Het zijn de kleine dingen die het doen

Kom die weer met een softe december blog post. Alleen het heeft niet echt alleen met december te maken. Het gebeurt namelijk gelukkig wel wat vaker. Zoals je misschien ooit wel eens heb gelezen probeer ik mijn moeder en/of mijn zus mee te nemen in mijn successen. Af en toe even uit eten mee nemen of een leuk uitje plannen. Thuis hebben ze het niet al te breed en ik kan het momenteel gelukkig makkelijk missen. Alleen hoe hard ik mijn best ook zou doen, mijn liefde zou dit nooit kunnen overtreffen. Het zijn juist de kleine dingen die het doen.

Na een week werken kan ik gelukkig weer even naar mijn huis terugreizen. Even weer genieten van het gezin en mijn familie. Moe trek ik de koelkast open en zie er een fles drink yoghurt staan. Een drankje wat ik sinds mijn jeugd ontzettend lekker vind. Ik had hier zeker niet zelf om gevraagd, maar het is een kleine verrassing van mijn moeder. Zelf niet veel geld om te makken, maar toch even een fles voor mij kopen. Ik kan er niks aan doen, maar smelt dan elke keer weer en voel stiekem ergens al een traantje vallen vanbinnen.

Haar liefde zou ik nooit kunnen overtreffen. Zo voelt het in ieder geval voor mij. Geld is naar mijn mening niet zo belangrijk en deel het altijd met liefde. Alleen het zou nooit uit maken hoeveel ik ertegenaan zou smijten. Juist, door dat er met weinig zulke kleine dingen worden gekocht voor mij laat zo veel liefde zien. Misschien vind een ander dat misschien heel gek of onbenullig. Alleen ik hou er zo ervan. Met zulke momenten hoef ik echt geen stoer ventje meer te zijn. Ik laat liever dan een pure traan vallen van respect. Alleen met echte liefde en blijdschap kan je zoiets veroorzaken.

Dan hoor ik mijn moeder stiekem alweer klagen dat ik de fles weer eens in één keer op heb gedronken. Alleen toch spelen we dezelfde scene steeds weer opnieuw af. Gewoon even wanneer het weer moet en we elkaar weer eens willen laten zien dat we om elkaar geven. Het zijn dan echt de kleine dingen die het doen. Daar kan niks en niemand tegen op en ik hou er zo ontzettend veel van.

Thanks ma 😉

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

De Parijse connectie door Gerrit Barendrecht

Vroeger was ik echt verliefd op lezen. Ik las per week twee boeken. De bieb was één van mijn vaste bezoek plekken. Ik bleef in de nacht toch vaak wakker, dus die bracht ik maar gewoon lezend door. Gemiddeld zo’n 150 á 200 bladzijdes per nacht. Bezopen, maar mijn liefde werd er groot door. Helaas liet ik deze liefde in de steek. Ik kreeg het te druk en kon mijn concentratie niet meer terugvinden. Gelukkig kreeg ik een schrijver als collega, namelijk Gerrit Barendrecht. Hij daagde mij uit om eens te beginnen aan zijn thriller ‘’De Parijse connectie’’. Ik besloot de uitdaging aan te gaan en Gerrit gaf mij zijn boek.

Persoonlijk ben ik echt een informatiezuiger. Ik wil altijd zoveel mogelijk van iemand weten. Een beetje interesse kan nooit kwaad. Zo krijg je gelukkig ook op het werk betere connecties. Met Gerrit kan ik het gelukkig altijd goed vinden. Vanaf het begin zei ik dus gelijk al dat mijn review heel eerlijk gaat zijn. Wanneer ik het ruk vind dan zeg ik dat gewoon en wanneer ik het geweldig vind, dan laat ik dat ook gewoon weten. Zo nam ik stiekem met een beetje spanning zijn boek aan. Een boek waar hij op de eerste bladzijde nog iets liefst voor mij had geschreven.Iets wat ik altijd enorm waardeer. Kom ik straks aan met een review waar ik hem compleet af zou kragen. Lekker dan.

Ik kreeg in oude typeletters Amsterdam 1889 te zien. Een bladzijde er na verbaasde Gerrit mij direct. Ik lees meestal in beelden en kreeg dus ineens een verkrachting voor mijn ogen te zien. Een donkere ruimte met daarin een man en een vrouw. Een vrouw die er al lang lag en niet met plezier. Voor de zoveelste keer werd ze weer eens verkracht. Dit moest een voorwoord zijn, maar hij had mij. Wat een eerste bladzijde was dit zeg. Ik hoopte er gelijk op dat dit zich zo voort ging zetten.

Gerrit heeft De Parijse connectie heel goed in details geschreven. Wanneer je door een steegje ren, dan weet je dat het water ook over de vieze mos druipt. Iets wat voor een beeld lezer perfect is. Alleen na de eerste bladzijde ging mijn hoofdgelijk tegenwerken. Je volgt namelijk twee verhalen die met elkaar te maken hebben. Met mijn dyslectische kop kon ik dit blijkbaar niet meer aan. Ik had denk ik al zo’n 5 jaar geen echte boek meer gelezen. Wanneer ik er net weer in kwam werd ik er weer compleet uitgehaald.

Gelukkig bleek mijn concentratieprobleem maar voor heel kort te zijn. De twee verhalen kwamen even bij elkaar terecht en vanaf dat moment zat ik weer heerlijk in de Parijse connectie. Ik kwam erin en ging er niet meer uit. Gerrit had de liefde voorlezen in mij weer aangewakkerd. Ineens las ik elk vrij moment weer even een boek. Het fijne aan de Parijse connectie is toch wel echt dat er een heerlijke spanningsboog in verwerkt zit en dat het verhaal oprecht heel mooi is. De details maakt het mooi, de oude verhalen en de sfeer maken het perfect. Dat zeg ik zeker niet omdat het geschreven is door een collega, maar het pakte mij echt enorm.

Het verhaal speelt zich in Parijs en Amsterdam af en gaat over de vrouwenhandel. Hierdoor kunnen sommige stukjes misschien heftig overkomen, maar persoonlijk hou ik wel van die shock. Het leest heerlijk weg en de spanning blijft er lekker in. Ik zei dan ook laatst voor de grap tegen Gerrit dat ik nu toch wel anders naar hem ben gaan kijken hoor. Je moet deze dingen toch maar kunnen verzinnen. Gelukkig reageerde hij hier ook weer leuk op.

Sorry Gerrit, maar ik kan mij voorstellen dat de meeste lezers van mijn blog jou niet kennen. Wanneer je nog een nieuw boek zoek van een nieuwe schrijver, dan raad ik De Parijse connectie echt aan. Ik heb mijn liefde voor boeken er in ieder geval erdoor teruggevonden en hoop er stiekem op dat het ooit nog eens verfilmd gaat worden. Daar is dit boek perfect voor. Ik zeg dus bekijk het, lees het en geniet ervan. Voor de jonge dames kan het denk ik ook nog eens heel leerzaam zijn.

Veel lees plezier 😉

Fabian van der Gijze 
Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Over de vagina geur praten in Emma’s Peepshow

Misschien weet je al een beetje dat seks en drugs onderwerpen zijn die mij heel erg interesseren. Drugs heb ik zelf nog nooit gebruikt, maar toch wil ik er alles over weten. Spuiten en slikken is voor mij dus altijd een droom geweest. Helaas kon ik nooit naar de studio-opnames, want daar was ik toen nog te jong voor. Nu was het dan eindelijk zo ver. Dankzij Robin wist ik dat er mensen gezocht werden voor Emma’s Peepshow. Daar mocht ik nu dus over vagina geuren praten. Misschien niet zo gebruikelijk, maar wel leuk om eens te mogen doen.

Met twee uurtjes slaap, was het dan eindelijk zo ver. Ik zou opnames gaan hebben voor spuiten en slikken. Het gebrek aan slaap maakte niks meer uit. Dit was veel te leuk om niet te doen. Bij het vertrek wist ik nog niet waar we over gingen praten. Ik wist überhaupt niet eens hoe het eraan toe zou gaan. Het enige wat ik wist was dat het met Emma zou zijn en dat het op het gebied van voorlichting zou zijn. Alleen dat is natuurlijk wel heel breed. Gelukkig woon ik zelf bij het mediapark, dus ik was zo bij BNNVARA. De plek waar ik een tijdje terug nog audities had.

In de wachtruimte zaten al wat jongeren te wachten. Ik melde mij zelf aan en mocht erbij zitten.Het voordeel van dit soort onderwerpen is toch wel dat er meestal mensen zitten die openminded zijn. De gesprekken komen dus vanzelf vaak opgang. Zo bleek erbij voorbeeld iemand te zitten die mee had gedaan met blind dates. Grappig om eens te horen hoe die opnames eraan toe gaan. Na een kleine uitloop werden we opgehaald en mochten we mee naar beneden. De plek waar ik gelukkig al een beetje bekend was. Nou ben ik altijd een BNN gekkie geweest, dus ik weet wel iets over het bedrijf.

De vorige groep vertelde ons dat ze wel een beetje jaloers waren over onze onderwerp. Zij hadden namelijk het onderwerp puistjes. Eerlijk gezegd zou ik dan ook balen.Wij kregen in ieder geval te horen dat wij over geuren moesten gaan praten. Niet zomaar een geur, maar de geur van een vagina. Ja dan heb je mijn aandacht direct.In de wachtruimte was het gespreksonderwerp dus al snel aangesneden. Zo waren we ineens alleen nog maar over vagina’s en relaties aan het praten. Zo werd dit in ieder geval gelijk bestempelt als de leukste wachtkamer ooit.

Vanwege dat ik zo dichtbij woon en BNNVARA gewoon heel gezellig is, besloot ik als laatste pas te gaan. De andere moesten nog ver reizen of hadden allemaal nog andere afspraken staan. Ik raakte een beetje aan de praat met het personeel en vertelde dus dat ik momenteel bij Talpa aan het werk ben. Heb je ten minste weer een nieuw gespreksonderwerp. Het grappig was hierdoor dus ook dat ik mijn zendertje gewoon kreeg en zelf kon weg werken. Niet dat dat zo speciaal was, maar normaal had ik nooit een idee hoe dat moest gebeuren.

https://www.instagram.com/p/BrU7uPiAWaa/

 Ik groette Emma en mocht achter het kamertje gaan staan. Daar begon het dan echt hoor. Het gesprek over de geur van een vagina. Nou is Emma zelf ook niet de moeilijkste,dus dat werd een heel leuk en makkelijk gesprek. Verzin het of niet, maar zo kwamen we zelf ineens uit bij een opmerking die ik ooit tegen mijn oma heb gezegd.Niet echt iets wat ik had bedacht bij een gesprek over de geur van een vagina.

Mijn moeder zat later alweer met haar handen voor haar ogen te luisteren dat ik dit had gedaan.Ze weet gelukkig wel dat dit bij mij pas. Zelf ben ik van mening dat iedereen hier gewoon over zou moeten kunnen praten. Het is gewoon niks om je voor te schamen. Iedereen heeft zo zijn geur bij. Zo heeft iedereen wel iets op dit gebied. Zo zijn er bijvoorbeeld ook mensen die bang zijn voor andere naakte mensen.Niks geks, dat kan gewoon. Mannen hebben ook weer zo hun problemen. Iemand meteen micropenis is daar ook niet zo blij mee. Zolang je er gewoon met elkaar over kan praten hoef dat geen probleem te zijn. Al helemaal in een relatie. Daar is praten gewoon zo belangrijk. Je hebt neem ik aan toch ook een relatie met iemand, omdat je dingen wil kunnen delen en bespreken. Dat is in ieder geval mijn mening. Ik praat in ieder geval gewoon lekker mee over de geur van een vagina.

De video is in ieder geval hier te zien! 

Fabian van der Gijze 
Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Hey, sorry dat ik eerlijk was hé

Eerlijkheid duurt het langs, dat zei mijn moeder ten minste altijd. Vroeger hield ik mij daar zeker niet altijd aan. Ik kon goed liegen en vond het af en toe ook wel spannend. Toen ik eindelijk echt mij zelf werd, besloot ik het liegen zo veel mogelijk te verminderen. Wilde gewoon zo eerlijk mogelijk leven. Vooral tegen de mensenwaar ik om geef. Alleen hoe erg wordt eerlijk zijn eigenlijk gewaardeerd. Soms lijkt het er meer op dat je beter had kunnen liegen. Dan moet je haast sorry zeggen dat je gewoon eerlijk bent geweest.

Persoonlijk heb ik zelf altijd liever dat mensen gewoon gelijk eerlijk tegen mij zijn. Wanneer je mij bijvoorbeeld niet mag, dan heb ik liever dat je dat gewoon eerlijk in mij gezicht zegt. Je gaat het anders toch voelen en achter de rug om daar heb ik het niet zo mee. Ik zou er zelfs respect voor hebben als je zoiets gewoon durft te zeggen. Dat toont alleen maar moed. Nou snap ik ook wel als geen ander dat je dat niet altijd kan doen. Op het werk kan het bijvoorbeeld toch voor nare situaties zorgen. Al kan het misschien ook juist beter worden gemaakt. Je moet de eerlijkheid in ieder geval maar wel aan durven.

Zo had ik het eens een keertje op het gebied van liefde. Ik wilde even totaal niet bezig zijn met liefde. Het ging goed en dat wilde ik niet in de weg lopen. Op dat moment ontstond er eigenlijk voor de grap een date. Ik had namelijk buiten mijn relaties nooit echt een date gehad. We besloten er dus gewoon eentje te plannen. Ik besloot zelf dus wel gelijk eerlijk te zeggen dat het sowieso niks zou worden. Daar kon ik die gene te slecht voor, werd ik een beetje beïnvloed door verhalen en was ik er echt even niet op uit. De dag was leuk/gezellig en daar hielden we het bij.

Na die dag begonnen we wel wat meer met elkaar om te gaan. Ergens gaf het mij soms wel het gevoel dat de ander misschien wat meer kon gaan willen. Zo gaf ik misschien wat bot nog een paar keer eerlijk aan dat het vanaf mijn kant sowieso nooit wat zou gaan worden. Het contact verwaterde na een tijdje weer en we gingen beide weer lekker onze eigen weg. Uit het niks kreeg ik later dus een boze beste vriendin op de app. Ja, je verdient dit, want je behandel mijn vriendin als shit. Ik dus zeggen dat ik dat zeker niet doe. Op haar vraag hoe dan wel gaf ik dus gewoon het eerlijke antwoord als een normale vriendin. Nou toen waren de rapen gaar hoor.

Kijk dat die vriendin nou zelf altijd op het begin zei, ja ik zie het in jullie ogen, kan ik niet zoveel aan doen. Kan moeilijk gaan liegen om met hun mee te praten. Dan zou ik in mijn ogen juist iemand als shit behandelen, maar hey ieder zo zijn mening daarin. Dat ze er laats nog steeds mee bezig waren zegt al genoeg.

Nou praat ik er wel makkelijk over, maar bij dit soort dingen vreet ik mij zelf van binnen echt op van woede. Je mag mij altijd een lul noemen of wat dan ook. Alleen moet het dan wel ergens op gegrond zijn. Op basis van eerlijkheid en niet instemmen vind ik gewoon zo lomp. Ik was er al klaar mee en dan al helemaal. Juist dan ga ik je als shit behandelen. Oké, dan kan ik dit mooi als voorbeeld gebruiken,omdat je hier makkelijk over kan schrijven. Alleen het gebeurd natuurlijk in veel meer gevallen.

Zo probeer ik hier ook altijd zo eerlijk mogelijk een verhaal te vertellen. Sommige details mogen niet naar buiten worden gebracht en/of zou ik iemand mee beschadigen. Dan laat je dat stukje eventjes een keertje weg. Toch krijg je dan nog de berichten dat het fake is. Hé, sorry dat jij er in geloof dat iedereens leven roze is,maar ik vertel liever gewoon de waarheid. Op zulke momenten vraag ik mij altijd af wat we nou het liefste willen. Wil je dat iemand eerlijk is of liever met je mee praat? Sorry, maar ik kies dan liever voor eerlijk.

Fabian van der Gijze 
Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Anders laat ik mij toch even invriezen bij Cryo Center Nederland

Ik kwam in contact met iemand van Cryo Center Nederland. Een bedrijf die zich bezighoudt met Whole Body Cryotherapie. Het lijkt een beetje op een sauna, maar dan niet met hitte, maar met kou. Als ik het mij goed herinner kunnen ze het -196 maken. Kijk ik ben wel in voor een beetje avontuur en gekheid. Natuurlijk pakte ik deze uitdaging gelijk met beide handen aan.

Na Oslo stond gelijk mijn eerst Cryotherapie behandeling op de planning. De kou van Noorwegen had ik al overleeft, nu deze nog. Cryo Center Nederland heeft meerdere locaties in Nederland zitten. Ik kon kiezen uit Bunnik, Koog aan de Zaan, Capelle a/d IJssel, Den Haag, Heemstede en Oosterbeek. Voor mij was Den Haag de beste keuze, dus daar ging ik dan ook automatische voor.

Woensdag was het dan zo ver. Nog een beetje brak begon ik aan mijn ov-reis. Op een hele gekke manier raakte ik eerst verdwaald, maar gelukkig was ik nog lekker op tijd. Hier kwam ik in een kleine wachtruimte terecht. Hier zat een wat oudere vrouw en een man te wachten op hun behandeling. De vrouw vertelde dat het haar eerste behandeling was. Ze was wat aan de nerveuze kant. Grappig om te zien, want daar heb ik zelf eigenlijk nooit last van. Uit het niks zei ze heel verbaast ‘’maar jij bent nog zo jong en dan al hier heen’’ Nou weet ik niet of ze ook voor de Cryotherapie ging, maar ik vond haar reactie erg grappig.

Ik vertelde haar dus dat ik een blog had en dat dit mij wel eens leuk leek om te doen. Met haar reactie liet ze mij en de andere man gelijk lachen. Ze vroeg namelijk heel verbaast of mensen dat dan echt lezen. Wat was haar reactie goud waard. Helaas werd ze toen geroepen, omdat ze aan de beurt was. Het gesprek kon dus helaas niet nog leuker worden.

Na een tijdje was ik dan aan de beurt. Ik werd opgehaald door een gezellige dame. Ze legde mij alles uit en liet mij het grote apparaat zien. Toen die open stond deed het mij ergens stiekem aan een doodskist denken. Nu was ik deze foto even vergeten te maken, maar de volgende keer zal ik zeker laten zien wat ik bedoelde. Gelukkig had ik ergens op een filmpje gezien dat mensen in hun zwembroek stonden, dus die had ik voor de zekerheid mee genomen. Die kon ik dus mooi aantrekken.

In het omkleed hokje lagen handschoenen, sokken en een sjaal. Ik zou mijn handschoenen uit mogen doen in het cryo apparaat, maar niet te lang. Het zou dan echt alleen even zijn om de kou te kunnen voelen. Ik besloot van tevoren dit de eerste keer nog niet te doen. Gewoon maar eerst eens de kou normaal overleven. Voor dat ik mocht beginnen, werd eerst mijn bloeddruk gecheckt. Gelukkig bleek deze perfect te zijn. Ik mocht dus in het apparaat gaan staan. Zodra de deur weer dicht was ging het liftje omhoog en stond ik met mijn kop buiten de kou. Ik kreeg een zeil over mijn hoofd en we konden beginnen.

Eerst kwam er wat warmte in. Dit was oprecht heel relaxt. Zo warm was het niet om in een zwembroek te staan, dus ik kon hier wel aan wennen. Alleen toen kwam de stikstof naar buiten en ging de temperatuur naar beneden. Voor de eerste keer gingen we niet gelijk maximaal. Volgens mij gingen we tot de -170. De enige opdracht wat ik had was rondjes lopen in het apparaat en dat drie minuten volhouden. Nou ben ik niet zo goed in stil staan en zijn, dus ik begon gewoon met een kleine interview.

Ik was eigenlijk wel benieuwd wie er bij mij stond en wat ze zelf in het dagelijkse leven deed. Nou kies ik er natuurlijk voor om mijn eigen leven online te gooien, maar van een ander blijft natuurlijk lekker offline.

Nou gaan we voor die 5 behandelingen, dus ik kan er nog even tegenaan. Ik wil natuurlijk wel voor die koudste stand gaan. Helaas is ze nu even ziek, dus ik moet even wachten op de volgende behandeling.

Over wat ik ervan voel en wat het eindresultaat is wil ik voor een andere blog post bewaren. Ik wil in ieder geval Cryo Center Nederland al een keertje bedanken. Dankzij hun kan ik dit eens een keertje ervaren en ze laten mij lekker vrij qua blog en foto’s maken. Daar ben ik ze dan weer dankbaar voor 🙂

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

 

De cupfinalen kijken met hardcore fans

Oslo de stad van de zwervers, door het rood lopen, het veel te dure eten en de gezellige sfeer. Ja, met die gedachte liep ik meerdere keren door deze prachtige stap. Ik moest om alles en iedereen lachen. Het voelde een beetje alsof ik mijn tweede plekje had gevonden. Helaas had ik niet meer dagen erbij geboekt. Het was echt voorbij. Rond 19:00 uur zou ik dan toch echt weer terugvliegen. Terug naar Nederland en het normale leventje weer tegemoet gaan, maar niet zonder een knallende afsluiter met de cupfinalen.

Mijn zondag begon heel vreemd. Ik had heel goed geslapen, maar het besef kickte pas in de morgen in. Gisteren dacht ik nog dat ik vandaag van alles zou beleven. Pas laat in de avond kwam ik erachter dat ik deze dag al naar huis zou gaan. Op één of andere manier had ik mij 3 december als einddatum aan gepraat. Op mijn gemakje deed ik mijn ding en besloot ik daarna toch maar eens mijn koffer terug in te pakken. Het was voorbij, maar zo voelde het nog lang niet. Na dat ik alles af had gelopen en alles volledig was opgeladen, besloot ik de deur achter mij dicht te trekken. Wat was het heerlijk om zo’n grote kamer tot mijn beschikking te hebben. Het was daarnaast ook nog eens goedkoper dan een hotelkamer en tenminste bij de lokale bevolking.

Nadat ik mijn sleutel had afgeleverd, begon het wachten. Pas zo’n 7 a 8 uur later zou ik terug vliegen. Nu wis ik gelukkig dat ik mijn koffer in ieder geval kon droppen in een locker, maar wat ging ik in godsnaam in deze tijd toen. Ik besloot maar gewoon winkel in en uit te gaan lopen. Op één ding had ik alleen niet gerekend. Alle winkels zijn in Oslo gewoon dicht op Zondag. Echt geen één winkel was open. Ja, daar had ik mooi niet op gerekend. Gelukkig was ik gisteren wel achter iets anders gekomen. De cupfinalen zou gespeelt worden. Zie het maar een beetje als de KNVB-beker. Blijkbaar zat ik in het gedeelte van de favoriet. Iedereen liep in shirtjes van Rosenborg (RBK) rond. Dit kon nog wel eens leuk worden dus. Ik besloot weer eens gek te doen en in ieder geval €50 in te zetten op RBK. Dan zou ik ten miste ook met gedeelde passie kijken.

De cupfinalen zou pas om 13:15 beginnen, dus ik besloot nog maar eens een nieuw rondje Oslo te lopen. Ineens kwam ik hierdoor uit bij het Historisk Museum. Het museum wat alles liet zien uit de tijd van de Egyptenaren. Nou ben ik altijd fan geweest van geschiedenislessen, dus hier vermaakte ik mij wel. Mensen keken mij soms een beetje raar aan, omdat ik alleen daar rondjes liep, maar ik keek mijn ogen uit. Ergens gaven die blikken wel echt een gek gevoel, want overal liep er een beveiliger met mij mee. Sorry, maar ik was niks van plan te pikken. Ach, het was in ieder geval wel een heel mooi museum.

De cupfinalen zat er in ieder geval nu wel echt aan te komen. Ik besloot dus maar snel naar buiten te gaan. Zocht wat verkleden fans en begon hun gewoon te achtervolgen. Zodoende zou ik vanzelf wel uitkomen bij een kroeg waar ze de wedstrijd zouden gaan bekijken. Helaas bleken de meeste mensen naar het stadium zelf te gaan, maar na een tijdje mensen achter volgen kwam ik eindelijk bij een kroeg uit. Nou ben ik alleen absoluut geen kroegtijger. Ik was in ieder geval uit gekomen bij The Scotman. Dit zou mijn plekje worden om de wedstrijd te bekijken. Stiekem baalde ik alleen wel dat ik gisteren niet ook zo’n sjaal had gekocht. Had een mooie aandenken kunnen zijn en ik viel dan wat minder op.

Al snel kwam ik erachter dat ik met echte fans de wedstrijd aan het kijken was. De clubliederen werden uit volle borst mee gezongen en het volkslied kwam ook nog eens voorbij. Iedereen was verkleed en hier en daar hadden mensen hun vlaggen bij. In ieder geval de perfecte stemming om een wedstrijd te bekijken. Helaas werden we compleet stil gemaakt toen de 0-1 binnen viel voor Stromsgodset. Boven alle verwachtingen opende hun de scoren. Ja, hoor ik zag mijn €50 euro al weer voorbij vliegen.

Gelukkig was deze stilte maar voor 5 minuten nodig, want we kwamen weer gelijk te staan. RBK had gelukkig maar één ding voor ogen en dat was het winnen van de cupfinalen. Met een eindstand van 4-1 zat de stemming er behoorlijk lekker in. Wat heb ik gelachen om sommige fans en het was ook oprecht een mooie pot. De wedstrijd werd in de 94 minuut afgesloten met een laatste goal, dus we konden losgaan hoor. Natuurlijk feesten ik lekker mee, want ik had ook weer zo’n €50 euro gewonnen. Dan feest ik wel lekker mee hoor.

Hierna rende ik nog snel even de Mc Donalds in om nog wat te kunnen eten. Na het eten haalde ik mijn koffer weer op uit mijn locker en kocht ik mijn treinkaartje. Zonder problemen kwam ik weer aan op het vliegveld. Hier was het door de cupfinalen alleen wel behoorlijk druk, want iedereen moest weer terugvliegen naar hun locaties in Noorwegen. Het viel mij al eerder op dat veel fans een koffer bij hadden, dus die waren gewoon even heen en weer gevlogen. Gelukkig waren de buitenlandse vluchten in een andere gedeelte en hier was het al iets rustiger. Qua vlucht had ik het dit keer helaas wel minder chill. Dit keer had ik geen 6 stoelen voor mij zelf, maar gewoon 1 en een tas opschoot. Wat was het ineens druk zeg.

Op Schiphol werd ik ineens ingesmeerd met een zalfje in de hoop dat ik hem zou kopen, maar ik was echt weer terug. Wel een grappig feitje was dat mijn reis naar mijn moeders huis langer duurde dan de vliegreis zelf. Ach, het moet maar weer hé. Ik had het in ieder geval naar mij zin gehad. Noorwegen is een land om te onthouden voor een volgende reis. Nu eerst maar even wachten tot ik in mei naar Liverpool ga.

 

Welk land is ook zeker nog een aanrader?

Vind hier in ieder geval alle Oslo blog posten terug

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Op naar het mooie eiland Bygdøy

Dag vier was alweer aangebroken. De tijd ging zo snel dat ik het de dag zelf nog geen eens door had. Ik had hele andere dingen in mijn hoofd joh. Ik zou vandaag de Oslo Pas kopen en dan zo snel mogelijk over al heen gaan. Met die pa mocht ik namelijk 24 uur overal gratis mee reizen en naar binnen. Ja, deze gier wil er dan zoveel mogelijk van genieten. Zelf had ik gelezen dat Bygdøy een enorme aanrader was met de Oslo pas, dus mijn doel was vandaag om het eiland Bygdøy zien te komen. De leukste dag kon beginnen.

Doordat ik gisteren alles een beetje had uitgestippeld, wist ik precies hoe mijn dagje een beetje moest gaan verlopen. De Oslo pas zou niet gelijk ingaan. Ik zou hem dus pas in laten gaan wanneer ik de bus zou pakken richting Bygdøy. Zo besloot ik eerst naar de universiteit te gaan van Oslo. Hier liep ik elke keer weer voorbij en was er stiekem wel van onder de indruk. Na een korte stop in de lp-zaak ging er dan eindelijk naar binnen. Nou weet ik niet of dit altijd kan, maar nu stonden de deuren in ieder geval wagenwijd open. Helaas kon je wel alleen maar naar de grote spreekzaal. Het zag er mooi uit, maar ergens kreeg ik het gevoel alsof ik bij een begrafenis aanwezig was. Ik bleef er dus maar heel eventjes staan.

Het volgende gebouw was wel echt enorm indrukwekkend. Ik was namelijk uitgekomen bij het koninklijk paleis van Oslo. Tot deze dag dacht ik steeds dat het gebouw heel ergens anders zat. Dat bleek dus niet zo te zijn. Hoe ik dit gebouw heb kunnen missen begrijp ik niet, want wat is dit enorm. Buiten stonden er van die wachten die om de zoveel minuten afgelost werden. Zie het een beetje als die mannetjes in Londen. Van dit gebouw moest ik gewoon een foto maken. Nou stonden er twee meiden foto’s te maken, dus ik besloot mijn spullen alvast te gaan pakken. Na een tijdje was ik nog steeds aan het wachten. Ineens draaide ze naar mij toe en vroeg ze of ik misschien de foto wilde maken. Natuurlijk wil ik dat wel even doen. Op die manier heb je toch weer een beetje contact met andere hé.

Na de foto vroegen ze gelukkig ook of ze een foto van mij moesten maken. Misschien zag ik er zo uit of de camera spullen verraden het al. In ieder geval was ik er heel blij mee. Spaarde mij weer wat moeite. Gelukkig was de foto dan ook echt goed gelukt. Na de foto spraken we nog even wat en voegde we elkaar toe op Instagram en daarna gingen we weer verder met onze eigen route.

Voor mij betekende dat eindelijk richting het eiland Bygdøy gaan. Kom ik bij de veerpond alleen achter iets pijnlijks. De veer vaart blijkbaar helemaal niet in de winter. Gelukkig hadden ze een briefje opgehangen met welke bus je alsnog op Bygdøy kon komen. Nou ik kan je mededelen dat de bussen niet echt veel schelen met onze bussen. Wat was het druk zeg. We stonden met zijn alle op een kluitje en iedereen had van dat heerlijke warme kleding aan. Wat was ik blij dat ik er na een half uurtje eindelijk weer uit kon.

Ik stapte uit bij het Norsk Folkemuseum. Een museum waar ze een beetje aan cosplay deden. Je werd namelijk weer helemaal terug in de tijd gegooid. Er waren wat mensen verkleed, er werden toneelstukjes gedaan en er stonden allemaal oude huisjes. Echt heel tof om te zien. Ik zou het dan ook echt iedereen aanraden om dit te gaan bekijken. Koop de Oslo Pas en vertrek naar Bygdøy. Je bent er zo en je krijgt er zoveel voor terug.Na een lange wandeling had ik alles wel gezien en besloot ik door te gaan lopen naar het volgende museum.

Ik was namelijk zelf wel benieuwd naar het Frammuseum. Een museum die je weer terug in de tijd zou gooien. Dit keer zou je het leven van op het water te zien krijgen. Deze idioot besloot ernaartoe te lopen, maar wees gerust er gaat ook gewoon een bus naar toe. In dit museum stond een enorm groot schip en daaromheen allemaal looproutes richting het schip. Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik niet zo zeer zin had om nog meer te lezen, dus ik keek gewoon lekker rond en liep wat door het schip heen. Ondanks dat ik niet echt zin had om dingen te lezen, was het zeker een aanrader. Ook zeker met kinderen zou ik het aanraden. Die zullen het fantastisch vinden.

Helaas was het alweer sluitingstijd. Alles ging dicht en het werd al donker. Ik dacht toen maar morgen weer een dag. Dan kan ik altijd weer terugkomen. Nou zag ik via Google dat er gelukkig wel nog voldoende bussen reden. Ik kon dus nog mooi een rondje lopen langs het water. Eens zien hoe het er vanaf de kant van Bygdøy uit zag. Ik was oprecht al een beetje verliefd geraakt op Oslo, maar vanaf dit moment sloeg de vonk pas echt over. Wat een mooi plekje was dit zeg in het donker. Uit het niks ging ik helemaal los met foto’s en genoot ik steeds meer. Echt pas toen het helemaal donker was geworden besloot ik dan ook maar eens te gaan. Hier en daar stonden er nog wat mensen verdwaald op de bus te wachten.

Mijn wanten waren in ieder geval nat geworden, ik had het koud en wilde morgen weer vroeg op. Ik kocht dus snel een lasagne voor in de over en ging weer lekker met de metro terug naar mijn huisje. Zetten wat filmpjes op en at mijn heerlijke lasagne. De vierde dag zat er alweer op. Tijd om mijn warme bedje op te gaan zoeken.

Ineens begonnen mijn hersenen te werken. Ik besefte mij uit het niks dat het morgen mijn laatste dag was in dit huisje. Nou ben ik nooit zo snel paniekerig, maar dat zou dan toch mooi een dag te vroeg zijn. Moet ik de laatste dag dan maar 24 uur op straat door brengen. Ik opende dus snel de KLM app om te kijken wanneer ik nou naar huis zou vliegen. Helaas kwam ik er toen achter dat morgen al naar huis zou vliegen. Gelukkig wel pas rond 19:00 uur, maar alsnog. Ik had het gewoon zo erg naar mijn zin gehad dat ik de tijd oprecht was vergeten. 10:00 uur zou ik dan echt mijn huisje voor de laatste keer dicht gooien. Het was dus echt tijd om te gaan slapen. Morgen vroeg op om alles weer in te pakken.

Verdomme gewoon mijn laatste nacht hier.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Even een dagje echt vakantie en een nacht fotoshoot

Dag 3 was het dan zo ver de benodigde vakantie kakte echt even in. Het was een enorm regenachtige dag en ik had eigenlijk nergens put voor. Zo besloot ik maar even mijn huisje wat op te ruimen, een filmpje te kijken en uit te zoeken wat ik de volgende dag wilde gaan doen. Tot nu toe had ik ten slotte als een kip zonder kop rondgelopen. Nou is dat niet zo’n probleem in Oslo, want je vind altijd we iets, maar een doel is niet verkeerd.

Zo kwam ik ineens achter de Oslo pass. De pas die je gewoon moet regelen. Je mag er namelijk gratis mee rondreizen en bijna overal gratis mee naar binnen. Neem museums maar als voorbeeld. Had ik toch even mijn eerste doel voor ogen. Het kostte maar iets van 35 a 40 euro, dus dat zou het wel waard zijn. Als je maar wel natuurlijk flik gebruik ervan zou maken. Met mijn tempo moet dat vast wel goed komen. Ik zou in ieder geval afreizen naar het eiland Bygdøy, maar goed dat was morgen pas.

Na een dagje vakantie vieren, werd het tijd voor wat eten. Nou had ik totaal geen zin om weer helemaal naar Oslo af te reizen om alleen maar even wat te eten. In mijn huisje had ik gelukkig een keuken met een over erin. Het werd dus wel eens tijd voor de vakantie pizza. Mijn opvallende jas werd weer aangetrokken en mijn tas werd gepakt. Op naar de supermarkt voor mijn pizza.

Ik liep weer een beetje om, zodat ik door het parkje moest lopen. Je zou misschien wel denken wat een idioot met zulk slecht weer, maar het parkje zag er fantastische uit. Ik had er dus zeker geen spijt van. Even keek ik hoe de brug er blij lag die ik al eerder had gespot. Nou had ik al een bepaalde foto in mijn hoofd en die zou nu perfect gemaakt kunnen worden. Wanneer ik terugliep met mijn bevroren pizza, besloot ik gewoon weer fack it te denken. De jas werd uitgetrokken en mijn vest voor de foto kwam eronder vandaan.

 

Gelukkig had ik mijn fotospullen allemaal bij, dus ik kon het gereed maken. Micky die niet durft te kijken, slecht weer, een donkere lucht en een beetje een strakke blik. Ja, dat was precies de foto die ik voor ogen had. Zo moest die zijn en hij was bijna perfect. Thuis zal ik hem nog een beetje bewerken en de tekst er onderzetten en dan komt die van zelf wel online. Dit keer zeker geen blog, maar een foto die meer zegt dan welke woorden dan ook 😉

Thuis bekeek ik het resultaat en ik was er oprecht heel blij mee. Wat een verschil ook met eerder. Een paar maanden terug durfde ik niet eens een foto van mij zelf te maken joh en nu ben ik er zelf trots op. Enorm blij met deze verandering.

Ik hield mijn vakantie dagje nog even vol met een serie en half slapend op de bank. Hierna was het dan toch echt tijd om mijn bed weer op te gaan zoeken. De moeheid moest er denk ik gewoon even uit en dan mag je daar ook wel eens aan toe geven. Het is ten slotte toch vakantie hé.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

 

Vrienden maken in Oslo

Een nieuwe dag met nieuwe kansen, zeggen ze wel eens. Voor mij begon dag 2 alleen enorm vroeg. Ik was na dag 1 al zo vroeg inslaap gevallen, dat ik 4 uur alweer wakker werd. Helaas was ik de dag ervoor te lui geweest om nog naar de supermarkt te gaan. Er was dus nog helemaal niks in huis. Ik besloot mijn blog maar verder uit te typen. Ik moest toch nog wachten tot het 9 uur zou zijn. Nou zou ik in dag 2 nieuwe vrienden gaan maken, dus dan moet je natuurlijk niet uitgehongerd zijn. Dag twee was dus begonnen.

Toen mijn dag 1 blog eindelijk online stond, kon ik mijn tas pakken en beginnen met lopen. Tot mijn grote verbazing lag er overal ineens sneeuw. Je weet wel dat witte spul wat uit de lucht komt vallen en zo koud is. Dit zou mijn tochtje naar de supermarkt toch ineens nog leuker maken. Ik hou echt van de sneeuw. Het was zo’n 15 minuten lopen, dus ik kon er in ieder geval even van genieten. Met Google Maps in mijn handen en een brede glimlach op mijn kop liep ik richting de supermarkt. Daar kocht ik snel wat broodjes, pasta, bananen en wat chips voor in de avond. Ik rekende af en liep weer terug naar buiten. Bijna aan het verdwalen, maar gelukkig wist ik de weg nog wel terug te vinden naar mijn warme huisje.

Hier besloot ik maar gelijk wat te gaan eten. Ik was tenslotte toch alweer zo’n 6 uur wakker en had nog niks gegeten. Normaal gesproken is iets eten juist het eerste wat ik doe. Na het eten keek ik wat filmpjes en promoten ik mijn nieuwe blog post. Ik wilde weer graag naar Oslo gaan, maar niet te vroeg. Ik zou er namelijk uiteten gaan. Te vroeg daar gaan rondlopen is dus niet heel verstandig. Uiteindelijk ben ik dan toch maar eens vertrokken naar Oslo. Ik wilde weer met de metro gaan. Hier kwam ik er alleen achter dat ik blijkbaar zwart had gereden. Blijkbaar wordt je kaartje pas geldig bij het inchecken. Fout je moet kunnen. Ik was in ieder geval weer onderweg. Op naar die mooie stad en blijkbaar naar wat nieuwe vrienden.

Het voordeel van bezig zijn met een blog en Sociale Media is toch wel dat je content moet maken. Hierdoor blijf je maar opzoek gaan naar contant. Kijk die winkel zien er inderdaad wel leuk uit, maar je hebt er niet zo veel aan. Winkelen kan je in Nederland ook. Zijn tenslotte toch bijna allemaal winkels die wij ook hebben. Ik ging dus gewoon weer straat je in en straat je uit. Opzoek naar mooie plekjes en mooie verhalen.

Zo kwam ik na een tijdje rond waggelen bij het opera en ballet gebouw aan. Ik zag wat mensen naar beneden lopen van het dak. Nou dan heb je mijn aandacht getrokken hoor. Ik besloot er dus heel snel op af te stappen. Blijkbaar kon je hier gewoon het dak op lopen. Er waren alleen een paar puntjes. Het had geregend, dus het sneeuw was waterig geworden, het water was weer half bevroren, er was een waarschuwingsbord en tot slot was de trap een steile helling. Alleen bij het zien van het waarschuwingsbord was ik al overgehaald joh. Ik moest hier omhooggaan. Al was de trap inderdaad behoorlijk glad. Half glijdend liep ik dus omhoog naar het mooie uitzicht.

 

Die ene dag dat ik hier was had ik nog niet echt vrienden kunnen maken. Op dit gebouw ging het gelukkig wat beter. Uit het niks kwam er bijvoorbeeld een meeuw aangevlogen en kwam naast mij zitten. Uiteraard moest ik even een fotoshoot met hem doen. Gelukkig keek hij mijn gewoon lief aan en bleef hij zitten. Na wat foto’s besloot ik toch maar weer eens naar beneden te gaan. Bij de trap kwam ik een klein vrouwtje tegen. Ze kroop nog net niet over de grond. Ze zag er in ieder geval gelukkig uit dat ze veilig boven was gekomen. Ze had het niet zo glad verwacht. Tot mijn verbazing keerde ze direct weer om en ging ze achter mij aan.

Boven kreeg ze namelijk ineens het besef momentje dat ze ook weer ooit naar beneden moest. Zo’n gladde trap is dan niet echt fijn. Ze vertelde mij dus dat ze daarom direct achter mij aan ging lopen. Wanneer ze zou uitglijden, dan was ze in ieder geval niet alleen. Ja persoonlijk vind ik dit soort dingen dan weer altijd enorm grappig. Dit kan ook echt alleen weer gebeuren wanneer ik alleen aan het reizen ben. Tijdens het naar beneden lopen, besloot ik maar gelijk mijn Engels te gaan oefenen. Zo begon ik haar een beetje te interviewen. Ze kwam blijkbaar helemaal uit Australië en was hier wat aan het rond toeren. Ze baalde er een beetje van dat het zaterdag pas echt mooi weer zou gaan worden en dat zij dan net weer terug gaat vliegen. Op de andere plekken had ze qua weer wat meer geluk gehad. Toen we half glijdend beneden waren gekomen besloot ik te vragen of ze misschien met mij op de foto wilde gaan. Gelukkig zei ze ja en vroeg ze of ze zelf ook een foto van ons mocht maken. Voor de grap zei ze nog dat ik hier maar moest vertellen dat ik een oud klein vrouwtje naar beneden had geholpen. Snel gaf ik nog mijn visitekaartje en daarna gingen we weer uit elkaar. Ik had gewoon weer nieuwe vrienden gemaakt 😉

Nou ben ik tijdens het lopen weer op hele mooie plekken terecht gekomen, maar ik wil er eentje in het bijzonder uit pikken. Ik liep namelijk door een open tunnel. Aan de zijkanten hingen er allemaal kledingstukken op. Het was echt enorm indrukwekkend. Ze noemen het SALT en beginnen de tekst met ‘’ We are still the same’’. Hier heb ik oprecht lang stil gestaan in de regen. Het kwam zo mooi binnen en het zag er zo vet uit. Voor dit soort mooie plekjes, maak ik deze reizen nou.

Na wat rondlopen werd het vanzelf tijd om wat te eten. Op het internet kwam ik Holy Cow tegen. Het zag er goed uit en het was niet al te duur. Nou ik heb het geweten hoor. Tering wat was dat veel eten voor mij alleen. Toch vond ik het ergens weer veel te zonde om het te laten staan, dus ik bleef maar door eten. Na een tijdje strompelde ik van zelf een keertje naar buiten. Had echt veel te veel gegeten. Gelukkig waren de curries wel echt enorm lekker.

Besloot nog even snel een nacht foto te maken en ging daarna weer naar huis. Op naar dag drie. Hopelijk weer zo’n leuke en maken we weer wat vrienden er bij.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Oslo ik kom eraan

Daar zitten we dan weer hoog in de lucht. Één van de weinige plekken waar ik super kalm word en aan niks denk. De laptop is weer opengeklapt, de woorden worden getikt door mijn vingers en ik ben onderweg naar een nieuw avontuur. Hoe ik daar ga komen dat weet ik nu nog geen eens. Het enige wat ik nodig heb is mijn paspoort, mijn koffer en dit vliegtuig. Voor de rest geloof ik er wel in joh. Dromen zijn er om waar te maken, maar naar mijn mening niet om uit te stippen. Een avontuur wordt veel mooier als de geheel onverwachts is. Één ding is in ieder geval zeker. Oslo ik kom eraan.

Na een snelle bezoek aan mijn moeder en mijn oma vloog ik gisteren weer snel naar mijn kamertje in Hilversum. Hier zou ik mijn koffer in orde maken en de dag erna met de trein naar Schiphol reizen. Zo gezegd zo gedaan. Mijn koffer had ik Oslo klaar gemaakt en ging toen maar snel mijn bedje in. Door mijn nacht diensten had ik wat slaap gemist en zes uur zou mijn wekker alweer gaan. Gek genoeg kon ik deze nacht heel makkelijk inslaap komen, maar niet door slapen. Normaal is dit juist andersom. Elk uur werd ik weer met een brede glimlach wakker. Alsof ik aan het aftellen was. Blijkbaar had ik er nog meer zin in dan ik zelf had verwacht. Voor ik het wist ging mijn wekker dus af om op te staan. Snel even alles nakijken, ochtendritueel doen en vertrekken richting Schiphol.

Nou vlieg ik weer eens een keertje met KLM. Mijn punten waren aan het verlopen en die wilde ik natuurlijk niet kwijt. Zodoende koos ik dit keer weer eens voor een wat duurdere vlucht, al valt het vliegen naar Oslo sowieso wel mee. Persoonlijk ben ik wel een enorme fan van het vliegen met KLM. Doordat je al met de app kan inchecken ben ik altijd binnen 10 minuten helemaal klaar. Ik dropte mijn koffer en kon zo overal door lopen. Voor ik het wist liep ik al rondjes over Schiphol. Op zoek naar mijn plekje van de vorige keer. Dankzij twitter heb ik hem wel uiteindelijk gevonden, maar het was al te laat. Het boarden zou bijna gaan beginnen. Ik koos er dus maar gewoon even voor om bij mijn gate te chillen. Even een stukje verder gaan met Orange is the new black.

Op het laatste moment keek ik gelukkig nog even in de app van KLM. Ik was benieuwd hoe vol het vliegtuig zou zijn. Rondom mij heen was het helemaal vol, maar ineens zag ik dat de achterste rij nog helemaal leeg was. Drie keer raden wat ik dus nog snel even deed. Juist ja, ik verplaatste mijn zitplaats daar heen. Nou was ik een beetje bang dat het achteraf alsnog vol zou zitten net als mijn reis naar Boekarest, maar dit was gelukkig niet het geval. Ik heb momenteel gewoon 6 zitplaatsen tot mijn beschikking. Wat nou extra beenruimte komen. Kunnen liggen is veel beter kan ik je vertellen 😉 De vlucht zal zo’n 1.5 uur duren. Dat is dus wel te overbruggen. Mijn reis van mijn kamer naar mijn moeder duurt nog langer joh.

Wanneer ik rond 12 uur land in Oslo gaan we het pas echt beleven. Als het goed is heb ik een eigenhuisje van zo’n 30 vierkante meter tot mijn beschikking. Met een beetje geluk kon ik die heel goedkoop op de kop tikken. Nu is het alleen natuurlijk wel te hopen dat dit huisje wel echt bestaat. Je weet anders maar nooit hé. Ik kan er sowieso pas rond 14:00 – 15:00 terecht. Het wordt dus denk ik eerst een paar uurtjes rondzwerven in het centrum van Oslo. Dat wordt vast iets lastiger met zo’n grote koffer, maar dat maakt het misschien juist wel leuker. We gaan het in ieder geval beleven. Tot dan 🙂

 

 

Dan staan je vanzelf na zo’n kort vluchtje op de grond.  Nou wil de grote menigte er natuurlijk altijd als eerste uit. Ik zat nog lekker achterin en had geen haast, dus ik dacht laat iedereen er maar eerst lekker uit gaan. Toen hoorde ik achter mij ineens het personeel zeggen dat het koud is en dat het sneeuwde. Ze hadden de achter deur dus ook snel opengedaan. Hierdoor kon iedereen erachter ook uitgaan. Nou had ik alleen wel nog een kleine blogmissie. Ik moest nog even een foto van de cockpit maken. Tijdens het wachten raakte ik dus ineens aan de praat met het personeel. Ze vroegen wat ik hier eigenlijk zo alleen kwam doen. Toen ik zei gewoon voor de plezier, waren ze vrij verrast. Ze vroeg ook gelijk wanneer ik weer terugvloog, want ze was benieuwd naar mijn verhalen. Helaas vertrok ze zelf alweer een dag eerder.

Het wachten werd gelukkig wel beloond. Ik liep na het gesprek dus door naar voren en vroeg of ik een foto kon maken. Dit mocht gelukkig. Toen ik uitlegde dat het voor mijn blog was, werden ze ineens enthousiast. Ze zette mij zelf in de cockpit en maakte er een foto van. Toch handig dat lieve personeel van KLM.

Nadat ik mijn koffer terug had, besloot ik wat geld te pinnen. Ik zag ergens dat de Noorse Kroon ongeveer 9.5 a 10 waard was vergeleken met de Euro. Ik besloot toen maar voor 1x 500 en 1x 200 te gaan. Wanneer ik de taxi zou gaan nemen zou ik iets van 300 a 400 kwijt zijn. Nou stond het pinautomaat naast de ingang van de trein. Ineens besloot ik het gewoon te doen. Ik moest toch nog wachten tot ik mijn kamertje in mocht gaan. Laat ik gewoon echt het avontuur aan gaan en gelijk starten met het openbaar vervoer. Zo gezegd zo gedaan, dus ik pakte lekker de trein voor maar 101 NOK. Beste keuze ooit, want voor ik het wist stond ik al in Oslo.

Hier dropte ik mijn veel te grote koffer in een locker en besloot ik rondjes te gaan lopen. Nou is hier alles al in de kerst en winter stijl. Ik weet niet wat er met mij gebeurde, maar mijn glimlach kwam veel te overdreven tevoorschijn en ging niet meer weg. Met een veel te blije bakkes liep ik twee a drie uur door de stad. Snel kocht ik even mijn ontbijt/middag eten en liep gewoon als maar door.

Het winkelcentrum is gigantisch, het kleine kerst marktje was top en de haven zag er te mooi uit. Ja, ik wist het al zeker. Hier ga ik mij zeker vermaken. Morgen ga ik er zeker weer naar terug. Alleen nu was het toch echt tijd geworden om naar mijn huisje te gaan. Natuurlijk weer niet met de taxi, maar gewoon lekker met de metro. Dat zou ik thuis ook doen, dus waarom in Oslo niet hé. Kocht een kaartje voor 35 NOK en stapte in.

Bij het huisje zelf werd het spannend. Het was midden in een woonwijk en had nog niet echt contact gehad met de mensen. Ik had het gewoon geboekt via booking.com en ik moest het maar gewoon aan zien. Ja, hoor alle lichten stonden uit bij het huis waar ik zou intrekken. Shit, hopelijk is er wel iemand thuis. Ik besloot maar gewoon overal aan te bellen. Echt nul reactie. Nou was ik er een half uurtje te vroeg, dus dat hield ik maar gewoon als hoop. Ik liep om het huis heen en daar kwam ik ineens een man tegen. Hij keek mij een beetje verbaast aan, dus ik besloot hem maar gewoon aan te spreken. Hij bleek bij het huisje te horen en liep naar de buurvrouw toe.

 

De deur bleek gewoon open te staan en de informatie in het huisje te liggen. Ze leiden mij door het huisje en zeiden mij gedag. Nou ben ik niet zo vaak echt verrast, maar wat een kamer joh. Het was groter dan verwacht, warmer en superleuk ingericht. Ja, ik ga het naar mijn zin hebben hier in Oslo. Alleen door de korte nacht was ik nu toch wel echt te moe geworden. Ben dus rond 7 uur zonder avondeten inslaap gevallen en werd rond half 5 pas weer wakker.

Maar nu kan dan wel het echte Oslo avontuur beginnen!!!

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram