Vliegen naar Londen met KLM

Voor het eerst naar Londen en direct een huwelijksaanzoek

Zonder enig idee wat toe doen vertrok ik in mijn eentje naar Londen. Drie dagen Londen verkennen en daarna door naar Brighton. Het enige wat ik wist was dat ik naar een concert ging in Londen. Verder was alles nog een verassing. Het werd een hele bijzondere reis, die op het perfecte moment kwam. Uiteraard neem ik je weer mee op avontuur. Geniet er van.

Video
Direct verdwaald en 5 treinkaartjes

Mocht je ooit wel eens in Londen zijn geweest, dan heb je al kennis gemaakt met de hell. Wat is het openbaar vervoer daar verrot. Vanaf minuut 1 was ik direct verdwaald en stond ik met 4 verkeerde treintickets in mijn handen. Vraag mij niet hoe, maar blijkbaar had ik kaartjes gekocht die pas 3 dagen later geldig werden. Gelukkig kon ik hier van wel nog iets van geld terug claimen. Soms moest je een klein stukje boven de grond lopen om naar de volgende halte te gaan. Nou Google Maps raakte direct van slag. Liep ik daar met nog maar 7% rond te zoeken naar mijn treinstation en uiteindelijk nog mijn guest house. Vraag mij niet hoe, maar het kwam gelukkig nog allemaal goed.

In het vliegtuig naar Londen
Onvoorbereid reizen

Zoals je al kan lezen ben ik eigenlijk gewoon het vliegtuig ingestapt. Oprecht geen flauw idee en 0,0 informatie. Zo had ik expres een vliegticket gekocht naar de hoofd airport. 3x raden wie zijn slaapplek uiteindelijk compleet de andere kant op heeft geboekt. Juist ja ik. Ik sliep namelijk in het plaatste Abbey Wood. Een soort van dorpje vlakbij Londen. Per trein goed te doen. Van dit plekje wist ik alleen ook nog helemaal niks. Zodra ik mijn spullen had gedropt ging ik dus maar even naar de grootste supermarkt in de buurt en uiteindelijk naar de plaatselijke Pub.

Het huwelijksaanzoek

Toen ik de plaatselijke pub instapte om eindelijk iets te drinken en wat te eten. Ik was alleen even vergeten dat ik op zaterdag naar Londen was gevlogen. Heel het dorp was dus aanwezig. Sta je dan lullig te vragen om één tafel voor een pizza. Gelukkig kon ik bij twee heren aanschuiven. Het was oprecht een leuke pub om te zien. Heel het plafon was vol gehangen met lampjes, fijne muziek en de sfeer was gewoon top. Ik zat ondertussen lekker van mijn pizza te genieten toen de muziek ineens stopte. Iemand was al een paar jaar samen met iemand en vroeg die persoon volgens mij opnieuw te huwelijk. Iedereen klappen en de sfeer werd nog beter. Pak je toch mooi mee op je eerste dag.

In de pub in Londen
Tijd voor de eerste nacht

Hierna was het dan toch echt tijd om voor het eerst te slapen in een Guest House. Mijn eerste dag in Londen zat er alweer op. Oké, Londen zelf nog niet zo veel gezien, maar we zijn dichtbij. Laat het relaxen en het avontuur maar beginnen. Vergeet de video hier boven niet te checken voor het complete verhaal met beelden en abonneer dan ook gelijk op mijn YouTube kanaal zodat je niks mist van deze Londen / Brighton reis 🙂

Fabian van der Gijze

YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

NF Header

NF The Search tour

NF op het podium

Gelukkig voor dat alles verboden werd, kon ik nog naar het NF concert. NF is een Amerikaanse rapper genaamd Nathan John Feuerstein. Ze noemen het ook wel Christelijke rap, maar ik zou het zelf meer omschrijven als deep/sad rap. Persoonlijk ben ik enorm fan van diepe shit. Hoe persoonlijker en hoe dieper het is, hoe fijner ik het vind. Sinds ik NF een jaar geleden ontdekte, beluister ik hem elke dag. Je kan je dus misschien wel een beetje indenken hoe blij ik dus was om hem eindelijk live te zien en ook nog eens met VIP tickets.

Ik besloot naast het genieten, ook een video van het NF concert te maken. Zie hier onder het resultaat. Ben benieuwd wat je mening er over gaat zijn. Persoonlijk vond ik het één van de vetste concerten waar bij ik ooit aanwezig was.

Misschien verwacht je de muziek van NF niet bij mij, maar dit is dus ook persoonlijke deel van mij. Van wat voor muziek word jij zelf het meest enthousiast.

Fabian van der Gijze

YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Verloren in je eigen gedachten

Deze foto is een foto die ik normaal gesproken niet 1 2 3 zou delen, maar laat wel duidelijk zien wat ik het liefst zou willen laten zien. Ik zat weer even lekker veilig weggedoken in mijn gedachten. Hiervoor was ik ten slotte toch naar Brighton gevlogen. Beetje te kutten met mijn telefoon in bad. Ineens kwam het idee om eindelijk eens die foto te maken wat je in mijn gedachten zou omschrijven als art. Deze foto is één van de uitkomsten daarvan. Een foto wat mij persoonlijk enorm trigger en een foto met een verhaal. Dit is de verhaal achter de foto.

Even wat moed verzamelen

Zodra ik wat meer moed in mijn gedachten had gestopt, heb ik de foto online met onderstaande tekst online gezet. Voor het eerst had ik van te voren wat mensen hun mening gevraagd en was ik ligt zenuwachtig om een foto online te zetten. Op een of andere manier betekend deze foto heel veel voor mij. Wanneer ik naar de foto kijk voel ik direct de pijn en de hoeveelheid gedachten die achter de foto zit. Uiteraard maakte ik deze foto niet zomaar. Hij moest gemaakt worden. Het idee zat al een tijdje in mijn gedachten en nu kwam het er eindelijk uit. Het is alleen absoluut niet een foto die ik normaal gesproken van zelf zou plaatsen. Half naakt op de foto met borsthaar is nou niet echt mijn ding. Waarschijnlijk durfde ik hem daar door niet direct online te gooien

https://www.instagram.com/p/B9mYhojFKLw/
Dit is content wat ik wil maken

Persoonlijk ben ik een enorme liefhebber van creatief bezig zijn. Wanneer ik het internet zoekt naar leuke mensen, ben ik niet echt opzoek naar die make-up foto. Nee, ik wil zelf direct geraakt worden en mijn gedachten moeten worden aangezet. Er moet een emotie omheen hangen of je moet zien dat er enorm veel werk en gedachten er achter verscholen zitten. Dat is in mijn ogen art. Nu ben ik online actief met mijn content. Regelmatig probeer ik ook dingen te maken wat mij zelf kan raken. Dit kan een verhaal uit het verleden zijn of dus deze foto. Het is zelfs zo erg dat ik mij zelf voor het eerst als achtergrond foto heb geplaatst. Dit wil ik laten zien en dit is wat ik voel. Misschien in jouw ogen is het heel iets anders. Alleen ik noem dit art.

Het leven is niet altijd perfect

Op mijn stukje internet wil ik mijn kijkers de realiteit laten zien. Het leven is niet altijd even mooi en soms is het gewoon echt even kut. Ik zit enorm vaak in mijn hoofd te stoeien. Dat is nou gewoon eenmaal een ding uit het verleden. Misschien niet het beste om te doen, maar hey dat ben ik wel. Het is misschien dan wel niet het beste, alleen het is ook zeker niet verkeerd. Ik vind het belangrijk om te laten merken dat ik met deze gedachten en soms erge pijn rondloop. Emoties zijn er niet om te verstoppen, maar juist om te showen. Persoonlijk voel ik mij altijd enorm betrokken richting artiesten die dit tonen. Het is iets moois en je kan je zelf er in verplaatsen. Iedereen voelt zich namelijk wel eens eenzaam. De wat grotere namen zouden dit veel meer moeten laten zien. We creëren een te perfecte beeld van de wereld. Dat is alleen niet het geval en gaat ook zeker niet gebeuren. Laat gewoon eens de waarheid zien.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Een heerlijke Britse vibe bij the Gentlemen (Monday movie time #3)

Een maandje terug was ik bij de voorpremière van de nieuwe film The Gentlemen. Hier mocht ik dankzij mijn movie pass naar toe. Ik had het zelf eerst niet eens door dat de film nog niet voor iedereen toegankelijk was. De champagne en cake verklapte het een beetje. Nu bevind ik mij zelf momenteel in Brighton. De beste plek dus om deze heerlijke Britse film te reviewen. We gaan het vandaag over de crime/actie film The Gentlemen hebben.

Direct die heerlijke Britse vibe

Mijn kaartje had ik eigenlijk per ongeluk geregeld. Meestal kies ik elke maandag last minute nog even een film uit. Ik zag dat The Gentlemen over drugs ging, dus dacht dat moet vast en zeker wel iets leuks opleveren. Zo en daar zat ik dan. Geen idee wat The Gentlemen mij zou gaan brengen, maar vanaf seconde 1 zat ik er direct in. Ik kreeg direct het gevoel alsof ik in het oude Engeland te vinden was. De filmstijl was zo tof gemaakt, dat het je vast pakte en niet meer los liet. Hiervoor was ik zelf helemaal nog niet in Engeland geweest. Alleen door de perfecte filmstijl voelde je het gewoon. Ineens wist je ooh, dus zo was het om in die tijd te leven. De pakken, de sigaren en het eerlijke accent maakte het dus echt helemaal.

Enorm leuke humor

Persoonlijk ben ik nooit zo’n enorme fan van humoristische films. Ik kan er gewoon niet om lachen. Niet echt mijn humor of te makkelijk. Ze gaven The Gentlemen niet echt aan als een humor film, alleen ik heb echt hard op mee zitten te lachen. Ze hebben bepaalde elementen toegepast voor dit. Uiteraard het filmwerk, maar het geluid werkt ook enorm lekker om de humor op te wekken. Dit merkte ik niet alleen zelf, maar zag het bij veel meer mensen terug komen. De lach hoorde je gelukkig van alle stoelen afkomen. Misschien was het extra leuk, omdat ik het totaal niet verwachtte. Ik zou op dat geval er lekker openminded in gaan, onderuit gaan zitten en gewoon lekker kijken.

Het acteer werk

Zelf vind ik het altijd heerlijk als ik de acteurs van de film nog niet ken. Je gaat er dan wat meer zonder beeld in dan anders. Je verwacht gewoon al bij sommige acteurs net iets meer dan bij andere. Van de vast van The Gentlemen kon ik gelukkig ook nog bijna niemand. Volgens mij heb ik alleen ooit iets gezien van Hugh Grant & Michelle Dockery. Dat was alleen nog niet zo veel dus gelukkig ook nog geen verwachtingen gecreëerd. Ik vond ze achteraf alleen echt heerlijk spelen. Stuk voor stuk top acteurs. Soms helpt de setting en de attributen ook enorm voor een acteur. Persoonlijk had ik tijdens The Gentlemen geen last van ongeloof. Ik geloofde echt dat ze hun rollen waren en dat was heerlijk om naar te kijken.

Eindoordeel

Nou je kan wel raden dat ik The Gentlemen in ieder geval aanraad. Een heerlijke film om weg te kijken. Tijdens het kijken heb je echt geen enkele moment de tijd door. The Gentlemen is verassend en vooral echt heel leuk om naar te kijken. Voor mij zou de film dan in ieder geval een 8.3 krijgen. Achteraf geen enkele vragen in mijn hoofd en hoopte stiekem al direct op een deel 2. Ga naar de bios en check The Gentlemen uit. Ben benieuwd naar jouw mening over de film 😊

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Hoe gaat het nu met mij

Laatst schreef ik in een blog post dat het even niet zo goed met mij ging. Nu krijg ik daardoor regelmatig de vraag: Hoe gaat het met je. Sowieso wanneer mensen oprecht vragen hoe gaat het, vind ik het al mooi. Nu helemaal. Zeker van collega’s. Je bent ten slotte vaak toch alleen maar collega’s en ik zit lekker afgesloten van de rest in mijn hok. Ondertussen ben ik voor wat rust nu op de vlucht in een vliegtuig. Dit keer weer Engeland richting Londen, maar goed hoe gaat het nu met mij?

De eerste paar dagen

Eerlijk gezegd bleef het gevoel enorm lang aanhouden. Gelukkig is mijn zicht niet nog een keertje ineens verdwenen. Anders was ik waarschijnlijk wel iets paniekeriger geworden. Wel voelde ik mij heel licht, onzeker en angstig van binnen. Een gevoel wat ik niet vaak meer ervaar. Het gekke er aan was ook dat ik het met geen woord kon omschrijven. Ik stond op met het gevoel en ging er weer snel mee naar bed. Wanneer iemand aan mij vroeg hoe gaat het met je, dan kon ik alleen maar antwoorden dat ik mij heel vreemd voelde. Ik dacht eerst dat het mogelijk weer een weekje was waarin ik wat somberder was. Dat heb ik wel vaker, maar dit was anders. De stress en de druk hadden wel een enorme invloed. Dat voelde ik aan alles.

Gekke hartkloppingen

Toen het eindelijk weekend was dacht ik dat het na veel slaap weg zou trekken. Dit bleek alleen net iets anders te lopen. Ik begon namelijk bijna zelf aan mij zelf te vragen hoe gaat het met je. Ik had even mijn boodschappen gehaald en liep mijn kamertrap op. Mijn hart begon ineens enorm te keer te gaan. Het leek wel alsof die er uit was. Ik besloot op de bank te gaan liggen, mijn hartslag te meten en daarna ademoefeningen te doen die ik bij zangles had gehad en bij mijn psycholoog. Zodoende werd ik weer wat rustiger. Het voelde net alsof er iemand achter mij aan had gerend, terwijl er helemaal niks aan de had was. Het was ook niet dat ik moeite had met de trap, want ik ben momenteel fitter dan ooit. De hele dag bleef dit aanhouden. Het gekke er aan was het feit dat ik het alleen voelde wanneer ik juist tot rust kwam. Toen ik een lange wandeling maakte, had ik namelijk geen last van die hartkloppingen.

Hoe gaat het nu met mij?

Dat ik op tijd even mijn luchtbubbel in vlucht voel ik aan alles. Alleen ik ben wel blij met het feit dat ik mijn glimlach weer terug heb gevonden. Ik heb weer wat kleur gekregen en ga weer gesprekken aan. Dat heeft te maken dat ik deze tijd mooie gesprekken heb gevoerd, de stress wat afnam en dat ik enorm veel rust heb gepakt. Het vreemde gevoel is er ergens achterin nog wel te vinden, maar te ver om nog echt goed te voelen. Op de vraag Hoe gaat het met je, zal ik nu dus even antwoorden met het gaat. Nu lekker genieten van een nieuw avontuur en dan zien we de rest wel weer. We kunnen te slotte altijd nog achteraf aan een dokter vragen Hoe gaat het nu met mij?

Ooit wel eens zo’n vreemde aanval gehad?

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

sunset

Ik wilde er niet meer zijn (Zelfdoding)

Sommige dingen wennen nooit. Daar is de titel er voor mij zeker eentje van. Mijn vader was de eerste persoon waarvan ik het ooit hoorde. Nadien heb ik die zin veel vaker gehoord. Misschien zelfs stiekem ook ooit tegen mij zelf gezegd. Ik zeg altijd wel van niet, maar de dingen die ik deed/zei laten eigenlijk een heel ander verhaal zien. Alleen elke keer wanneer iemand anders eerlijk tegen mij zegt ”ik wilde er niet meer zijn”, herinner ik mij weer dat ik blij ben dat ik het stiekem achterin dacht en niet hardop.

Ooit heb ik er voor gekozen dat ik andere mensen wilde helpen. Ik stel mij zo open mogelijk op en probeer op die manier mensen te helpen. Het werkte en het werkte niet. Ik bouwde enorm mooie vriendschappen op, kreeg binnen één dag met sommige mensen een enorme klik en ik hoorde verhalen. Verhalen van mensen met een echte verhaal. Een verhaal wat mij keer op keer boeide en interesseerden. Alleen sommige verhalen hadden een overeen komende zin, namelijk ik wilde er niet meer zijn. Iedereen had een compleet ander verhaal, maar die zin kwam altijd het zelfde aan. Dood is dood, daar kunnen we in deze wereld niet omheen. Ja, oké je kan geloven en hopen op meer na de dood. Alleen als deze personen het echt zouden hebben gedaan, bleven wij toch met niks en verdriet achter.

Persoonlijk ben ik blij met het feit dat ik nog niemand persoonlijk goed kent waarbij het wel is gelukt. Godzijdank mag dit ook voor altijd zo blijven. Ik ben persoonlijk doods bang voor de dood. Niet voor mijn eigen dood, maar wel voor die van een ander. Bij elke traan, elke snik en elke keer als ik weer mijn ogen open deed was ik opgelucht als ik iemand weer zag en/of hoorde. Het is een gevecht wat je met andere moet aangaan, maar het is ook een gevecht wat je alleen in je eentje kan overwinnen. Mensen noemen zich vaak zwak of laf dat ze het niet echt durven te doen. Ik kan alleen maar zeggen dat ik blij ben met die eigenschap. Het is een geschenk voor jou en voor de mensen die enorm veel om je geven. Zoals ik al zei dood is dood, alleen voor de mensen die achter blijven zit er nog een heel lang verhaal aan de dood vast.

En nee ik zal de laatste zijn die je hoort zeggen dat je aan andere moet denken. Fuck de hele wereld en focus inderdaad altijd op je eigen mening. Alleen als ik die zin hoor dan doe ik er in ieder geval alles aan om ooit eens een andere afloop mee te maken. Net als hoe ik in zo’n gesprek ben, zal ik nu ook eerlijk antwoord geven. Wat ik er aan kan doen is niet zo veel. Ik kan geen wonderen verrichten en ik heb er al helemaal niet voor geleerd. Ik kan alleen maar eerlijk zeggen hoeveel ik om je geef en wat het met mij persoonlijk doe. Met je mee praten kan ik niet, ik kan alleen maar in dat geval een eerlijk antwoord geven of zwijgen tot mijn eigen dood.

Zelf doding is een lastig onderwerp. Een onderwerp waar over gesproken moet worden, over kan gesproken worden en waarover gesproken mag worden. Enorm veel mensen hebben ooit wel eens gedacht was ik er maar niet meer of hoe zou het zijn als ik er niet meer ben geweest. Iedereen heeft wel eens een traan moeten laten vallen voor de dood. Alleen zolang we er samen over kunnen praten bespaard het in ieder geval één traan extra. Namelijk mijn traan die anders over mijn wang zou hebben gerold. De traan die bespaard bleef, omdat je mij de zin kon vertellen en niet hebt kunnen laten zien. De zin ik wilde er niet meer zijn. Ik wil het horen, maar never nooit zien!

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Just-Mercy in de rechtbank

Mijn nieuwe lievelingsfilm Just Mercy (Monday movie time #2)

Weer een nieuwe maandag, dus ook een nieuwe film review. Dit keer wil ik heel graag Just Mercy behandelen. Vorige keer koos ik voor de slechtste film ooit genaamd Gretel and Hansel. Om die reden koos ik deze week juist voor het tegenovergestelde. De titel verklapt het al een beetje, maar ik vond Just Mercy echt een hele mooie film. Dit is waarom ik die mening heb.

Hallo eye opener

Just Mercy heeft een 7.5 gekregen op de site imdb. Wat denk ik ook enorm te maken heeft met het feit dat deze film een enorme eye opener is. Just Mercy gaat namelijk over een donkere afgestudeerde man die verhuist naar Alabama. Bryan Stevenson, de man in kwestie is afgestudeerd in advocatuur. Hij heeft daarom ook specifiek voor Alabama gekozen. Dit plaatsje is helaas net als een paas andere plekken in Amerika enorm racistische. Hij wil vechten voor de mensen die veroordeeld zijn met de doodstraf, terwijl er eigenlijk geen bewijs tegen hun is. Een eerlijk proces dat is wast hij wil. Alleen hoe vecht je tegen een staat wat maar in één richting kan kijken. De film is dus een mooie schop tegen deze manier van denken. Helaas is dit dan ook echt op een waargebeurd verhaal gebaseerd.

Niet alleen tranen in de ogen van Bryan

Persoonlijk kan ik heel moeilijk huilen. Nee, hier ben ik niet trots op. Ik had het juist liever anders gezien. Ik vind een echte traan namelijk één van de puurste emoties die je maar kan zien. Naarmate Just Mercy verder afspeelt, krijg je meerdere tegenslagen te zien. De pijn en emotie van Bryan is zo tastbaar. Zo puur gespeelt, misschien ook wel omdat hij de pijn herkend. Hij zal er vast en zeker ook vaaks genoeg mee te maken hebben gehad. Ik kreeg enorme rillingen van bepaalde gebeurtenissen in Just Mercy. Ik voelde na een tijdje vanzelf tot mijn verbazing een kleine traan over mijn wagen rollen. Wanneer dit mij overkomt weet ik dat ik naar iets moois zit te kijken. Dat gebeurd niet zomaar, daar heb je iets voor in huis nodig.

Just-Mercy voor de doodvonnis
Gelukkig ben ik blank

Misschien is dit kopje een gewaagde uitspraak. Alleen toen ik na de film naar huis liep, kwam deze zin in mijn hoofd gepopt. Ja, misschien kunnen mensen zeggen dat Just Mercy uit een bepaalde blik is gefilmd. Alleen het is gewoon een feit dat mensen met een kleurtje vaak al minimaal  0 – 1 achterstaan tijdens gebeurtenissen. Dat is helaas een label die er ooit is gekomen. Persoonlijk hou ik juist van alle soorten culturen en wil ik juist zo veel mogelijk leren van andere. Dat deze gedachten in mijn hoofd terecht kwam, vond ik eerlijk gezegd walgelijk. Zo wil ik niet denken. Toch is het wel een gedachten wat ik soms stiekem  hebt. Ik kan enorm slecht tegen onrecht en het feit dat je anders behandeld wordt. Als bepaalde dingen dan bepaald worden door mijn huidskleur zou mij gek maken.

Het blijft al die tijd boeiend

Sommige waargebeurde verhalen kunnen niet mijn aandacht er bij houden. Te langdradig of te voorspelbaar. Dat had ik bij Just Mercy geen enkele seconde. De bakstenen bleven maar neergelegd worden tot de climax er eindelijk was. Het was een meeslepend verhaal waar je openminded naar toe moet gaan. Voor mij zou deze film dan ook zeker een 8.6 krijgen en ik heb  Just Mercy  aan mijn favorietenlijst toegevoegd!

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Na 5 jaar werken eindelijk mijn KvK

Voor de mensen die mij al heel lang volgen, weten dat ik in 2015 mee deed aan zomerondernemer. Tijdens dit traject ging je een zomer lang werken aan een eigen bedrijf. Ik startte met het idee om een boodschappenservice te beginnen voor bejaarden mensen, maar later besloot ik mijn blog aan te pakken als bedrijf. Sinds die zomer wil ik mij zelf al inschrijven bij de KvK. Nu is het dan eindelijk zo ver, ik ben ik geschreven bij de KvK onder de naam FabianGijze.

Wat ben ik van plan met mijn eenmanszaak

Momenteel doe ik veel verschillende dingen. Dat maakt het enorm druk, maar wel uitdagend voor mij. Zo werk ik fulltime als Mediamanager, maar daarnaast ben ik online veel terug te vinden en sta ik gelukkig ook regelmatig voor de camera. Dit doe ik al voor een lange tijd. Het werd tijd om dit professioneler aan te pakken. Zodoende leek het mij verstandig om mij zelf eindelijk in te schrijven bij de KvK. Een droom die al langer stond maar er nog niet echt uitkwam. Nu ik echt vol aan het acteren ben geslagen, besloot ik dat 2020 een mooie start is voor mijn eigen bedrijf. Online gaat het gelukkig ook erg goed, dus die pak ik dan uiteraard mooi mee.

https://www.instagram.com/p/B7tBypBl_73/
Wat was mijn aanleiding

De laatste maanden van 2019 was ik te vinden bij de vooropleiding van Faaam. Als ik mij na 10 weken voor de echte opleiding zou plaatsen, wilde ik mij direct inschrijven bij de KvK. Belastingtechnische gezien was dat gewoon verstandiger. Helaas werd ik hier niet aangenomen, maar ik had nog een plan B. Ik had mij stiekem tussendoor al ingeschreven bij De Nederlandse Acteursschool. Ik kwam door de selectie ronde heen en een maand later zouden we al direct gaan beginnen. Dat was echt zo’n nu of nooit momentje. Ik besloot mijn inschrijving vast te leggen bij de KvK. Eigenlijk eerder dan verwacht, maar het werd dan ook eigenlijk wel eens tijd dat ik langs de KvK ging.

https://www.instagram.com/p/B7LhcSwphRb/
Word je nu dan ook een reclame bord?

Tuurlijk sla ik samenwerkingen met leuke bedrijven nooit af. Echter is dat voor mij altijd wel de gouden regel geweest. Het bedrijf moet echt bij mij passen. Zodoende heb ik in het verleden bijvoorbeeld samengewerkt met kinderorganisaties. Ik hoef zeker niet al die 10% kortingscodes op mijn pagina. Al zou ik er nog zo lekker voor betaald kunnen worden, dat ben ik gewoon niet. Op mijn pagina wil ik mijn leven laten zien en vertellen wie ik ben. Bedrijven wat ik mooi vind laat ik daar ook gewoon zien, zonder dat ik er iets voor terug krijg. Vind het leuk om dit soort bedrijven te promoten. Het wordt dus inderdaad wat makkelijker om samen te werken met bedrijven, maar ik weet 100% dat je niet te veel spam gaat krijgen.

https://www.instagram.com/p/B37HkzgJGDD/
Hoe loopt het?

Nou ben ik pas sinds 23-01-2020 actief bij de KvK. Echter moet ik zeggen dat ik niet mag klagen. Ik ben achter de schermen lekker aan het werk. Zo is mijn acteer opleiding begonnen en dankzij die opleiding en mijn KvK gaan de inschrijvingen bij castingbureaus ook lekker. Waar ik eerst niet werd toegelaten, daarvan krijg ik nu veel positieve reacties terug. Verder heb ik ook eindelijk een nieuwe laptop gekocht als investering. Hierdoor kan ik veel beter editen en mijn overige zaken aanpakken. Vandaag werd ik al gebeld voor een hele leuke acteerklus, dus laten we hopen dat 2020 een mooi jaar gaat worden!

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Wake up call, vergeet niet wat rust te pakken

Als kind kwam ik er al snel achter dat mijn lichaam een eigen wake up call heeft gecreëerd. Als ik veel stress had of andere dingen speelde dan ging het lichamelijk nooit goed. Zo heb ik als kind een hele lange tijd thuis gezeten met maag/darm klachten. Mega kut, alleen aan die stress periode kon ik zelf niet zo veel doen. Het leven liep nou eenmaal zoals het liep. Vandaag de dag heb ik het wat meer in de hand. Toch kreeg ik vandaag een goeie klap wat ik de volgende wake up call kan noemen.

Veel leuke dingen

Persoonlijk hou ik er altijd wel van als ik dingen voor mij zelf heb. Zo heb ik een nieuwe functie gekregen op mijn werk. Hierdoor kreeg ik ergens ineens een vinger in de pap en bepaalde dingen komen nu gewoon bij mij te liggen. Naast mijn werk ben ik ook begin februari begonnen bij de opleiding De Nederlandse Acteursschool. Verder mag ik gelukkig ook nog wat bij klussen voor de camera, heb ik mijn eigen dingen online en sinds kort ook eindelijk mijn eigen onderneming. Qua dingen zit ik nu echt in mijn leukste periode ooit. Ik vind het dan ook een eer dat ik bepaalde dingen kan en mag doen. Hard voor gewerkt en het is leuk om te zien dat het dan ook werkelijk lukt.

De gevolgen van de drukke periode op vriendschappen

Vriendschappen zijn voor mij veel waard. Alleen door die drukke periode moet ik helaas eerlijk bekennen dat ik niet alle contacten even goed kan onderhouden. Mensen zien is zeker niet altijd even makkelijk en ik ben gewoon mega slecht met mijn telefoon. Na een lange en drukke dag heb ik ook gewoon geen zin om de hele avond met mijn telefoon te zitten. Mensen die echt dicht bij mij staan gunnen mij dit gelukkig en tonen veel begrip hiervoor. Die vriendschappen blijven altijd wel goed. Alleen soms krijg je ook een wake up call tussen door. Waarom hoor ik niks meer van je en waarom moet het altijd van mijn kant komen. Dit raak mij stiekem altijd meer dan ik toe zou willen geven. Soms kan ik er oprecht niks aan doen, maar dit soort belangrijke dingen moet je gewoon niet uit het oog verliezen.

De aanleiding

Vandaag was het dan zo ver. Mijn wake up call stond voor de deur. Dit weekend had ik een lange en zware les van mijn opleiding. Echt de mooiste die ik ooit heb gehad, maar enorm zwaar. Het weekend was hierdoor niet echt een weekend geweest waarop ik kon uitrustten, terwijl ik dat wel nodig had. Sinds donderdag ben ik op mijn werk namelijk druk bezig geweest met de server. Alles moesten we handmatig doen en andere dingen goed in de gaten houden. Tussen door fietste ik snel heen en weer voor nieuwe opnames bij BNNVARA. Vanaf maandag ging de stress lekker door.

Hallo wake up call daar ben je weer

Vandaag was de afronding gelukkig eindelijk daar. Deze dagen kwamen er wat dierbare en collega’s naar mij toe met de vraag of het wel goed ging met mij. Misschien had ik dit al als wake up call moeten zien. Alleen ik voelde mij echt goed en zat lekker in die flow. Toch kwam die wake up call waar ik niet meer omheen kwam. Ik zat rustig aan tafel een verjaardag te vieren van een collega. Uit het niks kwam er een klap. Ik zag ineens even niks meer en mijn zicht kwam toen terug met een enorme waas. Mijn hoofd stond op ontploffen, direct misselijk en het voelde alsof ik neer ging vallen. Gelukkig kan ik dan wel altijd rustig blijven en krijg ik geen stressaanval. Ik deed wat ik nog sowieso moest doen en besloot hierna weg te gaan. Tijdens het lopen werd het er alleen maar slechter op. Thuis maakte ik het zo donker mogelijk, zocht ik naar de minst pijnlijke houding en besloot ik alvast bij te slapen.

Vergeet niet de juiste rust te pakken

Uiteraard wist ik donders goed dat dit mijn wake up call was. Ik deed afspraak op afspraak en nam nergens even echt rust. Natuurlijk is het goed dat je leuke dingen doet en daardoor lekker geniet. Alleen deze ontspanning hoef niet altijd even relaxt te zijn. Je lichaam komt gewoon niet tot rust. Nou weet ik dat maart ook lekker vol zit qua afspraken. Gelukkig start deze periode met een kleine trip in Engeland. Kijk ik echt enorm naar uit. Ik heb besloten dat ik dan in ieder geval echt wat rust ga pakken. In maart moet ik mij zelf gewoon een paar dingen beloven. Ik ga weer wat meer gezonde dingen koken, meer rust pakken en gewoon echt naar mijn lichaam luisteren. Een wake up call is handig, maar zeker niet fijn als die zo voelt. Je moet nooit vergeten om soms de echte rust te pakken.

Wat is vaak jouw wake up call?

Fabian van der Gijze

Ga echt nooit naar Gretel and Hansel (Monday movie time #1)

Af en toe ben ik gelukkig voor de camera te vinden. Regelmatig kreeg ik dan ook automatisch de vraag wat mijn lievelingsfilm is. Nou was het domme dat ik zelf nooit naar films keek. Dit moest veranderen en ik heb een abonnement aangeschaft. Maandag is dus tegenwoordig filmdag voor mij. Dit wilde ik ook direct terug brengen op mijn site. Hierdoor ga ik nog specifieker kijken naar de film en hopelijk nog meer leren. Vandaag wilde ik aftrappen met de slechtste film die ik in tijden heb gezien, genaamd Gretel and Hansel.

Een mega raar begin

We kennen allemaal wel het sprookje Hans en Grietje. Nou daar is deze ‘’horror’’ film Gretel and Hansel dus op gebaseerd. Met dat in je achter hoofd ga je ten minste naar Gretel and Hansel kijken. Toen letterlijk één van de eerste vragen aan Gretel was of ze nog maagd was, begon de film al direct mega raar. Ze ging er alleen niet echt op in en gingen direct door naar huis. Hier ontmoeten je hun moeder. Vader was als het goed is als dood net als de rest van het dorp. Er was één of andere gekke gekte uitgebroken die nooit wordt uitgelegd. Moeder bleek alleen ook gek waardoor Gretel and Hansel het bos in vluchten. Geen kruimels voor deze Gretel and Hansel waar ik stiekem dan wel weer op zat te wachten.

Trippen met Gretel and Hansel

Met Gretel zelf ging het volgens mij ook niet zo goed. Ze paste heel goed op haar broertje, alleen ze ging naar mijn mening een beetje trippend door het leven. Ze zag dingen die er niet waren en ze sprak met planten en dieren. Ja je leest het goed. Zo zakte ze bijvoorbeeld op haar knieën naast paddenstoelen en begon ze een gesprek met hun. Je moet blijkbaar eerst vragen of je ze mag eten en of het veilig was. Gretel and Hansel is gebaseerd op een kinderfilm, maar had het idee dat deze film op zichzelf ook echt nog een kinderfilm was. Het camera werk zelf was regelmatig ook trippend en beangstigend. In sommige scénes paste het inderdaad goed en was het origineel, alleen hou het dan ook origineel. Nu werd het continu toe gepast. Misschien kan je Gretel and Hansel ook veel beter zelf ook trippend kijken. Daar heb ik dan geen ervaring mee, maar misschien wordt het dan meer een succes.

Waar is de horror dan?

Gretel and Hansel wordt verkocht als een fantasie horror. Om de fantasie te vinden hoef je niet lang te wachten. Alleen waar was de horror te vinden? Ik weet dat je voor de spanning beter naar een triller kan gaan, maar bij een goeie horror film kan je soms ook op het puntje van je stoel zitten. Ik heb echt geen enkel moment iets griezeligs of engs gezien. Als iemand anders de horror wel heeft kunnen vinden dan mag je het mij laten weten, maar ik vond de film zelf eerder een horror dan wat er in de film gebeurd.  

Het acteer werk op zich zelf

Over het acteer werk zelf moet ik zeggen was ik niet zo zeer ontevreden. Sophia Lillis heb ik al kunnen bewonderen in de films van IT. Gretel and Hansel draaide toch bijna alleen maar om haar. Ze moest de film vooral dragen. Ook al was de verhaallijn naar mijn mening niet al te best, zij vertolkte het in ieder geval wel goed. Ben heel benieuwd wat ze zelf van haar rol in Gretel and Hansel vond. Persoonlijk zou ik het uiteraard een eer vinden, maar waarschijnlijk ook echt een te vage rol. Dit zag ik gelukkig niet echt terug in haar spel. Hopelijk gaat het haar veel goeds brengen. Waarschijnlijk in ieder geval aan alle film recensies en meningen te zien geen film Oscar.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram