Onderduiken vervolg  (verleden)

In het nieuwe opvang centrum waren we niet meer alleen. Mijn zus kwam ook weer bij ons wonen en er waren hier heel veel gezinnen. Ik kreeg hier ook weer nieuwe vrienden. Waar ik de namen niet meer van weet, door dat ik het echt weg heb gestopt. In dit centrum was het echter wel veel strenger. Je moest echt heel vroeg naar bed als kind. Iedereen kreeg ook zijn eigen schema met wat hij of zij moest doen. Dit bestond uit koken, schoonmaken, tafel dekken enzovoort.

Ik moest ook weer aan school beginnen. Ik kreeg de keuze om op een school in Rotterdam te gaan of me boeken op hallen en zelf alles te gaan maken / leren. Ik koos voor de zelf studie.

De dingen die me het meeste bij zijn gebleven waren vooral leuke dingen. Ik speelde heel veel met mijn nieuwe vrienden, maar we deden ook veel kattenkwaad uit hallen. We deden bijvoorbeeld iedereen die zat te eten hun veters aan elkaar knoppen, allemaal troep in een regen ton vol met water gooien. Dit bestond uit koffie melk en thee zakjes en suiker. Allemaal van dit soort troep. Volgens mij is nooit iemand er achter gekomen anders hadden we echt veel problemen gekregen. Ook in de avond gingen we door. We moesten dan wel vroeg naar bed, maar we hadden onze ds, dus we konden via de chat gewoon nog heel lang door praten.

Van de beveiliging heb ik toen niet echt last gehad. Overal waren dan wel camera’s, maar dat boeide me toen vrij weinig. We waren veilig en dat telde. Het huis was ook gewoon prima. Was een groot huis in een normale wijk. We mochten dan wel niet buiten spellen met de buurt kinderen, maar het was ondanks alles fijn.  Na een paar maanden kregen we een nieuwe huur huis in Puttershoek. We konden er gewoon wonen, want de politie had ons verzekerd dat het veilig zou zijn. De angst bleef er wel. We wisten allemaal wat we zouden moeten doen als mijn vader ineens toch iets zou doen.

En dit was mijn onderduik verhaal. Hopelijk vonden jullie het de moeite waard om het te lezen en dan zeg ik weer tot de volgende blog

Fabian van der Gijze

Onderduiken (verleden)

Deze titel roep vast vragen bij mensen op. Dat snap ik helemaal. Is namelijk ook iets wat niet voor komt, maar ik heb toen ik in  groep 4 zat moeten onder duiken en een tijdje niet naar school kunnen gaan.

Zoals ik net al schreef zat ik in deze periode nog in groep 4. Dus de tijd waar je overal een beetje de basis van leer. Was denk ik halve wegen mijn school jaar toen het gebeurde. Mijn docent kwam vrijdag middag die dag naar me toe. Ze zei  blijf je even zitten Fabian. Iedereen ging weg want in de onderbouw ben je klaar vrijdag middag. Mijn lerares kwam naar me toe en zij dat ik even langer op school moest blijven, omdat mijn moeder even nog niet kon komen. Ik vond het maar raar, maar ging dus maar naar de overblijf tussen alle boven bouwers. Ik kreeg een paar boterhamen van een overblijf moeder. Toen de boven bouwers gingen bouwen en knutselen ging ik weer naar mijn klaslokaal. Ik werd achter de pc gezet en ging maar spelletjes spelen. Later die dag zag ik mijn moeder huilend op school aan komen. Ik snapte er toen even niks meer van. We gingen met de hoofd van de school mee naar zijn huis. Wat hier is gebeurd weet ik zelf ook niet meer precies. Ik ben van uit hier naar mijn zus gegaan want die was nog op haar school in Oud-Beijerland. Uiteindelijk moest ze een paar weken bij een vriendin blijven slapen, omdat ze niet school kon missen.

Mijn moeder en ik moesten naar het politie bureau. Hier kwam ik er achter wat er was gebeurd mijn vader had mijn moeder bedreigd met de dood en gezegd dat het niet uit maak hoe lang hij er voor moest zitten, maar ze zou dood gaan. Ik mocht bij de politie mannen zitten op de computer. Mijn moeder moest toen vertellen wat er was gebeurd en aangiften doen. Ik heb toen eerst een tijdje in een motel gewoond samen met mijn moeder. We moesten namelijk wachten tot er een plekje vrij was in een opvang centrum (een onderduik adres). Toen we in ons eerste opvang centrum zaten was het echt niet leuk. We werden in ons eentje zonder eigenlijk goed voedsel in een huis gezet. We zijn af en toe stiekem naar de stad gegaan om het nog een beetje gezellig te maken. Gelukkig hebben we maar heel even hier moeten verblijven, want hier was het echt niet leuk.

het vervolg is hier te lezen.

Fabian van der Gijze

70 kilo? (heden)

De mensen die me pas net kennen zullen hun nooit kunnen voor stellen dat ik 70 kilo en soms zelfs hoger heb gewogen. Dit was een anderhalf jaar terug het geval. Nu weeg ik nog maar 55 kilo. Ik ben daarom ook heel blij dat ik de knop toen heb kunnen omzetten. Ik deed dit omdat ik het toen zelf wilde. Ik wilde niet meer de dikkerd zijn. Niet dat ik ooit er over ben gepest. Nee gelukkig niet, maar zou ik het dan niet eerder heb gemerkt hoe dik ik wel niet was. Ik had namelijk zelf niet echt het besef hoe dik ik er uit zag. Ik zag me zelf nog steeds het zelfde. Niemand zei het ook haast in mijn omgeving. Alleen oude bekende zeiden het omdat ze er gewoon van schrokken hoe ik er toen uit zag.

Op een dag kreeg ik ineens wel het besef. Ik dacht dit kan niet meer zo langer ik ga af vallen. Hoe zou ik dit gaan doen. Ik had werkelijk geen flauw idee. Ik had niet echt de mogelijkheid om te sporten, dus dat ging niet. Ik kwam toen op het idee alles wat in mijn  lichaam kwam te registreren via een app. Nu wist ik hoeveel calorieën er binnen kwamen op een dag. Ook mijn eet patroon veranderde ik. Ik at alleen nog maar in de ochtend 2 boterhammen op elkaar met vruchten hagel. Vruchten hagel zelf was al weinig calorieën en nu had ik voor 2 botterhammen maar 1 keer beleg nodig, dus minder calorieën. In de middag at  ik precies het zelfde en in de avond at ik wat mijn moeder kookten. Tussen door at ik echt helemaal niks. Ik dronk ook haast alleen nog maar water daar zit geen enkele calorieën in. Op een dag kreeg ik dus minder dan 1000 calorieën binnen. Ik ging ook elke dag op de fiets naar school. Dat zijn 15 kilometer in een half uurtje/ drie kwartier. Hier door verbrande ik super veel calorieën.

Het werkte want ineens vroegen mensen ben je nou zoveel afgevallen. Mensen begonnen het dus te zien. Op dat punt kwam ik er achter dat ik echt succes had, dus ik ging door. Het verschil van mijn buik werd zo graat dat ik heel vaak werd gewaarschuwd. Vooral de mensen in mijn huis dachten dat ik anorexia aan het krijgen was. Ik werd hier echt boos om. Ik wist zelf wel wat ik deed en dat het gewoon  nog goed met me ging. Tot ik op een dag naar de dokter moest. Op die dag kwam ik er pas achter hoeveel ik toen woog. Ik was van 70 kilo naar 50 kilo gegaan in 4 a 5 maanden. Ik heb het nooit bij kunnen houden want we hadden toen geen weeg schaal thuis. Toen vond ik het goed genoeg en ben ik met afvallen gestopt. Ik weeg nu 55 kilo en ik ben hier heel blij mee.

Wat heb ik er aan over gehouden

Ik kan snoep nog steeds niet weerstaan. Als ik een zakje heb moet hij gewoon op. Ik vind dit heel vervelend, maar ik kan het echt niet laten liggen. Ik zit nu ook super snel vol. Mijn maag is echt veel kleiner geworden door dat ik zo weinig at. Ik ben nu ook veel meer onzekerder. Ik durf me minder te laten gaan dan eerst. Ik sta daarom ook altijd bij feestjes maar een beetje stil op de dans vloer, maar het vervelendste is het overige vet wat nog is blijven zitten soms zit dit echt enorm in de weg maar het alle leukste zijn  de vragen en reacties. Mensen vragen nu juist soms hoe ik het heb gedaan om het zelf ook te kunnen doen. Ook alle leuke reacties maken mij echt blij. Nu hoop ik maar dat ik zo blijf en niet meer zo word als eerst.

Fabian van der Gijze

alleen met mijn gedachten (heden)

Af en toe vind ik het zo lekker om met muziek in me oren buiten te zitten en weg te zinken in gedachten. Is daar altijd een rede voor nee niet echt, maar dit keer toch misschien wel. Komt het vandaag doordat ik moe ben van de dag of door wat er eerder deze week is gebeurd. Je kan niet altijd je hoofd boven water houden en de wereld leiden hoe je dat het liefste doet. Denk dat het dit keer een mengeling is van de afgelopen weken/maanden. Voor al deze laatste week.

Er is weer zo veel gebeurd qua gezondheid, maar er is ook weer iets groots gebeurd. Dit was eindelijk de week dat ik echt eens mijn mening gaf aan mijn vader over hoe ik er over dacht. Namelijk dat het eens klaar moet zijn tussen de twijfels die we elkaar gaven. Moet eens klaar zijn. Hij had een mailtje naar me gestuurd om weer eens het contact in leven te blazen. Ik ben eindelijk bij het station waar ik wilde zijn. namelijk het station waar er echt een punt achter onze relatie kwam. Nu gaan we beide een eigen leven leiden. Ik hoop dan wel dat mijn leven beter word dan wat hij had, maar dat zie ik dan wel weer.

Wel ben ik bang  voor de mogelijke gevolgen. Als iemand een band met je breek kan dit heel hard aan komen. Ik weet dat hij ooit heeft gedacht laat ik er een eind aan maken. Ik heb altijd gedacht misschien was dat wel beter geweest en had voor veel rust gezorgd. Vandaag ben ik nog steeds bang dat het inderdaad gaat gebeuren. Ik vraag me vooral af wat er dan met mij gebeurd. Ik ga namelijk niet alles regelen, maar dat denk ik nu. Ik zie nu een hele lege zaal voor me waar mijn vader alleen ligt met alleen de begrafenis regelaar of hoe zo iemand ook mag heten. Kan mijn schuld gevoel dit aan. Ik weet het niet. Ik hoop dat ik hier voorlopig niet over hoeft te denken.

Een andere reden dat ik hier nu alleen zit op een balkon die niet van mij is, maar van mijn vriendin die ik net weg stuurde is dat ik gewoon vreselijk moe ben. Ben zo moe van al die ziekten verschijnselen, klagende mensen, mensen de hele tijd zegen ja ff door bijten tijdens examens en tot sloot door mijn werk. Af en toe lijk het wel gewoon dat ik de enige ben die echt weet hoe ik ben. heb ik niet net als een film te veel personages. Overal ben ik wel een klein beetje anders. Vooral voor me zelf is dit vermoeiend, maar ja hier heb ik zelf voor gekozen. Ik hoop dat de zomer me weer zin geeft en mijn  nieuwe opleiding volgend jaar. Eindelijk komt er weer iets waar ik vol voor kan gaan. Eindelijk moet ik ook weer eens me best gaan doen op school en niet elke toets ingaan zonder te hoeven leren en makkelijk een 6.5 halen.

Raarste van deze week vind ik dat ik 13 mei jarig ben. ik word dan 17, maar heb geen ene seconde het gevoel dat het al over 3 dagen is. Voor mijn gevoel zijn die 3 dagen nog zo ver weg.

Maar ja we zullen wel zien wat de volgende maanden me brengen. Hopelijk eindelijk eens genoeg tijd om te doen wat ik nou echt wil. Bloggen, muziek maken en vooral genieten van mijn leven.

Fabian van der Gijze

53 dingen die je over mij moet weten (heden)

  1. Ik heet Fabian van der Gijze
  2. Geboren op 13-05-1998
  3. Gek op muziek
  4. Bespeel gitaar, snaartrommel en keyboard
  5. Luister elke dag muziek
  6. Smoor verliefd op mijn vriendin
  7. Help graag mensen en sta altijd voor iedereen klaar voor serieuze problemen
  8. Slaap altijd slecht en weinig
  9. Een tijdje een game verslaving gehad
  10. Gek op series onder andere: lost, prison break en de black list
  11. Woon samen met mijn moeder en mijn zus
  12. In het wekend vaak bij mijn vriendin
  13. Enorme liefde voor dieren
  14. Gek op youtube
  15. Haast geen één dag zonder tv kijken
  16. Snoep verslaafde
  17. Denk over alles te veel na
  18. Nooit school stres
  19. Maak me niet kwaad
  20. Vroeger goed in judo
  21. Game nu nog maar heel weinig
  22. Maak graag grapjes
  23. Ben van plan nooit te drinken
  24. Benieuwd naar druks, maar durf dit niet door mijn verleden
  25. Vind spuiten en slikken één van de leukste programaas
  26. Na mavo wil ik me focussen op een accountant opleiding
  27. Hou van gratis
  28. Koop het liefst mijn spullen zelf. Hiervan word ik veel trotser
  29. Ik vind veel mensen maar zeiken
  30. Alleen mensen waar ik echt veel van hou kunnen me laten huilen
  31. Word emotioneel van mooie covers vooral als ik er live bij ben
  32. Als ik ziek ben weet haast nooit iemand wat het is en hoe het weg gaat
  33. 2 maanden ziek geweest in groep 8
  34. Scheld nooit met kanker
  35. Fietst graag
  36. Werk voor mijn geld
  37. Hou van muziek maken, maar er aan beginnen vind ik altijd lastig
  38. Ga haast nooit uit
  39. Dans vaak maar nooit in het openbaar
  40. Zing elke dag, maar kan volgens mij echt niet zingen
  41. Hou van experimenten
  42. Hou van een uitdaging
  43. Op gegroeid met 2 vrouwen. Hierdoor heb ik zo mijn vrouwelijke trekjes zoals gtst kijken
  44. Hoor altijd alles
  45. Negeer de haters
  46. Vaak boosheid in me
  47. Heb bij jeugdzorg gelopen
  48. Eerste zoen was met mijn vriendin
  49. Vergeet nooit de mensen die me hebben gebruikt of slecht over me praten
  50. Vergeef mensen niet zomaar
  51. Heb me nog nooit gepest gevoeld, maar mensen hebben het wel geprobeerd
  52. Van 70 kilo naar 50 kilo afgevallen binnen een half jaar
  53. Geen contact meer met mijn vader. (eigen keuze)

Fabian van der Gijze

het ontstaan van mijn problemen (verleden)

Toen mijn moeder met haar knie kwam te zitten, kwam er een nieuw probleem bij. Mijn vader ging het leven lijden waar hij altijd bang voor is geweest. Namelijk het leven wat zijn leven heeft verpest. Het leven wat haast alleen nog maar bestaat  uit drank en vreemdgaan . Dit heeft een veel gevolgen gehad. Het heeft mijn leven meer dan 90 graden veranderd. Dit heeft mij gemaakt hoe ik nu ben en hoe ik me nu gedraag.

Laat ik eerst maar eens uitleggen waarom mijn vaders leven zelf eigenlijk is verpest, want hier mee begon eigenlijk al mijn leven terwijl ik er nog lang niet kwam kijken op deze wereld. Mijn vader kent een heel moeilijk leven. Het begon allemaal bij zijn gezin. Zijn zogenaamde familie. Hij kwam namelijk in een familie terecht met te veel problemen. Zijn familie had niks met hulp, maar wilde alles zelf regelen. De moeder van mijn vader had veel problemen. De twee grootste waren drank en vreemdgaan. Door de drank maakte ze iedereens leven moeilijk. Ze sloeg mijn vader en jatten zijn spaargeld. Hier mee kocht ze uiteraard drank. Uit eindelijk liep ze weg en had hij tot haar dood niks meer gehoord van haar. Haar dood oorzaak was kanker. Ik heb deze vrouw ook nooit gekend, maar ik weet wel dat deze vrouw er voor heeft gezorgd dat de een stukje van mijn leven een hel heeft gemaakt. Zover ik weet had hij gelukkig wel een aardige vader.

Thuis ging het bij hem dus niet zo goed.  Het gevolg uit huis plaatsing. Hij heeft in totaal in 2 pleeg gezinnen gezeten. Van 1 weet ik eigenlijk helemaal niks, van de ander een klein beetje. Zijn tweede pleeg gezin was heel aardig voor hem en steunde hem ook haast in alles. Hij ontdekte zijn voetbal talend en ging zelfs mee doen in het betaalde voetbal wereldje. Hij kon later ook prof voetballer worden, maar dit heeft hij simpel gezegd verneukt. Dit kwam uiteraard weer door de drank.

Mijn vader heeft nooit hulp aanvaard en dus nooit over zijn verleden gepraat. Toen er problemen bij mijn moeder kwamen. Kon hij de drank niet meer weerstaan. Hij had vroeger geleerd dat je door drank alles kon vergeten en het leven er veel beter van wordt. Hij ging dus het zelfde leven als zijn moeder volgen. Laat ik wel voorop stellen dat hij mij nog nooit heeft aan geraakt en ook van mijn spullen is afgebleven. Mijn zus  heeft ooit wel eens een klap gekregen toen hij dronken was, maar hier later meer over.

Door de drank en mijn moeders problemen kreeg mijn vader niet meer zijn vrijpartijen. Hij zocht dit dus buiten de deur, omdat hij zelf gezegd niet zonder kon en de dwang te sterk was. Resultaat een lijst aan vrouwen wat niet meer te tellen valt, volgens hem 2 extra kinderen en een enorme drank probleem. Het laatste probleem werd zo erg dat hij mijn moeder heeft bedreigt. Dit leiden tot de scheiding en mijn eerste kennismaking met de politie die hem op pakte en iedereen onder vroeg.

Hier begon mijn levens verhaal. Ik moest door de bedreiging  een tijdje overal en nergens wonen. Ik heb een tijdje daardoor in een hostel gewoond en in opvanghuizen samen met mijn moeder en mijn zus.  Hier over meer in mijn volgende blog post over mijn verleden.

Fabian van der Gijze

hart problemen? (heden)

De afgelopen tijd ben ik erg duizelig geweest. Ik viel elke keer haast flauw en als ik op stond werd ik gelijk duizelig.  Elke keer moest ik thuis blijven van school of mijn werk. Ik ben dus naar de dokter gegaan.  Na dat de dokter mij had onderzocht kwam ze tot een ontdekking. Ze had een ruisje bij mijn hart gehoord. Dit betekende dat ik dus naar de cardioloog moest (een cardioloog is iemand die alles weet over de hart).

Ik vrij genomen van mijn werk, want het kon alleen op een donderdag.  De cardioloog moest samen met mij een vragen lijst invullen. Daarna heeft hij mij ook onderzocht. Hij hoorde net als mijn dokter een ruisje. Ik moest een nieuwe afspraak maken om mijn hart ritme op te meten en voor een echo van mijn hart.

Weer vrij genomen voor mijn nieuwe afspraak, want het kon weer alleen op donderdag. Ik zag al dat ik dan ook eerder van school moest vertrekken. Toen bleek ik ineens me laatste uur een toets te hebben, dus ik kon niet eerder weg. Ik had dus maar 30 min de tijd om van mijn school naar huis te gaan. Normaal fiets ik 45min tot een uur van mijn huis naar school (15 km). Ik heb dus die dag zo snel mogelijk gefietst en haalde het binnen 20 min dit keer.  Eigenlijk was dit iets te snel, want ik werd gelijk weer duizelig.

Toen ik weer in het ziekenhuis aan kwam, moest ik eerst mijn hart ritme opmeten. Toen dit klaar was moest ik een echo laten maken. Helaas kon ik dit zelf niet zien, omdat ik me moet omdraaien zodat ze mijn hart goed kon zien. Toen ik klaar was kreeg ik een kastje die zou 24 uur mijn hart opmeten. Ik moest alles opschrijven wat ik deed. Al moest ik even naar de wc.

De dag erna moest ik mijn kastje weer inleveren. Dit was in 1 min gebeurd. Dus ik was 1,5 uur kwijt om een kastje in te leveren, maar ja het moest nou eenmaal gebeuren.

Toen kwam de dag waar ik de uitslag kreeg. Allemaal mensen waren er gestrest voor, terwijl ik dacht ik zie het wel. Alles bleek goed te zijn, maar mijn duizeligheid heb ik nog steeds dus het heeft toch een andere oorzaak. Ik heb dus weer een oorzaak weg kunnen strepen, maar het probleem nog helaas niet

Fabian van der Gijze

super trots op mijn vriendin (heden)

gisteren 03-03-15 bleef ik thuis van school, omdat ik weer super duizelig was (over mijn duizeligheid later meer). Dit was natuurlijk weer precies de dag wanneer ik niet duizelig wil zijn.  In de avond zou ik namelijk met mijn moeder gaan eten bij de ouders van May en bij haar zusje. Dit zou de eerste keer zijn dat mijn moeder daar zou komen.

De reden dat we hier zouden gaan eten was Kijk en Luister. Kijk en Luister is een show van mijn school wat elk jaar word gehouden. Je kan er elk jaar weer auditie voor doen. Je kan auditie doen met  bijvoorbeeld: dansen, theater of zang. Je moet 3 rondes over leven en je mag mee doen met de echte uitvoering op het podium in het theater Kruispunt.

Mijn vriendin had het voor de 3de keer gehaald en mocht dus gisteren mee doen met Kijk en Luister. Ik was er nog nooit eerder geweest dit werd dus de eerste keer. Ik kon het echt niet maken om niet te gaan  en wilde het ook echt niet missen. Ik ging dus hoe dan ook er naar toe.

Ik ging s ’middags met mijn moeder met de bus naar May’s huis. Ik was nog steeds heel duizelig, maar ik was echt benieuwd naar de uitvoering van May. De ontmoeting tussen onze ouders was heel gezellig en leuk. Mijn moeder en haar moeder bleven maar Babbelen. Haar vader en ik kwamen er niet eens meer boven uit of er tussen. May zelf was er niet, want die moest blijven bij het theater.  Haar moeder had weer als altijd heerlijk gekookt. We aten hachee met aardappelpuree en appelmoes. En Daarna gingen we naar het theater.

May was als 5de en ze heeft echt super goed gedanst. Was wel zenuwachtig voor haar of het goed zou gaan, maar natuurlijk ging het super goed. Ze had samen met Marloes een super mooie dans neer gezet en iedereen was helemaal stil. May zag er ook echt super leuk/mooi uit en op zulke dagen ben ik toch altijd nog meer verliefd op haar dan ik al ben.

De andere uitvoeringen waren ook echt  heel goed, maar die van May vond ik toch het  leukst. Blijf toch mijn vriendin. Ondanks de duizeligheid was het toch een super leuke avond geworden.

Wil je May en Marloes ook wil zien dansen druk dan even op deze link. https://www.youtube.com/watch?v=XDkJFLc1Ulg

Fabian van der Gijze

de tumor in mijn moeders knieën (verleden)

Toen ik nog niet zo heel oud was, kwam mijn moeder bij het zieken huis te lopen. Ze had namelijk last van haar knieën. Zelf dacht ze dat het wel mee viel en het misschien door de zware bevallingen kwam.

Ze ging dus naar de dokter. De dokter bekeek het en vond dat het tijd was om naar het ziekenhuis te gaan. Dit heeft mijn moeder dus ook gedaan. Na veel onderzoeken in het ziekenhuis hadden ze het probleem gevonden. De uitslag wat ze brachten was niet wat mijn moeder had verwacht. Er bleek een tumor in haar knie te zitten. De tumor moest er uit want anders zou ze haar bennen wel kunnen kwijt raken.

Ik was nog maar heel klein in deze tijd. En begreep er niet echt veel van. Na een tijdje dacht ik na al die bezoeken dat het ziekenhuis mijn moeders 2de huis was. En zei dan ook altijd als we haar weg brachten. Tot de volgende keer als je weer naar je andere huis komt. En rende dan snel naar het speeltuintje tegenover het ziekenhuis. Ik vond haar tweede huis ook altijd veel leuker, want er waren heel veel aardige mensen en het speeltuintje was veel leuker dan die in Puttershoek.

Toen mijn moeder werd op genomen in het ziekenhuis voor haar operatie was het erg stil in huis. Ik dacht dus dat mijn moeder weer even ging relaxen in haar 2de huis. Toen we haar na haar operatie gingen op halen bleek ze ineens in een rolstoel te zitten. Dit vond ik heel erg gek maar ook heel erg leuk, want ik mocht altijd op haar schoot zitten, terwijl mijn vader ons duwden.

Na de operatie moest mijn moeder vaak terug voor onderzoek. De operatie was gelukt en de tumor was gelukkig helemaal verwijderd en was niet terug gekomen.

Later bleek mijn vader dit niet aan te kunnen. Hij was aan de alcohol gegaan en ging heel vaak vreemd. Hij deed nu het zelfde als wat zijn jeugd heeft verpest. Hij had nooit hulp gehad dus deed hij het zelfde wat zijn ouders deden. De fles pakken als het teveel word.

Achteraf baal ik wel dat ik toen zo klein was toen dit gebeurde. Ik heb mijn moeder niet kunnen steunen, zoals ik nu wel zou doen. Ik snapte het toen gewoon niet of ik wilde het gewoon niet begrijpen. Gelukkig is de tumor nog steeds niet terug gekomen. Zwakken knieën houd mijn moeder altijd wel en haar littekens. Maar het belangrijkste wat e nog steeds over heeft gehouden zijn haar benen.

Fabian van der Gijze

op tv bij Paulspuberkookshow (heden)

Ik zat samen met mijn zus tv te kijken naar Paulspuberkookshow.  Toen kwam ik ineens weer op een gekke idee. Mijn idee was om samen met mijn vriendin naar de show te gaan. Ik ging dus kijken of dit mogelijk was. Dit was inderdaad mogelijk. Je kon namelijk een mail sturen met je gegevens. Door middel van dit mailtje kon je worden uitgekozen door het programma om te mogen lang komen als publiek.

20150220_152723Na 2 dagen te hebben gewacht kreeg ik een mailtje van de Vara. Hier in stond dat ik uitgenodigd was om langs te komen op 20-02-15 samen met mijn vriendin.

We moesten hier voor allebei vrijdag dus het laatste uur ziekmelden, maar het was voor iets leuks, dus dan kan het wel voor een keertje. We hebben de train gepakt bij Barendrecht station. De routen hadden we al uitgeprint, want zonder te weten wat er gaat komen word ik gek, maar dan ook letterlijk gek.

We waren er iets te vroeg, dus kwam May (mijn vriendin) op het idee om de eerst volgende trein al te pakken. Ik moest gelijk weer alles drie keer na kijken op haar mobiel hoe we dan moesten, want nu klopten onze routen gelijk niet meer. We moesten met deze trein overstappen op Rotterdam centraal. Toen we hier eenmaal waren moesten we wachten op onze laatste trein. Maar het stond nog nergens op de borden. Ik raakte dus gelijk weer in paniek. May heeft me toen mee genomen naar de winkels op het station en liep later toen het tijd was weer met mij naar de spoor waar de trein moest komen en ja hoor daar stond het eindelijk aangegeven. Gelukkig hoefden we niet meer over te stappen we hoefden alleen nog maar op te letten wanneer we in Almere waren. De trein rit duurden ongeveer 1:45 uur. Onder weg horden we 3 meiden ook over de show praten. Die bleken er ook heen te gaan. In de trein hadden we nog niks tegen elkaar gezegd. Maar toen we met zijn alle naar onze bus zochten raakten we met elkaar aan de praat.

De meiden waren alle drie heel anders. De ene was heel hyper en raakten volgens haar vriendinnen altijd alles kwijt, de ander had rood haar, won altijd alles zoals deze tv opname dag en kwam erg stoer, zelfverzekerd over en de laatste was de zus van het meisje met rood haar en was iets terug getrokken.

We liepen gezamenlijk met zijn alle naar studio cé waar de opnamen plaats zouden gaan vinden. We bleven een beetje bij elkaar staan en praten over waar we bijvoorbeeld wonen en wat we een beetje deden. Toen we naar binnen mochten werden we van elkaar gescheiden en zaten we apart. We kregen uitgelegd hoe de show een beetje werkte en wat we allemaal mochten doen. Tijdens de show vroeg Paul de Leeuw vragen aan het publiek en dan mocht je hand opsteken als je iets wilden vertellen. Eerst ging het over drinken. Hij vroeg wie er wel eens had gedronken Sammy (het rood harige meisje) stak haar hand op en vertelde haar verhaal. Dit was grappig om te hoen omdat we haar net hadden leren kennen. Later werd er een vraag over moeilijke echt scheidingen gevraagd. Ik heb dit mee gemaakt dus stak mijn hand op. Ik was de enige en werd daarom ook geïnterviewd. Vond het wel spannend, maar niet vervelend om te vertellen. Het was een dag om nooit te vergeten.IK OP TV

Sammy’s en mijn verhaal zijn later allebei op tv te zien en te horen. Dit was erg raar om later zelf terug te zien. Ja je ziet je zelf natuurlijk niet elke dag op tv. Ik heb na de uitzending veel reacties en foto’s gekregen van mensen. Ik had dit niet verwacht. Veel mensen hadden veel respect voor mijn verhaal en vonden het heel mooi.

Het verhaal wat ik die show heb verteld is niet eens het hele verhaal. Dit was eigenlijk een kleine samenvatting van alle gebeurtenissen. Het verhaal van tv en de rest komt van zelf op mijn blog. Als we op het punt komen van die jaren.

Wil je de aflevering zelf bekijken klik dan op deze link http://www.npo.nl/pauls-puber-kookshow/21-02-2015/VARA_101373302

Bedankt voor het lezen en tot de volgende post

Fabian van der Gijze