De begrafenis van mijn opa (heden)

Mijn opa werd afgelopen maandag (10-11-15) begraven in Rotterdam zuid. Voordat we hem reden naar de begraaf plaats kregen wij als familie de laatste kans om hem te zien. Ik heb deze kans zeker aan gepakt. Persoonlijk vond ik het iets moois hebben. Dit was dan echt het laatste moment voor dat hij diep in de grond gaat. later kregen we de kans om de doekjes die over de kist heen waren gevouwen in de kist te vouwen. Ik wilde dit persé doen. Vond het iets moois. Wij als familie die hem een van de laatste eerbetoon mochten bezorgen.

Hierna ging de kist dicht. De plank kwam er op te liggen. Er waren 6 of 8 kopen die in de plank moesten worden gedraaid zodat deze goed vast bleef zitten. Wat ik een hele eer vond was dat ik één van die knoppen er in mocht draaien. Hier na werden de bloemen er weer op gelegd en moesten we naar buiten. Mijn zus, mijn nichtje en ik mochten het eerste stuk voor op lopen en hem af danken. Hier na gingen ook wij in de auto  richting de begraafplaats. Eenmaal hier aan gekomen mochten we weer voor op lopen. Dit maal liepen er nog een paar familie leden naast en achter ons.

We liepen tot we aan kwamen bij het gebouw waar we echt afscheid namen van hem. Er werd foto’s getoond aan de muur op een groot tv scherm. Natuurlijk werd er muziek voor hem gedraaid en we mochten nog iets over hem zegen. Ik had eigenlijk besloten om het bij deze blog post te houden en niet te spreken. Hier in had ik hem al bedankt en dacht dat het voor mij zo de beste manier was. Wel zou ik mijn zus steunen om naast haar te staan als ze sprak. We waren als tweede koppel aan de beurt.

Met mij zelf had ik enkele dag al iets voor genomen. Als ik twijfel die dag of ik iets moet zegen. Dan ga ik het gewoon daar te plekken verzinnen en gelijk uit spreken. Toen ik daar zo zat vlak voor de kist dag ik aan mijn opa en de momenten voor hem. Ik moest wel iets zegen. Ik fluisterde aan mijn zus ‘’ik ga toch spreken’’. Goed zei ze. Mijn zus was klaar met spreken en ging naast de spreektoren staan. Ik ging er netjes voor staan en begon met de woorden ‘’ ik zou hier eigenlijk niet spreken, maar ik heb net besloten dat ik dit toch ga doen’’. Mijn opa behandelde mij altijd net zoals hij volwassenen behandelde. Hij besprak ook dingen die eigenlijk niet voor mijn leeftijd bestemd waren, maar hij wist het. Ik was door alles veel ouder en veder dan mensen dachten. Altijd vecht ik voor gelijke behandeling. Mijn leeftijd deed er niet toe, maar mijn gedachtenis en wijsheid daar moest je bij mij naar kijken en dat deed hij. Ik vertelde dit recht uit mijn hart en nog veel meer.  Een ding wat hij mij altijd leerde kon ik niet weg laten bij mijn speech. Hij zei altijd tegen mij wees je zelf en vecht voor wat je wil, daar kom je het verste mee. Heb schijt aan alles en iedereen en bereik je doelen, maar wel netjes binnen de lijnen blijven. Toen ik dit uit had gesproken zag ik veel mensen lachen en hun duim naar mij op stekken. Wetende dat ik mensen had laten na denken over hem en had geraakt besloot ik weer af te stappen en terug te gaan zitten.

Toen iedereen had gesproken en het laatste nummer werd afgespeeld gingen we staan. De dragers duwde de soort brancard waar zijn kist op lag naar buiten. Hier namen de dragers en mijn 2 neven de kist op hun schouders en bleven staan tot we in een nette rij stonden. De brandcard die even ergens anders stond besloot er toen van door te gaan. Gelukkig kon mijn moeder er nog achter aan rennen en hem tegen houden. Toen we dit hadden gedaan gingen we lopen. In een lange rij liepen we richting het graf. Zijn kist werd op de twee ijzeren kabels gelegd. Deze waren op gehangen zo dat wij hem niet naar beneden zagen gaan. Iedereen nam nu echt voor het laatste afscheid van hem en liepen weer terug naar het gebouw om nog even wat te drinken en na te praten.

Veel mensen kwamen op het einde nog naar mij toe. Ze vonden het mooi hoe ik had gesproken en herkende hem er in. Ook vonden ze het mooi om te zien dat ik mijn pak voor hem had aan getrokken. Een paar keer hoorde ik later ook dat ik mocht huilen, want ik was eigenlijk de enigste die dit nog niet had gedaan. Mijn woorden kwamen inderdaad recht uit mijn hart. Mijn houding tijdens het spreken was recht op staand. Ik straalde trots uit. Mijn opa had een geweldige, maar ook een heel moeilijk leven mogen leven. Hij was trots op zijn daden en ik was nu trots op hem en klaar om hem vaarwel te zeggen. Iedereen van binnen wist dat het beter was voor hem. Met deze gedachten en de herinneringen aan hem kon ik gewoon niet huilen. Trots dat was het enige wat ik kon zijn en ik vond het fijn dat ik er nu voor iedereen kon zijn. Ik heb gesteund en geholpen waar ik kon en ik heb alles mogen doen en mogen zien tijdens de begrafenis. Was voor bij hij is gegaan en ons leven gaat weer veder en wij knokken weer veder.

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin

Mijn opa is overleden (heden)

Dinsdag 3 november was het weer zo’n dag. De dag wat het leven van mij en van mijn familie weer eens overhoop zou gooien. Kwart voor zes ging mijn werker om wakker te worden voor school. Ik bleef liggen. Had geen zin in de dag en voelde me echt niet lekker. De wekker verschoof ik door naar 6 uur, maar inslaap viel ik niet meer. Vijf  minuten voor ik er echt uit moest werd er gebeld. Ik wist gelijk wat er aan de hand was. Mijn opa moest wel overleden zijn. Ik hoorde de telefoon 3 keer over gaan. Ik voelde gewoon dat mijn moeder het ook wist wat er zou worden verteld als ze op nam. Ze nam op en hoorde haar in huilen uit barsten. Mijn gevoel had gelijk hij was overleden.

Er werd geklopt op mijn deur. Het was mijn moeder. Ze kon het met moeite uitbrengen. Hij is overleden. Ik weet het zei ik. Mijn moeder moest gelijk mensen gaan bellen en dingen regelen. Zonder na te denken liep ik naar de badkamer en deed de deur op sloot. Deed de douche aan en met de gedachten aan de leuke momenten met hem bleef ik langer dan normaal er onder staan.

Het rare is dat ik er niet echt kon om huilen en nu nog steeds niet. De man had de 85 behaald en ook nog eens een 20151006_150617huwelijk van 60 jaar. De laatste tijd had hij zoveel moeten weerstaan. Zijn lichaam was gewoon op. Hij vergaat steeds meer en kreeg een herseninfarct. Hij wilde zelf nog heel lang mee, maar dit is gewoon beter. Door de herseninfarct heeft hij een paar dagen in een soort van coma gelegen. Hij kwam er wonder boven wonder weer boven op. Dit bleek echter later anders te zijn. Hij zwakte af en er bleef een heel dun lichaampje achter zonder ziel.

Dit was ook de rede dat ik gelijk wist dat hij overleden was. Hij kon niet meer naar huis en voor het zieken huis was hij te goed. Hij heeft ongeveer 2 a 3 weken in een verzorg te huis gelegen en zoals ik net al zei hier werd hij er niet beter op.

Helaas heeft hij niet de 100 bereikt wat hij wel graag had willen bereiken, maar ik weet zeker dat hij door onze herinneringen nog heel lang blijft. Zijn humor en vrolijkheid blijft in onze familie hangen. Zelf werd ik altijd vrolijk van hem. We floten altijd samen of we zongen een oud liedje samen. Heel vaak luisterde ik heel vaak naar zijn mooie verhalen. We sproken altijd over de Tweede Wereldoorlog of hij vertelde oude verhalen over zijn kameraden Prachtig vond ik ze en zou ze nooit vergeten. Mede dankzij hem ben ik in gaan zien dat je moet genieten van de mooie momenten en van vriendschappen.

Hij kon vaak door zijn strenge opvoeding  nooit zijn gevoel uiten, maar ik zag soms een andere kant van hem. Hij begon dan meestal over mijn vader. Hij wilde mij er vaak mee helpen. Hij wilde zo graag weten wat er was gebeurd en of ik hem nog sprak of zag. Altijd zag ik die bezorgde/vragende blik in zijn ogen. Hij kon niet begrijpen wat en waarom wij zo veel al mee hadden gemaakt.

 

Hij was een opa om nooit te vergeten en zal hem altijd met mij mee dragen. Rust in vrede opa en misschien tot ooit.

 

11 januari 1930 / 3 november 2015

Ik ga niet meer met mijn vader om (heden)

Deze zin moet ik de laatste tijd weer vaak zeggen. Dit had ik al zien aan komen. Dit is namelijk altijd als je nieuwe mensen leert kennen. Is toch een dingetje als je het zegt. Iedereen gaat er altijd van uit dat iedereen een vader heeft en er ook mee om gaat. In praktijk is dit zeker anders. Heel veel mensen hebben geen vader meer of gaan er niet meer mee om. Ik ben er één van

Vind ik deze vraag vervelend om te antwoorden. Zeker niet. Ik heb mijn verantwoordelijkheid genomen om de relatie stop te zetten en hem achter mij te laten. De keuze had ik eerder al genomen, maar hem toch weer in mijn leven gelaten. Ik heb toen al heel lang getwijfeld of ik dit wel zou doen. Toch deed ik het. Iedereen verdient een tweede kans toch, maar de hoeveelste kans was dit eigenlijk al. Het werd gewoon te veel en een te moeilijke relatie.

Toevallig heb ik nu een vriendin die haar vader is verloren. Ik schrok hier zelf best van toen ik het hoorde. Misschien had zij wel een hele lieve vader en is die te vroeg gegaan. Als ik eerlijk ben heb ik hem vaak genoeg dood gewenst. Dat zou een hoop rust geven. Niet alleen voor mij, maar voor heel veel mensen. Als je dan hoort van een vriendin dat haar vader dood is dan schieten die gedachtenis gelijk weer door mijn hoofd. Mag ik dit wel denken. Natuurlijk niet, maar het gebeurd gewoon vanzelf.

Misschien is het juist wel een fijn gevoel dat hij hier nog is. Elk moment kan ik hem op bellen en zeggen ‘’ hé zullen we het weer proberen’’. Nu zou ik er niet aan moeten denken, maar je weet het nooit. Toch zegt er iets in mij dat dit nooit meer gaat gebeuren. Denk dat het beter is zo. Ik ben beter af zonder hem. Geeft te veel onrust en teveel stress.

De dood wens heb ik niet meer voor hem. Zo ben ik niet en mag ik niet denken. Zeker niet voor de mensen waar het echt is gebeurd. Waarschijnlijk wilde die gewoon heel houd worden met hun vader. Dan ga ik even zegen dat die van mij dood had gemogen. Nee dat mag echt niet.

Het blijf gewoon een heel lastig onderwerp. Tot hoever kan je zo iemand verbannen uit je leven. Op papier en in je bloed zal het altijd familie van je zijn. Hoe ik er mee om ga. Ik leef gewoon door. Je staat er af en toe bij stil, maar je moet door. Het is een gesloten hoofdstuk. Die heel af en toe weer open waait als iemand er een vraag over stelt. Maar ach das logies. Zou ik zelf ook doen als ik het hoor van een ander.

 

Hoezo ik niet meer met mijn vader om ga. Vertel ik in een blog post die er ooit zit aan te komen, maar dat duurt nog wel even denk ik. Met mijn verleden verhalen ben ik hier nog niet aan gekomen. Zit denk ik nu pas op de helft. Bovendien wil ik niet alleen maar slechte gebeurtenissen plaatsen bij verleden. Mijn leven is natuurlijk niet altijd slecht verlopen.

 

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin

Mijn grootste angsten (heden)

Iedereen heeft wel zo zijn angsten. Bij de gedachten aan je angsten ga je haren al omhoog staan en word je er al doodsbenauwd.  Mijn blog gaat over erg persoonlijke dingen waar de meeste mensen niet willen dat het op straat komt te liggen. Mij open stellen voor andere is geen angst van mij. Dat doe ik zelf graag. Ik merk dat ik er mensen mee kan helpen en kan raken. Angsten heb ik zeker en ik schaam mij er totaal niet voor, maar vele doen dat wel. Vandaar ga ik het vandaag hebben over mijn grootste angsten. Veel plezier met lezen.

Op een of ander manier zijn de foto’s niet zichtbaar. Ik ben hier van op de hoogte en druk mee bezig.

Angst nummer één is (bloed
)prikken. Als ik van de dokter hoort dat ik het maar weer eens moet gaan doen word ik gelijk al bang. Dit komt denk ik door de eerste keer. Ik was er al een beetje bang voor en toen ging de vrouw die mij ging prikken vertellen wat er wel niet fout kon prikkengaan. De naald kan bijvoorbeeld gaan breken in je arm. Ja dan ben je de lul zei ze. Ik hield het niet meer. Mijn armen gingen over elkaar en zei ik wil weg. Als ik iets niet wil dan ga ik het echt niet doen. Ik kreeg een zalfje wat tover zalf heet. Hier werd mijn arm mee verdoofd waardoor ik wat minder angstiger werd en de (pijn) niet zou voelen. Ik moest toen helemaal naar het ziekenhuis om te prikken, want hier behandelde ze je heel lief en weten ze heel goed wat ze moeten doen. Sinds dien wil ik eigenlijk alleen maar in het ziekenhuis prikken. Als er weer een dag aan breek waar ik moet prikken val ik altijd na de prik gelijk flauw. Nee het zit niet tussen mij oren dat dit gebeurd, want het is al 5 keer voor gevallen.

angst om kwijt te raken
Bron: proud2bme

De volgende angst is iemand kwijt raken die voor mij dierbaar is. Ik bedoel hier niet ouderdom sterfte mee, maar iemand kwijt raken door een ongeluk of door weinig contact. Ik probeer altijd hele goede vriendschapen op te bouwen. Dit doe ik alleen met de mensen die ik echt aardig vind en alles voor hun zou doen. Het gebeurd wel eens dat je zo iemand kwijt raak. Ik baal hier heel erg van. Helaas kan je hier niet altijd iets aan
doen. Het gebeurd, maar ik ben er altijd wel bang voor. Het meeste ben ik bij deze angst bang voor de dood van een ander. Ik moet er niet aan denken dat ik dit nog eens mee moet maken.

 

elkaar helpenIemand niet kunnen helpen is de derde angst van mij. Als ik iemand zie die hulp nodig heeft. Wil ik altijd helpen. Ik vind het dan heel moeilijk als ik dit niet mag of kan doen. Soms willen mensen gewoon geen hulp of heb je simpel weg niet de bevoegdheden om te kunnen helpen. Ik zou altijd alles proberen te doen voor iemand die hulp zoek en als dit dan mislukt dan ben ik echt heel boos op mij zelf. Had ik het niet anders moeten aan pakken. Zelfde geld komt iemand zo erg in de problemen dat hij het niet meer aan kan en zie ik die gene de volgende dag in de krant staan. Natuurlijk is dit dan niet mijn schuld, maar dat zou ik dan wel voelen.

 

Zoals ik hier heb geschreven is woeden een groot probleem van mij. Deze kantcsm_woedeaanvallen_bd7ea2f2ea van mij is één van de grootste angsten van mij. Ik kan er nu wel meer mee omgaan, maar de angst dat het terug komt is heel groot. Hoe ver zou ik kunnen gaan in een woede aanval. Ik ben best sterk en niet bang om als het zou moeten een klap te geven, maar wat als ik
niet meer kan stoppen. Hoe vaak zie je het niet voorbij komen op het nieuws dat iemand weer is door geslagen. De angst mij ooit zo op het nieuws te zien is toch wel een blijvende angst die ik altijd al heb gehad.

angst voor keuzesDe laatste angst is bij mij gegroeid in de loop van de jaren. Deze had ik eerder nooit gehad. Ik heb het over de angst om verkeerde keuzes te maken. Ik heb een bepaald beeld in mijn hoofd wat ik later heel graag zou willen hebben. Ik hoop later eindelijk een rustig leven te kunnen leiden. Een gelukkig leven met vrouw en kinderen en hopelijk een eigenzaak. De laatste tijd zie je  dit ook terug komen op mijn blog. Zo als deze blog over keuzes maken. Ik ben hier erg druk mee bezig in mijn hoofd. Moet je sommige dingen niet af slaan om iets te kunnen bereiken of juist helemaal te veranderen in je leven om zeker te zijn. Gooi ik hier door niet mijn eigen leven of die van een ander over hoop. Ik hoop dat ik goed bezig ben en later de bevestiging kan vinden dat ik het goed doe.

 

Zo als je kan lezen de meeste angsten zijn anders dan die van een ander. Ik heb niet de angst om dood te gaan door bijvoorbeeld verbranding of verdrinken. Mijn angsten gaan vooral om wat er gebeurd met een ander. Ik moet er niet aan denken.

Wil je zelf iets kwijt over mijn angsten of heb je zelf hele grote angsten. Ik ben benieuwd. Laat dan gerust een reactie achter onder deze blog post.

 

Dit was het einde alweer van deze blogpost. Hopelijk tot een volgende blogpost. Tot ziens

 

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin

Welke weg is mijn pad

Is dit wel mijn pad? (heden)

Bij mij slaan de twijfels altijd heel snel toe. Elk moment denk ik wel ergens over na. Zo ben ik nou gewoon, maar als ik een bepaalde keuze heb gemaakt dan begint gelijk het twijfelen. Vaak zit ik dan zo in mijn gedachten dat ik werkelijk niks mee krijg van wat er om mij heen gebeurd. De laatste tijd is dit weer heel erg aanwezig.

Dit komt voornamelijk, omdat ik nu best veel tijd over heb en dus veel tijd om te denken. Als er even een momentje is om te denken over mijn keuzes, dan doe ik dat meteen. Over welke keuzes dan. Nou werkelijk om alles. Zelfs als ik iets tegen iemand zeg denk ik af en toe de hele tijd aan dat zinnetje terug. Had ik de zin niet anders kunnen formuleren of beter helemaal niet kunnen zeggen. Dit is echt een van mijn grootste en haast de enigste onzekerheden.

Oke school gaat super goed, maar wat heb je aan school als je er buiten misschien wel allemaal fouten maak. Het is een oneindige en onnodige discussie, maar toch blijf ik hem volgen. Zelf weet ik ook wel dat mijn leven nu juist goed begind te lopen, maar gaat het misschien niet te goed. Nu sta ik juist voor soms voor luxe keuzes. Niet luxe qua geld, maar bijvoorbeeld wat ik ga doen en wat ik wil.

Één ding weet ik zeker met bloggen ga ik door, want dat is echt mijn grootste hobby op dit moment. Zou ik dan niet af en toe weer eens muziek moeten maken, want dit is ook een grote hobby van mij die ik nu langzaam laat verwaarlozen. Altijd is er wel een want die ik niet kan los laten. Kies ik voor het pad die ik loop of pak ik een omweg.

Hier denk ik de laatste tijd echt vaak over na. Mijn duizeligheid is weer heftig terug gekomen, ik slaap weer slecht en twijfel weer vaak over dingen. Loop ik dan wel mij juiste pad nu en bepaal ik nu niet hoe mijn leven er later zal uit gaan zien.

Door lopen zal ik altijd, maar tot wanneer al je daar mee doorkunnen gaan. Je heb niet altijd alles in de hand. Daar ben ik al lang achter. Als ik de regie had in mijn leven dan was mijn leven heel anders gelopen.

Ik sta hier nog wel met mijn beide voeten op mijn pad en heb de laatste tijd veel bereikt. Naar mijn mening heel veel, dus ergens doe ik het wel goed. Alleen met bloggen kom ik mij de laatste tijd wel heel erg tegen. Ik denk weer terug aan bepaalde momenten die ik zelf ook anders had kunnen doen, maar ik besloot toen iets anders te doen. Het lijkt er af en toe op dat ik heel onzeker ben. Tot heden was ik dit totaal niet als ik er over na dacht. Ik durf eigenlijk alles wel. Al zou het door super veel mensen worden gezien. Als ik iets wilde zou ik het doen zonder ook maar enige schaamte, maar ben ik echt zo of doe ik maar dat ik zo zelf verzekerd ben. Ik denk dat ik daar nu beetje voor beetje achter aan het komen ben.

Keuzes moet je maken in je leven. Ik sta denk ik nu op het punt waar ik echt zelf de regie aan het pakken ben. Ik ben benieuwd hoe ik mijn script er uit gaat laten zien en welke pad ik ga bewandelen

 

Fabian van der Gijze

Mijn mislukte zondag (heden)

Mijn zondag begon eigenlijk heel rustig. Stond rond 10 uur op, want ik kon de slaap niet meer vatten. Begon mijn huiswerk te maken en bekeek eindelijk de film The Hunger games 2. Die moest ik al een jaar bekijken, maar was het eigenlijk vergeten om het ook werkelijk ook te gaan doen. Tot nu toe verliep de dag nog wel goed tot ik besloot om pannenkoeken te bakken voor mijn moeder, want die wilde dat heel graag had ze gezegd.

Ik besloot dus om het te gaan maken. Als mijn moeder dan weer zondag1444570095
thuis zou komen dan zou ze gelijk kunnen aanschuiven en gaan eten. Een top plan dus. Achteraf gezien was dat niet het geval. Ik vond twee pakken pannenkoeken mix van het zelfde merk, maar voor de ene had je water nodig en de andere melk. Er stond dat je maar 10 pannenkoeken haalde uit een pak en met zijn drieën hadden we hier nooit genoeg aan. Ik besloot eerst het pak waar ik melk en eieren bij moest doen te mixen en in een grote kom te doen en dan gelijk het andere pak ook te mixen en die even te laten staan. De spek en de olie zetten ik alvast klaar om te kunnen starten.
Al gauw kwam ik er achter dat ik veel meer dan 10 pannenkoeken uit het eerst20151012_145157e pak kreeg. Het waren er namelijk al 20 toen mijn moeder binnen kwam en het tweede beslag stond ook nog klaar. Mijn moeder kwam heel blij naast mij staan en toen gebeurde het. Ze ziet de olie staan en zei je weet dat het sla olie is. Ik zei ja dat weet ik is dat niet goed dan, want ik kook hier altijd mee ik zie namelijk nooit andere olie. Je ziet hem al aan komen ik had  de foute olie gepakt .

Ik vragen wat had ik dan moeten pakken. Zeg mijn moeder heel leuk alle andere olies zijn op en de braadbotter ook. Ik dacht dat ik gek werd. Mijn moeder zeg doe, maar rustig we proven wel even of je het verschil proeft. Nou het verschil proefde je meteen hoor. Alle gemaakte pannenkoeken met spek en zonder konden hop de prullenbak in. 2 Uur voor niks in de keuken gestaan. De tweede mix kwam nu gelukkig  wel goed van pas.

Mijn moeder is toen naar de buurvrouw gegaan om de juiste olie te lenen en ik kon weer veder. Als het hier bij was gebleven qua ongeluk had ik het niet zo heel erg gevonden, maar hier bleef het natuurlijk niet bij.

Mijn telefoon ging namelijk af, want ik kreeg een berichtje. Ik pak FullSizeRenderhem uit mijn zak, maar mijn handen waren glad vanwege het bakken. Hij trilde in mijn hand nog een keertje en gleed daardoor zo uit mijn handen tegen een ijzer rekje in de keuken. Ik had hem wel eens vaker laten vallen, maar ik voelde gelijk nu zit er een scheur in. dat hoorde je gewoon aan de klap en ja hoor er zat een scheur in. Nou een scheur wil ik het eigenlijk niet noemen het is gewoon een hele grote barst in de vorm van een vlinder. Te minste dat zie ik er een beetje in.

Het ergste vond ik nog wel dat ik eigenlijk mijn hoesje die ik mag review zaterdag zou komen, maar de postbode was niet langs gekomen en als dat wel zo was geweest had hij gewoon beschermd geweest en dus niet kapot. Ach die extra konden er ook wel weer bij. Binnenkort maar langs een telefoonzaak.

Je snapt waarschijnlijk wel mijn zondag was  in ieder geval mislukt.

Fabian van der Gijze

Mijn oom die te vroeg is gegaan door een ander (heden)

Vandaag precies 3 jaar geleden is er op de nacht van 5/6 oktober heeft er een dodelijk ongeluk plaatst gevonden op de Ringdijk Ridderkerk. Het slachtoffer zat op zijn scooter onderweg naar zijn huis waar zijn familie nog niks vermoedend zat te wachten. Hij is na die nacht nooit meer thuis gekomen. Hij is namelijk aangereden en is terplekken overleden. Dader was onder invloed en is door gereden. Mensen hebben hem nog plaatselijk proberen te reanimeren, maar het was al te laat.

De man die daar is omgekomen was mijn oom en veel meer dan dat. Ik zag hem als mijn tweede vader. Hij en zijn gezin stond altijd klaar voor mij en mijn gezin. Ik weet nog als de dag van gisteren die zaterdag te herinneren. Rond 2 a 3 uur ging de telefoon. Op eens ging het heel snel. Mijn zus en ik rende naar beneden, want mijn moeder was hier aan het bellen. We wisten dat er iets ergs was gebeurd. Het was de zus van mijn moeder die belde. We kregen het nieuws te horen wat zich had af gespeeld. Haar man was dood gereden. De tranen vielen al snel van onze wangen op de grond. Hij was dood en niet meer bij ons. De man die ons zoveel had geholpen.

Ik was kwaad en wist niet wat ik met mijn gevoelens aan moest. Iemand had mijn oom dood gereden en daarna gewoon door gereden. Hij was voor mij echt mijn tweede vader. De vader die er wel altijd was voor mij en waar ik alles voor zou doen. De beelden schoten door mijn hoofd. Het waren de beelden van de keren dat ik bij hem en zijn gezin was. Vooral de laatste keer dat ik hem zag. Ik weet het nog steeds te herinneren. Het was  29 september 2012 een week voordat hij stierf. Het was een feestje bij hem thuis. Ik keek samen met hem naar Feyenoord-NEC. Niet wetende wat er zou gaan gebeuren.

Later na we het nieuws te horen hadden gekregen vond ik een filmpje. Ik zag hem liggen onder witte lakens. Hij werd weg gereden op een brancard richting de ziekenwagen die vervolgens weg reed samen met mijn dode oom er in. Het filmpje laat ik hier niet zien vanwege familie. Door alle stress schot ik per ongeluk in de lach terwijl ik keek naar het filmpje met mijn gezin. Later toen ik alleen boven was veranderde die lach al snel in een heftige huil bui. Af en toe als ik aan hem denk bekijk ik nog eens het filmpje en herdenk hem.

6 oktober 2012 zal ik nooit vergeten. De dag die niet had mogen plaats vinden. De dag waarop ik elk jaar weer een traan moet weg vegen, omdat ik aan hem denk. Net als nu. Is de moeilijkste blog die ik tot nu toe heb geschreven. Morgen is de dag weer aan gebroken. De dag waar ik een kaarsje voor hem brand en Adel door mijn speakers zou laten horen.

Ik heb hem nooit kunnen bedanken en kunnen zegen wat hij voor mij betekende, maar ik denk dat hij dat wel wist. Dat hoop ik tenminste. Lieve Oom ik zal je nooit vergeten. Hopelijk gaat het je goed. Rust in vrede

 

Binnen kort wil ik een blog schrijven die over hem gaat, maar dat gaat mij nu niet meer lukken. Dit was de moeilijkste en de tot nu toe enigste blog waar ik het niet droog hield. Hij betekende gewoon te veel voor mij.

 

Fabian van der Gijze

Diamanten huwelijk (heden)

GetAttachment14 september ’15 was het eindelijk zo ver. Mijn opa en oma waren alweer 60 jaar getrouwd. Dit houd dus in dat ze de diamanten huwelijk status hebben bereikt. Dit moest dus gevierd worden. Ze hadden ongeveer 25 mensen uitgenodigd om te eten bij Aafje.

IMG-20150923-WA0008Toen we aan kwamen rijden zag ik gelijk al familie die ik al super lang niet meer had gezien. Ik heb namelijk een hele grote familie
aan mijn moeders kant. De meeste heb ik maar 1 keer gezien op een feest, want haast iedereen woont in het hoge noorden.
De mensen die tegelijkertijd aan kwamen rijden die kon ik zeker. Gelijk werd er weer een grap gemaakt over dat Feyenoord zo slecht is, maar Ajax weer super goed bezig is. Elke ontmoeting hoor ik dit weer. Van kleins af aan hoor ik dit al. Ik moet er altijd wel om lachen en nu zeker. Ik ben namelijk niet meer zo’n grote voetbal fan. Doe liever iets leuks met mijn vriendin dan naar voetbal te kijken.

We gingen naar binnen en zitten aan de lange tafel die ze klaar hadden gezet voor ons. Ik kon die mensen nog van de vorige keer dat we daar waren met mijn opa en oma. Maakte even een babbeltje met die vrouw over de vorige keer. Volgens mij dachten ze oo nee daar heb je hun weer. Ik denk namelijk niet dat ze iedereen herkent, dus we waren blijven hangen.

IMG-20150923-WA0002

Ik zat naast mijn nicht en vlak bij haar vriend. Toen ze net binnen
waren kreeg ik gelijk een paar oude luchtjes van hem. Hij had er te veel zei hij. Ik vond dit allang best, want ik ben dol op luchtjes en deze roken ook nog eens super lekker. Elk feestje probeer ik altijd bij hun in de buurt te zitten. Dit doe ik, omdat ik mijn nichtje zie als een grote zus. Dit komt omdat ik haar gezin zie als tweede gezin van mij. Altijd als ik problemen had of er iets was kon ik altijd bij hun terecht 20150923_211036en bovendien is haar vriend echt super aardig en kan ik super erg met hem lachen. Al maak hij mij 10-0 af op FIFA

Het duurde best lang voor mijn tante, mijn oma en opa aan kwamen. Achter af bleek dat mijn opa het helemaal vergeten was en niet mee wilde. Mijn oma die de laatste tijd niet meer echt haar zelf is moest hier om weer huilen. Ze kan het niet echt aan dat mijn opa steeds veder afzakt en gewoon aan zijn laatste paar jaar is aan gekomen. Toen ze net binnen waren en zaten schrok ik eigenlijk heel erg. Ik zag hoe slecht de twee oudjes er uit waren gaan zien. Zo ken ik ze niet en zo waren ze normaal eigenlijk niet. Maar goed we konden beginnen.

Aafje is eigenlijk voor de wat ouderen mensen, dus zulk eten krijg je ook. Niet al te veel, maar kleine gerechtjes. We konden kiezen tussen kipschnitzel-Hawaï of zalm met wit vis. Ik koos met nog een paar de vis. We kregen van 20150920_141507elke vis 3 blokjes op een stokje met een paar patatjes. Ik had gelukkig toch niet zo’n honger want het was 2 uur in de middag. Het ging vooral om het huwelijk en de gezelligheid. Het toetje daar in tegen was wel super lekker. Ik heb hier helaas geen foto’s van gemaakt. Moet hier nog aan denken dat ik dat wel moet doen voor mijn blog, maar geloof mij  dit was heerlijk.

Na het eten speechte mijn oma nog. Ze bedankte iedereen voor het komen en de gezelschap. We brachten nog even alle cadeaus naar mijn oma en opa’s flat en dronken nog iets en gingen daarna weer naar huis.

Was weer super leuk om iedereen te zien en even mee te praten. Bovendien vind ik het zo mooi om te zien dat twee mensen zolang al getrouwd zijn en van elkaar houden. Hopelijk mag ik zo lang genieten van mijn leven en hopelijk later van mijn gezin. Ik denk dan altijd ik heb nog een hele leven te gaan. Heb al veel meegemaakt dus laat het maar komen.

Fabian van der Gijze

Waarom Coolblue? (heden/mijn mening)

Coolblue is één van de twee zaken waar ik nu reclame van laat zien. Waarom ik heb gekozen voor Coolblue . Dit leg ik in deze nieuwe blog post uit.

Met deze reclame blok ben ik het meeste dankbaar voor en trots. Dit komt, omdat naar mijn mening Coolblue de leukste en beste webwinkel vind en ja dit vinden veel meer mensen want ze zijn uitgeroepen tot beste webwinkel van 2015 met een klanten beoordeling van een 9.1.

Als ik iets ga kopen dan kijk ik altijd eerst of ze het bij Coolblue hebben en ik heb er al veel gekocht. Ik heb het net na gerekend en ik heb er al €1.621,93 uitgegeven. Ik ben een super te vrede klant van Coolblue. De service is top, ze hebben echte winkels en bovendien de medewerkers hebben super veel humor. Elke reclame moet ik weer lachen. Ze hebben naar mijn mening ook de prijs voor beste media verdiend.

Grootste voordelen vind ik dat ze echt haast alles hebben. Ze hebben 300 verschillende webwinkels met super veel spullen. Hierdoor hoef je niet veel te zoeken naar verschillende winkels. Ook komt Coolblue meestal het goedkoopste uit. De laatste grote voordeel ben ik misschien wel het blijste mee. Ze bezorgen de volgende dag als je besteld voor 23:59 ook als je zaterdag besteld krijg je het op Zondag thuis bezorgd.

Ze zoeken veel contact met de besteller en geven waardering aan hun klanten. Voorbeelden hiervan zijn: de doos met grapjes, het filmpje nadat je bestelling heb geplaats en de sneller reacties op berichtjes

Er is naar mijn mening hebben ze maar één min punt en dat is dat ze weinig games hebben veder heb  ik geen commentaar. Op stip nummer 1 winkel en ben blij dat ik hun reclame mag tonen op mijn site

Heel erg bedankt.

De titel zegt het al. Ik ga jullie bedanken. Misschien vraag je nu af waarvoor. Ik wil je bedanken voor het lezen van deze blog post en de blog posten die je misschien al heb gelezen of nog gaat lezen. 25 augustus gooide ik mijn nieuwe site in de lucht met dank aan een vriend. De twijfel die ik die dag was best groot. Ik kreeg net een beetje bekendheid na meer dan een half jaar bloggen. Eindelijk de 200 bezoekers bereikt.

Toch besloot ik het te gaan doen. Ik zal mijn site zelf gaan hosten en er vol voor gaan. Ik sta nu op het punt dat ik kan zeggen dat dit een juiste beslissing is geweest. Bloggen is mijn passie geworden. Ik gooi nu om de dag een nieuwe blog online waar ik 100% achter sta. Oke ik ben er nog niet, maar ik zoek zoveel mogelijk contact met mensen die al veder zijn dan mij en er super veel verstand van hebben.

Mijn blog heeft nu al binnen 23 dagen de 300 verschillende bezoekers gehaald. Ben al ruim over de 500 bezoeken. Ik merk dat er dus veel mensen terug komen. Hier voor uit mijn grond van mijn hart bedankt.

Bedankt dat jullie de tijd nemen om mijn verhalen en/of mijn mening te lezen. Bedankt voor dat jullie steeds weer terug komen om nog meer te lezen. Bedankt dat jullie al bij elkaar  22 uur en 18 min op  mijn site hebben gekeken. Echt enorm bedankt.

Ik kan jullie niet genoeg bedanken. In het bijzonder ook de twee bloggers die mij hebben geholpen om mijn site te verbeteren door tips onderaan deze blog post staat een linkje naar hun site. Zeker een aanrader om een bezoekje te brengen. Het gaat over de bloggers: Mariska van doormariska, en Deborah van deeserveit.

 

Dankzij Mariska heb ik eindelijk een welkomstteks met foto rechts boven. Dit vind ik heel belangrijk om te hebben, dus ben hier super blij mee. Deborah heeft mij enorm geholpen toen ik nog maar net begon te groeien en het bloggen net begon te ontdekken. Ik ben hier super dankbaar voor en dat weet ze. Alle twee de blogs zijn zeker een bezoekje waard.

 

Nogmaals bedankt voor de steun en jullie tijd. Al mag ik 1 van jullie een lach, een traan, aan het denken hebben gezet of mijn belangrijkste doel 1 van jullie heb geholpen. Dan ben ik super blij en heb ik mijn belangrijkste doelen al behaald.

 

Bedankt,

Fabian van der Gijze

http://doormariska.nl/

https://deeserveit.wordpress.com/