Terug naar mijn oude basisschool waar alles begon

Mijn weekend viel dit keer op een maandag en dinsdag. Dit betekent dan meestal dat ik alleen thuis zit bij mijn moeder. Meestal ga ik dan even bloggen of foto’s maken. Dit keer besloot ik eindelijk naar de plek terug te keren waar ik sinds 2011 nooit meer terug ben gekeerd. Ik besloot terug te keren naar mijn basisschool. Mijn basisschool was eigenlijk niet mijn hoofddoel. Nee, dat was namelijk de gene die mij en mijn gezin in die tijd zo erg heeft geholpen, namelijk mijn oude docent van groep 7 en 8.

Het plan was ineens mijn hoofd ingeschoten om terug te keren bij mijn oude basisschool. Ik had mij zelf namelijk ooit één ding beloofd. Ooit op een dag zou ik teruggaan naar mijn oude leraar om te laten zien dat nu alles gaat zoals ik het wil. Dat heeft niks met trots of opscheppen te maken, maar puur met het feit dat ik hem zo graag wilde bedanken. Door de jaren heen leer je mensen kennen die je steunen of juist helemaal niet steunen. De mensen die je steunen heb je simpel gezegd nodig om door alles heen te komen. Hij was één van die mensen die ik nodig had in mijn leven en die ik nooit meer zou vergeten. Ik denk dat ik 90% van alle verhalen nog in details na kan vertellen. Mijn basisschool was niet zo bijzonder. Alleen hij en nog een paar leraren wel voor mij.

Met een kleine trilling, zenuwen en een hart die er bijna uitklopte stond ik op mijn oude schoolplein. Bepaalde dingen waren nog precies hetzelfde en andere dingen waren helemaal veranderd. Zo zit er nu een enorme hek om mijn basisschool. De schoolbel ging en ik besloot naar binnen te lopen. Even aan een kennis vragen waar groep 8 zich bevond en daarna was er geen weg meer terug. De kinderen zaten mij aan te kijken hoe ik een vreemde vroeger zelf kon aankijken. Vol verbazing en 1001 vragen, want wie is dat nou weer. Alleen daar kwam hij ineens zelf het klaslokaal uitgelopen. Het huiswerk printen voor de kinderen die het thuis vergeten waren. Hij liep recht op mij af en herkende mij toe gelukkig al erg snel. Hoe awkward zou het anders geworden zijn zeg.

Ja, wat ga je dan in godsnaam zeggen hé. Ik stond na 8 jaar ineens weer oog in oog met één van mijn jeugd helden. Misschien is het woord held in jouw ogen iets te overdreven, maar zo zag ik hem echt. Ik was niet voor niks zo hard aan het juichen toen ik wist dat hij van groep 7 ook mee zou gaan naar groep 8. Hij was eerlijk en oprecht en ik kon altijd bij hem terecht. Hij wist denk ik zelf wel dat hij bijzonder voor mij was en ergens was ik dat denk ik ook voor hem. Dat kon ik in ieder geval altijd wel merken uit zijn daden. Die blik zag ik gelukkig ook terug nu ik ineens uit het niks voor hem stond. De verbazing en de verhalen die we samen hadden.

Hij gaf zijn leerlingen het huiswerk en we liepen even naar buiten. Zijn plekje waar die altijd rookte mocht niet meer, dus we liepen even iets verder weg. De oude verhalen vlogen al snel voor bij. Ineens begon hij zelf over het verhaal wat voor mij nog steeds zo bijzonder is. Zoals je waarschijnlijk wel weet ga ik niet meer met mijn vader om. Die keuze had ik in die tijd al zelf gemaakt als klein ventje. Dit betekende alleen dat al mijn spullen nog bij mijn pa in huis lagen. Die spullen konden mij alleen gestolen worden er was iets veel belangrijkers. Mijn konijntje die ik van mijn neef gekregen had stond ook bij mijn vader. Daar kon ik echt nachten wakker van liggen. Mijn vader kon niet voor mij zorgen, dus ook niet voor zo’n klein lief beestje. Mijn leraar kwam op een dag dus ineens naast mij lopen, toen we onder weg waren naar onze dansles. Zou ik je konijn anders wegpikken bij je vader. Dan komt die weer op de plek waar die hoort, namelijk bij jou.

Die dag zou ik nooit meer vergeten. Ik vond het zo enorm lief van hem. Mijn kinderhartje schreeuwde die dag ook ja, maar ik zei nee. Ik wist waar mijn vader toe instaat was. Ik was en ben nog steeds enorm beschermend richting de mensen die ik lief heb. Hij vroeg wat echt wilde, alleen ik kon hem voor geen cent in gevaar brengen. Simpel gezegd wilde ik nooit dat hij pijn door mij zou krijgen. Dat dit verhaal mij altijd zal bij blijven wist ik wel, maar ik had nooit gedacht dat hij daar nu ineens zou over beginnen.

Misschien was ik net iets te laat teruggetrokken nar mijn basisschool. Een paar jaar eerder had het gekund en dan waren er meer mensen geweest die ik kon bedanken. Alleen ik kon het tot op de dag van vandaag niet. Er waren ups, maar ook nog te veel downs. Zat niet lekker in mijn vel en zocht nog steeds naar de juiste ik. Momenteel durf ik wel te zeggen dat ik echt mijn leven leef. Dat komt niet alleen door mijn drang. Dat komt vooral door de mensen die mij liefde gaven, mij steunde, mee trokken en mij lieten zien dat alles kon als je er maar voor vecht. Vandaag was de dag dat ik dat kon laten zien en het stiekem deed met een kleine traan.

Zo hoop ik dat mijn oneindige dank zichtbaar was en anders bij deze nog 1001 maal dank. Je was mijn held, maar stiekem nog steeds. Over 50 jaar zou ik alle verhalen nog steeds kunnen navertellen. Het waren moeilijke jaren en ik was zeker niet de makkelijkste, maar ik hielt stand mede dankzij jou 🙂

Dank daarvoor

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Kan je open over seks en drugs praten?

Eigenlijk praat ik altijd al makkelijk over seks en drugs. Had er nog totaal niks mee te maken, maar ik vond het reten interessant. Ik moest er alles over te weten komen. Ik had gelukkig wel het voordeel dat wij er thuis gewoon open over seks konden praten, over drugs wat minder maar dat kwam van zelf. Door mij ging het bijna altijd aan tafel over seks. Had in een docu weer eens iets geleerd en dat moest natuurlijk wel besproken worden. Mijn zus en mijn moeder dachten vaak daar gaan we weer, maar ze vonden het denk ik ergens ook wel grappig. Voor de nieuwe seks en drugs praat vond ik het wel een interessante stelling. Kan/kon jij eigenlijk open en bloot praten met familie over seks en drugs, met vrienden of eigenlijk met niemand? Natuurlijk bespreek ik het ook dit keer weer op YouTube 🙂

Voor de scheiding van mijn ouders vond ik meisjes altijd al interessant, maar op gebied van seks hoefde ik nog niks te weten. Ze gingen scheiden en had ineens twee huizen. Mijn vader vertelde wel eens verhalen, die je soms beter niet op mijn leeftijd kon horen. Alleen zo was hij nou eenmaal. Mijn interesse was daardoor alleen wel getrokken. Ik vond het allemaal wel interessant klinken. Nou keken wij ook altijd horror en thrillers samen tot laat. Nou had mijn vader meestal wel een paar biertjes op, dus die viel van zelf wel weer inslaap. Denk dat het tegenwoordig wel wat meer mee zal vallen, maar de naakte vrouwen en 0900 lijnen vlogen je om de oren. Ik keek mijn ogen uit. Het deed toen nog niet zo heel veel met mij, maar vond het er wel allemaal heel mooi uit zien. Ik was al wat volwassener dan mijn leeftijd, maar nu was ik hier ook enorm geïnteresseerd in. Zo begon eigenlijk vanzelf de interesse in alles en iedereen.

Na een tijdje ging ik niet meer met mijn vader om. Zijn problemen werden te groot, hij flikte te veel dingen en ik zag hem niet meer als vader. Mijn oom die ik altijd als vader zag kwam helaas ter overlijden en ineens had ik dus geen enkele man meer in mijn leven. Het scheren moest ik zelf leren, maar had ook geen gesprekspartner over de seks ontwikkelingen. Zo kreeg ik net als de rest van de familie het boek seks enzo. Een boek waarin alles wordt uitgelegd en heel toegankelijk is. Mijn moeder vertelde mij er gelijk bij dat ze niet met alles kon helpen, maar als ik een vraag had moest ik maar naar haar toekomen. Mijn zus was na 1 bladzijde al naar haar toe gekomen, maar bij mij kwam zij juist naar mij toe. Hey, ben je al begonnen en heb je een vraag. Toen kon ik met en brede glimlach zeggen dat ik hem al uit had en dat ik de meeste dingen al wist.

In die tijd was spuiten en slikken nog echt een hit en ik moest hier alles van zien. Zo kwam het onderwerp drugs eigenlijk ineens in mijn leven. Net als seks reten interessant. Ik wilde nog meer over seks en drugs weten en zocht van alles op. Soms iets te goed en dat ik termen leerde die ze bij mij thuis niet eens konden. Zoals hierboven aan gegeven, dit vertelde ik dus dood leuk aan tafel en gewoon bij familie en vrienden. Iedereen kon er gelukkig wel om lachen. Misschien toch wel leuk dat zo’n jonge jongen dat al zo interessant vind en zich er zo erg in verdiept.

De interesse is ook zeker nooit meer weg gegaan. Vorig jaar was dan ook wel echt het toppunt. Spuiten en slikken kwam namelijk met een app. Een app die ik uiteraard moest hebben. De vragen waren leuk en interessant en ging vol voor die app. Met als eindstand dat ik ineens ver boven aanstond. Niemand haalde mijn aantal punten meer in. Nummer twee had niet eens de helft aan aantal punten.

Ik ben dus zeker van mening dat je gewoon lekker over seks en drugs moet kunnen praten. Bepaalde details hoeven er misschien inderdaad niet bij, maar praat er gewoon lekker over. Bijna iedereen doet het en meningen zat. Ik vond het in ieder geval heel erg fijn dat ik bijvoorbeeld al condooms had voordat ik ze überhaupt nodig had. Liever dat je ze alvast hebt, dan dat je ze niet hebt als het nodig is. Het is niks geks en zeker niet vies. Ik kan alleen maar hopen dat mijn kinderen later er ook zo makkelijk naar kijken en kunnen bespreken. Bij mij mogen ze in ieder geval voor alles terecht.  

Dat is alleen mijn mening, maar hoe kijk jij hiernaar. Kon jij er ook zo open over praten of was dat een no go zone? Kan natuurlijk ook nog altijd zo zijn dag je er zelf gewoon niet over wilde hebben en denken. Dat is ook gewoon geheel normaal 🙂

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Een familiemens die online gelukkig zijn familie ontmoet

Persoonlijk ben ik echt een familiemens. Ik hou er van en naar mijn mening kan je er ook nog eens heel veel van leren. Iedereen heeft toch weer zo zijn eigen verhalen die hij of zij heeft mee gemaakt. Helaas is het groepje familie die ik zie en spreek niet zo heel groot. Dat vind ik zelf als familiemens altijd enorm ruk. Op de zeldzame familiedagen kijk ik dan ook vaak mijn ogen uit. Dit heeft er voornamelijk ook mee te maken dat ik mijn vaders familie kant eigenlijk nooit echt heb leren kennen. Mijn blog en vriendschappen verhelpen dit gelukkig wel enorm. Ik leer ineens mensen kennen uit de familie en zie mijn echte vrienden ook als hechte familie.

Over mijn oma’s en mijn opa’s kant kunnen we niet zeggen dat ze stil hebben gezeten. Die kant is volgens mij zo groot dat de helft elkaar niet eens kent. Nou schreef ik regelmatig over mijn oma en mijn opa. Ze vormde veel verhalen en hielpen mij altijd waar het kon. Ik genoot daar zo van en moest die verhalen dan altijd weer even delen. Even trots mededelen dat ze mijn opa en oma waren. Zo begon mijn blogballetje een beetje te rollen op Facebook. Ineens kreeg ik contact met familieleden die ik zelf nog nooit had ontmoet of überhaupt had ontmoet. Als een echte familiemens blijft mijn motto hoe meer hoe beter, dus dit vind ik alleen maar leuk.

 De plek was misschien wat minder, maar op mijn oma’s begrafenis ontmoette ik een paar familieleden eindelijk ook eens in het echt. Mijn neef keek af en toe echt naar mij met zo’n blik hoe kennen ze jou nou weer en hoe jij hun. Ja, om zulke kleine dingen kan ik stiekem wel genieten hoor. Is toch mooi en je verbreed je wereld ten minste weer een beetje. Vond het dan ook heel lief dat ze zeiden dat ik mooi schreef en dat ze het altijd graag lazen. Bedankt hier voor 🙂

Misschien heb je het wel eens gelezen in een eerdere blog, maar mijn vader is voor de helft van zijn jeugd opgegroeid in een pleeggezin. Een lange tijd na de vechtscheiding van mijn ouders besloot ik het contact te verbreken met mijn pa. Een typisch geval van liever arm dan rijk. Normaal zou ik dat enorm moeilijk vinden als familiemens, alleen gek genoeg voelde hij al lang niet meer als familie. Deze breuk zorgde er dan ook voor dat ik dat klein stukje familie van zijn kant ook nooit meer sprak. Tot dat ik laats een foto met mijn lieve moeder plaatste op Instagram. Uit het niks kreeg ik een berichtje van een man die vertelde dat ik mijn moeder de groetjes moest doen. Dit bleek dus achteraf de stief familie van mijn vader te zijn.

https://www.instagram.com/p/Bs0kp-TALO8/

Ineens had ik na een hele lange tijd weer een handvat naar deze kant van de familie. Persoonlijk herinner ik mij maar heel weinig van deze kant. Is zo lang geleden en was toen echt zo klein. Ik weet alleen nog goed dat ik als kind via Hyves even contact had. Ik vond het dan echt heel leuk om te horen wat de ontwikkelingen zijn aan die kant van de familie. Het kan dan wel de pleegfamilie zijn van mijn vader, maar dat maakt mij echt niks uit. Ik vind het leuk en ik vind het heel mooi dat hun mij blijkbaar ook nog af en toe volgen. Daarnaast ook respect, want voor hun is het misschien ook niet altijd even mooi/prettig om te lezen. Één ding weet ik als familiemens in ieder geval zeker. Ik wil contact houden en hopelijk zit er dan binnenkort ook eens een meeting in. Lijk mij in ieder geval heel leuk.

Heel soms krijg ik wel eens het verweid te ik te veel deel en niet zo actief moet bloggen. Alleen ik vind dit soort dingen dus echt te gek aan het blog/onlinewereld. Je bouwt je eigen familiekring en je ontmoet allemaal mooie mensen. Sorry, maar dat wil ik niet missen.

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

De feedback van oude bekende

Zoals je waarschijnlijk wel is opgevallen deel ik enorm veel online. Daar heeft gelukkig niemand moeite mee en daar ga ik zelf ook goed op. Ik ben trots op mijn verhalen en zit er totaal niet mee. Doordat ik zo veel deel, ontstaat er gelukkig iets moois. Regelmatig krijg ik ineens een feedback berichtje van een oud bekende. Soms meer dan 5 jaar geen contact en dan ineens een klein feedback berichtje. Gelukkig eigenlijk alleen maar complimenten. Dat waardeer ik toch elke keer weer.

Als geen ander weet ik dat ik enorm ben veranderd. Na groep 8 is er voor mij een enorme lange tijd geweest dat niks mij meer boeide. Thuis was ik redelijk mij zelf, maar op school was ik vaak enorm gesloten. Alleen de mensen die dichtbij mij stonden kregen een stukje Fabian te zien. Pas de laatste periode van mijn Mavo tijd liet ik mij zelf iets meer zien. Op MBO was ik daarna ook weer even gesloten, maar hier liet ik mij zelf wel veel meer horen en zien. Momenteel denk ik dat ik echt het dichtbij mij zelf ben gekomen en dit ook duidelijk laat zien. Er zijn wat meer interesses bij gekomen en ik ben mij qua eigenstijl ook aan het ontwikkelen. Normaal zou ik het nooit zeggen, maar ik denk dat ik wel echt kan zeggen dat ik er qua uiterlijk/stijl gelukkig enorm op vooruit ben gegaan. Ik sta er nu ook echt achter.

Gisteren nam ik na mijn nachtdienst nog even snel een Instagram video op, om mijn YouTube video te promoten. Hierop kreeg ik ineens een reactie terug van een oud klasgenootje. Na school had ik nooit meer contact met hem gehad en op school liepen wij ook eigenlijk langs elkaar. Nu stuurde hij ineens een berichtje met daarin: Dat ik er goed uitzag en dat er veel goeie dingen waren veranderd. Ik zie dit echt als een heel mooi compliment en een bevestiging. Een bevestiging dat het momenteel echt goed gaat. Denk niet dat je zomaar zo’n feedback naar iemand stuurt. Persoonlijk zou ik het namelijk waarschijnlijk nooit zo’n feedback naar iemand sturen waar ik niet echt mee omging.

Sorry Stan 😉

Zo kreeg ik dit soort dingen ook weer te horen bij mijn oma’s begrafenis en als ik een oude foto deel herkent niemand in mijn omgeving mij erin terug. Zo deelde ik voor de grap gisteren een oude klassenfoto met een vriend. Hij met een te blije kop en ik met een saggerijnige dikke kop. In die tijd zag ik de enorme contrast eigenlijk niet eens. Enige wat ik wist dat ik zijn foto geweldig vond en dat ik zelf fotomomenten echt haatte. Een collega stuurde gelijk dat ik zo erg veranderd was. Voor de grap stuurde ik dus gelijk terug, Ja 20 kilo en 100% blijheid.

Ik vraag mij oprecht ook wel eens af hoe vrienden en andere mij in die tijd zagen. Die blije gek op de foto zou mij denk ik nog wel als heel spraakzaam en grappig kunnen omschrijven. Hij stond dan ook echt als één van de weinige heel dicht bij mij. Hij is dan ook één van die mensen die mij zo erg lieten veranderen in de derde klas. Het jaar waar alles voor mij enorm veranderde. Die gek zou het zelf niet eens door hebben, maar daar ben ik hem dan ook nog steeds enorm dankbaar voor. Alleen hoe de rest mij zag zou ik echt niet weten. Dat boeide mij namelijk ook echt niet in die tijd. Geen mening drong door en geen één was voor mij interessant genoeg.

Zo’n feedback berichtje is voor mij dan veel belangrijker dan dat de schrijver er van misschien zelf door heeft. Niet dat ik zo lekker ga op complimenten, maar wel omdat ik zo slecht ging in die tijd waarover de feedback vaak gaat.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Niks meer uitgeven tot juni

Als geen ander weet ik hoe het is om met geen geld te moeten leven. Je moet alle muntjes omdraaien en kan eigenlijk niks extra’s uitgeven. Nou is dat bij mij niet meer het geval, maar rondom mij heen helaas nog wel. Nou was ik in januari ineens wel heel gul qua geld uitgeven. Tijdens januari besloot ik dus maar om tot juni geen enkele euro meer uit te geven. Eens kijken of ik dat nog wel kan.

Helemaal niks meer uitgeven gaat helaas niet lukken. Ik heb toch mijn huur, verzekering en reiskosten. Daar kan en ga ik dus ook zeker niet op bezuinigen. Alleen voor de rest mag ik 0,0 euro uitgeven aan dingen die niet nodig zijn. Kleding heb ik momenteel voor een weeshuis, dus dat is ook zeker niet nodig. Die ene snoepzak per week kan wel mooi blijven liggen. Is nergens voor nodig en deed ik hiervoor ook nooit. Toen deed ik echt nooit iets uitgeven. Ja, echt heel af en toe als er een leuk spelletje uitkwam.

Nou zullen er vast wel mensen zijn die denken, waarom zou je ineens niks meer uitgeven. Dat is eigenlijk heel simpel. Het is even kijken hoe het loopt, maar ik ben wel wat groots van plan. Iets waar wat geld wel handig voor is. Misschien gaat dat in juni nog niet gelijk lukken, maar 2019 is wel aanneembaar. Het niet meer uitgeven duurt 4 maanden lang. Ik hoop ik die maanden ongeveer €5.000 over te houden. Zal er iets onder zitten, maar het komt waarschijnlijk heel mooi in de buurt. Voor sommige zal dat niks voorstellen en voor een ander klinkt het als een miljoen. In mijn ogen is het zeker veel geld en de moeite waard om het uit te proberen.

Wie weet gaat het mij totaal niet lukken, maar ik heb er enorme veel vertrouwen in. Het moet nu niet veel moeilijker zijn dan toen we echt niks konden uitgeven. De verleiding is misschien nu wel wat groter, maar daar moet je dan maar door heen prikken. Dat moet vast wel goed komen. Ik heb natuurlijk ook een uiteindelijke doel voor ogen, dus dat zit ook wel goed. Met een mooie doelstelling is denk ik alles wel mogelijk, als je er maar echt voor gaat. Mede daarom maak ik het misschien ook wel zo openbaar. Weer een extra hou vast om aan vast te houden. Persoonlijk vind ik dat wel handig. Hoe meer hoe beter.

Mocht ik toch ergens echt iets aan moeten uitgeven, dan weet ik in ieder geval dat het er gewoon is. Dan kan het altijd nog gekocht worden. Alleen we gaan dat gewoon proberen te voorkomen. Het kan uiteindelijk nooit echt kwaad om niks meer uit te geven.

Voordat ik het trouwens vergeet te melden. Sinds gisteren ben ik ook te vinden op YouTube. Mocht je mij dus willen supporten, zou een abonnee altijd welkom zijn. Het kanaal en de eerste video zijn hier te vinden.

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Is XTC normaal?

Zoals je misschien wel eens hebt gelezen, ben ik heel erg geïnteresseerd in seks en drugs. Het zijn twee onderwerpen waar ik uren zou over kunnen praten. Ik miste die passie eigenlijk op mijn blog. Heel af en toe schreef ik er wel over, maar de laatste tijd bijna niet meer. Nou luisterde ik laatst weer eens het oude album van Lil Kleine. Op dit album is een stukje van de Tweede Kamer te horen, waar de vraag wordt gesteld of XTC normaal is. Dit vond ik zelf ook wel interessant genoeg en zette de vraag in mijn story van Instagram. Tijd om het resultaat te bespreken.

PS: deze rubriek behandel ik schrijvend en via video. Mocht je mijn uitgebreide mening willen weten en liever willen luisteren. Bekijk dan ook de video 🙂 Eerste eigen video ever, dus we zijn eindelijk van start #feest 😉

Tot mijn verbazing had ik het resultaat helemaal verkeerd gegokt. Ik dacht namelijk zelf dat iedereen zou stemmen op Ja, XTC is normaal. Het wordt steeds meer gebruikt en het wordt misschien wel legaal gemaakt. Wat in mijn ogen een verbetering zou zijn qua product. Van de 55 mensen stemde er 30 juist op het antwoord: nee, XTC is niet normaal. Mede door die uitslag besloot ik het ook paar op Twitter te vragen. Nou daar wisten ze het al helemaal te verbieden. 29 mensen hadden gestemd op de poll, waarvan maar 10% XTC normaal vond. Dit waren dus omgerekend maar 3 personen.

Dit verbaasde mij zo erg. Persoonlijk gebruik ik zelf geen alcohol of drugs, maar zie XTC niet als iets geks. Als een kennis naar mij komt met de vraag of ik ook wil, zeg ik gewoon nee, maar ga hem niet apart aankijken. Wie ben ik om er iets van te zeggen. Als hij of zij dat nodig heeft om even een keertje los te kunnen gaan, dan gun ik dat pleziertje. Daarnaast zijn er veel meer mensen verslaafd aan alcohol en sterven er volgens mij ook meer mensen aan alcohol en dat wordt ook als iets heel normaals gezien.

In XTC moet je je alleen wat beter verdiepen en het liefst even het pilletje laten testen. Dat zou dus zo veel beter kunnen als het legaal zou worden. Wanneer dat het geval is zou alles veel beter onder controle kunnen worden gehouden. Geen moeilijkheden meer met testen en een paar dagen wachten. Als het goed is dan is het product al getest voordat jij het daar koopt. De sterf gevallen nemen dan nog meer af. Daarnaast ben ik van mening dat het niet enorm veel mensen zou aansporen om het te gaan gebruiken. Het is nu volgens mij niet al te moeilijk te verkrijgen. Als je er interesse naar heb, dan had je het nu ook al gekocht. Hoe dat in praktijk zou gaan werken, dat zou ik natuurlijk durven te zeggen. Alleen zo zie ik het nu.

Op de vraag is XTC normaal, zou ik in ieder geval altijd ja zeggen. Ik hoor dus zeker bij die 45% van mijn volgers die gestemd hadden. Iedereen moet gewoon zelf lekker weten wat die nodig heeft voor een goed feestje. De ene gebruikt drank, de ander XTC en sommige mixen het wat niet echt aan te raden is. Zelf heb ik gelukkig niks nodig voor plezier, maar weet zeker dat ik het ooit wel eens op een veilige plek zou gaan testen. Wel onder begeleiding, maar die dag komt vast nog wel een keertje.

Zoals ik al gelijk aan gaf vind ik dit echt een interessant onderwerp. Om deze reden ga ik hier een vast rubriek van maken. Gewoon lekker praten over seks en drugs. Ik maak een poll aan op Instagram en besprek het resultaat en mijn mening hier op mijn blog en op YouTube. Ik wil dit namelijk ook heel graag doen op videoformaat. Misschien wordt het helemaal niks, maar ik vind het in ieder geval leuk om te proberen. Zoals je kan zien staat de eerste video in ieder geval nu online. Zeker de moeite waard om dus een bezoekje aan te brengen en te abonneren 😊

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Mijn deur moest mijn dag goed maken (deel 2)

Het is alweer even een tijdje geleden, maar ik schreef hier eerder over de dingen die op mijn deur staan. Het was even verwaterd, maar we gaan er gewoon lekker mee door. Er staan nog veel meer dingen op mijn deur en ze zijn stuk voor stuk speciaal voor mij. Mooi om weer verder uit te leggen wat er nog meer staat. Dit is deel twee van mijn deur moest mijn dag goed maken.

Onder de smiley van de vorige keer is Als je maar plezier maakt te vinden op mijn deur. Persoonlijk weet ik als geen ander dat niet elke dag even leuk kan zijn. Alleen ben ik wel van mening dat je elke dag een stukje leuker kan maken. Zo probeer ik elke dag een beetje plezier te maken. Mijn oma’s begrafenis is hier een mooi voorbeeld van. Natuurlijk zijn dit niet de meest prettige dagen. Toch heb ik zelfs deze dag plezier beleefd. Zo rende ik lekker rond met mijn kleine neefjes en gooide we sneeuwballen naar mijn grote zus. Die kleine hummels maakte mij daar stiekem heel blij mee. Ze hadden denk ik wel een beetje door wat er aan de hand was, maar konden de dag gelukkig ook met een lach beleven.

Wanneer we onder de BNNVARA-stikker kijken zien we een klein deurtje. Deze zouden andere misschien wel kunnen herkennen. Dit deurtje is afkomstig uit de serie la casa de papel een serie die ik echt steengoed vond. In die serie tekent één van de overvallers een deurtje op de muur. Als kind had haar moeder verteld dat ze die één keer kon tekenen en openmaken wanneer de nood echt hoog was. Ze had hem nog nooit opengetrokken, want door dat deurtje had ze altijd het gevoel dat ze nog een uitweg had. Die gedachten vond ik zo mooi dat ik het ook op mijn eigen deur tekende. Een laatste vlucht route die je altijd open kan trekken. Misschien heel fantasierijk, maar voor mij een mooie gedachten om aan vast te houden.

Leef & herinner staat er heel mooi naast geschreven. Deze kan/mag je ook lezen als Leef en word Herinnerd. Ik vond het altijd geweldig om naast mijn opa en oma te zitten en al hun verhalen aan te horen. Soms waren deze verhalen aan de heftige kant, maar ik keek echt mijn ogen altijd uit. Uit die verhalen kon je horen dat ze echt hadden geleefd. Precies dat wil ik zelf ook bereiken. Ik wil 1001 verhalen kunnen vertellen waar mee ik bewijs dat ik leef en heb geleefd. Van mij zelf moet ik verhalen maken, zodat ik die doel kan verwezenlijken. Al zeg ik het zelf, maar volgens mij ben ik heel goed bezig met het verzamelen van verhalen. Ik voel aan alles dat ik leef en niet geleefd word.

Hier onder is niets dan dit te vinden. De blof fans zullen deze zin misschien ook wel herkennen. Persoonlijk ben ik erg fan van blof. Niets dan dit is één van mijn lievelingsnummers. Persoonlijk vind ik de tekst enorm mooi en schreeuw ik hem elke keer weer mee. In relaties en vriendschappen probeer ik altijd zo eerlijk mogelijk te zijn. Hoe ik precies ben daar valt niet altijd een mening over te vormen, maar denk dat ik wel kan zeggen dat het niets dan dit is. Mede daarom stel ik mij altijd zo persoonlijk mogelijk open. Vind ik mooi en zo krijg je de mooiste relaties.

Het puzzelstukje valt vanaf deze plek lekker op. De vraagteken staat voor het laatste puzzelstukje. Ik ben van mening dat liefde van zelf moet komen. Om die reden ben ik dan ook nooit actief opzoek ernaar. Wel zeg ik altijd dat het mijn laatste puzzelstukje is om het plaatje compleet te maken en het verhaal verder te laten gaan. Als ik het zelf mag zeggen dan heb ik mijn leven de laatste tijd echt enorm goed in orde. Het gaat goed en ik voel mij fantastische. Dan is dit inderdaad echt het laatste stukje die nog kwijt is. Die wordt hopelijk vanzelf ooit gevonden. Voor nu staat die in ieder geval al uitgetekend op mijn deur.

Als laatste voor dit deel, wil ik weer even terug naar de deur. Naast de deur is namelijk een groene stikker van de Tweede Kamer. Zelf hou ik mij redelijk bezig met de politiek, alleen daarom hangt die er niet. Dit doet mij terugdenken aan een mooie dag en dat de dag je moet verassen. Op een dag had ik namelijk zo’n 3 a 4 uur niks te doen op school. Alles viel uit en de laatste les was te belangrijk om te missen. Een maatje en ik gingen toen rondlopen door Rotterdam. Zo kwamen we ineens bij centraal station uit. Zonder enige rede besloten we de trein te pakken naar Den Haag. Gewoon puur uit verveling. We zouden daar wel vanzelf zien waar we uit zouden komen. Zo belande wij ineens bij de Tweede Kamer en besloten we naar binnen te gaan. Het was heel gek dat we het ineens aan het bijwonen waren. We wisten van tevoren niet eens dat het mogelijk was. Achteraf op school was het ook wel een mooi verhaal. Onze klasgenoten verklaarde ons voor gek, maar ik vond het te gek. De dag had het zelf bepaald dat we daar ineens zaten.

Dit was deel 2 in ieder geval alweer. Waarschijnlijk kan ik de laatste teksten en tekeningen wel kwijt in 1 a 2 delen. Nu maar hopen dat ik niet weer zo lang er mee wacht als de vorige keer. Nu duurde het wachten wel heel lang. Hopelijk tot de volgende blog en anders hopelijk tot deel 3.

Wat laat jou een dag goed beginnen op mindere dagen?

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Bepaal nooit iemands relatie

Wanneer je een relatie begint met iemand, dan heb je altijd ineens met andere mensen te maken. Bij een relatie krijg je meestal toch een pakket met andere mensen er gratis bij. Natuurlijk zijn er uitzonderingen bij, maar de meeste mensen hebben wel een familie waar je mee te maken krijgt. Het leuke aan een persoon is toch altijd wel dat die een mening heeft. Meningen over jouw relatie en over jouw persoonlijkheid. Laat ik daar nou net een tegenstander van zijn.

Persoonlijk heb ik twee relaties gehad en klikten het altijd wel goed met de ouders. Ze moeten even wennen aan mijn persoonlijkheid, maar daarna gaat het gelukkig altijd wel goed. Blijkbaar doe ik het best goed bij ouders. Alleen mijn laatste relatie kan ik wel als een mooi voorbeeld gebruiken. Toen het uit was gegaan kreeg ik namelijk nog wat dingen te horen. Zo bleek dat de moeder van mijn ex vriendin tegen haar dochter had gezegd dat ze niet hoopte dat wij samen zouden blijven. Niet omdat ze mij zo’n stront jong vond, maar puur omdat ze niet wilde dat ze de zelfde fout zou maken als haar moeder. Die was blijkbaar al sinds haar zestiende bij haar man terecht gekomen en nooit meer weg gegaan. Altijd fijn natuurlijk om zoiets te horen en voor die man ook, want die stond tijdens dat gesprekje er gewoon naast.

Mede door die opmerking is mijn ex vriendin gaan denken en weer om haar heen gaan kijken. Haar moeder had iets aan het rollen gebracht, want wilde ze eigenlijk wel zo’n lange relatie van jongs af aan. Ze besloot da het antwoord nee werd. Al had ze wel na 2 maanden een nieuwe vriend, dus weet niet of ze het advies echt zo van harte nam, maar dat is weer een ander verhaal hé.

Mijn moeder heeft gelukkig nooit zoiets tegen mij gezegd. Mij kennende zou ik dan ook van ellende over alles gaan na denken. Nee, mijn moeder accepteert gelukkig al mijn beslissingen wel. Misschien geeft ze hier en daar wat advies, maar er mee bemoeien zou ze niet eens willen. Andersom doe ik dit ook bij haar. Ik ben nooit boos geworden om een relatie die ze was begonnen. Nee, ik was gewoon altijd blij voor haar. Het is wel eens voor gekomen dat ik iemand echt niet bij haar vond passen. Toen ze er naar vroeg heb ik dit ook heel eerlijk vertelt. Alleen ik zei er wel gelijk bij dat ze naar haar eigen gevoel moest luisteren. Ik zie alleen maar wat ik zie en voel haar gevoel natuurlijk niet. Gelukkig werkt dit voor ons beiden.

https://www.instagram.com/p/Bs0kp-TALO8/

Een gezonde relatie is in mijn ogen altijd iets moois. Om mij heen hoor ik daar alleen wel eens andere verhalen over. Zo is een kennis totaal niet blij dat haar dochter met een bruine jonge heeft. Nou is dat verhaal wel wat ingewikkelder, maar ik kan mij het echt niet voorstellen. Met de jonge is zover ik weet zelf niks mis. Hoe kan je er dan een slechte mening over hebben. Je bent toch blij voor je kind als die in een mooie relatie zit. Zij gelukkig en jij dan automatische ook. Misschien zie ik het verkeerd hoor, maar een kleur, geaardheid of achtergrondverhaal maakt naar mijn mening echt nooit uit. Van die oude stempel hou ik echt niet. Liefde is iets moois en zou niet door een ander verpest mogen worden. Nou zijn er uiteraard wel uitzonderingen hé een serie moordenaar/verkrachter zou ik ook liever niet naast mijn kind zien staan. Dan kan ik het wel begrijpen.

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Naar het concert van Don Broco

Ik hou er heel veel van om mensen af en toe even te plagen en te prikkelen. Zo pest ik Chelsey al een lange tijd met Don Broco. Don Broco is een (pop) rockgroep waar zij heel erg van houdt. Ik vond de naam altijd heel grappig om te horen en maakte er dus altijd maar broccoli van. Bij Ed Sheeran kwam dit weer te spraken en ik besloot maar eens een nummertje op te zoeken van Don Broco. Merkte toen wel dat dit niet de muziek is waar ik normaal zou naar luisteren, maar kon het ergens wel waarderen. Ik beloofde dus dat ik het Broccoli verhaal goed zou maken door eens een keertje mee te gaan. Wat je beloofd moet je doen, dus zodoende was ik gisteren ineens bij het concert van Don Broco.

Persoonlijk hou ik er enorm van om niet in een vakje te passen. Sommige eigenschappen passen wel bij de dingen waar ik van hou, maar er zijn genoeg dingen die je niet bij mij zou verwachten. Dit komt mede doordat ik mij zelf altijd probeert uit te dagen. Ga gewoon naar de plekken waar je nooit heen zou gaan en ontdek. Gewoon lekker gek doen. Bij de dingen waar andere jou verwachten, zou je niet zo snel iets nieuws leren kennen. Toen ik mij zelf via Facebook incheckte bij het concert van Don Broco kreeg ik dan ook gelijk de reactie dat ze mij daar niet hadden verwacht. Nee, ik had dit zelf ook nooit verwacht. Persoonlijk luister ik naar heel veel stijlen muziek, maar naar de wat hardere muziek kan ik mij nooit zo vinden. Dat geschreeuw is gewoon nooit zo mijn stijl geweest.

Dit avontuur ging ik in ieder geval met twee concert verslaafde aan, namelijk Chelsey en Anouk. Chelsey ken ik natuurlijk, maar Anouk leerde ik vandaag voor het eerst kennen. Beide gelukkig twee hele gezellige meiden, waar je lekker mee kan babbelen. Dat is toch altijd wel fijn als je samen de hele avond moet door gaan brengen. Het concert van Don Broco was in de TivoliVredenburg in Utrecht. Voor mij nu dus lekker dichtbij. Bij binnenkomst waren de gitaren en de drum al heel goed te horen. Het voorprogramma Dreamshade was namelijk al begonnen. Nou ik begon lichtjes al te zweten, want waar was ik in godsnaam aan begonnen. Dit was naar mijn mening echt de harde kant van muziek en daar hou ik totaal niet van. Mijn danspasjes passen er daarentegen wel mooi bij, maar dat terzijde.

Ik wist ook echt totaal niet wat ik kon verwachten. Gisteren had ik even het nieuwe liedje van on Broco opgezet, maar verder had ik geen flauw idee wat er zou gaan komen. Ik had maximaal 3x een nummer gehoord en had mij expres niet voorbereid. Ik begreep in ieder geval wel gelijk waarom de gehoorbeschermers werden aangeraden. Gelukkig hoorde ik aan het einde van Dreamshade twee dingen. Een andere fan noemde de band ook broccoli en Chelsey & Anouk vertelden dat het voorprogramma helaas altijd veel harder is dan Don Broco zelf. Nog steeds benieuwd, maar wel wat meer gerustgesteld.

Hierna was Emsrosa aan de beurt. Weer een band waar ik nog nooit van had gehoord. De gitaren werden weer ingeplugd en bereiden mij maar weer voor op het ergste. Alleen gelijk vanaf minuut 1 vermaakte ik mij enorm aan de show die de gasten neerzetten. Zo werd de gitarist gelijk opgetild en maakte een zijwaartse salto. Ze schreeuwde niet, maar zongen gewoon en kwamen het publiek in door op elkaars schouder te zitten. De voetjes kwamen van de vloer en het werd oprecht heel gezellig. Mijn hart was dus weer wat meer gerustgesteld. Laat die Don Broco maar komen.

Nou daar waren ze dan eindelijk na een tijdje hoor. Het was een klein zaaltje, maar wat ging die los zeg. Ik keek werkelijk waar mijn ogen uit. Mensen werden de lucht opgetild, zodat ze van het podium er weer in konden springen, mensen gingen massaal op de grond zitten en deden alsof ze met zijn alle aan het roeien waren en natuurlijk werden er grote kringen gemaakt om door heen te rennen. Jong/oud, groot/klein, je zag het allemaal voorbijkomen en iedereen was gewoon lekker zichzelf. Ik genoot van de muziek, maar ook oprecht van de mensen die ook aanwezig waren. Geen enkele seconde zou ik hebben kunnen denken dat iemand mij maar raar aan zat te kijken. We bouwde gewoon met zijn alle een goed feestje. De muziek was gelukkig ook echt niet van dat harde en ik kon het oprecht waarderen.

Op het laatst trok iedereen nog even zijn shirt uit om mee te zwaaien en toen was de pret alweer voor bij. Ik zie gelijk één ding tegen Anouk en Chelsey, de volgende keer ben ik er weer bij. Als antwoord kreeg ik gelukkig ook dat ik dat verplicht was. Zo zie je maar weer dat je echt de leukste dingen ontdekt als je gewoon even uit je eigen cirkeltje stapt. Doe gewoon af en toe iets wat niemand van je zou verwachten. Het leven is vaak al zo herhalend, dus doe gewoon eens lekker gek. Mocht je niet zo van rock houden, dan daag ik je zeker uit om eens nar Don Broco te gaan. Mij hebben ze in ieder geval nu te pakken.

En Anouk en Chelsey nogmaals bedankt dat jullie deze gek durfde mee te nemen. Volgende keer zorg ik voor een Don Broco shirt, dat ik de tekst ken en misschien een extra shirt met een broccoli er op 😉

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Oslo bij de haven

Zullen we gewoon weer open zijn

Op deze plek ben ik enorm open en bloot over mijn leven en gedachtes. Alles wat te delen valt dat deel ik. Dat niet iedereen zo open wil zijn begrijp ik als geen ander. Alleen het stoort mij wel ergens hoe gesloten wij met zijn alle zijn geworden. Misschien lijkt het door alle sociale media wel dat we veel opener zijn, alleen hoeveel van daar is waar. We lachen op foto’s, maar huilen stiekem van binnen. Hoeveel mensen zijn wel niet ongelukkig en sluiten zich volledig op. Van mij mogen we wel weer wat meer open zijn

Doordat ik zo open ben, zijn vele andere dat ook nu naar mij toe. Ik krijg gelukkig de mooiste verhalen te horen, daarnaast ook de verhalen op liefdesgebied. Persoonlijk ga ik daar heel goed op. Gewoon alles op tafel en lekker babbelen met elkaar. Je bouwt een speciale band op. De band waar ik enorm van hou. Gewoon het gevoel hebben dat je echt alles aan diegene kan vertellen en het daardoor gewoon lekker doen. Dit heb ik altijd al gehad en dit zou ik niet anders meer willen. Als ik ergens echt mee zit moet ik er ook gewoon met iemand over kunnen praten. Wanneer ik dat niet kan dan word ik echt gek. Voel mij dan enorm gesloten en alleen. De schouders worden zwaarder en kan niet meer slapen. Als ik dan niet heel open mijn verhaal vertel, word ik dus gek.

Hetzelfde heb ik op liefdesgebied. Persoonlijk valt daar momenteel niet zo veel over te vertellen, maar als er iets is moet ik daar gewoon over praten. Zo had ik laats een afspraakje met iemand. Nou ik dacht dat ik gek werd. De dag zelf vind ik nooit zo erg, maar de aanloop er naartoe is echt vreselijk. Nou was het ook nog eens een afspraakje waar ik niet zo heel veel over kon vertellen. Zo zocht ik dus maar een paar mensen uit waar ik lekker open tegen kon praten. Hun vertrouwen mij en andersom was dat ook zeker het geval.

Ik ga heerlijk op die avond verhalen van vrienden. Stiekem hier en daar wat onzekerheid vinden, maar toch vol voor iemand gaan. Kijk ik kan dan wel niet zonder relatie met veel mensen in bed belanden, maar vind het mooi om te zien hoe andere er gewoon lekker van kunnen genieten. Je moet toch gewoon lekker pakken wat je pakken kan. Die openheid kan ik dus wel waarderen. Gewoon overal open over kunnen praten. Weet je ook weer gelijk wat ze bezighoudt in hun weekenden.

Stiekem hoop ik er altijd maar gewoon op dat er meer mensen open gaan worden. Als we steeds meer gesloten gaan doen is er ook niks meer aan. Japan is hier toch wel een mooi voorbeeld van. Die mensen zijn soms zo gesloten, dat de meeste inwoners zich zo alleen voelen. Je sluit je af van de rest, omdat je niks kwijt wil. Kijk ik heb misschien vanaf hier makkelijk praten. Ik gooi lekker mijn verhaal online en krijgt er soms dan ook weer een open verhaal voor terug van een lezer. Alleen ik hoop gewoon dat nog meer mensen dit gaan doen. Spreek gewoon af en toe iemand in jouw buurt aan en wees lekker open. Lucht je hart en vertel je verhaal. Beloof ik dat het verhaal mooi zal uitpakken.

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram