste opnames had ik als singel opgenomen. Alleen de ‘’ben je wel eens vreemd gegaan in je huidige relatie’’ vraag werd dus de laatste opname dag gevraagd. Nou zou ik sowieso nooit vreemd kunnen gaan, maar in 2 maanden tijd al helemaal niet. Zou mij zelf dan echt te veel met mijn vader vergelijken. Zou hem bij een ander denk ik dan echt niet omhoog kunnen houden 😉 Gelukkig hebben zijn bed partner vraag niet uitgezonden. Daar zei ik namelijk nog dat ik singel was en maar 1 bedpartners heb gehad. Nou klopte dat laatste wel nog die laatste opname dag, maar het eerste was gelukkig wel veranderd. Was dan natuurlijk wel heel fake over gekomen

https://twitter.com/fabiangijze/status/926190446015074316

Hopelijk hebben jullie de aflevering al kunnen zien. Al zou ik het heel goed begrijpen als dat niet het geval was. De concurrentie was best pittig qua andere programma’s. De aflevering is hier in ieder geval terug te kijken. Anders heb je volgende week altijd nog de kans om wel te kijken. Donderdag 21:30 zijn we gewoon weer van de partij met de aflevering ‘’zijn vrouwen al beter dan mannen’’.

Zijn ze dat denk je al?

 

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Mijn casting gesprek voor het Instituut 2017

Dit schreef ik echt net na mijn casting gesprek. Nog onwetend wat er allemaal zou gaan gebeuren. Dit gesprek eindigde in iets heel moois. Ik mocht een week lang opgesloten zitten en opnemen, ik kwam in de krant, rtv Rijnmond kwam langs en ik mocht naar de radio. Dit alles door dit gesprek. Een verhaal om nooit te vergeten 🙂 

Ps ik heb na deze dag nooit meer dit documentje opengemaakt, dus dit is echt puur in die emotie flow 

Daar zit ik dan goed gemuts op een strandje in Amsterdam. Muziek in mijn oren, muggen op mijn gezicht en zand in mijn sokken. Ach, daar kan niemand toch over klagen. Even een vraagje, maar waarom heb ik nog nooit van dit strandje gehoord. Door die muggen hè? Zoals je misschien wel weet woon ik zo’n twee uur ver weg van Amsterdam af. Ik ben hier dan ook echt niet vanwege het strandje alleen. Nee, ik had net een belangrijke casting dag op het kantoor van BlazHoffski Productions voor het tweede seizoen van het instituut.

Nou was ik hier ruim op tijd, dus ging ik nog eventjes een ometje lopen. Eigenlijk ben ik nooit echt zenuwachtig, maar als het bijna zo ver is begint het een beetje te kriebelen. Ik loop het er op deze manier altijd graag even uit. Zo liep ik hier dus net met Marco Borsato in mijn oren door de gezellige straten. Toen zag ik ineens een strand bordje. Ja, daar zou ik straks even gaan zitten en relaxen. Eventjes afkoelen en stoom afblazen.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben er even bij gaan zitten. Met een heel goed gevoel ging ik vandaag van huis. Nou ben ik nooit zo van het invullen, want je ziet het van zelf wel. Alleen ergens in mijn hoofd vulde ik al in dat ik 1 van de 100 kandidaten zou gaan worden. Dat fijne gevoel sloop er heel gauw in. Om bij de casting dag van het instituut te kunnen komen moest je 2 rondes door komen.Dit bestond uit 2 vragen lijsten en 1 filmpje. Ronde 1 is voor mij niet eens een week geleden. Op alles wat ik inleverde kreeg ik binnen 24 uur een uitnodiging voor de volgende opdracht. Deze uitnodiging kwam zo snel dat ik een beetje bij beetje positiever werd. Volgens mij is dat ook echt terecht aangezien dit de aller eerste casting dag was en ik  één van de laatste personen was die zich had ingeschreven. Daarnaast belde ze mij als enigste even persoonlijk op, vanwege de snelle uitnodiging .  Geloof mij dat geef een heel goed gevoel.

https://www.instagram.com/p/BUUehhoh8So/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Als het kon had ik mijn geld op mijn leeftijd ingezet als oorzaak. Niet veel 18/19 jarige mensen zouden zich hier voor inschrijven en het misschien niet eens durven. Het woord experiment en een week opsluiting schrik mensen toch vaak een beetje af. Nou mijn gevoel werd gelijk letterlijk bevestigd. Het was mijn leeftijd hoor. Komt dat achterlijke getalletje toch nog eens van pas. Het gesprek verliep echt verder echt heel vloeiend en fijn. Het leek wel als of het een gesprek was tussen twee collega’s/vrienden. Mijn complimenten voor haar, want dat moet je als vragensteller echt mee hebben. Al komt het misschien ook door het gespreksstof. We hadden het namelijk over mijn vader. Hoe we precies op dat punt uit kwamen zou ik niet eens meer weten, maar dat we daar waren gekomen is een feit. Misschien had ze zo iets wel eens mee gemaakt, maar ze had de ik begrijp je blik. De blik die ik niet vaak tegen kom.

Na ons gesprekje schudden we elkaars hand en mocht ik door naar de volgende persoon. Gelukkig weer een vrouwelijke meid. We moesten samen het contract even doornemen. Zij las alles rustig voor en vroeg of ik het begreep. Nou ben ik deze contracten ondertussen wel gewent, dus ik had weinig vragen. Er stond ook niet zo veel speciale dingen in. Gewoon het gebruikelijke zwijg plicht en dat soort dingen. Mijn rechten en mijn plichten. Het was voor nu dan alleen nog maar doorlezen. Als het bekend is dat ik mee mag doen krijg ik hem per mail opgestuurd, zodat ik hem kan onderteken. Geloof mij dat doe ik met liefde, want ik kan niet wachten tot ik mee mag doen. Alleen voor ik dat krijg te weten zijn we wel weer vier weken verder.

Zo doende stapte ik vol informatie naar buiten en belande ik op deze plek. Al ben ik eerlijk gezegd alweer verplaats. Het begon in eens hard te gieten. Een regen bui die ik graag met open armen en een brede lach verliep. Het voelde goed en ik kan niet wachten tot ik dit avonduur hopelijk aan mag gaan. Dan kan mijn zomer niet meer stuk. Echt niet

Fabian van der Gijze

Dan zit je ineens in een N.A. groep in de serie Penoza

11 December vorig jaar was het zo ver. Ik ging mocht voor het eerst naar een set van een programma van mijn lijstje. Sommige dingen doe je gewoon puur voor de ervaring, maar dit deed ik meer voor de plek. Je hebt natuurlijk altijd wel zo je plekken waar je liever heen gaat. De set van Penoza was zeker zo’n plek. Toen ik die opdracht binnen zag komen, ben ik meteen als een gek er op gaan reageren. De verre en de veel te vroege reis maakte mij helemaal niks uit. Ik moet en zou daar bij zijn. 11 December was dus eindelijk die dag. Ik ging naar Penoza en niemand kon mij meer tegen houden

Één opdracht zat er alleen wel bij. Ik moest mij zo onverzorgd mogelijk op die plek melden. Deze nuchtere jongen zat blijkbaar in eens in een N.A. praatgroep. Zit je dan met je goed gedrag. Nog nooit geen enkele drugs gebruikt en nee ook geen alcohol. Ergens vond ik dit wel een apart feitje. Het deed mij die dag ook wel erg aan mijn vader denken. Die had daar ook gewoon ooit heen moeten gaan. Tsja, nu zat ik daar in eens toch eerder dan hem. Al was ik daar natuurlijk weer veel te vroeg. Dat werd dus weer even een rondje lopen. Er was gelukkig genoeg te zien. Zo hadden ze bijvoorbeeld boven de leegstaande panden aangegeven wat ze er graag hoopte te krijgen. Zo wilde ze vroeger blijkbaar ook een kaasboer. Verder was dit blijkbaar ook de plek waar je met de boot naar London kon gaan. Was heel erg verleidelijk, maar de opdracht was echt te leuk

 

De locatie was een oud theaterzaaltje. Nou was ik hier al helemaal niet bekend, dus ik moest het even zoeken. Nou bevond ik mij op een soort van eilandje. Je kon er maar via 1 kant in of uit. Zo ging ik straat per straat af. Zodoende kwam ik op een pleintje terecht met daarop het Theater. Nou waren ze nog ergens anders bezig met filmen. Die kwamen voorlopig nog niet. Toch nog even een extra rondje lopen. Gek genoeg bleef er wel steeds een helikopter rond mijn hoofd vliegen. Nou dacht ik eerst dat het voor de opnames van Penoza. Later bleek dit niet het geval te zijn. Ze zochten blijkbaar een man die net iemand daar had dood gestoken. Liet ik nou net daar met een gekke hand tas rond lopen en de zelfde kleding als de dader. Tja heb ik weer. Gelukkig ben ik niet tegen de grond aan gedrukt.

Na een tijdje kwam er steeds meer volk bij staan. Toen er steeds meer figuranten kwamen te staan, viel het de eigenares van het theatertje het ook op. Ze liet ons alvast naar binnen. Opnames waren voor haar volgens mij ook nieuwe, dus dat er nog niemand was van de crew vond ze helemaal niet erg. Ze leiden ons rond en vertelde met trots over haar locatie. Nou moet ik zeggen ze mag er ook terecht trots op zijn. Geef mij ook maar zo’n zaaltje. Zou uren gaan oefenen op het podium en gewoon lekker los gaan. Goed wie weet heb ik ooit wel zo’n plek voor mij zelf.

Van zelf druppelde iedereen binnen en kwamen we steeds meer compleet. We werden in gecheckt en we mochten ons quitclaim alvast tekenen. Was oprecht heel gezellig. De sfeer was gewoon fijn. Iedereen sprak gelijk al met elkaar en onze begeleider was ook heel aardig. Iedereen vertelde zo zijn verhaal en zodoende ging de tijd langzaam steeds verder. Na een tijdje kwamen de acteurs ook binnen. Voor het gemak zou ik hem gewoon Boris noemen. Zo kennen de meeste van jullie hem anders ook.

Er was een kring stoelen klaar gezet en de boel werd donker gemaakt. Alles om de perfecte sfeer te krijgen. Onze kleding werd nog even nagekeken en sommige kregen nog make-up op. Je heb natuurlijk wel een paar lijk bleken mensen nodig in zo’n groepje. Ik hoefde dit keer echter geen make-up op. Gewoon lekker als mij zelf, maar dan zonder gel in en wat verwaarloost . Misschien een grappig feitje voor mijn leeftijdsgenoten. Patricia van het Huis Anubis werkte daar blijkbaar nu ook als make-up artiest en stylist. Ik had dat zelf niet eens door, maar iemand had dat heel knap ineens in de gaten. Ze stond er zelf ook verbaast van te kijken. Grappig om haar nu eens te ontmoeten. Toch één van de mensen waar ik tegen op keek als kind.

Voordat de uitzendingen eindelijk dit jaar op tv kwam, wist ik eigenlijk al direct dat ik voor 99% in beeld zou komen. Ik werd namelijk tussen de acteurs gezet. Ik zat naast Boris, Liza (zijn vriendin) en de vriend van hun. Top plek dus. Zeker niet omdat ik mij nu zelf ging terug zien op tv. Nee, dit is toch de beste plek om alles te observeren en te leren. Daarvoor was ik er natuurlijk ook. Echter wist ik wel al gelijk dat dit seizoen wat minder leuk werd om te gaan kijken. Ik wist ineens al dingen van bijvoorbeeld aflevering 6. Zo hebben jullie nu op tv kunnen zien dat Liza dood is gegaan door slechte coke. Dit kreeg ik toen al te horen/te zien. Zo heb ik de afleveringen op tv ook met andere ogen gekeken. Je leeft al gewoon aar bepaalde momenten toe. Ook al weet je maar 10%, je weet stiekem al veel te veel. Toch vind ik het wel nog steeds leuk om te zien, maar mocht je het ooit eens willen proberen. Vergeet dit dan zeker niet. Je kan dan nog beter iets kiezen watje zelf eigenlijk helemaal niet volgt. Kan naar mijn mening veel leuker zijn. Al vond ik dit wel heel speciaal

Achteraf gebeurden er ook nog wel iets heel grappigs. Ik had volgens mij een hoodie gekregen om voor de opnames aan te doen. Deze moest ik op het einde terug brengen naar de kledingsbus. Ik dus kloppen op de dichte deur. Daar kreeg ik dus 0,0 reactie op. Nou moest er echt iemand in zijn, dus ik bonkte nog eens een keertje, maar dan iets harder. Deed Boris in eens de deur open in zijn onderbroek. Kan je vertellen dat zo’n moment toch ene beetje apart is. In eens zie je een acteur waar je graag naar kijk in onderbroek voor je staan. Bovendien stonden de andere acteurs zich daar ook om te kleden. Volgens mij vond hij het zelf ook wel grappig, want tijdens de opnames een week later moest hij weer even lachen naar mij. Hij was mij dus niet vergeten.

Nou lees je het inderdaad goed. Ik mocht de week er op weer komen. Dit keer niet om af te kicken. Nee, dit keer was ik geboekt als patiënt in het ziekenhuis. Je had mij dus inderdaad in de vorige aflevering kunnen spotten. Ook al was dit voor jullie denk ik maar 1 keer echt goed te doen. Die was heel op vallend. De andere keren was het heel moeilijk. Hier over vertel ik zeker nog over in de vervolg blog. Deze ging eventjes over de N.A groep. Mocht je mij toch nog even kort bewegend willen zien. Dan kan dat in aflevering 1 van Penoza 5 vanaf minuut   2:50 en 6:49. Ik zit naast Boris in de kring. Net als op de foto’s hierboven.

Dit waren voor mij echt hele speciale opnames. Opnames die ik zeker niet snel zal vergeten. Toen het op tv kwam was het voor mij dan ook even een speciaal momentje. Daar zit ik dan toch in eens in één van de beste series van Nederlandse. Nee, dit had ik niet willen missen

Blijf goed opletten hé de volgende keer dat je weer Penoza Kijk 😉

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Figureren bij Buddy’s verrassingsfeestje (GTST)

Dinsdag was het weer eens zo ver. Ik kwam weer gezellig even langs in GTST. Dit keer niet op een huwelijk, maar op een verjaardagsfeestje. Ergens klopte het wel heel goed. Het was namelijk voor de zelfde familie. Helaas was het huwelijk wel al meteen mislukt, maar goed dat was niet mijn schuld. Dit keer werd Rover (Buddy Veder) 18 jaar en dat moest natuurlijk gevierd worden.

Eerst werd ik weer gezellig in de make-up gezet. Tegenwoordig ben ik dit wel gewent. Zeker bij GTST, daar moet het echt altijd. Lekker bijdehand had ik wEer mijn Adidas schoenen aangetrokken. Om dit te verbergen moest alles dus weer afgeplakt worden met tape. De herkenbare lijntjes moeten bijvoorbeeld afgeplakt worden. Dat kan namelijk al gezien worden als reclame. Toen dit eenmaal klaar was mochten we al vrij snel naar de set.

Nou had ik ondertussen al een paar  acteurs van GTST mogen ontmoeten. Deze  keer waren er maar een paar nieuwe mensen. Zoals bijvoorbeeld  Ferry Doedens en Jette van der Meij. Toen ik daar kwam was het nog niet echt bekend dat Ferry weer terug zou komen in GTST. Ik was dan ook erg verbaast om hem weer eens te zien. Het bleef dit keer eindelijk alleen maar bij elkaar zien. Ik stond meestal de hele andere kant van hem. Hoe hij dus in het echt is zou ik niet weten.

https://www.instagram.com/p/BOPXwZLhGIi/?taken-by=fabiangijze

Wel vond ik het heel leuk om Buddy en Stijn weer eens te zien. Die had ik op het huwelijk al een dag mogen mee maken. Hoe zo op tv over komen, zijn ze naar mijn mening  in het echt ook. Vooral bij Stijn kan je dit goed terug zien. In haar trouw jurk kon ze niet echt stuiteren, maar nu was ze lekker aanwezig. Buddy zat vooral weer te dollen en van het eten te snoepen. Nou moest ik ook voor één shot gezellig dansen. Nou is dansen niet zo heel gek, maar zonder muziek voelt dit best raar aan. Gelukkig stond één van de winnaars van dance dance dance aan mijn zijde, dus ik had in ieder geval iemand om bij af te kijken. Je kon wel zien dat hij les had gehad ban Timor Steffens, want hij deed precies het dansje die ik ooit al van hem had geleerd. Dit hielt alleen wel in dat we moesten dabben.

Het kan natuurlijk door mijn leeftijd komen, maar buddy, Stijn en Britt vind ik tot nu toe wel de leukste acteurs in GTST. Gelukkig was Britt er ook weer gezellig bij. Dit keer was ze alleen niet zo lekker. Bovendien had ze hele erge honger. Wij moesten gezellig achter de bar verstoppen en stil zijn. Toen liet Britt van zich horen. Haar buik begon steeds heel even te knorren. Eerst had niemand het echt door, maar later konden we er wel om lachen. Gelukkig is dit in ieder geval niet terug te horen op tv. Nou een paar keer filmen zaten deze opnames er in ieder geval weer goed op.

Misschien heb je het wel al gezien op tv, maar Buddy kreeg een hele grote cadeau. Hierbij werd het nodige confectie afgevuurd. Dit moest een one take worden. Anders lag natuurlijk overal confectie op de grond. Als iets echt moet, dan lukt het natuurlijk niet. De scène moest over nieuwe geschoten worden. Iedereen werd dus weer uitgeklopt en de vloer moest weer schoon geveegd worden. Toen had ik wel even medelijden met de verzorger. Die slierten waren natuurlijk bijna niet om op te vegen. Gelukkig lukte het haar toch en kon de scène weer opnieuw gedraaid worden.

Toen zat de dag er al weer op. Ik wisselde even mijn gegevens  uit met een andere figurant en vervolgde mijn terug weg weer. Nou was ik natuurlijk weer vergeten dat ik nog vol onder de make-up zat en mijn schoenen nog ingetapet. Ja, dat leverde soms wel eens blikken op. Ach, ze zouden de reden eens moeten weten. Mijn dag was in ieder geval weer top. Daar konden die blikken echt niks meer aan veranderen.

Fabian van der Gijze

Wil je meer vaan mijn gekke leven te zien krijgen. Volg mij dan ook via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin  tot daar 🙂

Herkend worden op tv

Misschien ben je wel eens op tv geweest. Waarschijnlijk kreeg je daarna allemaal vragen door dat je herkend werd. Hoe ben je daar nou weer terecht gekomen is een wel bekende vraag. Er is alleen één vraag die er echt bovenuit kom, namelijk de vraag hoe het is om je zelf te zien op tv. Nou ben ik tegenwoordig al best vaak op een tv-scherm te zien. Voorlopig duurt dat ook nog wel een tijdje. Elke vrijdag ben ik te zien bij The band en ik ben ook één van de cast leden van MTV video love. Noem het hoe je het noemen wil, maar ik moet het zelf ook altijd bekijken. Hier kan ik alleen maar van leren, maar hoe is het nou om je zelf terug te zien en herkend te worden.

Herkend worden

Ook nog een cirkel zodat ik mij zelf ook kon vinden 😉

Zelf weet je natuurlijk altijd wanneer het mogelijk is dat je inbeeld ben. Voor andere is dit altijd veel lastiger. Ik doe nu nog voornamelijk tekstloze dingen. Eerlijk is eerlijk, maar dan let normaal gesproken niemand op je. Nou vermeld ik het altijd wel als ik er in kom, dus mensen letten er dan iets meer op.

Wanneer je bent herkend krijg je vaak een paar foto’s van je eigen hoofd naar je toe gestuurd. Soms vragen mensen zich oprecht af of jij het ben, maar meestal willen ze gewoon laten zien dat ze je hebben gevonden. Gelukkig weet ik hoe mijn eigen hoofd er uit ziet, dus die foto’s waren niet nodig hoor. Stiekem moet ik er wel altijd om lachen hoor. Laat kreeg ik bijvoorbeeld uit het niets een foto van een basisschool klasgenootje. Na groep 8 heb ik haar echt nooit meer gesproken en in eens uit het niets stuurt ze een foto van mij.

Hoe kijk ik er zelf naar

Tot mijn verbazing vind ik het zelf niet zo raar om te zien. Oké het horen van mijn stem blijf altijd een beetje wennen, maar verder vind ik het echt heel leuk. Persoonlijk lach ik mij zelf ook altijd uit. Vooral bij MTV video love. Tot nu toe praat ik in elke aflevering over mensen een uiterlijk. Zo heb ik bijvoorbeeld Taylor Swift sexy genoemd, maar je kan dat eigenlijk ook niet ontkennen hé. Zij ziet er ook gewoon goed uit.

Verder vind ik het echt gewoon ‘’fantastisch’’ om me zelf terug te zien. Niet omdat ik mij zelf nou zo geweldig vind. Nee, dat zeker niet, maar juist omdat ik er trots op ben. Het laat zien dat ik weer een stukje dichter bij mijn droom ben. Elke keer dat ik weer te zien ben is weer mooi mee genomen. Misschien stelt het helemaal niks voor, maar je bouwt hoe dan ook een netwerk op. Mensen van de productie, maar ook mensen met de zelfde droom. Uiteindelijk is dat ook heel belangrijk. Je komt er nooit in je eentje. Bovendien zijn het vaak ook één van de leukste mensen.

Persoonlijk kijk ik ook het meeste naar mijn gezichtsuitdrukking. Tijdens het kijken lach ik mij zelf uit, maar ook tijdens de opnames zie je mijn ogen sprankelen en een grote glimlach. Dit probeer ik op beeld altijd terug te zien. Gelukkig kan ik die sprankeling altijd weer terug zien. Daar doe ik het uiteindelijk ook voor. Mijn glimlach en sprankeling is een hele lange tijd weg geweest. Sinds ik dit soort dingen mag en kan doen ben ik veel vrolijker. Soms ga ik echt dansend door de dag heen. Dat doet mij echt goed. Nou geloof ik er ook echt in dat dit altijd wel zal blijven. Dit geef mij gewoon zoveel energie dat het nooit verveeld. Misschien zie ik dit allemaal wel helemaal verkeerd, maar dat zie ik dan wel weer.

Voorlopig kijk ik alleen met twijfels naar sommige figuranten en acteurs. Niet bij iedereen is die sprankeling namelijk te zien. Sommige doen net alsof ze al bn’ers zijn en alles horen te krijgen. Ze doen het echt alleen voor de aandacht en de ”roem”. Ik heb zelfs mee gemaakt dat sommige mensen gewoon lagen te slapen. Sorry, maar wat doe je er dan. Ach, ieder zijn ding hé. Als jij dit graag wilt doen om een beetje geld te verdienen en bekender te worden, moet je dit lekker zelf weten.

Op de set herkend worden

Nou was ik eigenlijk deze blog post al aan het afsluiten, maar gisteren gebeurde er wel iets heel leuk. Ik mocht namelijk weer naar Nieuwe Tijden. Even voor de mensen die Nieuwe Tijden nog niet kennen. Het is het broertje/zusje van GTST en is alleen te bekijken via videoland. Tot nu toe niks geks. Alleen tijdens het figureren gebeurde er iets grappigs.

Je mag eigenlijk geen hele gespreken met de acteurs gaan houden, maar wat doe je als een acteur in eens naar jou toe komt. Dat overkwam mij gisteren uit het niet ineens. Ik zat gewoon met andere figuranten te praten en toen kwam Sil (Soy Kroon) naar mij toe gelopen. Hij had mij blijkbaar herkend van ander stukje. Hun zien alles natuurlijk al van te voren terug. Hij had blijkbaar al het stukje bekeken waar ik in acteerde. Hij had er toen blijkbaar dubbel door gelegen. Met een beetje geluk was het ook blijven hangen. Dit was één van de eerste herkenningen en gelijk een hele leuke. De rest keek mij alleen een beetje vragend aan.

Nou staat er volgens mij nog niks van mij op YouTube. Beelden zou ik je hier dus niet kunnen geven. Mocht je toch al iets van mij willen zien dan zou je de MTV afleveringen kunnen terug kijken. Die kan je hier vinden. Tot nu toe kan je mij vinden in aflevering 5, 6 en 7. Nogmaals ze weten wel de stukjes uit te zoeken. In het echt beoordeel ik namelijk niet graag op uiterlijk.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram 🙂