Mijn mislukte zondag (heden)

Mijn zondag begon eigenlijk heel rustig. Stond rond 10 uur op, want ik kon de slaap niet meer vatten. Begon mijn huiswerk te maken en bekeek eindelijk de film The Hunger games 2. Die moest ik al een jaar bekijken, maar was het eigenlijk vergeten om het ook werkelijk ook te gaan doen. Tot nu toe verliep de dag nog wel goed tot ik besloot om pannenkoeken te bakken voor mijn moeder, want die wilde dat heel graag had ze gezegd.

Ik besloot dus om het te gaan maken. Als mijn moeder dan weer zondag1444570095
thuis zou komen dan zou ze gelijk kunnen aanschuiven en gaan eten. Een top plan dus. Achteraf gezien was dat niet het geval. Ik vond twee pakken pannenkoeken mix van het zelfde merk, maar voor de ene had je water nodig en de andere melk. Er stond dat je maar 10 pannenkoeken haalde uit een pak en met zijn drieën hadden we hier nooit genoeg aan. Ik besloot eerst het pak waar ik melk en eieren bij moest doen te mixen en in een grote kom te doen en dan gelijk het andere pak ook te mixen en die even te laten staan. De spek en de olie zetten ik alvast klaar om te kunnen starten.
Al gauw kwam ik er achter dat ik veel meer dan 10 pannenkoeken uit het eerst20151012_145157e pak kreeg. Het waren er namelijk al 20 toen mijn moeder binnen kwam en het tweede beslag stond ook nog klaar. Mijn moeder kwam heel blij naast mij staan en toen gebeurde het. Ze ziet de olie staan en zei je weet dat het sla olie is. Ik zei ja dat weet ik is dat niet goed dan, want ik kook hier altijd mee ik zie namelijk nooit andere olie. Je ziet hem al aan komen ik had  de foute olie gepakt .

Ik vragen wat had ik dan moeten pakken. Zeg mijn moeder heel leuk alle andere olies zijn op en de braadbotter ook. Ik dacht dat ik gek werd. Mijn moeder zeg doe, maar rustig we proven wel even of je het verschil proeft. Nou het verschil proefde je meteen hoor. Alle gemaakte pannenkoeken met spek en zonder konden hop de prullenbak in. 2 Uur voor niks in de keuken gestaan. De tweede mix kwam nu gelukkig  wel goed van pas.

Mijn moeder is toen naar de buurvrouw gegaan om de juiste olie te lenen en ik kon weer veder. Als het hier bij was gebleven qua ongeluk had ik het niet zo heel erg gevonden, maar hier bleef het natuurlijk niet bij.

Mijn telefoon ging namelijk af, want ik kreeg een berichtje. Ik pak FullSizeRenderhem uit mijn zak, maar mijn handen waren glad vanwege het bakken. Hij trilde in mijn hand nog een keertje en gleed daardoor zo uit mijn handen tegen een ijzer rekje in de keuken. Ik had hem wel eens vaker laten vallen, maar ik voelde gelijk nu zit er een scheur in. dat hoorde je gewoon aan de klap en ja hoor er zat een scheur in. Nou een scheur wil ik het eigenlijk niet noemen het is gewoon een hele grote barst in de vorm van een vlinder. Te minste dat zie ik er een beetje in.

Het ergste vond ik nog wel dat ik eigenlijk mijn hoesje die ik mag review zaterdag zou komen, maar de postbode was niet langs gekomen en als dat wel zo was geweest had hij gewoon beschermd geweest en dus niet kapot. Ach die extra konden er ook wel weer bij. Binnenkort maar langs een telefoonzaak.

Je snapt waarschijnlijk wel mijn zondag was  in ieder geval mislukt.

Fabian van der Gijze

butterfly effect (heden)

De laatste tijd denk ik vaak aan de  butterfly effect (vlinder effect). Door games die de laatste tijd vaak te zien zijn op YouTube leerde ik deze theorie kennen. De butterfly effect houd in dat door een keuze iets anders later gebeurd.

Een voorbeeld hier van is ik ben rijk en heb op een dag weinig tijd  en wil nog even snel een kraslot kopen, omdat ik dat altijd zo leuk vind om aan mee te doen. Door dat ik weinig tijd heb wil ik zo snel mogelijk weer uit de winkel. Voor mij staat een vrouw die duidelijk heeft staan huilen. Ik glip als ze even niet op let voor bij haar en piep voor. Ik koop het kraslot en loop weg. De vrouw achter mij hoor ik  het zelfde doen terwijl ik al weg loop. Thuis kras ik het lootje en kom er achter dat ik een miljoen win. Mooi mee genomen denk ik. Staat mooi op mijn  rekening bij alle andere miljoenen die ik al heb.

Nu denk je waarschijnlijk waar slaat dit op. Dat zal ik je vertellen. Zonder dat ik het wist was die vrouw een alleen staande moeder zonder geld en werden haar kinderen morgen het huis uit gezet, omdat ze hun geen eten meer kon geven. Ze probeerde dit met veel geluk te voorkomen door haar laatste 5 euro uit te geven aan een kras lot. Die had zij niet gewonnen, maar ik wel.

Door de keuze van mij om voor te piepen had zij niet gewonnen en werden haar kinderen dus het huis uit gezet. Dit is dus het butterfly effect.

Dit is één van de weinige theorieën waar ik in geloof. Door een hele kleine keuze kan een grote ramp ontstaan. Ik heb dit zelf al te vaak mee gemaakt. Je leven kan zomaar door een keuze van jou of van een ander heel anders lopen.

Dit heeft iedereen wel mee gemaakt, dus eigenlijk kan het niet anders dan dat deze theorie waar is. Niet dat ik iedereen nu probeer bang te maken om keuzes te maken, maar denk af en toe eens na bij het maken van een keuze, want het kan van grote invloed zijn. Geloof me dat kan.

Fabian van der Gijze

Mijn woedeaanvallen (verleden)

Vroeger had ik enorme woedeaanvallen. Dit waren echt geen kleintjes. Als ik er eentje had werd het zwart voor me ogen en kon ik me niet meer beheersen. Gelukkig is dit door judo en door therapie haast helemaal weg gegaan.

Ik zeg haast, omdat ik me eigen soms nog steeds niet in bedwang heb. Dit komt haast nooit voor, maar als ik echt geïrriteerd/boos word. Dan moet ik het echt ergens op afreageren, want anders ontplof ik.

Zelf vind ik dit een van me stomste eigenschappen, maar dit heb ik nou eenmaal geërfd van me vader. Pas toen er dingen gingen veranderen in mijn leven is deze eigenschap naar boven gekomen. Ik was overal boos op. Maak niet uit waar het over ging ik werd boos. Vroeger als baby had ik deze woede aanvallen soms ook al, maar nooit zo heftig.

Voor mij zelf ben ik er aan gaan werken. Eerst had ik het nooit zo door, maar toen ik er ook bij begon te vechten en dingen kapot ging maken wel. Vooral door de ruzie met mijn zus kwam ik hier achter. Ik was veel sterker dan haar, dus ze belande al snel op de grond. Één of twee keer heb ik haar zelf’s van mij af gehouden door haar mij haar keel weg te duwen. Hier schrok ik zo erg van dat ik het er over heb gehad met mijn kinderpsycholoog. Hij en nog een andere psycholoog hebben mij toen geholpen.

Op het begin was ik er natuurlijk niet gelijk er vanaf, dus besloot ik in plaats op mensen het af te reageren deed ik het via een videogame of door heel hard tegen mijn kussen te rammen. Dit hielp enorm en bovendien had niemand meer pijn dankzei mij.

Toen ik door kreeg dat mijn zus soms echt bang van mij werd wist ik dit moet nu over zijn. we hebben te veel samen mee gemaakt om samen ruzie te maken. Het ging eigenlijk daarna snel weg. Ik werd rustiger en weet nu wanneer ik eventjes weg moet gaan of mijn mond moet houden. Hier ben ik enorm blij mee.

In het begin zei ik het al soms kan ik mij echt niet meer inhouden. Dit gebeurd echter alleen als iemand echt te lang door gaat met mij te irriteren of als iets niet lukt.

Ik kan het  dus iedereen aanraden met woedeaanvallen om ergens je rust te vinden of hulp te zoeken. Bespaard een hoop ellende en het zorg voor rust. Heb nachten niet kunnen slapen door mijn boosheid en dat was echt geen pretje.

Fabian van der Gijze

In het horror ziekenhuis van Frankrijk (verleden)

Dit verhaal is het vervolg van wat hier werd beschreven. Veel lees plezier.

We reden heel snel weg met de ambulance. Ik had geen moment de kans gekregen om de Duitse man en vrouw te bedanken voor hun goede hulp. Ze waren toen en nu nog steeds onbekende voor mij en zal nooit te weten komen wie ze waren. Had ze graag ooit nog willen bedanken.

In de ambulance kregen we te horen waar we heen gingen. We belde mijn moeder om haar op de hoogte te stellen. Zij was onder tussen bezig om ons te kunnen halen en belangrijke gegevens aan het verzamelen.

We kwamen aan bij het ziekenhuis in Frankrijk. Mijn vader was onder tussen bij gekomen en werd mee genomen naar een kamer. De dokter die mijn vader zou behandelen kwam naar ons toe. Hij onderzocht mijn vader. Hij tikte bij deze onderzoek met een hamer op zijn knie. Hij kreeg door deze klap gelijk trillingen over zijn lijf en een schok over zijn lichaam.

Mijn zus en ik moesten mee naar het kantoor van de arts. De beste man kon geen Engels, dus hadden we een probleem. Wat deed hij dus hij starten rustig google translate op om met ons te praten. We moesten hem uitleggen wat er was gebeurd en of mijn vader medicatie in had genomen. Daarna typte hij weer terug met daar informatie in wat we konden door geven aan mijn moeder en wat hij dacht wat er was gebeurd met mijn vader. Hij dacht aan een stressaanval, omdat mijn vader veel stress had op het moment van het ongeluk en er waren veel overeenkomsten.

Mijn zus moest naar het toilet. Hier zeten onze ongeluk weer voort. Mijn zus liet namelijk door de stress en angst die ze had mijn vaders telefoon vallen in de wasbak terwijl de kraan aan stond. Wij het mobieltje gelijk droog maken en ja gelukkig deed hij het weer.

We kregen te horen van mijn moeder dat zei en een vriend van mijn vader en moeder ons kwamen ophalen. Vanwege mijn moeders slechte knieën kon ze namelijk niet zelf zo’n lang stuk rijden met de auto. Dit zal wel pas in de avonds zijn, want hun rit zal nog wel even duren tot ze bij ons waren.

Mijn zus en ik moesten dus de tijd gaan doden. We gingen op onderzoek uit waar we precies waren. We liepen naar boven waar we 2 groten deuren rechts van ons open zagen staan. We hoorden daar een piep vandaan horen komen. Zo’n piep die je altijd op tv hoor als iemand overleed. We keken naar rechts en zagen daar iemand te komen overleiden. Ze probeerde de persoon in kwestie zijn hart weer op gang te laten komen door middel van een heftige schok. Het lukte niet en er werd vervolgens een deken/doek over zijn hoofd gelegd. We hadden zo juist iemand dood zien gaan. Dit hadden we nooit mogen zien, maar we hadden al gemerkt dat dit ziekenhuis anders was dan andere. Was een heel oud gebouw. De artsen spraken alleen hun eigen taal en er hingen overal posters op van mensen die verdwenen waren uit het ziekenhuis die ze zochten. We waren moe en wilde weg.

We hebben heel lang in een winkel/cafétje gezeten zonder spullen/geld. Die lagen namelijk nog allemaal in de auto. Eindelijk na super lang wachten  kwam mijn moeder en Daniel aan bij het ziekenhuis. We gingen met zijn  alle naar mijn vader. Die werd die avond nog onder zocht en zou dan de dag erna worden verplaatst naar Nederland. Wij kregen de keuze om te blijven of te vertrekken naar Nederland. Ik wilde blijven, want ik vertrouwde het ziekenhuis niet en dacht misschien komt mijn vader morgen helemaal niet in Nederland. We gingen toch later die dag naar huis.

Mijn vader die nog steeds verliefd was op mijn moeder wilde nog in ieder geval een kus geven aan mijn moeder. Na die kus en afscheid te hebben genomen van mij en mijn  zus vertrokken wij naar huis.

Mijn vader kwam inderdaad niet de dag erna naar huis. Hij heeft heel lang daar in het ziekenhuis gelegen. Hierna werd hij eindelijk vervoerd naar huis en moest hij in quarantaine in een Nederlands ziekenhuis liggen. Dit is blijkbaar een standerd procesduren als je lang in een ziekenhuis heb gelegen in het buiten land We kregen de kans om geïnterviewd te worden door hart van Nederland, maar dat hebben we laten gaan, want mijn vader was daar te zwak voor. Wel heb ik later vernomen dat het groot nieuws was op de radio in Frankrijk en Duitsland. Onze spullen van de auto werden na super lang  wachten terug gebracht naar ons. Alleen was al onze kleding gaan weg roten, omdat het heel lang in een opslag had gestaan. De leen auto had helemaal geen schade opgelopen ondanks mijn zus en ik hem hadden moeten parkeren langs de snel weg. Gelukkig kreeg ik mijn knuffels wel terug en hadden die geen schadden op gelopen en staan ze nog steeds hier bij mij thuis.

 

Met mijn vader hebben we hier achteraf nooit meer over gepraat. We hebben ook eigenlijk nooit een bedankje gehoord ondanks wij die dag zijn leven hebben gered. Dit is een van de dingen die ik hem nog steeds kwalijk neem, want persoonlijk zal ik iemand bedanken en er over praten. Dit was mijn heftige vakantie in Frankrijk. Voor mij gaat er nooit meer een vakantie naar dat land. Is te veel gebeurd om er heen te willen.

Fabian van der Gijze

Mijn oom die te vroeg is gegaan door een ander (heden)

Vandaag precies 3 jaar geleden is er op de nacht van 5/6 oktober heeft er een dodelijk ongeluk plaatst gevonden op de Ringdijk Ridderkerk. Het slachtoffer zat op zijn scooter onderweg naar zijn huis waar zijn familie nog niks vermoedend zat te wachten. Hij is na die nacht nooit meer thuis gekomen. Hij is namelijk aangereden en is terplekken overleden. Dader was onder invloed en is door gereden. Mensen hebben hem nog plaatselijk proberen te reanimeren, maar het was al te laat.

De man die daar is omgekomen was mijn oom en veel meer dan dat. Ik zag hem als mijn tweede vader. Hij en zijn gezin stond altijd klaar voor mij en mijn gezin. Ik weet nog als de dag van gisteren die zaterdag te herinneren. Rond 2 a 3 uur ging de telefoon. Op eens ging het heel snel. Mijn zus en ik rende naar beneden, want mijn moeder was hier aan het bellen. We wisten dat er iets ergs was gebeurd. Het was de zus van mijn moeder die belde. We kregen het nieuws te horen wat zich had af gespeeld. Haar man was dood gereden. De tranen vielen al snel van onze wangen op de grond. Hij was dood en niet meer bij ons. De man die ons zoveel had geholpen.

Ik was kwaad en wist niet wat ik met mijn gevoelens aan moest. Iemand had mijn oom dood gereden en daarna gewoon door gereden. Hij was voor mij echt mijn tweede vader. De vader die er wel altijd was voor mij en waar ik alles voor zou doen. De beelden schoten door mijn hoofd. Het waren de beelden van de keren dat ik bij hem en zijn gezin was. Vooral de laatste keer dat ik hem zag. Ik weet het nog steeds te herinneren. Het was  29 september 2012 een week voordat hij stierf. Het was een feestje bij hem thuis. Ik keek samen met hem naar Feyenoord-NEC. Niet wetende wat er zou gaan gebeuren.

Later na we het nieuws te horen hadden gekregen vond ik een filmpje. Ik zag hem liggen onder witte lakens. Hij werd weg gereden op een brancard richting de ziekenwagen die vervolgens weg reed samen met mijn dode oom er in. Het filmpje laat ik hier niet zien vanwege familie. Door alle stress schot ik per ongeluk in de lach terwijl ik keek naar het filmpje met mijn gezin. Later toen ik alleen boven was veranderde die lach al snel in een heftige huil bui. Af en toe als ik aan hem denk bekijk ik nog eens het filmpje en herdenk hem.

6 oktober 2012 zal ik nooit vergeten. De dag die niet had mogen plaats vinden. De dag waarop ik elk jaar weer een traan moet weg vegen, omdat ik aan hem denk. Net als nu. Is de moeilijkste blog die ik tot nu toe heb geschreven. Morgen is de dag weer aan gebroken. De dag waar ik een kaarsje voor hem brand en Adel door mijn speakers zou laten horen.

Ik heb hem nooit kunnen bedanken en kunnen zegen wat hij voor mij betekende, maar ik denk dat hij dat wel wist. Dat hoop ik tenminste. Lieve Oom ik zal je nooit vergeten. Hopelijk gaat het je goed. Rust in vrede

 

Binnen kort wil ik een blog schrijven die over hem gaat, maar dat gaat mij nu niet meer lukken. Dit was de moeilijkste en de tot nu toe enigste blog waar ik het niet droog hield. Hij betekende gewoon te veel voor mij.

 

Fabian van der Gijze

Mijn top 5 tv programma’s nu (mijn mening #7)

Dinsdag is eerste dag van de week waar ik naar uit kijk om s ’avonds tv te kijken. Dit programma kijk ik nu al 3 jaar en ben er gek op. Zelf experimenteer ik totaal niet met drugs of drank, maar ik vind het wel interessant om te zien wat het met je doet. Bovendien de mensen die het presenteren vind ik super goed uitleggen en bovendien doen ze het super leuk. Vooral de aflevering van vorige week vond ik leuk. Toen interviewde ze twee kandidaten van down voor dummies. Ik heb het over één van mijn lieveling ’s  programma op tv Spuiten en slikken. Elke dinsdag om 22:00 te zien op npo 3.

helaas stond er geen filmpje van op Youtube, dus ik heb alleen een link van het leukste stukje van dit seizoen. https://www.facebook.com/SpuitenSlikken/videos/909621569091828/

De volgende dag kijk ik altijd heel erg naar uit. Ik heb het over donderdag avond. Twee programma’s van mijn lijstje zijn dan achter elkaar te zien. Expeditie Robinson komt altijd eerst om 20:30en daarna om 22:00 start bluf er gelijk achter aan op rtl 5. Expeditie Robinson kijk ik nu al een lange tijd en vind het dit jaar weer super leuk. Afgelopen jaren vond ik het minder worden, omdat er heel weinig bekende mensen in zaten, maar dit jaar kende ik ze haast allemaal. Wel vind ik het jammer dat er niet net als vroeger mensen mee doen die helemaal niet bekend zijn. Ik vond dit altijd eerlijker, want dan kan niemand je en kan je niet gelijk al beoordeeld worden op je kracht. Dit is nu meestal wel zo.

https://www.youtube.com/watch?v=1bceEjO8kuY

Bluf is net gestart met zijn seizoen 2. Ik vind pokeren zelf heel leuk om te doen, daarom besloot ik vorig seizoen om het eens te bekijken. Gaat dan niet echt super veel over pokeren, maar meer om het verhaal er om heen. Toch vind ik het een super leuken serie met echt te grappige stukjes er in. Ben echt super benieuwd wat dit seizoen allemaal met zich mee brengt. Zeker een kijk tip.

https://www.youtube.com/watch?v=vQCmKPm2Dqs

 

Dan is de Zaterdag avond aan de beurt. Meestal kijken mijn vriendin en ik dit samen. Ik kan zelf niet dansen, maar vind dit programma echt super leuk om te bekijken. Ik heb het over Dance dance dance. Een programma van rtl 4 die om 20:00 te zien is. Het gaat over 5 bekende Nederlanders die met een zelf  gekozen partner een bekende dans clip na doen. Vind dit super leuk om te bekijken en kijk er elke week weer naar uit.

Dan blijf er nog maar 1 dag over van de week en dat is zondag. Ik heb lang gewacht tot deze serie weer te zien was op tv. Penoza seizoen 4. Seizoen heb ik niet gezien, maar de rest wel. Het gaat over een vrouw die door haar ex in het criminelen circuit terecht is gekomen en er niet meer uit komt.  Echt een super leuke serie en echt zeker een aanrader als je niks weet om zondag te kijken. Ele zondag om 20:25 te zien bij NPO 3

Het auto ongeluk in Frankrijk (verleden)

Na een week extra vast te hebben gezeten in Frankrijk konden we eindelijk weg. (lees dit eerst hier) Mijn zus en ik zouden over een paar dagen alweer op vakantie gaan met mijn moeder. Mijn vader wilde daarom het hele stuk weer in één keer rijden en bovendien was hij deze vakantie ook helemaal zat.

De weg verliep eigenlijk super goed. Ik zat lekker in mijn eentje achterin met mijn ds te spelen. We stopten een paar keer bij benzine stations om even onze benen te streken en even iets te eten/drinken. Één tankstation blijf mij altijd bij.

bron: 123rf

Mijn zus en ik moesten naar de wc. ik ging naar de mannen wc’s en voor ik binnen was hoorde ik ineens mijn zus super hard schreeuwen. Zo hard ik kon rende ik naar de vrouwen wc waar mijn zus was. Ze stond verschrokken bij een wc deur die open stond. Ik ging er naast staan en wist niet wat ik zag. Overal op de muren van de wc zag je hand afdrukken. Hand afdrukken wat is hier nou erg aan zal je misschien wel denken, maar deze waren wel heel vies. Waren namelijk bloedhandafdrukken. Heel de muur zat er mee vol. Ook allemaal voetafdrukken. We zijn weg gerend naar de auto en gingen weer veder. Helaas is dit niet het ergste van de reis.

Achteraf denk ik wel eens hopelijk was het een vrouw zonder normen en waarden in haar maandelijkse periode. Anders zou er nog wel eens iets heel ergs kunnen zijn gebeurd voor wij daar waren. Maar goed de reis ging veder.

We stopten even later weer bij een tankstation. Mijn vader nam een  speciale energiedrankje met heel weinig alcohol er in. We reden weer veder. Mijn vader moest vlak daarna snel weer stoppen hij
voelde zich beroerd. Hij ging volledig over zijn nek. Hij begon ook heel erg met trillen, maar we moesten door zei hij. Hij voelde zich weer wat beter.

Op de lacherige manier wat hij altijd kon zei hij. Dit heb ik nog nooit mee gemaakt. Hij trilde zo erg. We stopten dus maar weer op de volgende parkeer plek. Hij probeerde even te slapen maar dit ging niet. Mijn zus en ik  waren even gaan lopen. We zeiden tegen elkaar dit is echt niet goed. Hij voelt zich echt slecht. We wisten dat het erg was wat hij had, maar wat hier na gebeurde hadden we nooit kunnen bedenken.

We reden weer veder, want mijn vader kon echt niet slapen en we waren tenslotte haast Frankrijk uit. Ik stond op het punt om inslaap te vallen, want ik was nog heel jong en kon zo’n lange reis nog niet helemaal aan. Op dit moment eindigde haast mijn leven. Mijn zus schreeuwde ineens heel hard. Dit keer niet door een vieze wc, maar door mijn vader. Ik schrok weer helemaal wakker. Vol gefocust op wat er gebeurde. Ik keek om Mij heen wat er aan de hand was. Wat ik toen zag zou ik nooit meer vergeten.

Mijn vader was niet meer aan het trillen, maar aan het schudden. Hij had een aanval terwijl hij reed op de A1 in Frankrijk. Je mocht daar 120 dus we reden heel snel. Ik zag de auto steeds sneller gaan. Ik keek eens goed naar mijn vader. Er kwam blauw schuim uit zijn mond en hij was buiten westen. Ik pakte de stuur en deed de gevarenlichten aan terwijl mijn zus probeerde te remmen en van zijn 6 naar de 1 schakelde. Ineens schot er een kranten artikel in mijn hoofd terug. Jongen red moeder door over gras te rijden. Ik zag gras aan de zijkant van de weg en wist dit zou nog wel eens kunnen werken.

We remde inderdaad af. We stonden stil langs de snelweg. We probeerde naar buiten te gaan, maar dit kon niet. De deuren zaten op slot. We wisten niks van deze auto af, dus ik trok de sleutels er maar uit. Gelukkig sprongen onze deuren open, maar die van mijn vader bleef dicht. We rende naar buiten en zwaaide als gekken langs de weg. Ik zag mijn zus in storten en vallen op haar knieën, maar op dat moment gebeurde er iets wat ik nooit zal vergeten. Er stopten een man en een vrouw in een Duits busje. Hij zag gelijk wat er was hij rende naar mijn vader en kreeg de deur open. Hij deed een stokje tussen mijn vaders mond en belde het alarm nummer. Hij bleek arts te zijn en een goede ook.

bron: wikipedia

Er kwamen snel overal kruizen te staan op de borden van de snel weg en de Ambulance was snel te plekken. Mijn vader werd geholpen en mijn zus werd gecontroleerd. Met mij gebeurende er iets vreemds. Op een of ander manier begreep ik heel goed wat iedereen zei, terwijl ik nog nooit Duits, Engels of France had gehad op school. Ik bleef extreem rustig en kreeg mijn moeder aan de lijn. Ik legde uit wat er was gebeurd. Ze zou alles gaan regelen in Nederland en wij moesten mee in de Ambulance om mijn vaders leven te reden.

Hoe het veder afloop in het zieken huis en hoe wij thuis komen doe ik in een andere blogpost die binnen kort online komt. Dit doe ik, omdat het anders veel te lang zou worden

Bedankt voor het lezen van de blogpost. Het vervolg is hier te lezen

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Fabian van der Gijze

Vast in Frankrijk  (verleden)

Mijn vader, mijn zus en ik gingen voor 2 weken naar Frankrijk om vakantie te vieren. Deze vakantie veranderde van een leuke vakantie tot een ware hel vakantie. Waarom? Ik ga het je nu vertellen.

We waren onder weg naar Frankrijk. Mijn vader wilde het in een keer rijden, dat zou hij makkelijk rede zei hij. Onderweg begon het ongeluk al van deze vakantie. Mijn moeder belde ons en wij praten rustig met haar aan de lijn. Er was nog niks aan de hand. Tot het moment dat wij werden ingehaald op een gevaarlijke manier. Mijn vader toeterde. De man die in de andere auto reed pikte dit niet en remde vol op zijn rem. Mijn vader kon hem net ontwijken. Heel de bus ging heen en weer. Mijn moeder in paniek, omdat ze alles hoorde. Gelukkig konden we gewoon veder.

Na super lang te hebben gereden hadden we het eindelijk gevonden. We moesten naar een tent komen, want de gene die ons zou ontvangen was al lang dicht. Wij maakte kennis met de man en de vrouw die ons caravan regelde voor de organisatie. Super aardige mensen en brachten ons naar onze caravan. We kregen een uitleg over wat er te doen was en waar wat was. Ze hadden het over een kindercircus waar je heen kon als je wilde en je inschrijven om mee te doen.

Mijn zus en ik hebben dit later gedaan en 2 keer opgetreden met het circus. Dit was voor mij het leukste aan de vakantie. Heb er veel geleerd zoals een chineesbordje laten draaien op een stokje terwijl je op een grote bal loop.

De eerste paar weken waren super gezellig tot er op een avond iets was gebeurd. Je moest je auto parkeren op de parkeerplaats buiten het park. Dit hadden wij dus vanaf dag 1 gedaan. Deze avond veranderde mijn hele vakantie en misschien wel mijn leven hierna. Deze avond heeft mijn leven, die van mijn vader en mijn zus een andere dag haast ons leven gekost, maar dit vertel ik de volgende verleden post.

Wat is er dan gebeurd vraag je waarschijnlijk af. Eigenlijk iets heel onschuldigs. Een vrouw die dronken was had super veel auto’s geramd en had iedereens auto helemaal kapot gereden. Waaronder ook onze bus. Wij zouden een paar dagen later weg gaan. Dit ging dus niet meer door. Wij moesten langer blijven tot we een vervangende auto kregen. Op dat moment vond ik dit niet zo erg. We konden langer blijven bij het circus en langer in Frankrijk.

Later bleek dit wel anders te gaan uitpakken. Er ontstond veel stress. Het was niet meer zo leuk als eerst. We wilde naar huis. Mijn vader had ook nog eens bij een regenachtige dag zijn telefoon buiten laten liggen. Hierdoor deed hij het niet meer. Wij naar de mensen van de organisatie gaan om hulp te vragen. Wij waren goed bevriend geraakt met deze mensen en hielpen ons goed.

We mochten met hun mobiele telefoon bellen naar mijn moeder om te overleggen hoe we terug kwamen. We hadden namelijk eindelijk een vervangende auto gekregen. Godzijdank we konden naar huis. Één klein probleempje. We waren de heen weg met een bus en moesten terug met een BMW vierpersoonsauto. De fietsen en nog en paar spullen konden niet mee terug naar huis. In overleg met de 2 mensen van de organisatie, kwamen we tot conclusie dat we het, maar even bij hun moesten laten staan en later per vracht naar Nederland zouden laten komen.

Deze spullen hebben wij nooit meer terug gezien. Deze (aardige) mensen konden zich ineens niks meer herinneren van ons bestaan. Wij konden hun wel heel goed herinneren. Wij wisten zelfs hoe hun kinderen heten en waar ze allemaal woonden. Helaas hebben we ondanks dit nooit onze spullen meer terug gekregen. Ze waren van de aardbol verdwenen. Ook onze borg hebben we nooit meer terug gezien. Onze caravan die we de hele dag als bedankje hadden schoongepoetst, was volgens hun super vies achtergelaten en overal was wel iets.

Al deze dingen kunnen mij gestolen worden. Wat de terugweg is gebeurd is namelijk veel erger. Dit had mijn einde namelijk kunnen zijn. Mijn vader kreeg namelijk een stres aanval terwijl die reed. Deze vervolg post is hier te lezen.

ps: sorry voor het gebrek aan plaatjes. Heb op elke computer/ laptop gekeken, maar kan de foto’s nergens meer terug vinden

Bedankt voor het lezen en hopelijk tot ziens,

Fabian van der gijze

Vluchtelingenstoom (mijn mening #6)

Met deze mening heb ik expres gewacht om online te gooien. Ik wilde een sterke mening hier kunnen over geven en ik denk dat ik dat nu wel kan geven. Ook wist ik niet zeker of ik hier een mening over moest geven. Ik heb er toch voor gekozen om het te doen. Veel lees plezier en plaatst gerust jou mening onder deze blog

Sociaal media en tv ontploft er haast door. AL die meningen over de vluchtelingen stroom en heel vaak zijn deze negatief. Dit is een keer een mening die wel positief is en het heel goed snap waarom die mensen hier heen komen.

Zoals ik sommige hier al hebben gelezen heb ik zelf ook moeten vluchten uit mijn huis. Pas als je zelf ooit het vlucht gevoel mee heb gemaakt weet je waarom sommige mensen vluchten. Denk eens terug aan de wereldoorlog. Heel veel mensen zijn toen Europa uit gevlucht om er niks van mee te maken. Nu nog steeds vertrekken mensen naar het buitenland om een beter bestaan op te bouwen door bijvoorbeeld een bedrijf te starten in Amerika. Veel mensen zitten hier zonder geld en dan kom jij daar even je rijkdom uitbreiden. Denk je dat alle Amerikanen  hier zo blij mee zijn? Echt niet. Vaak hebben de mensen die daar heen vertrekken niks mee gemaakt, maar de mensen die hier heen komen hebben vaak wel iets ergs mee gemaakt en zeker deze vluchtelingenstroom.

Geld is nog zo’n woordje die je vaak voorbij ziet komen in de anti vluchtelingen berichten. Ik snap dit, maar als je door denk kan het later eigenlijk juist alleen geld gaan opleveren. Een goed voorbeeld hier van is de vergrijzing en de langere levensstijl in Nederland. Nederlanders maken tegenwoordig niet meer zoveel kinderen als vroeger. De Babyboom is aan het sterven. We hebben super veel bejaarden in ons land die leven van hun pensioen. Dit word betaald door belasting en die belasting betaal je weer tijdens het kopen van iets.

De vluchtelingen hebben ook hun basis behoeftes nodig. Wat doen ze dus? Ja ze kopen producten. Er komt dus weer meer geld in het laatje van ons land. Door de grote groep vluchtelingen ontstaat er een grote groei in afzet van producten. Als ik het goed heb staat een groei van afzet ook aan een groei van banen. Hier door ontstaat er weer een krimping van werklozen. Boven dien ontstaan er nu ook weer veel opvang centrums en dit zorg ook weer voor banen.

Nu kan je natuurlijk denken. Ja hij kan lullen wat hij wil, maar de vluchtelingen zijn ook werklozen, dus er ontstaat juist een groei. Ik zie dit zelf anders. Als je vraag aan die mensen zou je willen werken voor je geld. De meeste mensen zegen dan ja natuurlijk wil ik dit. Ze zijn geen monsters die even ergens gratis willen wonen. Kijk waar ze nu in worden gedropt en met hoeveel mensen ze daar wel niet wonen. Dat is echt niet zo’n pretje. Als je daar woon doe je dat niet voor je lol.

Ook zag ik laatst op het nieuws dat één van de vluchtelingen iemands leven had gered. Hij werd als held bekroont. Waarom mag hij dan ineens wel blijven van iedereen en is hij een held. Dat is toch krom. Ik weet zeker dat er veel meer vluchtelingen dit hadden kunnen doen als ze daar waren geweest. Was die gene dan ook ineens een held en niet meer één van die  monsters.

Gaan we weer even terug in de tijd terug blikken. Nederland had super veel banen die wij niet wilde verrichten. De banen die ik bedoel is bijvoorbeeld putten schoonmaken of vuilnis man. Wij voelden ons hier te goed voor. Wat deden wij we haalden met veel liefde immigranten naar ons land. Die waren wel goed voor dit soort klusjes. Waarom mogen ze alleen komen als het ons uit komt. Mogen wij hier wel over oordelen. Wat zouden wij doen als Nederlanders als het omgedraaid zou zijn. Hier zou gebeuren wat daar nu gebeurd en hun land is het zoals hier. Ik weet het wel zeker dat wij met zijn alle die gevreesde tocht zouden maken om daar te komen.

Denk niet alleen aan je zelf, maar ook aan de mensen die nu het hard ons hulp nodig hebben. We zitten nog niet vol. Er is ruimte zat. Klaag niet zo via internet of tegen anderen, maar HELP

Dit was mijn mening over vluchtelingen en die staat vast. Ik weet zeker dat sommige na het lezen van dit denken ach hij is nog, maar een kind. Nou deze kind heb wel een mening die ik kan argumenteren en ik weet zeker dat veel van die klagende mensen geen een goede rede weten waarop hun mening is gebaseerd.

Fabian van der Gijze

Diamanten huwelijk (heden)

GetAttachment14 september ’15 was het eindelijk zo ver. Mijn opa en oma waren alweer 60 jaar getrouwd. Dit houd dus in dat ze de diamanten huwelijk status hebben bereikt. Dit moest dus gevierd worden. Ze hadden ongeveer 25 mensen uitgenodigd om te eten bij Aafje.

IMG-20150923-WA0008Toen we aan kwamen rijden zag ik gelijk al familie die ik al super lang niet meer had gezien. Ik heb namelijk een hele grote familie
aan mijn moeders kant. De meeste heb ik maar 1 keer gezien op een feest, want haast iedereen woont in het hoge noorden.
De mensen die tegelijkertijd aan kwamen rijden die kon ik zeker. Gelijk werd er weer een grap gemaakt over dat Feyenoord zo slecht is, maar Ajax weer super goed bezig is. Elke ontmoeting hoor ik dit weer. Van kleins af aan hoor ik dit al. Ik moet er altijd wel om lachen en nu zeker. Ik ben namelijk niet meer zo’n grote voetbal fan. Doe liever iets leuks met mijn vriendin dan naar voetbal te kijken.

We gingen naar binnen en zitten aan de lange tafel die ze klaar hadden gezet voor ons. Ik kon die mensen nog van de vorige keer dat we daar waren met mijn opa en oma. Maakte even een babbeltje met die vrouw over de vorige keer. Volgens mij dachten ze oo nee daar heb je hun weer. Ik denk namelijk niet dat ze iedereen herkent, dus we waren blijven hangen.

IMG-20150923-WA0002

Ik zat naast mijn nicht en vlak bij haar vriend. Toen ze net binnen
waren kreeg ik gelijk een paar oude luchtjes van hem. Hij had er te veel zei hij. Ik vond dit allang best, want ik ben dol op luchtjes en deze roken ook nog eens super lekker. Elk feestje probeer ik altijd bij hun in de buurt te zitten. Dit doe ik, omdat ik mijn nichtje zie als een grote zus. Dit komt omdat ik haar gezin zie als tweede gezin van mij. Altijd als ik problemen had of er iets was kon ik altijd bij hun terecht 20150923_211036en bovendien is haar vriend echt super aardig en kan ik super erg met hem lachen. Al maak hij mij 10-0 af op FIFA

Het duurde best lang voor mijn tante, mijn oma en opa aan kwamen. Achter af bleek dat mijn opa het helemaal vergeten was en niet mee wilde. Mijn oma die de laatste tijd niet meer echt haar zelf is moest hier om weer huilen. Ze kan het niet echt aan dat mijn opa steeds veder afzakt en gewoon aan zijn laatste paar jaar is aan gekomen. Toen ze net binnen waren en zaten schrok ik eigenlijk heel erg. Ik zag hoe slecht de twee oudjes er uit waren gaan zien. Zo ken ik ze niet en zo waren ze normaal eigenlijk niet. Maar goed we konden beginnen.

Aafje is eigenlijk voor de wat ouderen mensen, dus zulk eten krijg je ook. Niet al te veel, maar kleine gerechtjes. We konden kiezen tussen kipschnitzel-Hawaï of zalm met wit vis. Ik koos met nog een paar de vis. We kregen van 20150920_141507elke vis 3 blokjes op een stokje met een paar patatjes. Ik had gelukkig toch niet zo’n honger want het was 2 uur in de middag. Het ging vooral om het huwelijk en de gezelligheid. Het toetje daar in tegen was wel super lekker. Ik heb hier helaas geen foto’s van gemaakt. Moet hier nog aan denken dat ik dat wel moet doen voor mijn blog, maar geloof mij  dit was heerlijk.

Na het eten speechte mijn oma nog. Ze bedankte iedereen voor het komen en de gezelschap. We brachten nog even alle cadeaus naar mijn oma en opa’s flat en dronken nog iets en gingen daarna weer naar huis.

Was weer super leuk om iedereen te zien en even mee te praten. Bovendien vind ik het zo mooi om te zien dat twee mensen zolang al getrouwd zijn en van elkaar houden. Hopelijk mag ik zo lang genieten van mijn leven en hopelijk later van mijn gezin. Ik denk dan altijd ik heb nog een hele leven te gaan. Heb al veel meegemaakt dus laat het maar komen.

Fabian van der Gijze