IMG_2789

Bedrijven we lachen jullie echt wel eens uit

Hey we lazen je leuke blog en we denken dat we perfect bij elkaar passen. Ja, als blogger komt zo’n zin je vast wel bekend voor. Je krijgt weer eens een keer een samenwerking voorstel. Altijd leuk, maar in je hoofd denk je al bij je zelf jaja. Er zijn inderdaad bedrijven die echt in je verdiepen, maar de meeste die gaan gewoon een lijstje af. Eens even kijken bij wie we op de site terecht kunnen komen. Nou ik kan je zeggen dat ik heel vaak bedrijven uitlach. Ze kijken veel vaak alleen naar de cijfertjes en te weinig naar de content. Dan vraag ik mij elke keer weer af wat nou eigenlijk belangrijker is.

Even voor de niet bloggers onder ons. Wanneer je online iets te vertellen heb, dan krijg je soms mailtjes van bedrijven die graag met je samen willen werken. Meestal krijg je dan een product van hun in ruil voor het vernoemen van hun bedrijf en een linkje op je site te zetten. Met een beetje geluk hou je er ook nog een mooi bedrag aan over. Dit gebeurt veel vaker dan je zou denken. Is ook helemaal niet erg, want iedereen moet toch iets verdienen. Alleen zijn de meeste bedrijven een beetje laconiek geworden in het zoeken naar samenwerkingen. Het lijk ze echt niks meer uit te maken, zolang er maar een linkje wordt geplaatst. Zo komen ze toch weer hoger in de ranking en komen ze hoger terecht in de zoeklijsten.

Vaak zie je vaak ineens één bedrijf voor bij komen op meerdere blogsites. Mijn laatste samenwerking was bijvoorbeeld met een zoekmachine voor schoenen. Ze lieten mij lekker vrij met schrijven, dus hierdoor kon ik het mooi in een verleden blog verwerken. Hun blij met hun linkje en ik blij met mijn beloning. Dit bedrijf zie ik nu nog ook regelmatig voorbijkomen bij andere bloggers. De ene schrijft een review en de andere schrijft er een verhaal omheen. Zo’n samenwerking kan je makkelijk aan gaan, want iedereen heeft wel een paar schoenen nodig. Bijna iedereen kan dus eigenlijk wel bloggen over schoenen.

https://www.instagram.com/p/Bn3I4dTCR_8/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Alleen bij andere producten zet ik regelmatig mijn vraagtekens neer. Laat ik de schoenen even als voorbeeld houden. Hoe dom zou het zijn als hun een samenwerking aan willen gaan met een blogger die alleen maar over techniek of auto’s schrijven. Deze sites kunnen er misschien wel voor zorgen dat je link echt veel meer waard wordt, maar via de site bereik je niet echt je doelgroep. Die komen voor auto’s en techniek, wat moeten ze in godsnaam dan ineens met een blog over schoenen.

Zo is er bijvoorbeeld ook een tijd geweest dat veel bloggers schreven over overhemden. Nou weet ik niet wat ze ervoor hebben gekregen, maar ze mochten in ieder geval wat mannenoverhemden bestellen. Natuurlijk altijd leuk en mooi mee genomen. Alleen de grap was dus wel dat ik het bij bijna geen enkele mannelijke blogger voorbij zag komen. Nee, ze kozen liever voor de vrouwelijke beauty kant. Die gaven het dus maar gewoon aan een familielid of hun geliefde. Ja, hun link werd gebruikt, maar wat doe je in godsnaam op een site. Wanneer een blogster vooral over make-up schrijft is het een feit dat de meeste lezers vrouwelijk zullen zijn. Ja, naar mijn mening heb je daar als mannenzaak niet altijd iets te zoeken. Het is nou niet zo dat al die vrouwelijke lezers ineens voor familie leden ook een overhemd gaan kopen.

Persoonlijk kijk ik tegenwoordig zelf wat strenger qua samenwerking. Nou moet ik eerlijk zeggen dat de bedrijven niet in de rij staan, maar toch probeer ik kieskeurig te zijn. Het moet echt bij mijn blog passen, ik doe niet echt meer aan een simpele review en het bedrijf moet in de aan hef in ieder geval mijn naam neer zetten. Heel vaak sturen ze bijvoorbeeld alleen beste blogger. Ja, rot dan maar op met je bedrijf. Zulke bedrijven nemen niet eens de moeite om hun doorstuur mailtje te veranderen.

Van andere bloggers kan ik het daarentegen soms wel weer begrijpen. Sommige dingen zijn gewoon heel verleidelijk. Alleen denk ik persoonlijk wel dat je sommige dingen soms beter niet kan doen. Een beetje bij je zelf blijven kan nooit kwaad. Sommige andere bloggers zouden het bijvoorbeeld weer dom vinden dat ik dit soort dingen post. Alleen ik vind dit soort dingen dan zelf weer leuk om over te schrijven. Ergens blijft het natuurlijk gewoon heel krom en die mening deel ik gelukkig met vele andere.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Ik mocht naar Amsterdamse Helden 2018 XITE

Persoonlijk vind ik het mediawereldje geweldig. Sinds ik er echt voor ga ben ik er helemaal verliefd op geworden. Zelf vind ik het belangrijk om mij hierin te ontwikkelen. Het is leuk, leerzaam en het moet gewoon. Als je iets wil bereiken, dan moet je er vol voor gaan. Dat is mijn mentaliteit en zo probeer ik ook echt te leven. Zo zag ik ineens de inschrijvingen van Amsterdamse Helden 2018 voorbijkomen van XITE. Een dag vol workshops van grote namen. Natuurlijk wilde ik daar heen, daarnaast was het ook nog eens een gun factor. Het draaiden een keer niet om geld, maar om de gunfactor. Gelukkig kreeg ik een uitnodiging om naar deze mooie dag te gaan. Amsterdamse Helden 2018 was ineens een feit!

Deze uitnodiging betekende heel veel voor mij. Het zou een dag worden waarin ik heel veel zou kunnen leren, netwerken en gewoon weer even genieten. Amsterdamse Helden bestond dit jaar uit de Masterclass Regie, performance, videoproductie en Styling. Naar deze Masterclasses keek ik enorm uit maar ook naar de helden, want dat waren niet de minste namen. Zo werd Regie gegeven door Peter de Harder, een jonge die ik al een tijdje volg. Echt een ondernemer met een mooie visie en denkwijze. Je zou hem bijvoorbeeld kunnen kennen van zijn YouTube kanaal Petrus en Cinemates. Perfomance werd gegeven door Ruben Fernhout. Echt één van de muziek legends in Nederland en gewoon nog steeds door knalt. Je moet hem kennen van The Partysquad. Pearl Minaj zou videoproductie verzorgen en Nicole Huisman die van Styling. Die zou ik deze dag pas zelf ook voor het eerst leren kennen. Op dit gebied was ik zelf helaas nog niet zo bekend.

Gelukkig was ik vrijdag in ieder geval heel vroeg vertrokken. Ik had ervoor gekozen om vanuit mijn moeders huis te vertrekken. Hierdoor moest ik wat langer reizen en wat vroeger op. Alleen dit zou voor mij gewoon wat fijner zijn. Helaas hadden vier personen deze ochtend besloten om voor de trein te springen. Gelukkig door de ruime speling zou ik het in ieder geval nog wel redden. Het werd in ieder geval een drukke trein reis. Al zie je daardoor wel weer de gekste dingen. Eenmaal in Amsterdam sprong ik de veerpont op en ging ik naar één van mijn lievelingsgedeelte van Amsterdam. Hier zag ik al snel het kleurrijke gebouw genaamd: ‘Jongerenproductiehuis De Valk’. De mensen van XITE waren al druk bezig met opbouwen, dus ik besloot even te vragen of ik mee moest helpen. Ze hadden gelukkig al genoeg werkende handen, dus ik werd verder naar binnen gestuurd. Hier raakte ik gelukkig al snel aan de praat. Amsterdamse Helden was nu echt begonnen.

Ik zat in groep twee en wij begonnen met de Masterclasses Performance. Hier was ik echt heel erg benieuwd naar. Het is toch weer een jeugdheld waar je ineens met 9 andere naar mag luisteren. Het scheelt ook nog eens dat de setting heel chill was en Ruben zelf ook. Hij vertelde over zijn levensweg en de valkuilen die je allemaal tegen ga komen. Ruben heeft echt een hele fijne stem om naar te luisteren en hij kan ook nog eens super goed vertellen. Je kon zijn hele verhaal voor je zien en hij kreeg het gelijk voor elkaar om iedereens aandacht te trekken. Nou ben ik sowieso fan van sprekers, dus dit kon al niet meer stuk. Je ziet zijn inspirerende flow en dan neem je er altijd weer een stukje van mee.

Hierna gingen we naar de Masterclass waarvoor ik mij oorspronkelijk voor had ingeschreven. We mochten namelijk naar Peter voor Regie. Het voordeel van hem is dat hij precies op het punt zit waar ik zelf tussen zit te twijfelen. Wil ik voor de schermen terecht komen of achter de schermen. Hij heeft het gewoon voor elkaar gekregen om deze twee werelden bij elkaar te krijgen. Ook nog eens enorm goed. Hij was momenteel al één van mijn inspiratie bronnen, maar nu nog meer. Eindelijk zijn denkwijze eens live mee mogen maken. Nou ga ik zeker nog contact met hem opnemen, dus hopelijk wordt het nog vervolgd.

https://www.instagram.com/p/BpcG_QSCszl/?hl=nl&taken-by=finnamsterdam

Na regie was de Masterclass videoproductie aan de beurt. Pearl ging even naar Ruben toe en Finn zou ons de workshop geven. Helaas werkte de tv even niet mee, maar Finn ging gelukkig stug door. Hij vertelde ons wat hij als assistent bij Framez Productions moest en mocht doen. Daarna liet hij ook nog wat videoclips zien waar ze aan mee gewerkt hadden. Persoonlijk ben ik echt een muziek liefhebber en wilde ik er vroeger mijn baan van maken. Ik keek dus mijn ogen uit. Wat een vette baan heb je dan zeg. Tijdens de workshop moest ik Pearl ook even een compliment geven, want hoe vet waren haar haren. Ze had even gekozen voor de kleur roze. Zo’n kleur moet je gewoon rocken anders staat het gewoon niet, maar bij haar was het gewoon perfect.

Als laatste was de grootste verassing aan de beurt. Met alle voorgaande Masterclasses heb ik wel iets te maken gehad. Alleen met styling ben ik zelf nooit echt bezig geweest. Echt sinds een paar maanden ben ik een beetje bezig met fashion. Probeer hier en daar mijn eigen stijl te creëren en dit deel ik dan later weer ergens. Ik kan je vertellen dat Nicole mij zo enorm heeft verbaasd en geïnspireerd heeft. Ik luisterde met al mijn aandacht en herkende mijn gedrevenheid erin terug. Achteraf moest ik ook gewoon even haar contact gegevens regelen. Er moet ooit echt eens een gevolg dagje komen. Ik moest achteraf ook echt lachen. De hele tijd zocht ik een moment om een compliment te maken over haar outfit. Ik vond hem zo vet. Nou ging ik dus na de workshop naar haar toe voor een foto en haar contact gegevens. Ineens zei ze dat ze mijn gekleurde jas vet vond. Ik kon hierdoor mijn compliment mooi maken en even heel hard lachen. Toch de juiste jas uit gekozen, zij heeft er toch verstand van. Pak aan ma 😉

Achteraf mochten we ook in groepjes een productie idee pitchen. Helaas heb ik niet gewonnen met mijn groepje, maar dat maakte mij niet zo veel uit. Amsterdamse Helden was een dag om niet meer te vergeten. Ben XITE dan ook echt heel dankbaar en ga mij er zeker nog meer in verdiepen. Bedankt voor het netwerken, de leuke dag en hopelijk tot volgend jaar!!!

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Voor de grap zei ik altijd dan zie je mij nooit meer

Dat de band met mijn moeder sterk is hoef ik hier niet meer uit te leggen. Die band is waarschijnlijk wel al duidelijk. Toch schreeuwde ik altijd van de daken dat ik vanaf mijn achttiende op mij zelf wilde wonen. Nou werd de samenstelling heel anders en kreeg ik enorm veel vrijheid thuis, dus ik stelde het nog even met twee jaar uit Voor de grap zei ik wel altijd tegen mij ma wanneer het er ooit toch zou van komen dat ze mij nooit meer terug zou zien. Eenmaal vrij, blijft vrij hé. Toch zit ik bijna al mijn weekenden lekker thuis bij mijn mams.

Qua het gevoel van heimwee en missen zit ik altijd wel goed. Zolang ik leuke dingen mag doen denk ik echt aan helemaal niemand. Dat vind ik zonde van het moment. Ga toch niet iets verpesten door te veel met andere dingen bezig te zijn. Dat heb ik op het moment hier ook. Ik kan mij zelf zo lekker verliezen in mijn werk dat ik bijna nooit bezig ben met andere dingen. Zo app ik bijvoorbeeld dan ook eigenlijk niemand, tenzij ik even bij kan kletsen met wat vrienden. Al moet ik eerlijk toegeven dat hun dan meestal het gesprek beginnen. Mijn mams stuurt dan altijd ineens een appje met de vraag of ik het weekend nog kom. Nou kan ik blijven uitleggen dat mijn weekenden vaak niet in het weekend vallen of ik geniet er stiekem gewoon een beetje van. Dat laatste doe ik dus maar.

Het laat toch ergens zien dat ze mij mist hé. We leefde toch bijna een jaar geheel samen. Toen der tijd was ze ook nog eens werkloos, dus dan zie je elkaar al helemaal vaak. Pas vanaf haar appje denk ik weer even aan thuis. Mijn huisje wat wel lekker schoon is en die ik maar met twee mensen moet delen. Ik kan er zelf lekker uitgebreid koken en daar blijf ik van genieten.

https://www.instagram.com/p/BmLT6DvlrJQ/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Wanneer ik weet dat ik van een lang weekendje kan genieten pak ik mijn koffertje gelijk in. Het begin te kriebelen en ik moet eventjes weer naar huis. Even weer terug naar de gezellige en vertrouwde omgeving en de kans pakken om mijn omaatje even te zien. Van al die kleine dingetjes geniet ik momenteel zoveel. Het moet gewoon af en toe. Die muren komen anders echt op mij af in mijn kamertje. Zonder gesprekspartner ben je toch weer elke dag op je zelf aangewezen. Nou trek ik dat op een vakantie heel goed, maar in zo’n klein kamertje na lange dagen toch wat minder. De bewegingsruimte is gewoon ingekort en je vraagt je gewoon af wat te doen. Sindsdien wil ik gewoon eventjes naar huis gaan.

https://www.instagram.com/p/BkuY13on6Lh/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Het nooit meer zien is dus zeker geen spraken. Dat gaat ook zeker nooit gebeuren. Alleen moet ik nu wel heel eerlijk zeggen dat de locatie en mijn leven een groot deel mee speelt. Wanneer ik echt een eigen huis heb met alles erop en eraan, dan is het vele reizen ook niet echt meer nodig. Je hebt genoeg ruimte en alles wat je hartje begeert. Met het leven gedeelte bedoel ik vooral hoe het nu met mij gaat. Momenteel mag ik echt over niks klagen, maar er mist natuurlijk wel iets. Een relatie is namelijk niet aan de orde. Misschien in combinatie met mijn baan het beste, maar in mijn ogen wel ontzettend jammer. Het weer zien van je geliefde is toch iets om naar uit te kijken en daarnaast ben ik echt gek op de liefde. Ik deal slecht met al die liefdes gedachtes, maar ik hou er ook weer zo erg van. Het is iets moois wat niet te beschrijven is.

Nou weet ik dat mijn ma dit vast weer lees, dus bij deze nog even voor haar. Je bent nog lang niet van mij af hoor 😉

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Een dagje Efteling met andere bloggers

Persoonlijk ben ik veel online te vinden. Mijn blog en sociale media’s zijn niet meer echt weg te denken. Ze vormen gewoon een deel van mijn leven. Hierdoor leer je van zelf weer allemaal nieuwe mensen kennen. Zo zag ik laats ineens een oproepje van Chelsey online verschijnen. Ze vroeg of er bloggers waren die het leuk vonden om eens een keertje mee te gaan naar de Efteling. Nou heb ik al heel lang contact met Chels, dus daar melde ik mij zeker voor aan. We begonnen met een groep zo’n 30 mensen en gingen uiteindelijk met 7. Achteraf misschien ook wel beter.

Ik had een mazzeltje, want Demi van Creabealounge kwam met haar auto langs Hilversum rijden. Hierdoor kon ik dus mooi mee rijden. Dat scheelde toch weer even een treinreisje. Daar was ik haar dus zeker dankbaar voor. Nou was Demi ook zo lief om Rosita van Rositaelise op te halen, dus die gingen we samen even op pikken. Rosita kon ik zelf nog helemaal niet, dus dat is altijd leuk. Hou er van om nieuwe mensen te ontmoeten, vooral als het ook nog eens op een leuke manier is. Tijdens de reis bespraken we dus een beetje wat we deden en waar we momenteel allemaal mee bezig waren. Nou heb ik zelf niet echt veel mensen in mijn omgeving die bezig zijn met mijn hobby’s, dus het is altijd wel fijn als je er gewoon eens met iemand kan over praten. We moesten daarnaast toch even een uur reiden overbruggen hé.

Demi bracht ons veilig bij de Efteling. Hier kon je goed zien dat de vakantie voor veel kinderen was begonnen. We moesten zelfs op het tweede parkeer gedeelte parkeren. Ik wist zelf niet eens dat die bestond. Bij de ingang stonden de andere al op ons te wachten, dus we haasten ons er maar snel naar toe. Eenmaal toen we bij de ingang aankwamen zag ik Chelsey al snel staan. Ze was ondanks haar nieuwe beugel gelukkig nog wel herkenbaar. Naast haar stonden Lieke (lifestylelieke), Mieke (mieksmind) en Quinty (letstalklipstick). Drie meiden waarvan ik hiervoor ook nog helaas niet het bestaan wist. Gelukkig klikte het al heel snel en begonnen we aan onze gezellige dag.

Chels liep natuurlijk weer met haar pretpark ervaring voor op. Als je iets wil weten over pretparken en/of concerten moet je gewoon bij haar zijn. Alleen wel weer jammer dat ze de ingang van de bobbaan niet weet te vinden 😉 Gelukkig kwamen we uiteindelijk wel in de goede rij te staan. Je staat er toch altijd even in, dus de eerste gesprekken kwamen al snel op gang. De meiden bleken gelukkig erg gezellig te zijn. Hoe kan het ook anders met Brabo’s hé.

Na de bobbaan gingen we door naar mijn Baron1898 ontmaagding. Ik was al een tijdje niet meer in de Efteling geweest en had de nieuwe attracties dus nog nooit in het echt gezien. Ze hadden de Baron echt heel leuk gemaakt. Zo kreeg je een instapticket, die je voor de deur weer moest inleveren. Chels zei voor de grap dat ik maar moest vragen of ik hem mocht houden, dan zou ik ten minste iets over houden aan mijn ontmaagding. Nou ben ik wel zo’n gek die het dan echt doe. Zo zit mijn ticket nog mooi in mijn portemonnee. Persoonlijk ben ik altijd bezig met mooie aandenkens te sparen, dus ik ben er zeker heel blij mee.  De achtbaan zelf was trouwens echt heel vet. Het is knap, maar Mieke is blijkbaar nog gekker dan ik en zodoende zat er iemand ineens foto’s te maken in de achtbaan. Eerlijk is eerlijk, ze zijn nog leuk geworden ook.

Wanneer je met bloggers/influencers op stap gaat weet je één ding in ieder geval wel van tevoren. Er gaan heel veel foto’s gemaakt worden. Nou valt het bij mij nog wel mee, maar wat heb ik gelachen zeg. Zo kan een aardappel op een stokkie heel belangrijk zijn voor een foto en zijn zuurstokken de key. Sommige zullen het belachelijk vinden, maar ik vind het alleen maar grappig. Het blijft bewonderenswaardig hoeveel moeite er in wordt gestoken. Ze kunnen iets goed en gaan er ten minste voor.

Nou kan ik natuurlijk alleen maar voor mij zelf spreken, maar ik vond het echt een geslaagde dagje Efteling. Zeker één van de leukste keren. Ik heb zelfs geleerd hoe je een lipstick zo mat mogelijk op je lippen kan krijgen. Dat leer je ook niet elke dag hé. Mieke en ik zijn ook gelijk een competitie begonnen. Wie er de meeste mensen met geverfd haar kon spotten. Helaas sta ik wel mooi achter. Al heb ik wel een foto van ons gefixt met een medewerker met supermooi rood haar en blauwe ogen. Helaas vroeg ze achteraf of ik de foto niet wilde gebruiken (waarschijnlijk door een collega). Ze wist niet wat we er mee gingen doen. Het was in ieder geval een mooie foto en een heel grappig moment.

Zo heb ik later wel nog een hele lieve foto gemaakt. In de rij van Symbolica stonden er echt hele lieve kids voor ons. Ja, die trekken al heel snel mijn aandacht. Ik denk dan weer even terug aan mijn jeugd en smelt altijd weer weg. Na wat gekke bekken vroeg ik hun ouders maar of ik ze een snoepje mocht geven. Gelukkig zeiden ze ja en dit zorgde voor nog lievere gezichtjes. Uiteindelijk vroeg ik de ouders of ik met ze op de foto mocht gaan. Ik vond het gewoon echt te schattig. Tot mijn blije verbazing hadden de ouders er geen enkele probleem mee. De kids zelf waren alleen wat slimmer. Die schudde nee tot dat ik ze nog een snoepje zou geven. Gelukkig had ik nog net genoeg snoep om ze om te kopen. Zo kreeg ik mijn foto en hun een snoepje.

https://www.instagram.com/p/BpL-KlJCcZH/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Na symbolica moesten wij even wachten op een bankje. Het park ging sluiten en er moesten nog een paar snel naar de wc. Ineens hoorde ik ooh daar zijn ze. Het gezinnetje liep langs met een bedroeft gezichtje. Blijkbaar miste die kleine smurf ons en wilde nog doei zeggen. Ja, dan smelt ik alleen maar meer. Die konden nu in ieder geval weer vrolijk naar huis gaan. Wat wij ook deden na een laatste groepsfoto. De dag zat er simpel gezegd gewoon op. Het was een dag om niet meer te vergeten en zeker voor herhaling vatbaar. De Efteling blijft toch wel een top park hoor.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Ben gewoon tering lastig om mee te leven

Hier en daar probeer ik altijd mensen wat op te vrolijke. Dat kan naar mijn mening ook al met een bakkie thee of een mooie compliment. Af en toe hoor ik dan ineens dat een toekomstige vriendin mazzel met mij gaat hebben. Wie wil nou niet een vent die kan koken, helpt in de huishouden en ook goed is voor een ander. Ik moet dan stiekem altijd een beetje lachen. Soms kan je beter alvast medelijden hebben, want geloof mij ik ben vaak tering lastig om mee te leven.

Van mij zelf weet ik als geen ander dat ik lastig in elkaar zit. Ik vind het heerlijk om ergens in te verdiepen. Hierdoor ga je vanzelf wel iets leren over onderwerpen. Wanneer de kans dan ooit komt om te discussiëren dan ga ik er vol voor. Persoonlijk vind ik het eerlijk om te zien dat mensen een beetje inhoud hebben en zich niet zomaar weg laten slaan. Altijd maar dat ja geknik en onzin gesprekjes is niks voor mij. Ik heb die uitdaging gewoon nodig en dat zoek ik graag op. Zie het als een spelletje. Ben gewoon gek op spelletjes. Daag mij uit en je kan in ieder geval weer uren vooruit. Het kan dus zomaar zijn dat je  ineens een uur aan het discussiëren bent met mij.

Tijdens mijn twee relaties heb ik één ding wel enorm gemerkt. Een groot achtergrondverhaal is mooi, maar voor een partner wel enorm lastig om mee te dealen. Beide vriendinnen hadden zelf gelukkig niet veel mee gemaakt. Je merkt gewoon dat ze niet weten wat ze met jouw verhalen aan moeten. Wanneer er iets speelt merk je de enorme afstand en het gebrek aan nuttige steun. Bij mijn eerste vriendin had ik alleen wel echt de mazzel dat ze mijn blog echt heel goed bij hielt. Hierdoor wist ze precies wat er allemaal gebeurd was en hoe ik in elkaar zat. Ze hoefde dit zeker niet te doen, maar het was ergens wel heel fijn. Ze probeerde zich in ieder geval in mij te verplaatsen en bepaalde dingen te begrijpen.

https://www.instagram.com/p/BcuNug6hngD/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

In de laatste relatie was dit zeker niet het verhaal. Ze liet mijn blog lekker voor mij zelf, ze wilde de jonge kennen die ik nu was. Verleden was tenslotte het verleden. Alleen in deze relatie zat één ding tegen. Ze was 3 jaar jonger dan mij en had gelukkig zelf nooit echt iets mee gemaakt. Nou vind ik leeftijd persoonlijk maar een getal, alleen in ons geval begon het na een tijdje wel mee te spelen. Het verleden haalde mij weer in. Ineens moest ik zomaar kiezen of ik alles weer opnieuw wilde laten beginnen. Ga ik terug naar het verleden of ging ik door zoals het nu ging. Ik raakte in de knoop met alles en iedereen. Mijn verhaal kon ik hier makkelijk kwijt, maar niet bij een meisje van 16 die nooit in aanraking kwam met zoiets. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen. Zodoende slot ik mij zelf op in een bubbel.

Het niet drinken is voor veel mensen toch ook wel een lastig puntje. Blijkbaar durven mensen je dan toch minder snel mee te vragen met uitgaan. Ja, dat vind die vast niet leuk of zo van je dan is hij als enige nuchter en dat is kut. Hé mij maakt het gelukkig niks meer uit, maar ieder zo zijn ding hé.

De terug kerende stilte is ook wel een dingetje. Ik weet van mij zelf dan ik na een bepaalde periode altijd even terug kruip in mij zelf. Meestal zoek ik dan even een mooie locatie om bij te komen. Dit jaar was dat het mooie Hilversum en vorig jaar werd dat Boekarest. Momenteel zit ik in zo’n heerlijke flow dat ik benieuwd ben of het in deze tijd zou kunnen gebeuren. Zelf zou ik het antwoord op nee zetten. Al wil ik wel dit jaar nog heel graag naar een mooie locatie toe reizen.

Naast dat mijn vriendin wel een woordje bij moet hebben is jaloezie ook niet handig. Ik hou er ten eerste gewoon echt niet van en het is gewoon niet handig aangezien ik vooral met meiden om ga. Dan kan je jezelf alleen maar in de weg gaan zitten.

Kijk ik durf wel te beweren dat ik er altijd voor iemand zou zijn en respect vol ben. Alleen sommige mensen hebben wel een kleine gebruiksaanwijzing en ik ben daar gezellig één van. Dat kan mijn moeder zeker bevestigen 😉

Dus daten?

 

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Anders val je even uit een boom voor een Instagram foto

Een bepaalde periode heb ik niks gehad met foto’s. Door de tv en filmopnames ben ik er gelukkig weer wat meer van gaan houden. Zo verschijn ik zelf meer op mijn blog en ben ik begonnen met een persoonlijke Instagram account. Meestal plaats ik daar mooie herinneringen, maar in een gekke bui loop ik wel eens naar buiten om foto’s te maken. Dit doe ik dan weer niet al te snel. Wanneer ik het doe weet je in ieder geval wel één ding zeker. Het wordt weer een dag waarbij ik mij zelf ga uitlachen. Zo hing ik dit keer ineens in een boom, al bleef ik niet al te lang hangen.

Ik zocht al een tijdje iets geks op kledinggebied. Iets wat niet veel mensen hebben, maar wat wel enorm tof er uit ziet. Tijdens een nachtelijk facebookreclame sessie kocht ik een paar kleding stukken die in dat plaatje pasten. Over die aankopen wil ik nog een aparte blogpost schrijven. In die aankopen zat een vest wat net gewaagder was dan alle andere producten. Hij was lekker kleurrijk. Het bevatte groen, geel en rood qua kleuren. Een kleurencombinatie die ik niet zo snel samen zou voegen, maar wat ben ik blij dat ik hem heb gekocht. Hij is lekker warm, kleurrijk en eens wat anders. De perfecte aankoop was gevonden.

Van tevoren wist ik natuurlijk dat zo’n aparte vest niet bij iedereen in de smaak zou vallen. Zo wist ik al ver van tevoren dat het bij mij thuis nooit in de smaak zou vallen. Te opvallend en ik zou het normaal nooit zo snel dragen. Zo werd ik al snel grappend Pipo en Kabouter Plop genoemd. Ach ze mogen mij ook wel eens een keer terugpakken. Ze hebben het al zwaar zat met mij. Al die geintjes en drukke gedoe.

Bij mijn moeder thuis is er enorm veel natuurgebieden te vinden. Nou was ik hier weer even om mijn weekend te vieren, dus ik kon daar mooi gebruik van maken. Ik pakten mijn tas met fotospullen en ging er op uit. Even naar de plekken waar ik als kind graag kwam. Zo belande ik weer eens in de bossen waar ik als kind altijd te vinden was na school. Gezellig met mijn vrienden hutten bouwen en avonturen beleven. De geschikte plaats om mooie foto’s te schieten. Nou kunnen foto’s bij mij nooit echt normaal gaan. Ik moet er altijd even voor zorgen dat er een grappig/mooi moment aan vast zit. Wanneer je een statief gebruikt en een telefoonafstandsbediening die bijna leeg is, zorgt dat al snel voor grappige momenten.

Zo leek het mij een goed idee om lekker ouderwets in een boom te gaan hangen, want wat kan er nou fout gaan hé. Nou het zou zomaar kunnen gebeuren dat je naar beneden glij en met een halve salto op de grond beland. Ik heb mij zelf zo hard uitgelachen. Wat ik wilde bereiken kon helemaal met deze boom. Al ben ik wel blij dat ik het geprobeerd heb. Het zorgde voor een mooie toevoeging aan dit fotoverhaal. Weer even lekker jong wezen op mijn jeugdplek.

 

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Wanneer je meer verdient dan heel je gezin bij elkaar

Tegenwoordig werk ik fulltime achter de schermen. Hierdoor heb ik een vast inkomen en daar mag ik zeker niet over klagen. Alleen daarbij komt wel iets heel geks kijken. Van het ‘originele’ gezin verdien ik het meeste. Het is zelfs zo erg dat ik meer verdien dan alle gezinsleden bij elkaar opgeteld. Dat is iets om heel trots op te zijn, maar het is aan de andere kant ook stiekem te triest voor worden. Het hoort gewoon niet. Alleen al om die redde probeer ik mijn geluk zoveel mogelijk te delen met de mensen die mij lief zijn.

Mede door dat mijn ma altijd zo lief is voor andere, werden wij vroeger enorm veel geholpen. Haar vriendinnen en familieleden stonden altijd voor ons klaar. Het kwam soms echt uit de gekste hoeken. Heel vaak hoorde ik de zin ‘’wij kunnen het missen en helpen je graag’’. Die zin heb ik heel goed in mijn oren geknoopt. Voor mij beteken het namelijk heel veel. In mijn ogen vertelt het dat je altijd je geluk met geliefdes moet delen. Het hoef zeker niet altijd om geld te draaien. Geluk kan natuurlijk ook in je zitten en dan is een grote glimlach ook genoeg.

https://www.instagram.com/p/BmLT6DvlrJQ/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Ik durf wel te zeggen dat ik momenteel in de gelukkigste periode zit van mijn leven. Sta op met een lach en ga er ook weer mee naar bed. Dat gevoel wil ik alleen maar mee naar huis brengen. Gewoon even om mijn ma weer extra vrolijk en trots te maken. Zo reis ik meestal gelijk uit mijn werk door naar huis, wanneer ik een paar dagen vrij ben. Na zes lange dagen heb ik dat gewoon even nodig en thuis kunnen ze het ook wel waarderen. Dat denk ik tenminste. Deze periode ben ik echt nog meer een familie mens geworden. Ik wil mijn ma zo vaak mogelijk opzoeken en mijn lieve omaatje. Gewoon even het geluk met iemand te kunnen vieren en andere te zien glimlachen. Na ons avontuur is dit ook wel eens een mooie periode. Misschien raar om zelf te zeggen maar het was ook wel eens verdient hoor.

Alleen thuis is de struggling qua geld nog steeds te zin. De voedselbank speelt nog een belangrijke rol en er kan niet echt gespaard worden. Dat is enorm raar om te zien, want ik kan nu gewoon kopen wat mijn hartje begeerd. In de supermarkt zou ik niet hoeven op te letten welk merk ik nou weer in mijn mandje gooit. In de inleiding had ik het erover dat ik meer verdien dan heel mijn originele gezin bij elkaar. Daar bedoel ik mijn zus, mijn moeder en mijn vader mee. Van mijn vader weet ik dat die hier en daar wat rondzwerf en als het goed is niet echt meer werk, mijn moeder werkt maar dat is helaas niet genoeg en mijn zus kan helaas eventjes niet werken. Daar sta ik dan van een mooi afstandje naar te kijken. Elke keer voel ik stiekem weer een kleine traan voor hun. Met liefde zou ik met ze willen ruilen. Het is natuurlijk geen normale situatie dat ik dit als jongste kan zeggen.

https://www.instagram.com/p/BotKnmwCS1Y/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Zo probeer ik bepaalde dingen af en toe gezellig voor ze te regelen. Even mijn ma mee nemen naar iets leuk of iemand uit eten mee nemen. Zo nam ik mijn moeder weer eens gezellig mee naar de Chinees en trakteerde ik mijn zus op een wereldrestaurant. Ik wilde gewoon even met het huidige gezin weg en zij had het nooit kunnen betalen. Dat moest ze dan ook eerlijk zegen, maar wie ben ik dan om haar niet mee te nemen. Heb geen vriendin en mijn salaris wordt gewoon netjes gestort. Natuurlijk neem ik haar dan mee. Dat verdien ze ook zeker. Ik kan het niet anders over mijn hart verkrijgen. Zo zaten we dan lekker ouderwets weer eens met zijn alle in een all can you eat restaurant. Ik kan je vertellen dat ik straalde van binnen, want dit had ik nou echt even nodig. Daar kan niks tegen op en zulke momenten heb ik gewoon nodig.

Geld is maar iets kleins en ik echt er niet echt waarde aan. Alleen ik weet wel wat voor iets moois je er allemaal mee kan doen. Op zulke momenten maakt geld wel zeker gelukkig. Ik verdien meest dan wel het meest, maar dat maakt hun niet minder. Ben juist super trots om mijn moeder en mijn zus. Ze houden het mooi maar wel samen vol. Daar is het woordje trots ook alleen maar goed genoeg voor. Het blijft leerzaam en mooi om te zien. Alleen daarom zou ik alles met hun delen. Het is tijd om na al die zorg eens wat terug te doen 🙂

 

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Mijn dromen komen eindelijk weer terug

Wanneer je de verhalen uit mijn verleden hebt gelezen, dan weet je dat ik ooit een auto-ongeluk heb gehad. Mijn vader kreeg op de snel weg in Frankrijk een aanval en mijn zus en ik moesten toen het stuur overnemen. Zodoende redde wij onze levens. Toen ik eindelijk weer thuis was ging het compleet fout. Ik sliep al slecht, maar de momenten wanneer ik sliep keerde ik steeds weer terug op de snelweg. Ik onder ging een EMDR en droomde daardoor eigenlijk nooit meer. Ze hadden het geblokkeerd, maar eindelijk na al die jaren zijn mijn dromen weer terug.

Als kind hield ik zo erg van dromen. Het was gewoon een extra avontuur na een lange dag. Mijn dromen waren ook echt een soort vr-game. Ik kon mijn karakter echt zelf beheersen. De dag er na kon ik dan ook echt precies na vertellen wat ik nou weer mee had gemaakt. Sommige dromen kreeg ik ook echt meerdere keren. Was het de vorige keer fout gegaan omdat ik rechts ging, dan ging ik deze keer gewoon links en won ik wel het gevecht. Dat waren echt de beste dromen. Sommige kan ik ook gewoon nog steeds herinneren. Ik sliep in die tijd ook gewoon nog zo graag. Dat zou ik vandaag de dag echt nooit meer zeggen.

Ik vond het als kind echt enorm vervelend dat dat rot ongeluk dit van mij afgenomen had. Het mooie wereldje waar ik altijd naar toe kon vluchten, want dat was het altijd voor mij. Thuis was er veel ellende, maar daar had ik het voor het zeggen. Mijn wereld en dus mijn toevlucht. In één klap was het gewoon helemaal weg. Als of het nooit gebeurd was. Ik vond dat zo bizar. Hoe kan een koptelefoon met tikkend geluid daar nou weer voor zorgen. Dat hield EMDR eigenlijk gewoon in. Jij zat met een koptelefoon op en moest je verhaal steeds weer herhalen. Niks bijzonder dus, maar het werkte dus wel enorm goed.

Nou weet ik niet of het gewoon verjaard is of dat het ligt aan mijn stemming, maar ik droom echt weer enorm veel. Ineens beleef ik weer de mooiste avonturen met fijne mensen. Sommige momenten spelen weer af. Zelfs mijn vader komt soms om het hoekje kijk. De mooie momenten, maar ook de angstige waar ik voor hem vlucht. Al maakt mij dat echt helemaal niks uit. Ze zijn er weer en ik vind het fijn. Tijdens je dromen kan je gewoon alles bereiken. Bepaalde mensen die uit je leven zijn verdwenen kom je daar ook gewoon weer tegen en daar ben ik stiekem heel blij mee. Eerlijk gezegd was ik na al die jaren vergeten hoe mooi een droom eigenlijk wel niet kan zijn.

Bij bepaalde mensen vraag je ook wel eens af hoe zou het zijn als wij nou echt veel met elkaar om zouden gaan. Laats had ik dus echt zo’n droom waar ik het mij in beelden. Nou ik heb mij echt doodgelachen. Als dat in het echt ook zo zou gaan dan zou ik gelijk de vriendschap starten. Dat zou ik zeker nooit willen missen. Ik werd wakker met een lach en de dag ging gelijk al goed van start. Dat miste ik dus echt heel erg. Met een brede lach je dag beginnen. Nu was het liggen, hopen op wat uurtjes slaap en weer door gaan. Deze dromen voegen toch weer wat moois toe.

 

Ik laat dromen altijd graag uitkomen, maar ben stiekem heel blij dat ik deze dromen ook weer heb!

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Ik vraag niet om je hand maar om je vingers die me wijzen op mezelf

Persoonlijk ben ik een liefhebber van zoveel mogelijke muziekgenres. Nederlandse nummers vallen daar ook zeker onder. Zo ga ik bijvoorbeeld heel lekker op Marco Borsato of Blof. De mensen die Blof kennen zullen de titel wel herkend hebben. Dit is namelijk een zin uit het mooie lied Aanzoek zonder ringen. Bij dat liedje word ik altijd weer teruggegooid in de tijd. Weer terug in het busje naast mijn vader. Één van de eerste liedjes die mij liet zien wat muziek met een mens kan doen.

Wanneer ik muziek luister wil ik de tekst goed kennen en lekker mee kunnen zingen. Als kind had ik dit ook al. Ik ging in het weekend vaak op stap met mijn vader. Hij had dan gelukkig ook altijd de radio aan. Tijdens zo’n ritje kwam dit liedje op de radio. Ik zong als altijd de zin ‘’Ik vraag niet om je hand maar om je vingers die me wijzen op mezelf ’’ mee.  Vanaf dat moment hoorde ik ineens gesnotter naast mij. Uit het niks keek mijn vader naar mij met tranen over zijn gezicht. Mijn moeder zag ik tijdens de ruzies wel eens huilen, maar mijn vader eigenlijk nooit. Dat was juist de man die zich veel te groot hield, terwijl er nog een kindje in hem schuilden. Hij veegde het dus maar weer snel weg met zijn hand.

Ik zong de tekst zonder betekenis mee. Ja, ik had wel wat vriendinnetjes gehad, maar van die sterke gevoelens had ik nog niet echt gehad. Het besef van teksten kwam veel later pas. Mijn vader kon dan wel stiekem een klein kind in zich dragen, maar hij had het besef zeker wel. Hij wist precies wat elk woord betekende. Hij had niet verwacht dat een kind zo’n tekst mee zou zingen. Al helemaal niet zijn eigen zoontje waar die trots op was, want dat was die wel. Ik kan alles over hem zeggen, maar ik weet gelukkig wel dat hij in ieder geval enorm trots op mij was. Nu zijn de kaarten alleen vast en zeker wat anders geschud.

Toen der tijd grepen die tranen mij zo aan. Dat zo’n simpele zin, zoiets machtigst kon bereiken. Het was eindelijk weer iets puurs. Juist dat miste ons gezin toen der tijd. De puurheid van eerlijkheid. Er werden zoveel dingen gelogen, maar deze traan was eindelijk weer eens echt. Dat is tot de dag van vandaag nog steeds iets wat mij vormt. Een traan is zeker niet altijd iets negatiefs, het kan juist iets heel moois beteken. Het is natuurlijk bizar dat ik zo’n klein detail nog steeds altijd voor mij kan halen wanneer ik het lied hoor. Ik ben zelfs altijd opzoek naar liedjes waar ik een traan van voel opkomen. Een lijst vol kippenvel. De rillingen lopen over je lijf, je ogen branden en je puurste gevoelens komen naar boven. Zoiets simpels, maar zo veel invloed op mij.

Nu weet ik helaas wel beter waarom die tranen zo branden in zijn ogen, maar dat maakt het voor mij gelukkig niet minder mooi. Hij brak eindelijk en dacht na. Dat konden helaas maar weinig dingen bereiken. Dat had ik dan maar mooi wel bereikt en dat met één simpel zinnetje. Alleen daarom al zing ik stiekem de zin  ‘’Ik vraag niet om je hand maar om je vingers die me wijzen op mezelf ’’ altijd met hem in mijn gedachtes. Veel mooier heb ik hem en zo’n gevoel niet meer gezien.

Met muziek bereik je veel meer!

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Ja, ga anders even naar Liverpool voor een concert

Persoonlijk hou ik ervan om af en toe heel spontaan te leven. Zo boekte ik vorig jaar ineens drie uur in de nacht een reisje naar Boekarest en ging in mijn uppie naar Thailand. Het leven moet je soms een beetje in pakken met een gouden wikkel. Het was nu alleen alweer even een tijd geleden dat ik zoiets had geflikt. Tijd voor een nieuwe actie en Spotify stuurde op het juiste moment een mailtje. Vanwege dat ik veel naar Anne-Marie luister op Spotify kreeg ik de kans om eerder concertkaartjes voor Anne-Marie te kopen dan de grote menigte. Zo ga ik nu ineens 3 juni naar haar concert in Liverpool. Waarom Liverpool? Ik heb echt geen flauw idee.

Spotify had mijn liefde voor Anne-Marie in ieder geval door gehad. Dat kan ook niet anders, want ik beluister haar album ook echt veel te vaak. Zover ik kan oordelen lijkt Anne-Marie echt zo gek als een deur en daar hou ik zo erg van. Als ik haar zie dan zie ik iemand die gewoon lekker geniet en haar ding doet. Ze is één van de weinige artiesten waarvan ik echt alle live filmpjes van wil zien op YouTube. Het tovert bij mij altijd weer een glimlach op het gezicht. Zo keek ik laats nog naar haar European tour Diary. Bij Ed Sheeran had ik haar al mogen bewonderen, maar deze tour had ik eigenlijk niet mogen missen.

Dinsdag kwam ik dus na een lange werkdag weer thuis. Gooide mijn schoenen aan de kant, sprong mijn bedje in en viel in een diepe coma. Zo sliep ik natuurlijk alweer veel te lang en had ik de helft van mijn normale slaap uren alweer te pakken. Ik besloot nog maar even mijn laptop te pakken. Mijn mail had ik nog niet door gespit. Met een veel te slaperige kop las ik dus het mailtje van Spotify. Op één of andere manier voelde ik de drang om meteen een kaartje te fixen voor haar concert in Nederland. Ticketmaster gaf alleen steeds weer aan dat het nog niet mogelijk was. Geïrriteerd probeerde ik het nog vijf keer en las ik steeds weer de mail opnieuw. Er stond toch nergens een code die je moest gebruiken.

Na een tijdje besloot ik maar gewoon op de andere links te drukken. Even kijken hoe duur het overal kosten en waar ze allemaal heen ging. Tot mijn ergernis zag ik bij dan andere links wel gewoon de mogelijkheid om een kaartje voor de grote verkoop te kopen. Ja, toen gebeurde het weer eens hoor. De knoop ging om en ineens zat ik naar vliegtickets te zoeken naar Liverpool. De prijzen waren veel te laag, dus ik besloot dat het Liverpool werd.

Zo maakte ik ineens een account op de ticket verkoop, voerde mijn creditkaartgegevens in en kreeg een bevestigingsmail van mijn gekochte kaartjes. Ja, als we dan toch bezig waren kon ik net zo goed gelijk de vliegtickets boeken. Voor die €60 euro hoef je niet te lopen, nou besloot ik wel voor een paar extra opties te kiezen, dus uiteindelijk was ik €88 kwijt. Zo had ik ineens vakantieplannen voor begin juni, terwijl ik nog steeds niet kan uitleggen waarom ik voor Liverpool ben gegaan. Ik besefte het eigenlijk ook pas veel later. Zo kwam ik er de dag erna pas achter dat het concert dit keer gewoon in een zaaltje was en niet in stadiums.

Het concert duurt alleen nog wel even een jaartje. Heb ook werkelijk waar geen flauw idee hoe mijn leven er dan weer uit ziet.  Mijn contact is dan net bij Talpa afgelopen en weet niet of ik dan bij kan tekenen. Wie weet heb ik er dan zelf wel gewoon weer voor gekozen om weer te focussen op het werk voor de camera of toch weer een opleiding te gaan volgen. We gaan het allemaal weer mee maken, maar lekker boeiend. Ik ga gewoon naar Liverpool en heb staanplaatsen voor een concert van Anne-Marie. We zien wel of er iemand later mee wil en hoe we dan leven. Dit staat in ieder geval mooi vast 🙂

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram