i’m a nineties bitch

13 mei 1998 kwam ik dan eindelijk ter wereld. Ik blij, maar mijn moeder al helemaal. Die was er toch al een tijdje mee bezig geweest. Persoonlijk zeg ik altijd dat ik echt blij ben dat ik nog net in die mooie nineties geboren ben. Als ik kijk naar de kinderen in deze tijd ben ik altijd wel blij dat ik toen al ter wereld kwam. Nou ben ik zeker niet zo’n ouwe zeikerd die zegt dat de jeugd van nu verpest is, maar ik ben wel blij dat ik bepaalde dingen nog heb kunnen mee maken. Dan zing ik met liefde i’m a nineties bitch.

Mijn jeugd verliep natuurlijk heel gek, maar ik probeerde altijd wel nog genoeg met vrienden te zijn. De kinderen van 1998 zouden denk ik wel mee instemmen dat wij in de overgang naar digitaal zijn geboren. Wij hadden best snel een computer, maar die was vooral voor het werk van mijn vader. Hierdoor was ik altijd met vrienden buiten te vinden. Na school naar mooie plekken zoeken en dan daar een hut opbouwen, uit bomen vallen en altijd wel bezig met de meiden. Wat later combineerde ik mijn buitenspeeltijd met de computer. MSN was natuurlijk helemaal in. Zo kon ik in de avond ineens ook nog contact houden met vrienden.

Dat ik die beide tijden heb mee gemaakt ben ik enorm blij om. Ik heb nog heerlijk buiten gespeelt en alles daar kunnen ontdekken, maar ik heb ook de tijd van de computer mee gemaakt. Voor mij voelt dat als de beste splitsing. Hierdoor heb ik mij kunnen ontwikkelen op de gebieden zoals ik dat graag zelf wilde doen. Geleerd van de mensen om mij heen en van mensen die heel ver van mij vandaan waren.

Wel moet ik eerlijk toegeven dat ik mij na een tijdje echt was verloren in de technologie. Ik was altijd al een slechte slaper. Zo zag ik meestal wel de 4:00 op de klok terecht komen. Nou was ik wel een beetje uitgelezen, dus pakte de consols. Dag en nacht stond dat ding stiekem te draaien. Wanneer ik mijn moeder hoorde aankomen ging alles snel onder mijn dekens en deed ik mijn ogen weer voor eventjes dicht. Gelukkig had ik zelf toen na een tijdje door dat het uit de hand liep en ben ik er een hele lange tijd volledig mee gestopt.

Dat als maar doorspelen en kijken zie je bij de jeugd tegenwoordig enorm terug. Mij zal je zeker niet horen zeggen dat dit een slecht teken is. Ik ben van mening dat je online ook heel veel kan leren en kan bereiken. Alleen ik zou het buitenwereldje niet hebben willen missen. Er zijn zulke leuke avonturen uitgekomen waar ik nu nog steeds soms profijt van heb. Daarom hoop ik stiekem wel dat die buitenspeeltijd ooit weer echt terugkomt in een generatie. Zo niet dan pech, maar het zou ergens stiekem wel heel mooi zijn.

Nou is het buitenspelen uiteraard heel leuk, maar van de muziek uit de nineties word ik ook nog steeds warm. Nog niet echt iets digitaals in te horen, maar echte bands. Alleen daarom al vind ik de nineties geweldig 😉

 

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Mee helpen bij de videoclip Coca van Bizzey, Yungfelix en Josylvio

Via Amsterdamse Vrienden van XITE leerde ik Pearl Minaj kennen. Ze gaf daar samen met Finn een workshop over Framez Productions. Het bedrijf die bijna alle videoclips heeft gemaakt die viral zijn gegaan. Ik kreeg de kans om een dagje mee te lopen achter de schermen bij Framez Productions. Die kans kon ik niet laten lopen. Ik ben gek om muziek, filmwerk en clips. Dit was dus de ideale combi voor mij. Ik schreef een mailtje en zo kwam ik ineens achter en voor de schermen bij de nieuwe videoclip Coca.

Rond een uurtje of zes werd ik wakker. Vandaag was het dan eindelijk zo ver. Eindelijk zou ik in aanraking komen met de videoclipwereld. Nou was ik op film/serie/tv-gebied al bij veel dingen geweest, maar een videoclip stond nog hoog op mijn verlanglijst. Ik wist toen al dat ik de dag erna helemaal kapot zou zijn. Dat had ik er alleen zeker wel voor over. Eerst zou ik namelijk tot laat de coca draaien en daarna snel naar huis en mijn nachtdienst weer in. Gelukkig ga ik heel goed op weinig slaap, dus ik ging ervoor. Op naar Amsterdam voor de eerste locatie.

De eerste clip locatie was club Nyx, een openminded club voor gay en straight. Iedereen is welkom, maar volgens mij staat het meer bekent als gay club. Nou kom ik niet zo vaak in ene club en al helemaal niet in gay clubs. Ik kon mijn ogen dus uitkijken. De muren waren vol geschilderd met plaatjes en uitlatingen. Het zag er oprecht heel dope uit. Ik kon het wel waarderen. Je voelde gewoon gelijk dat je in ieder geval je zelf mag zijn.

Tijdens mijn figuratie/film klussen ben ik het wel gewend dat je aan de kant moet blijven staan. Dat deed ik nu dus ook weer netjes. Ik wilde niemand in de weg lopen. Gelukkig werd ik toen opgehaald door Cherry van Cheryourgoodvibes. Ze vertelde mij dat ik nu natuurlijk gewoon rond mocht lopen, omdat ik nu ook bij de productie hoorde. Ik kon mij voorstellen aan iedereen en zag Pearl weer eens. Ze vroeg wat ik het meest interessant vind om te doen. Ik vertelde dat mijn droom op dit gebied dan toch het meest bij regie ligt. Ze vertelde mij dus bij wie ik het meest moest gaan staan, zodat ik mee kon gluren. Zo kwam ik terecht bij Jonas Beck. De naam die je vaak aan het begin ziet bij een videoclip van Framez Productions. Degene die momenteel zo lekker bezig is en kunstwerken neerzet en coca nu ook weer mocht neerzetten. Menig mens zou jaloers zijn op de views die hij haalt.

Naast het helpen was ik er ook nog een beetje als figurant. Zo ging ik expres een beetje achteraan staan bij Pearl en mijn andere collega’s voor deze dag. Stonden we weer te dansen in een club hoor. Ik doen dit vaker op beeld dan in het echt. Beland altijd weer op zo’n plek. Al vond ik dit wel de leukste keer.

Hierna was Sterre Marith aan de beurt. Het meisje die de hoofdrol speelt in de videoclip. Ik kon haar hiervoor helaas nog niet, maar wat een gezellige meid. Ze speelde het ook nog eens heel goed, nou weet ik niet hoe vaak ze natuurlijk aan de coca zit 😉 Door het dansen alleen wist ik natuurlijk niet dat Sterre gezellig was. De tweede locatie was alleen op een hele andere plek. Hiervoor moesten we naar Lelystad. Ik mocht gelukkig mee rijden met Jonas en Sterre. Tijdens zo’n rit wordt gelukkig ten minste nog wel wat gepraat en gezongen.

https://www.instagram.com/p/Bqc_wZYngKo/

Al was het wel een beetje gek om ineens met Leo (Bizzey) naar de auto te lopen. Met bekende mensen en dag door brengen ben ik nu wel gewent, maar ik luister bijna elke dag wel naar zijn muziek. Dan moet je op zulke dagen toch een beetje wennen. Zeker als andere mensen elke keer weer vragen om een foto.

Ze hadden Lelystad in ieder geval niet zomaar uitgekozen. We gingen namelijk naar een vliegtuig musea om de laatste locatie op te nemen. Dit speelde zich namelijk af in een vliegtuig. Een locatie waar ik graag te vinden ben. Al hoop ik dit dan weer niet mee te maken in het echt. Er was namelijk een bolletje met coca gesprongen in de maag van Sterre en hierdoor moest ze schuim uit haar mond laten komen. Ze zat helemaal onder, maar ze speelde het echt weer heel goed.

Ook zat ik vol verbazing naar Bizzey te kijken. Die was zelf ook zo goed aan het regisseren. Nou weet ik niet of alle artiesten dit doen, maar ik had er bij hem echt heel veel respect voor. Nou wist ik wel dat hij een harde werker was, maar keek vol verbazing en bewondering toe. Heeft die echt goed voor elkaar.

Het was in ieder geval een dag om nooit meer te vergeten. Ik hoop zeker vaker te kunnen helpen en misschien ooit zelf ook eens in deze branche te belanden. Ik merkte namelijk wel echt dat ik het heel fijn vond om mee te maken. Gelukkig heb ik nu in ieder geval wat contacten rondlopen en sta ik nu in geschreven bij de casting. Uit de grond van mijn hart in ieder geval een speciale dank richting Framez Productions, Cheryourgoodvibes en Bizzey niet te vergeten. Zou er zo elke dag 24 uur wakker willen blijven 🙂

Je zou mij hier in ieder geval kunnen spotten

 

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

IMG_2789

Je moet altijd blijven ontdekken

Gek genoeg wil ik soms liever dat het niet zo lekker loop in mijn leventje. Hierdoor krijg ik namelijk altijd een enorme drijfveer om door te knallen en alles te ontdekken. Dit neemt helaas vaak enorm af wanneer het lekker gaat. Toch ben ik wel van mening dat je moet blijven ontdekken en je zelf moet blijven ontwikkelen. Anders sta je stil en stil staan is nooit goed. Momenteel kan je wel merken dat het enorm goed met mij gaat. Hierdoor stond ik inderdaad ineens helemaal stil. Toch besloot ik dat gevecht weer aan te gaan.

Sinds 18 juni kon ik ineens aan de slag bij Talpa, besloot 1 juli hier op kamers te gaan en nam de diploma van mijn financiële opleiding in ontvangst. Het kon eigenlijk niet beter. Had ineens een mooie geldstroming, een hele leuke baan in de media en alles liep lekker door. Twee maanden lang had ik maar één doel voor over. Ik moest en zou van mij stage contract een fulltime contract te maken. Wanneer het kon was ik te vinden op mijn werk en nog vele uren daarna. Ik wilde dat contract echt zo graag. Gelukkig zag ik niet alleen die inzet, maar werd het ook om mij heen gezien. De einddatum was inzicht en ik wist nog van niks, maar ineens werd ik gebeld. Ze boden mij een contract aan en natuurlijk zei ik ja. Mijn doel was in één klap ineens behaald.

Na een tijdje begon ik wel te voelen dat ik helemaal stil stond. Het begon mij te irriteren dat het perfect ging en elke week bijna hetzelfde verliep. Gelukkig is mijn werk elke dag weer anders, maar de handelingen waren wel hetzelfde. Ik kon alleen niet aan mij zelf uitleggen dat ik niet stil stond, want in principe stond ik dat natuurlijk wel. Gelukkig kwam daar toen ineens de workshop van XITE genaamd Amsterdamse Helden. Ik moest en zou hiernaartoe gaan. Gelukkig werd ik er toen ook echt voor uitgenodigd.

Deze dag opende gelukkig weer mijn ogen, verbrede mijn netwerk en zorgde voor veel meer leuke dingen. Hier kon ik weer op verder bouwen en wat mooie uitdagingen ontdekken. Zo stond ik laatst ineens te helpen bij een videoclip en werd ik geïnterviewd voor Spuiten en Slikken. Twee dromen die uitkwamen en het stilstaan enorm verbroken. Het voelde goed om weer uitdagingen aan te gaan en nieuwe successen te behalen. Ik stond niet meer stil en ging weer door. Op deze toer ga ik zeker door. Gelukkig kan ik het nu ook heel goed combineren. Toch wel handig als je niet zo veel slaap nodig hebt.

Naast deze dingen ben ik mij ook enorm veel gaan storten op het online leventje. Twitter werd wat lastiger om bij te houden, maar Instagram en mijn blog kon ik wel enorm omhoog pushen. Ik nam op dit gebied wat nieuwe uitdagingen voor ogen en wilde wel eens ontdekken hoeveel invloed en groei ik kon bereiken. Nou kijk ik het nog even aan, maar ik kan zeker niet klagen. Vooral op het gebied van Instagram niet. Sinds ik het echt leuk ben gaan vinden en er actief aan ging werken vloog alles vanzelf naar boven. Zo zit ik ineens aan die 2500 volgers en behaal ik meestal de 400+ aan likes. Dat is echt een behoorlijk verschil met eerst. Hierdoor ben ik het alleen maar leuker gaan vinden en ben ik benieuwd hoe groot we kunnen eindigen. Zie het als een klein spelletje, dus volg je mij nog niet @Fabiangijze is de naam 😉

Herken jij dit ook een beetje. Moet je ook altijd door blijven knallen of kan je wel gewoon mee gaan met die flow waar je in zit?

Fabian van der Gijze

Volg mijn Oslo avontuur ook via Instagram Facebook en Twitter 

Tijd voor een tripje naar Oslo

Op het gebied van reizen mag ik dit jaar weer niet klagen. In de zomervakantie begon ik met werken bij Talpa, dus toen koos ik er even voor om niet op vakantie te gaan. Ik was toch al in mei in Marokko geweest. Toch begon het reizen weer enorm te kriebelen. Nou had ik mijn vakantie dagen nog staan, dus ik besloot weer te boeken. Zeker weer niet voor een plaatsje in Spanje, maar dit keer werd het Noorwegen. Namelijk het plaatsje Oslo. Waarom dit keer Oslo? Geen flauw idee, maar waarom ook niet.

Qua reizen boeken ben ik altijd een aparte. Ik zoek een paar mooie plekken uit en vraag dan meestal waar de meeste mensen heen zullen gaan. Dan ga ik uiteindelijk naar de plek waar de minste mensen heel zouden gaan. Nou heb ik het dit keer wat anders gedaan. Ik moest weer eens met KLM vliegen om mijn punten te bewaren. Zo werd er dus even op de site gezocht naar leuke plekken voor een zacht vliegprijsje. Natuurlijk komen er dan allerlei standaard locaties uit, maar daar was toen ineens Oslo. Ja hoor, ik was weer verkocht. Dan mag ik wel helemaal niks weten van Noorwegen of Oslo, maar ik hoor het in ieder geval niet vaak voor bij komen en de beelden wat ik er van zag waren wel altijd enorm mooi.

Ik beschik in ieder geval voor 5 dagen een appartement in Oslo en zie daar eigenlijk wel wat ik allemaal ga doen. Gewoon lekker rondjes lopen en eens kijken wat ik allemaal tegen gaat komen. Nou ben ik natuurlijk wel benieuwd of jij misschien al enige ervaring heb met Oslo. Mocht er iets zijn wat ik echt niet mag mis lopen, dan hoor ik dat heel graag van je. Dan ga ik mijn best doen om het ook echt niet te missen.

Uiteraard heb ik gekeken naar wifi, dus mijn blog gaat gewoon lekker door. Nu ga ik weer lekker alleen, dus ben ook niemand tot last. Ja, misschien mij lezers met het spammen van hoe leuk het daar wel niet is 😉

Dus vertel, wat mag ik echt niet missen in Oslo?

Fabian van der Gijze

Volg mijn Oslo avontuur ook via Instagram Facebook en Twitter 

Hij een slechte vader en ik een slechte zoon

Staan we toch mooi quitte zou je denken na de titel. Over deze titel heb ik heel vaak na zitten te denken. Ergens zit er toch een vorm van waarheid in. Een vorm die ik hier ook soms wel eens naar mijn hoofd geslingerd krijg. Mijn vader kon gewoon niet voor ons zorgen en was zelf eigenlijk nog een kind. Som kon je hem zeker bestempelen als een goede vader, maar voornamelijk als een slechte vader. Dan kom ik ook nog mooi om het hoekje kijken als zoon. Een jonge die alles voor zijn vader over had, maar toch na een tijdje besloot om afstand te doen van zijn vader. Een slechte zoon zou je het kunnen noemen.

Regelmatig schreef ik al over de verstandhouding met mijn vader. Mijn vader dronk veel te veel, herhaalde zijn eigen jeugd bij ons en kon niet eens voor zichzelf zorgen. Na de scheiding ontfermde ik dus zelf maar over hem. We deden samen boodschappen, pakte de posten deed de huishouden. We waren veel hechter geworden en ik besloot dat ik eigenlijk bij hem in zou trekken. Een situatie die vast en zeker uit de hand was gelopen, maar ik had het voor hem over. Ergens wist ik als geen ander dat hij er zelf ook niks aan kon doen. Verslaving is een ziekte en hij had zelf gewoon te weinig liefde gehad. Liefde die ik mijn vader wel zou geven.

Alleen toen kwam er ineens een vakantie met mijn vader en mijn zus, waarin alles fout ging wat er fout kon gaan. Het werd zelfs zo erg dat mijn zus en ik bijna stiekem naar huis waren gevlucht zonder koffer. Gelukkig konden we dit op een mooie manier uitstellen. Nog één keer na de vakantie ging ik naar hem toe. Beetje fake lachen en leuk doen en stiekem al mijn dierbare belangrijke spullen verzamelen. Ik wist iets wat hij nog niet wist. Hij zou mij hierna nooit meer gaan zien. Ten minste niet door mij zelf. Mijn vader was het niet meer. Ik hoefde niet meer de zoon te zijn die zo lief en leuk was. Genoeg handen boven het hoofd gehouden en genoeg mijn ogen gesloten. Het was tijd voor actie.

Ik mocht dan wel nog zo jong en klein zijn, maar ik wist alles wat hij gedaan had. Tot de kleinste details had ik door wat hij ons aan deed. Ik wilde namelijk zelf ook altijd alles onder zoeken en door hebben. Het was gewoon te veel geworden en ik werd ineens de slechte zoon. De zoon die voor het zin koos, de zoon die zijn vader verliet en in de kou liet staan. Het start sein van een leven die voor hem alleen nog maar slechter werd. Was het terecht, Ja misschien wel, maar of ik het hem ook gunde dat weet ik nog steeds niet. Eigenlijk gun je dat niemand en al helemaal niet je eigen vader. Hier en daar werden we er dus ook schuin door aan gekeken. Mijn vader had weer een verhaal gemaakt dat wij hem hadden laten vallen en sommige wilde dus alleen naar zijn kant luisteren. Flikker dan maar snel een eind op dacht ik dan altijd maar. Alleen toch ga je er als kind over piekeren.

Na een tijdje nam mijn zus weer contact met hem en hierdoor kreeg ik ook een brief met wat geld erin. Geld wat ik eigenlijk niet wilde aanpakken, maar wat we wel echt hard nodig hadden en een brief die ik niet eens wilde lezen. Ik schreef een kort bedankt briefje, maar schreef er wel direct in dat ik mij mooi niet laat omkopen. Hij gaf later aan dat hij dit absoluut niet waardeerde, maar toch bleek het een aanzet te zijn voor een nieuwe start. Een start die we samen weer hebben om zeep gebracht. De ene week hadden we veel contact en zagen we elkaar soms, maar in een andere maand hoorde we elkaar helemaal niet meer. Hij voelde niet meer als een vader. Het was zo’n verre vriend geworden waar je eigenlijk geen contact meer mee wilde.

Weer verbrak ik het contact en weer voelde het als een enorme opluchting. Van één van zijn scharrels kreeg ik toen ineens een brief. Een brief die mij vertelde hoe slecht ik eigenlijk voor mijn vader was en het niet waard was om zoon genoemd te worden. Een scharrel die zelf haar man en kinderen bedroog voor mijn vader en mijn vader daarentegen weer in de maling nam. Maar hé dat terzijde hé. Alleen met één ding had zij en mijn vader wel ergens gelijk. Ik had zelf ook soms kunnen bellen. Alleen ik had toen wel de leeftijd dat ik niet eens zelf beltegoed kon betalen en ik had geen zin om alle woonlocaties af te bellen. Je wist namelijk nooit waar hij moest verblijven. Alleen het zoon gevoel ontbrak denk ik ook te erg.

Ik koos ervoor om mijn eigen leven op te bouwen en hem de zijne te gunnen. Met mij erbij bleef die steeds weer hangen en dingen verkloten. Hij werd te veel herinnerd aan hoe die was/is. Dat remde hem vervolgens weer heel veel af. De slechte zoon stempel werd weer gezet en het boeide mij eigenlijk geen eens meer. Eindelijk had ik echt de keuze voor ons gemaakt. Een keuze die ons beide een mogelijkheid gaf tot iets moois op te bouwen. Bij mij is dat gelukkig gelukt en bij hem helaas niet. Het verleden en de eenzaamheid heeft hem waarschijnlijk te veel opgeslokt. Wanneer hij door zou zijn knallen had het misschien iets kunnen betekenen, alleen het level verschil is te groot geworden en de gevoelens te slecht. Hij was de slechte vader en ik de slechte zoon en daar ben ik te vrede mee. Ik weet ten minste hoe het zit.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Mijn manieren van netwerken

Sinds ik begon met film werk ben ik enorm veel aan het netwerken. Hiervoor deed ik het soms ook wel eens, maar niet in die extreme vormen. Nou heb ik bepaalde truckjes van andere geleerd en sommige dingen daar kom je vanzelf een keertje achter. Het leek mij wel eens leuk om over te schrijven. Bijna iedereen moet wel eens een keertje netwerken en het is een groot onderdeel geworden bij mijn werk leven. Bij deze dus een paar tips van mij.

De aansteker

Ik zou van mijn eerste tip niet eens meer weten wie het mij ooit heeft aangeraden. Het is alleen wel een tip die ik heel vaak gebruikt. In het mediawereldje weet je één ding in ieder geval zeker. Er zijn enorm veel mensen die roken. Op de meeste sets/producties zijn er meer rokers te vinden dan niet rokers. Persoonlijk ben ik geen roker, maar heb altijd een aansteker op zak. Tijdens het draaien heb je geen tijd om te kletsen. Tijdens een korte rookpauze wel. Mensen vergeten hun peuken bijna nooit, maar hun aansteker zijn ze altijd kwijt. Wanneer ze rond gaan vragen voor een vuurtje moet je gewoon zorgen dat jij op het juiste moment een aansteker kan uitlenen. Je hebt in ieder geval twee aanspreek momenten en met een beetje geluk 5 minuten om te netwerken.

Meelopen

Door dat ik veel workshops en werkplekken mee maak leer ik veel mensen kennen. Vooral tijdens workshop dagen zijn er belangrijke mensen bij. Met een beetje geluk geven de belangrijke mensen zelf de workshop. Hierdoor kunnen ze jou al een beetje leren kennen. Op deze dagen loop ik vaak met één vraag rond. Ik vraag namelijk meestal of het mogelijk is om een dagje mee te lopen en/of er misschien binnenkort tijd is voor een klein gesprekje. Sommige mensen zullen dit zien als een onbeschofte vraag, maar de mensen waaraan je het vraag vaak gelukkig juist niet. Je toont interesse en moed. Daar hebben de meeste mensen juist bewondering voor. Misschien hou je er geen baan of iets anders aan over, maar je ontwikkel je zelf weer en je leert altijd nieuwe mensen kennen. In mijn ogen is meelopen dus altijd een mooie investering.  Op een leuke manier netwerken.

Sociale media’s

Op dit puntje haat ik mij zelf soms echt. Ik heb er namelijk een haat liefde verhouding mee. Zo’n twee jaar geleden deed ik eigenlijk helemaal niks met mijn sociale media. Ja, ik had wat contact met vrienden, maar voor de rest hielt ik er expres afstand van. Iedereen zit altijd maar op dat ding. Alleen daar heb je het al. Bijna iedereen zit maar op dat ding, dus dit is gewoon één van de best contact middelen. Hier werd ik toen tijdens opnames op gewezen. Je moet mensen kunnen laten tonen wat je doet en wat je beleefd. Hoe meer dit is op jouw werkvlak, hoe sneller ze aan jou zullen denken met een klus. Je wordt simpel gezegd gewoon niet zo snel vergeten. Vraag aan interessante mensen dus gewoon altijd wat voor media’s ze gebruiken. Met een beetje geluk volgen ze je vanzelf weer terug. Je netwerk wordt dan weer wat duidelijker en de vrienden van jouw vrienden kunnen jouw ook weer vinden. Het netwerken gebeurd dan ineens vanzelf.

Juiste plaats, Juiste tijd

Dit puntje heeft te maken met inschatten en een beetje geluk. Je moet er soms gewoon voor zorgen dat je op de perfecte plek bent en dan ook nog eens de juiste tijd. Je kan het heel makkelijk zien. Wanneer je op de bank blijf zitten, gaat niemand je vinden. Zorg je dat je bij de juiste workshops bent of bijvoorbeeld op de juiste netwerkborrels, dan heb je grote kans dat je met de juiste mensen kan netwerken. Op deze manier ben ik bijvoorbeeld nu ingeschreven bij de grootste castingbureau, werk ik bij Talpa en mag ik meelopen bij hele vette bedrijven.

https://www.instagram.com/p/BnlHj3mC3kP/

the elevatorpitch

Bij dit puntje kan ik heel eerlijk zeggen dat ik het zelf nooit in deze vorm heb moeten doen. Wel heb ik het heel vaak moeten doen tijdens workshops. Misschien heb je er zelf ook wel eens van gehoord. Wanneer je in een lift stapt weet je dat je eventjes niet meer weg kan. Je moet er meestal zo’n 60 seconde in staan. Deze pitch houd in dat je je zelf zou kunnen verkopen in deze korte tijdsperiode. Je moet van je zelf weten wat je waard ben en misschien wat je waard kan worden. Je moet iedereen kunnen overtuigen dat jij het waard ben. Het kan zomaar ineens zijn dat je met de baas van jouw droombaan in een lift staat. Dan wil je hem of haar toch overtuigen van jouw kunnen.

Wees toegankelijk

Kijk jij kan dan wel willen netwerken, maar dat wil een ander ook heel graag. Zorg er gewoon altijd voor dat je vriendelijk ben en toegankelijk. Andere mensen willen namelijk ook netwerken en die zien jou als een mooie toevoeging. Misschien zie je dat andersom niet, maar wie weet wat ze nog allemaal gaan bereiken. Natuurlijk hoef je niet fake tegen mensen te doen, maar sta gewoon een beetje open voor andere mensen. Wat is nou het ergste wat je kan overkomen. Misschien gaat die gene inderdaad nooit in je netwerk passen, maar dat weet je nooit van te voren. Het valt nooit in te schatten, dus probeer het gewoon niet. Uiteindelijk houden mensen sowieso meer van toegankelijke mensen.

 

Dit zijn in ieder geval de netwerk maniertjes die ik heb geleerd en vaak ook gebruik. Nou zijn er natuurlijk veel meer manieren van netwerken, dus mocht je nog tips hebben, ik sta er in ieder geval voor over. Zelf heb ik ook nog wel wat maniertjes, maar die spaar ik weer even op voor een andere blog post. Hopelijk heb je in ieder geval weer iets bijgeleerd. Dan wens ik je veel plezier met netwerken, want het blijft vaak gewoon leuk

 

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Hopelijk blijf ik altijd gewoon een vrolijk mannetje

Persoonlijk hou ik echt van de mensheid. Bijna iedereen is anders en iedereen heeft zo zijn manier van leven. Bejaarden en kinderen hebben bij mij alleen soms net een voorsprongetje. Beide super interessant en vaak zo hun eigen eigenwijze manier van leven. Ik word daar zelf extra vrolijk kan. Al verbaas ik mij ook regelmatig bij de wat oudere kant. Ze kunnen zich zo druk mogelijk maken over de kleinste dingen, ruzie maken en super eigenwijs zijn. Hun wil is wet, want daar zijn ze zo oud voor geworden. Elke keer hoop ik dan weer dat ik zo’n vrolijk mannetje blijf. Die zie je gelukkig ook nog vaak rondlopen in bejaardenhuizen.

Vanmorgen kwam ik bijvoorbeeld na mijn nachtdienst thuis. Ik moest maar zo’n 15 minuten fietsen, maar was al zeiknat geregend. Parkeerde mijn fiets netjes in de bedoelde standaards en liep richting mijn flat. Ineens voel ik getik op mijn schouder. Vanzelfsprekend draai ik mij om en ik kijk een oudere man aan. Voor dat ik iets kon zeggen, vlogen de woorden uit zijn mond. Meneer waarom parkeert u daar uw fiets. Dat is niet voor de juiste flat, daar staan ook standaarden, er zijn ook kelders en wij kunnen onze fietsen niet meer kwijt. Hij bleef maar dingen opsommen. Na een tijdje begon ik maar gewoon terug te praten. Had niet zo’n zin om nog langer in die regen te staan. Zo beleeft mogelijk vertelde ik hem dat de standaards al volstonden en ik het niet netjes vind om hem midden op een stoep te parkeren. Bovendien is de fietsenwinkel dicht, dus die zit ik nu niet in de weg.

Hij keek mij een beetje verbaast aan dat ik hem een vrolijke en beleefd antwoord gaf. Toen vertelde hij mij dat de standaards eigenlijk inderdaad bedoelt zijn voor de fietsenwinkel en voor de bewoners van de flat. Dat de fietsen winkel nu dicht was had er niks mee te maken. Ik verbaasde mij er gewoon echt over dat hij zo moeilijk deed over dat ik mijn fiets vijf tegels eerder neerzette. De dag was voor hem waarschijnlijk nog maar net begonnen en hij vertelde mij zelfs dat hij zelf niet meer kon fietsen. Waarom doe je dan in godsnaam zo moeilijk. Ik besloot dat met hem mee praten gewoon de snelste route zou zijn dus dat deed ik dan maar gewoon. Beloofde mijn fiets even ergens anders neer te gaan zetten en hierdoor ging hij gelukkig richting zijn auto. Pakte mijn fiets en zette hem maar in onze berging waar je eigenlijk onmogelijk kan komen met een fiets.

Nog natter en nog vrolijker dan eerst liep ik dan eindelijk richting mijn bedje. Eigenlijk dacht ik alleen maar dat ik hoop dat ik wel gewoon een vrolijk mannetje blijf. Je moet het maar willen op je ouwe dag dat je mensen in de harde regen ga aanspreken over 5 tegels eerder parkeren. Er staat nergens gereserveerd of zo, het is van ons allemaal en eerlijk zullen we alles delen toch. Misschien had hij even zo’n moment nodig van ‘’zo die hebben we flink de les gelezen’’. Dan gun ik hem dat momentje toch en hopelijk werd die er ook weer vrolijk van. Aan een ouwe zeurpiet heeft niemand iets hé.

https://www.instagram.com/p/BmDcHnXlCln/

Nou kan ik mij voorstellen dat je op een bepaalde leeftijd veel dingen mee hebt gemaakt en het niet altijd meer even vrolijk in ziet. Dat zie ik ook soms bij mijn lieve omaatje en dat zie ik zelfs soms bij mij zelf. Ik hoop voor deze man maar gewoon dat die even niet zijn dag had en normaal altijd vrolijk rondloopt. Dat gun ik namelijk iedereen. Alleen sommige mensen zijn daar iets te beschadigd voor en lopen bijna nooit meer vrolijk rond. Dan blijf ik altijd maar bij mijn gedachten, want wat hoop ik dat ik gewoon lekker vrolijk oud mag worden. Met een mooie lach kom je veel verder!

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Wie ben ik 2018

Elk jaar gooi ik een nieuwe wie ben ik online in januari. Dit jaar herkende ik mij zelf alleen niet in januari. Ik besloot ervoor te kiezen om even geen Wie ben ik te schrijven. Ondertussen zitten we bijna in 2019 en er is nog steeds geen wie ben ik verschenen. Momenteel zit ik weer heerlijk in mijn velletje en leef ik zoals ik het wil. Kortom het is tijd voor een nieuwe wie ben ik, want wie ben ik in 2018?

Mijn naam is nog steeds Fabian van der Gijze, maar online beter bekend als Fabiangijze.  Sinds 13 mei ben ik alweer 20 jaar geworden. Volgend jaar dus eindelijk die mooie 21. Een jonge die vooral opgegroeid is met zijn moeder en zijn zus en daardoor een enorme levensgenieter is geworden. Zodra ik zelf besloot om afstand van mijn vader te doen, besloot ik nooit meer iemand zoveel macht over mij zelf te geven. Niemand zou meer keuzes voor mij bepalen. Daar ben ik nog steeds enorm blij mee. In mijn vrije tijd maak en luister ik veel muziek, ben ik een blogger, online overal te vinden en spreek ik graag met mijn vrienden.

2018 zou voor mij het jaar zijn waarin ik nog meer achter mijn dromen zou gaan. Het einde van mijn financiële opleiding was inzicht en hierna zou ik vrij zijn om te doen wat ik zelf wilde. Een opleiding zat er even niet in. Het was de toneelschool of gewoon even een tussenjaar. Het werd dus het tweede. Hoe dan ook moest 2018 mijn jaar worden. Het jaar waarin ik dichterbij dromen zou proberen te komen en het jaar waar ik achteraf kan zeggen dat dit ook werkelijk is gelukt. Ik kwam terecht in de mediawereld en ik wil hier nooit meer uit. Ik geniet er elke dag weer enorm van.

https://www.instagram.com/p/BcuNug6hngD/

Dit jaar zou ook het jaar worden van andere keuzes. Zou ik afscheid gaan nemen van een man die ik al super lang niet had gezien en zit ik wel in de juiste relatie. De keuzes hoorde bij elkaar en werden beide beantwoord met nee. Nooit verwacht dat ik het ooit nog zou moeten zeggen, maar mijn vader had mij ineens weer in zijn macht. Het nieuws dat hij mogelijk op sterven lag in het ziekenhuis deed mij zoveel, dat ik er elke seconde mee bezig was en aan alles twijfelde. Pas toen ik echt een keuze moest maken, besloot ik het te laten zoals het al die tijd al was. Tijdens die keuze merkte ik dat mijn vriendin mij eigenlijk niet kon helpen en te weinig levenservaringen had voor mij. Ik besloot de relatie te afbrokkelen en moest weer gaan zoeken naar nieuwe liefde.

https://www.instagram.com/p/BphT3sFiGPS/

https://www.instagram.com/p/BotKnmwCS1Y/

In 2018 zou ik ook weer meer een familieman en vriend worden. Ik miste alles enorm veel op dit gebied, terwijl ik dat wel altijd ben geweest. Gelukkig kwam dit helemaal goed. Zie en spreek weer heel veel mensen en pak elke moment om bij mijn familie te zijn. Een verandering waar ik enorm blij mee ben en zeker niet meer wil verliezen.

https://www.instagram.com/p/Bptfe23gmll/

Verder ben ik in 2018 gewoon weer die vrolijke hypere jonge, die elke dag met een enorme lach opstaat, weer op foto’s durf, dromen najaagt en de avonturen expres opzoek. 2018 is mijn jaar en dat voel ik aan alles. Wie ik word/ben in 2019 zal ik nog niet weten, maar met de 2018 versie ben ik enorm blij.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Een goede vriendschap blijft na twee jaar nog steeds goed

Familiebanden en vriendschappen betekenen voor mij heel veel. Meer dan de meeste zullen denken. Dat komt misschien ook wel weer dat ik het te weinig zeg, alleen ik voel het gelukkig wel vaak zat. Toch is het cirkeltje de laatste tijd flik ingekort. Juist daarom ben ik zuinig op een vriendschap. Zo heb ik twee jaar geleden Tenui ontmoet tijdens opnames in België. We zaten tijdens de opnames naast elkaar en na de opnames zochten we elkaar op in het hotel. We bouwde een hechte vriendschap op in twee weken tijd, maar daarna hebben we elkaar helaas nooit meer gezien. Totdat we 24 oktober eindelijk dachten het moet nu gewoon echt gebeuren.

In de twee jaar stilte zijn we online altijd nog met elkaar om blijven gaan. Af en toe wat stilte, maar eigenlijk kwamen we altijd weer bij elkaar terecht. Nou was het de afgelopen maanden ineens weer heel stil. We waren beide druk en het online leven een beetje zat. Gelukkig werden we rond hetzelfde moment weer heel actief en raakte we vaak weer aan de praat. Na twee jaar steeds zeggen dat we gaan afspreken, besloten we nu gewoon echt eens een datum te prikken. We wonen nu veel dichterbij elkaar en het moest er gewoon eens van komen. Zo gezegd zo gedaan. Na zo’n twee jaar tijd gingen we elkaar eindelijk weer eens zien.

Hij had gelukkig even wat vakantiedagen en ik ging uit mijn nacht lekker mijn weekend in. Het zou heel weinig slaap worden, maar dat had ik zeker voor deze dag over. Ik merkte ineens hoeveel ik deze vriendschap eigenlijk had gemist. In Antwerpen had ik het in die twee weken echt zo erg naar mijn zin gehad. De ritjes en opnames waren gewoon te leuk. Gewoon super chill en dat had ik eigenlijk nooit meer gehad bij een vriendschap. Zo tweeten ik ook ruim van tevoren dat ik er weer zo veel zin in had. Stiekem was ik wel benieuwd of het nog steeds zo zou zijn na twee jaar. Nou ik kan je vertellen dat deze vriendschap nog steeds goed vast staat. Vanaf minuut 1 voelde het gewoon weer alsof we elkaar nooit uit het oog waren verloren.

Nadat Tenui bij was gekomen van de lange reis, besloten we richting Hilversum centrum te gaan. Tenui is veel bezig met fotografie en we zijn beide Instagram gekkies. Het grappige is dat hij mij een tijd lang heeft geholpen met Insta. Ik deed er compleet niks mee en hij was er echt super fanatiek mee aan de gang. Als je iets wil bereiken dan moet je marketing gewoon top zijn. Zo raakte ik er een beetje verslaafd aan. Qua volgers wint hij nog dik, maar qua likes kon ik hem nu eens tips geven. Dat gaat bij mij momenteel echt heel lekker. Hij had in ieder geval zijn fotocamera en statief mee genomen. Naast het bijkletsen wilde we namelijk ook even wat foto’s maken. Ineens had ik een privé fotograaf mee op pad. Vroeger totaal niks voor mij, maar tegenwoordig kan ik er juist wel om lachen.

https://www.instagram.com/p/Bptfe23gmll/

Na wat rondjes lopen en een terrasje te hebben gepakt gingen we fotolocaties spotten. Zo gingen we naar het gedeelte van Hilversum waar ik zelf ook nog niet bekend was. Door het random rondlopen kwamen we ineens in een woonwijk met een graffiti muur. Pas toen we er helemaal aan voorbij waren gelopen, besefte we ineens dat dit best een mooie spot kon zijn voor wat foto’s. Gelukkig besloten we terug te keren. Het leverde mij een nieuwe profiel foto op en nog heel wat andere toffe foto’s.

Na een paar foto’s zei Tenui dat hij deze locatie wel gezien had. Ik wilde de foto’s eigenlijk nog niet zien. Ik geloof in zijn talent en zijn visie. Wij zien elkaar dan misschien niet zo vaak, maar daar geloof ik wel serieus in. Denk zelfs dat hij soms wat te hard naar zijn werk kijk. Dat kan hem toch in sommige dingen remmen, maar dat zeg ik dan ook gewoon tegen hem. Eem vriendschap draait tenslotte toch ook om eerlijkheid hé. Ik weet eigenlijk niet eens of hij door had dat ik geen één foto van tevoren bekeek en hem gewoon zijn gang liet gaan. Zo niet dan leest hij dat nu wel 😉

Door een concert van House of Talent wist ik dat ergens een klein parkje in de buurt was. Nou leek een parkje wel een mooie fotolocatie, dus we besloten maar die richting uit te lopen. Nou kwamen we niet op de locatie uit waar ik dacht uit te komen, maar we kwamen dus mooi wel uit in een park. Het was een regenachtige dag, dus we hadden het rijk voor ons alleen. Alleen moet je bij regen nooit vergeten dat het glad kan zijn. Zo flikkerde ik bijna weer naar beneden vanaf de zijkant van de trap. Ben ergens wel blij dat ik daar niet echt door ben gegleden. Hopelijk had hij er anders wel foto’s van gemaakt.

 

Zo liepen wij na een tijdje weer lekker door. Het was eigenlijk het idee dat we weer terug zouden gaan lopen, maar we kwamen ineens uit bij een skatepark, ja die kans konden we niet voorbij laten gaan hé. De volgende foto’s werden dus weer een feit.

Na deze foto’s besloten we wel echt terug te gaan richting de stad. Nou wilde ik heel graag de eerste foto weer een beetje na doen. Even het moment vastleggen van vandaag en het verschil laten zien. Al bleek later door op te foto te gaan met borsten dat we stiekem nog steeds kleine jochies zijn gebleven. Ach, wij konden er in ieder geval wel enorm om lachen.

Voor we naar één van mijn lievelingsplekken gingen in Hilversum moesten we wel nog even wat eten. Zo gingen we naar het burger café van Hilversum. De plek met echt de beste burgers ooit. Persoonlijk hou ik er niet eens van, maar deze plek heeft mij over gehaald. De burgers zijn echt heel goed.

Na de burger gingen we dan eindelijk naar de plek waar ik met veel liefde in de avond door heen loop en waar ik mijn meest gelikete foto ooit heb gemaakt. De tunnel bij Media Park. De led lichten stonden al aan, dus dat was perfect. Wat bleek dit een goede afsluitingsplek te zijn zeg. Het vatte de dag en onze vriendschap helemaal samen. We hebben echt enorm gelachen. We begonnen eerst met wat loop foto’s, maar dat was naar mijn mening wat te normaal. Zo daagde ik Tenui uit om een spring foto te maken. Gewoon even lekker klimmen op de ijzeren paal en dan naar elkaar toe springen. Onze kleding zat erna helemaal onder het groene alg, maar dat was het zeker waard. We besloten later ook nog naar de camera te rennen en er ook weer weg te rennen. Mocht ik ooit een date zoeken dan ga ik gewoon daar staan. Allemaal leuke mensen spraken ons lachend aan en zagen dat we echt plezier maakten. Dat maakte het weer extra leuk.

Helaas moesten we toen weer afscheid gaan nemen. Ik had besloten om toch nog even 3 uur in de trein te zitten om bij mijn familie te kunnen zijn en Tenui moest ook weer helemaal naar het oosten toe. Het was serieus een dag om niet meer te vergeten. We hebben elkaar ook direct beloofd om het geen twee jaar mee te laten duren. Daar was het gewoon te gezellig voor. De volgende datums zijn dus ook al in de planning. Deze dag bewees mij in ieder geval één ding. Hoe lang je elkaar ook niet kan zien, een goede vriendschap blijft een goede vriendschap.

Volg Tenui trouwens ook zeker op Instagram. Mooie foto’s en hij heeft een heerlijke sound qua muziek. Zeker een aanrader! (Tenuimusic)

 

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Gun en help elkaar eens een keertje iets meer

Na het onderduik verhaal moest ik samen met mijn moeder en mijn zus weer helemaal met niks beginnen. We kwamen terecht in een oud huurhuisje zonder enige spullen. Vanaf dat punt moesten we alles weer opbouwen. Zo sliepen we de eerste paar dagen bijvoorbeeld gewoon op de grond. Daar kan ik gek genoeg zelf heel weinig van herinneren. Wel kan ik mij gelukkig iets anders heel goed herinneren. Wij steunde elkaar enorm en groeide steeds meer naar elkaar toe, daarnaast kwam er veel gun en hulp bij kijken. Om ons heen veranderde zoveel mensen in een warm bad.

Heel vaak zeg ik dat ik blij ben met de dingen die ik mee heb gemaakt. Die uitspraak meen ik ook echt. Dat heeft met dit alles te maken. Ik ging altijd wel veel met mensen om, maar keek heel anders naar andere. Door de gebeurtenissen veranderde ik extreem veel als mens en het vormde mij gelukkig de positieve kant op. Ik kon ineens andere mensen helpen met hun situatie en wanneer je iets kon gunnen dan deed je dat. Je wist zelf hoe het was om zoiets moois te ervaren. Dat gevoel wilde ik gewoon zo vaak mogelijk ook bij andere bezorgen. Alleen merkte ik wel al snel iets op. Er wordt bijzonder weinig gegund en geholpen. Elke keer dacht ik weer gun en help een ander ook gewoon eens.

Wanneer er iets heel ergs gebeurde dan werd de gunfactor bij mensen ineens heel groot, maar bij hele kleine dingetjes zag ik het heel vaak niet gebeuren. Neem als simpel voorbeeld iemand die heel lang aan het werk is. Ze zit al heel lang op haar werkplekje en werkt al een paar uur over om iets af te krijgen. Hoe moeilijk is het dan om even wat drinken te pakken en misschien nog iets lekkers erbij. In mijn ogen is dat een kleine moeite en dat gun ik die gene dan enorm. Kan zij lekker door met onverstoord werken en hopelijk iets sneller naar huis. Het is zo’n kleine moeite, maar het gebaar kan zo veel groter zijn. Het is niet zo dat je helemaal naar Azië wordt gestuurd voor een speciaal drankje.

https://www.instagram.com/p/BmLT6DvlrJQ/

Soms krijg je dan ook als opmerking te horen dat het geen bekende is. Ja, dan help ik mooi niet hoor.  Alleen is dat dan echt zo erg. Als iemand zijn handen vol heeft en zijn sleutels laat vallen dan help je toch gewoon even. Zulke dingen doe je gewoon naar mijn mening. Zo was ik bijvoorbeeld laats bij mijn omaatje in het ziekenhuis. Op de afdeling stonden er maar twee zusters en de afdeling zelf lag vol. Met een heel pijnlijk gezicht vroeg de zuster of ik mijn oma misschien haar medicatie wilde voeren met vla. Dit deed ik met heel veel liefde. Ten eerste omdat mijn oma dat ook voor mij zou hebben gedaan en ten tweede zodat ik de zuster een beetje  werk kon verlichten.  Haar dienst was nog maar net begonnen, maar in principe gewoon al een ramp.

Nou moet ik er wel bij zeggen dat ik absoluut niet in karma geloof. Ik vind gewoon dat het je een goed gevoel geeft en zo overleef ik de dagen weer wat vrolijker. Dat vind ik zelf dan weer belangrijk. Ik ben niet zo van het vast houden aan dingen/geloven. Uiteindelijk moet het gewoon uit je zelf komen en niet vanwege dat je je verplicht voelt.

 

Vind jij zelf dat je genoeg andere helpt of moet je eerlijk bekennen dat je het wel wat vaker mag doen?

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram