oma

De begrafenis van mijn oma

Na 4 uurtjes slapen was het dan toch echt zo ver. Mijn wekker ging af om weer terug naar Rotterdam te gaan. Dit keer niet vanwege mijn weekend, maar vanwege de begrafenis van mijn oma. Nou was ik door mijn werk nog in Hilversum, dus moest op tijd vertrekken. Geen probleem, want voor mijn lieve omaatje heb ik dat natuurlijk over. Het voelde wel weer een beetje gek aan. Ik wist dat ik naar een begrafenis ging, maar voelde mij er heel licht over. Het was goed en ik gunde haar deze rust gewoon. Het was anders veel te veel voor haar geweest. Zelf geloofde ze er ook in dat ze mijn opa weer tegen zal komen, dus daar keek ze zelf ook enorm naar uit.

Eenmaal in Rotterdam aangekomen, moest ik even wachten op het gezin. Die kwamen een kwartiertje later aan in Rotterdam. Gezamenlijk reden we naar mijn oma’s oude kamertje. Hier lag ze namelijk tot de begrafenis opgebaard. Samen met mijn tantes en mijn nicht en haar vriend bleven we even op de gang wachten. De begrafenisondernemer was binnen bezig om haar in de kist te leggen. Toen dit gebeurde was ik nog even snel aan het omkleden, maar vanaf daarna wilde ik overal bij zijn. Vraag mij niet waarom, maar dat wil ik altijd bij een begrafenis. Ik vind het heel erg interessant en iets heel moois. Toen ze vroegen wie er alvast een kijkje wilde nemen en de kist wilde dicht schroeven kwam ik gelijk mee gelopen. Mijn oma lag er gelukkig mooi en netjes bij, dus dat was een hele geruststelling. Samen met mijn tantes en mijn nicht draaide wij de kist dicht voor de reis naar het begraafplaats. Hier zou die dan weer open worden gemaakt voor de belangstellende.

Onderweg herkende ik het gelijk alweer. Dit was dezelfde plek waar mijn opa ook is begraven. Toch mooi dat ze weer bij elkaar in de buurt zijn. Via de zijkant mochten wij naar binnen, zodat we ongestoord bij konden komen. De eerste tranen waren rondom mij al gevallen. Zelf was ik benieuwd of ik verder op de dag zelf ook eens een keertje ging breken. Ik vind een traan altijd iets heel moois en baal er dan soms ook echt van dat ik ze bijna nooit laat vallen. Niet om stoer te doen, maar gewoon oprecht om dat ze niet komen. Ach, dat is voor iedereen natuurlijk weer iets anders.

Voor de begrafenis ging beginnen mochten we gezamenlijk weer naar de kist lopen. Uiteraard wilde ik hier weer bij zijn en liep met de familie mee. Met de bloemen erbij en de setting zag het er heel mooi uit. Precies zoals mijn oma het ook had gewild. Hierna moesten wij weer even weg en mochten de kennissen en andere familieleden komen kijken. Toen dit ook was gebeurd, werd het officieel. We mochten de kist dicht schroeven en zal daarna nooit meer opengaan. Gezamenlijk deden wij dit op een mooie manier. Dit was de tweede keer dat ik zoiets heb mogen doen, maar het blijft iets heel moois om te doen. Je krijgt toch de kans om echt afscheid te nemen voor de begrafenis begint.

We mochten plaats nemen op de voorste banken, de muziek starten en de gasten kwamen binnen. De begrafenis was begonnen. Dit stond vooral naar mijn mening in het teken van de klein kinderen. Wij mochten namelijk echt heel veel doen. Later kom ik hier nog op terug, maar we begonnen gelijk met kaarsjes aansteken. Voor elk kleinkind stond er namelijk 1 kaarsje op de kist. Een grote kaars werd aangestoken en hiermee mochten wij alle kleine kaarsjes 1 voor 1 aansteken. Bij mijn neef zijn kinderen ging het alleen even fout. Ze hadden namelijk met zijn drieën 1 kaarsje aangedaan. Zo bleven er voor mij ineens drie kaarsjes aan. Geleidelijk stak ik deze aan en blies de grote kaars uit.

Ik mocht als één van de laatste spreken. Mijn hartje begon even heel snel te kloppen toen ik daar stond, maar gelukkig kon ik nog een mooie tekst verzinnen. Ik verzin dit soort dingen namelijk altijd te plekken. Een briefje is niks voor mij en ik kan veel beter gewoon uit mijn hart spreken. Één ding wist ik alleen wel van tevoren. Ik zou de familie erop aanspreken dat we bij elkaar moesten blijven. Dat had ik namelijk beloofd aan mijn oma en daar droom ik zelf ook echt van. Achteraf dacht ik wel nog shit ben wat vergeten, maar de woorden waren in ieder geval recht uit mijn hart verteld.

Na het laatste liedje werden wij als klein kinderen weer naar voren geroepen. Wij mochten namelijk de kist naar het graf brengen. Wij zouden met het karretje richting het graf gaan lopen. Iets heel bijzonders en wat ik nog niet eerder op een begrafenis had mee gemaakt. Achter ons liep een heleboel mensen achter ons aan. Mijn oma was geliefd en dat was hier alweer aan te merken. Gelukkig lukte het ons zonder problemen om mijn oma bij haar graf te brengen. Hier kreeg ik ineens nieuwe informatie door. Wij zouden als kleinkinderen ook de kist in het graf neerzetten. Ik vond dit oprecht heel mooi om te doen. Was alleen wel even bang dat ik zelf erin zou vallen. Het was namelijk behoorlijk breed en wij net iets te klein. Er kwam nog een kleine speech, wij legde gezamenlijk een witte roos neer en daarna was de begrafenis toch echt tot zijn einde gekomen.

Bij het condoleren heb ik gelukkig weer zoveel mensen kunnen zien en kunnen spreken. Het was echt iets heel moois. Nou weet ik dat veel van deze mensen dit zullen lezen, dus even speciaal voor jullie. Heel erg bedankt voor het komen en voor de lieve woorden. Mijn oma verdiende dit en wij stellen dit zeker op prijs. Zelf vond ik het ook enorm lief wat sommige van jullie tegen mij zeiden. Het was een eer om te horen dat jullie mijn blog mooi vonden om te lezen en zeker het berichtje over mijn oma. Sommige had ik nog nooit in het echt ontmoet, maar het was mooi om het toch eens te kunnen. Bedankt voor alles xxx

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

oma

Dag lieve oma

20 januari 2019 was het dan toch echt zo ver. Mijn lieve oma is helaas overleden. Ik lag na mijn nachtdienst net in bed en toen ging mijn telefoon over. Op mijn scherm zag ik Ma staan en ik wist al genoeg. Ik hoorde aan de andere kant iemand met al haar kracht naar de juiste woorden zoeken. Een kleine snik en een slik en de woorden kwamen eruit. Fabian, oma is net rond 6 uur overleden. Iets wat geen geheim meer was. Een paar dagen geleden zat ik namelijk vierdagen lang elke dag naast haar bed. Te genieten van onze laatste dagen en voor haar te hopen dat ze snel zou gaan.

Een ander zou het misschien heel moeilijk hebben gevonden, maar ik vond dit de één van de mooiste vierdagen ooit. Je ziet iemand wel afglijden naar beneden, maar wel op een bijzondere manier. Ze was op en daardoor lag ze op haar sterfbed te wachten tot haar hart er mee zou stoppen. Eerst had ze het besef nog niet helemaal, maar vanzelf kwam dat besef wel. Uit mijn werk rende ik naar de trein en vloog richting Rotterdam. Daarvoor had ik namelijk te horen gekregen dat we waren begonnen en dat het zomaar voorbij kon zijn die dag. Bij aankomst leefde ze gelukkig nog. Ze keek mij aan, gaf een compliment over mijn kleding en wilde een knuffel. Ik kreeg de mooiste en de fijnste knuffel ooit. Trillend probeerde ze mij zo goed mogelijk te pakken, gaf haar een kus op haar wang en ik voelde dat ze de juiste knuffel had gevonden. Ze liet niet meer los tot ze het genoeg vond. Een kleine traan rolde over onze wangen. We wisten het. De maatjes moesten afscheid gaan nemen.

Gelukkig duurde mijn weekend vier dagen en die heb ik allemaal nog met haar mee kunnen maken. Ik zat naast haar en kreeg haar hand in mijn hand gedrukt. Normaal aaide ze mijn bol, maar nu was het andersom. Ik mocht alleen niet bozig van haar kijken, want dan zei ze dat gelijk. Met een brede glimlach bleef ik dus naar haar kijken en genoot van elk moment. Ze gaf hier en daar nog wat wijze advies. De derde dag stak ze haar duim naar mij op en seinde ze dat ik iets dichterbij moest komen. Wat zorg je goed voor je moeder, bedankt daarvoor lieverd. Die woorden kwamen inderdaad wel aan. Ik beloofde haar dat ik dat altijd zou blijven doen. Tevreden zag ik een knikje.

Na vier dagen afscheid nemen moest ik weer terug naar mijn eigen huisje. Wachtend op het belletje wat sowieso eraan zat te komen. Verdrietig kon ik niet zijn. Ik was blij voor mijn oma. Geen pijn meer, geen angst meer en hopelijk weer terug bij mijn lieve opa. Mijn oma was mijn grootste fan en één van mijn voorbeelden. Een vrouw die er altijd was, zelf geen makkelijk leventje heeft gehad en daarom extra goed voor ons zorgde. Zij ving ons op tijdens het onderduiken en stond altijd paraat. Ze was een schat en soms veel te goed voor iedereen op deze wereld. Als ze iets liefs kon doen dan deed ze dat. Niemand mocht ontevreden weg gaan. Het was een schat en ik ga haar zeker niet vergeten.

https://www.instagram.com/p/Bs2q8OpggWP/

Ik leefde al altijd met haar in mijn hart, maar zal dat nu nog meer doen. Het is goed zo, ze heeft het goed gedaan. Dag lieve oma, hopelijk tot ooit.

Fabian van der Gijze

Je voelde je de koning, maar een pion ziet altijd meer

Ze zeggen wel eens dat je door bepaalde dingen blind kan worden. Je denkt alles te zien als een koning, maar eigenlijk zie je de werkelijkheid niet meer. De wereld is door jouw ogen alleen nog maar fantastisch. Je vliegt steeds hoger en hoger, maar die vleugels vallen er dan vanzelf eens af. Daar sta je dan ineens. Je had alles maar nu niet meer. Je was een koning, maar daar is niks meer van over. Je voelt je mislukt en met een beetje geluk begin je het nu zelf ook te zien. Je leefde in een sprookje waar jij de koning was, maar een pion ziet altijd veel meer.

Ik denk dat wij allemaal wel eens zo’n situatie hebben gehad. Je wil het blijven ontkennen, maar je was echt blind geraakt. Alles leek zo perfect te zijn, maar alles was in 1 seconde ineens weg. Je leef al die tijd in een zelfgebouwde leugen en ging er helemaal in mee. Er waren om je heen al lang mensen te horen die je wilde beschermen, maar een koning wil niet tegen gesproken worden. Misschien voel je de leugen zelf ook wel ergens. Soms is iets ook gewoon te mooi om waar te zijn. Alleen elke seconde die je mee kan pikken van die leugen is er toch weer eentje meer dan niks. Het is lastig, maar je moet toe kunnen geven dat je zelf niet alles perfect kan zien. Zeker niet als iets in jouw voordeel uitpakt.

Je weet wat jouw einddoel is en daar wil je alles voor doen. Misschien moet je daar heel blind voor zijn, maar dat is nou eenmaal je gevoel. Liever genieten van het moment, dan de angst en teleurstelling zien wat eraan gaat komen. Op zich niks mis mee. Je moet alleen dan wel als koning van je troon durven af te stappen. Doe je dat niet dan raak je steeds verder van wal. Je houd je vast aan iets wat nooit echt heeft bestaan. Het maakt je zwakker en je kan niet meer terug. Je raakt in een oneindige put waar je niet zomaar meer uit komt. Pas wanneer iemand je ogen weer open krijgt, ga je daar weer uit kunnen stappen. 

Van mij zelf durf ik wel te zeggen dat ik vaak genoeg in zo’n put ben gevallen. Gelukkig kreeg ik alleen wel vaak mijn ogen weer open door een goede klap van achteren. Weer even met je beide benen op de grond en even het kroontje van de koning af doen. Weer even liever de pion zijn die alles te zien krijgt. Je kan weer veel meer bewegen en wat risico’s ondergaan. Niemand kan je toch iets maken. Ik heb het geluk dat ik zelf net zo hou van die tunnel. Wanneer iets of iemand mijn aandacht zo trekt, ga ik zelf helemaal kapot van binnen. De zenuwen vliegen eruit en het slaapgebrek wordt een feit. Via de gevoelens wordt ik vanzelf altijd wel snel weer terug gegooid. Soms heel handig, maar soms betekent het ook dat je er minder van geniet. Zo heb ik in mijn laatste relatie misschien wel veel te weinig genoten. Alleen ik bleef alles gelukkig wel goed zien.

Het blijft voor je zelf toch altijd de vraag. Wil je de blinde koning zijn of zo bewegelijk als een pion. Kies je voor jouw versie of toch liever de echte!

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Elke verhaal heeft zijn einde

Elk verhaal heeft zo zijn einde. Misschien is het verhaal nog niet klaar, maar het zal altijd een einde hebben. Dit hoef ook zeker geen mooi einde te zijn. Een einde blijft een einde. Goed of slecht maak dan in principe niet meer uit. Het zal niet voor altijd als een cirkeltje door kunnen gaan. Hoe graag je het misschien ook zelf zou willen. Het is één van de weinige dingen die helaas vast staan.

December is voor mij altijd al een maand geweest waar ik over alles en iedereen ga nadenken. De maand waarin zo veel is gebeurd en de maand die zoveel voor mij betekend. Misschien kan ik niet meer altijd deze maand bij mijn familie zijn, maar in gedachtes ben ik zeker altijd bij hun. Dit keer begon deze maand met het thema einde. Ik zit momenteel hier in mijn eentje in Oslo. Een super mooie stad waar ik mij even terug kan treken. Weer even terug naar de basis en die mooie stilte. Het begon vandaag te regenen en er leek wel geen einde meer aan te komen. Alleen ik wist natuurlijk zelf ook wel dat het ooit weer zou gaan stoppen met regenen. Die gedachten hielt mij toen ineens aan het denken.

2018 was een jaar waarin ik veel verhalen startte. Sommige zijn al lang klaar en sommige zijn nog maar net begonnen. Ik liep in mijn hoofd even door al die verhalen heen. Sommige verhalen hadden zo’n mooi einde en sommige waren zo slecht. Het bleek ook het jaar te zijn dat een verlopen verhaal niet opnieuw opgestart moest worden. Geëindigd blijft geëindigd en daar blijf je vanaf.

Deze reis komt ook bijna weer ten einde en het duurde precies lang genoeg. Ik baalde voor vertrek van de hoeveelheid dagen, maar ik denk dat het precies genoeg was. Ik heb hier mooi mijn ding kunnen doen en lekker kunnen nadenken. Heel af en toe heb ik dat gewoon nodig. Even echt alleen zijn en niemand om je heen hebben. Als of je ergens in de bergen in een huisje zit en er niet meer weg kan door de sneeuw. De ene heeft alcohol nodig, maar ik heb echt dit nodig. Er ontstaan mooie dingen uit en soms ook wat minder mooie dingen. Dit keer bracht het mij in ieder geval een heel mooi onderwerp. ‘

Het verwachte einde vinden mensen toch vaak een lastig onderwerp, terwijl dat helemaal niet zo hoef te zijn. Nou zou ik er echt niet moeten aandenken dat het morgen mijn einde zou zijn. Alleen leef ik wel met één gedachten in mijn hoofd. Wanneer het morgen mijn einde zal zijn, dan heb ik wel echt genoten en kan ik terugkijken naar iets heel moois. Ik zou er niet aan moeten denken dat ik het nog niet wil en enorm baal, omdat ik bepaalde dingen nog niet heb kunnen doen. Dan heb je achter de feiten aangelopen. Dat zou betekenen dat ik mijn belofte niet ben nagekomen. Ik koos ervoor om zelf de teugels in handen te nemen en er echt iets van te maken. Dan ben ik eigenlijk al verplicht om ervoor te zorgen dat mijn einde in ieder geval na een knaller is. Na een mooie droom en na heel wat mooie dagen.

Voordat dat het geval is start ik gewoon steeds weer nieuwe verhalen en zorg ik dat ze ooit weer eindige. Misschien niet altijd even mooi, maar hij eindigt en dat is het belangrijkste. We gaan gewoon door, zo lang het mag!

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

IMG_2789

Wanneer er meer mannen je leuk vinden dan vrouwen

Als je mij zou vragen waar ik vroeger het meeste mee struggelde, zou ik altijd bij dit antwoord uitkomen. Er waren namelijk enorm veel mensen die dachten dat ik op mannen viel. Oprecht niet zo veel mis mee, want iedereen mag verliefd zijn op wie dan ook. Alleen als het totaal niet het geval is, dan gaat het je toch tegen zitten. Zien die andere het dan al eerder dan mij of zie ik het zelf gewoon beter. Tegenwoordig zit ik er totaal niet meer mee, maar er is wel één ding bij gekomen. Er zijn serieus ineens mannen bij gekomen die mij leuk vinden.

Online ben ik niet de stilste persoon. Ik schrijf om de dag een blog en neem actief deel aan sociale media’s. Niks mis mee en je leert er nog nieuwe mensen door kennen ook. Alleen sinds 2017 a 18 is er toch wel iets veranderd. Ik kreeg ineens berichten van mannen die wel interesse in mij hadden. Het struikelblok van een paar jaar geleden kwam ineens weer terug. Zo weer op mijn schoot geworpen. Vroeger vroegen er zo veel kennissen naar wat mijn geaardheid nou eigenlijk was. Een vraag die je van mij altijd mag stellen, alleen ook een vraag die ik nooit echt heb begrepen. Naar mijn mening straalde ik altijd juist uit dat ik alleen voor de vrouwen ging. Ik gaf nou niet echt signalen af dat ik ook open sta voor mannen, want dat is ook niet zo.

Ja hoor, er was weer eens een vriendin van mijn zus die het aan haar had gevraagd. Hé valt jouw broertje op jongens. Na een tijdje kwam de vraag zo vaak terug dat ik er echt mee ging zitten. Hoe dan ook ga je vanzelf wel eens een keertje twijfelen. Hoe sterk je gevoel ook is. Hoe vaak hoor je eigenlijk niet dat mensen op latere leeftijd het pas beseffen en dat alle andere mensen het al lang zagen. Na lang er mee te hebben gezeten, besloot ik de meningen lekker achter mij te laten. Ik deed gewoon lekker mijn ding en wat een ander over mij denkt boeit niet meer. Tot op de dag van vandaag ben ik blijf met die keuze. Andere kunnen namelijk dat ook helemaal niet voor je bepalen. Als jouw gevoel iets anders aan geeft, moet je daar lekker voor gaan. Is tenslotte toch jouw leven hé.

Na een lange stilte kwam het toch ineens weer terug. Het begon eerst op Twitter en het breidde later  uit. Ineens kwamen er privé berichten van mannen die wel interesse in mij hadden. Ze vroegen of ik ook open stond voor mannen en of ik eens iets wilde afspreken. De eerste keer vond ik dat zo vaag. Er was ook totaal geen aanleiding voor. Vriendelijk vertelde ik dat het niet het geval is en een helaas kreeg ik als antwoord. Vervolgens kwamen er vanzelf wel meer personen bij. Gelukkig ging ik er geen moment meer mee zitten. Het waren gewoon normale mannen met interesse en ze vragen het netjes. Zo lang het daarbij blijft vind ik het best.

Toch zijn er altijd wel uitzonderingen bij. Zo hoef ik natuurlijk niet ineens in een snapchat groep te zitten met allemaal mannen die naakt foto’s sturen of 10x dezelfde vraag te krijgen. Ik ga met heel veel respect met de vraag om en hoop dan ook vervolgens dat het duidelijk is. De ene snapt dat dan altijd net ietsjes beter dan de ander. Zo hoef ik nooit meer in een snapchat groep te komen met alleen maar foto’s van trekken de mannen.

Dit zijn dan wel weer rare berichten

Heel soms krijg ik dan wel eens de vraag waarom ik die mensen niet gewoon gelijk blokker. Heel eerlijk gezegd zie ik daar dan weer niet de rede voor. Ik meld ook heel soms wel eens dat ik iemand leuk vind, dan hoop ik ook niet gelijk op een block. In mijn ogen blijven alle relatiemogelijkheden toch hetzelfde, dus ik ga er gewoon hetzelfde mee om als dat ik andersom zelf hoop. Tegenwoordig zie ik het gewoon als een compliment. Je valt toch ergens in de smaak en een compliment is nooit verkeerd. Ik heb liever dit dan dat ik uitgescholden wordt.

Voor hetzelfde geld zijn er ook een paar vrouwen die mij leuk vinden. Dat zou best kunnen. Alleen die berichten krijg ik in ieder geval niet door. Ik ga er dus maar even vanuit dat ik populairder ben bij de mannen dan bij de vrouwen. Is helemaal niet erg zolang die ene vrouw er maar bij zit, want daar wacht ik zelf dan weer op 😉

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Je kan een pooier voor 15-jarige niet goedpraten

Persoonlijk hou ik enorm veel van muziek. Ik ben er altijd mee bezig en hoop ook altijd nieuw talend tegen te komen. Zodoende ben ik vaak te vinden op de trending pagina van YouTube. Daar kom je nu Amigo van Soufiane tegen. Een nummer wat gaat over zijn vriend Moreno. Helaas voor hem zit zijn vriend in de bak. De clip begint dan ook met krantenartikelen over deze rechtspraak. Even een kleine aantekening. Moreno is opgepakt wegens het pooier zijn van waarschijnlijk 3 15-jarige meiden en waarvan hij er één zelf heeft toegegeven.

De videoclip is geschoten door Framez Productions. Het bedrijf waar ik zelf ook een keertje mee mocht lopen en waar ik hopelijk nog vaker mag helpen. Laat je hun het schieten dan weet je in ieder geval dat de clip goed zal zijn. Dat was dan ook zeker het geval. Mede daarom snap ik misschien nog wel ergens dat dit liedje zo goed gaat. Alleen ik kan niet begrijpen dat mensen niet beter naar de tekst luisteren en beter naar de clip kijken.

Je zou het overal kunnen na lezen dat het een feit is dat het liedje over een pooier gaat die voor 15-jarige meisje zorgde. Iets waar ik enorm van walg en waar mijn haren van overeind gaan staan. Wanneer jij dan als stoere rapper de tweede verse begint met: ’’Oh, mi amigo, amigo. Had geen optie, hij was broke. Op de plank was er geen brood. Z’n moeder strugglede dood.’’ Moet je naar mijn mening doodschamen. Hoe kan je het goed praten dat iemand een pooier was voor 15-jarige meisjes, omdat die broke was. Even een wake-up, maar die 15-jarige meisjes hebben mogelijk hierdoor voor de rest van hun leven een trauma en krijgen dit liedje waarschijnlijk ook te horen.

Mijn moeder moest ook voor ons zorgen en strugglede ook zonder geld, maar never dat ik maar ooit eens heb gedacht om een pooier te worden voor minderjarige of iets anders in die richting. Je kan je dan alleen maar schamen. De haat reacties durven ze er uiteraard ook niet onder te laten staan. Voor je het weet gaan mensen het nog begrijpen waar je over zingt. Is toch eigenlijk te erg voorwoorden dat zo’n nummer richting de 700.000 views gaat en 17.000 likes haalt. Ik vraag mij af hoeveel mensen daarvan nu echt hebben gehoord of hebben gelezen waar het daadwerkelijk over gaat.

Gelukkig zie je in de Vlaamse-media ook de verbazing terugkomen. De laatste tijd zie je al zoveel troep voorbijkomen. Blijkbaar is het dus tegenwoordig normaal om een pooier van een minderjarige de hemel in te zingen en is het normaal om je handtekening te zetten onder een verdrag wat vertelt dat gay zijn niet normaal is. Hou dan maar op met mij.

Waarschijnlijk zijn er nu vast weer een paar mensen die denken waar hou je je ook mee bezig. Alleen ik vind het wel belangrijk om je mening uit te spreken over dit soort onderwerpen. Ja, ik kan lekker over koetjes en kalfjes gaan bloggen en daar veel views mee halen. Alleen zo zit ik dan weer net niet in elkaar. Gelijk nadat ik het nummer hoorde en er dingen over begon te zien kon ik het niet meer los laten om er niet over te schrijven. Naar mijn mening is het te ziek voor woorden en zouden we dit soort dingen niet normaal moeten vinden. In mijn ogen zijn twee mannen en twee vrouwen die getrouwd zijn normaal en zingen over een pooier niet! Dat is nou mijn mening!

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

IMG_2789

Ineens onnodig veel geld verspillen

Regelmatig kocht ik twee jaar lang geen nieuwe kleding. De joggingsbroek waarmee ik vorig jaar rond liep, had ik in groep 8 ook al. Kleding was naar mijn mening geldverspilling en ik paste alles toch nog. Zolang het er nog redelijk uitzag, vond ik het al snel goed genoeg. Alleen toen kwam mijn nieuwe baan ineens om de hoek kijken. Het geld stroomde ineens binnen, maar ging er ook net zo snel weer uit. Ik was geld aan het verspillen door middel van merkkleding, gadgets en eten. Iets wat ik nooit had gedaan, maar nu ineens wel kon doen.

Zit ik dan met een nieuwe telefoon, nieuwe schoenen en nieuwe kleding. Misschien werd het inderdaad wel eens tijd dat we ons zelf iets gunde, maar ik sloeg er een beetje indoor. Na drie maanden werken keek ik naar mijn rekening. Tot mijn verbazing leek dit bedrag nog verdomt veel op het bedrag wat ik voor mijn werk had staan. Ik had echt gewoon al mijn geld lopen te verspillen aan dingen wat ik vroeger altijd onzin vond. Het voelde ergens heel goed om het te kunnen kopen, maar nu voelde het ineens enorm slecht. Hoe durfde ik ineens zo egoïstische te zijn en alles zo makkelijk uit te geven.

https://www.instagram.com/p/BqMt0jVgKz7/

Gelukkig had ik het wel zelf op tijd door. Na een tijdje besloot ik het in ieder geval maar voor de zekerheid met mijn moeder te bespreken. Die had natuurlijk ook wel door dat mijn uitgave patroon iets meer was geworden dan al die jaren bij elkaar. Na een tijdje zat ik er ook oprecht aan te denken om wat geld te pinnen en mijn pas af te geven aan haar. Dan wist ik in ieder geval zeker dat ik niks meer zou gaan verspillen. Achteraf besloot ik dit dus toch maar niet te doen. Is er één iemand die juist normaal met geld kan omgaan dan ben ik het wel. Even de vaste lasten betalen en de rest overboeken om mee te sparen. Ik had het door en kon het dus ook gewoon zelf stoppen.

Dat bleek gelukkig ook het geval te zijn. Naast het benodigde geef ik nu al een tijdje even niks meer uit. Stiekem kijk ik wel nog een beetje rond, maar de pas wordt even niet meer getrokken. Natuurlijk zie ik wel dat ik het nu kan doen, maar het is zo onnodig om geld te verspillen. Een jaar geleden hoor ik mij nog zeggen dat het achterlijk is om dure kleding te kopen en nu kocht ik ineens een jas van €200 en wilde ik een normale vest van €100 kopen. Zo ben ik helemaal niet en het past stiekem ook totaal niet bij mij. Al voelde het stiekem ergens gewoon heel lekker. Het kriebelde gewoon een beetje en het voelde goed. Goed dat het kon en dat het niet erg was. Het voelde niet meer als het verspillen van geld, maar gewoon als leven.  

https://www.instagram.com/p/Bq9q4QfAaLg/

Persoonlijk denk ik dat ik dit gewoon even nodig had. Even mij zelf en de mensen om mij heen verwennen. Niet denken maar doen. Voor de mening van een ander zou ik het nooit doen, maar wilde mij zelf gewoon eens anders zien. Nu weer gewoon lekker normaal doen en niet te veel verspillen. Genoeg overstorten en van de rest leven. Genieten en tegelijkertijd de getallen om hoog zien gaan!

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Hey awkward en onzekere kant daar ben je weer

Persoonlijk ben ik niet echt op mijn mondje gevallen. Soms zou dat beter zijn van wel, maar dat zit er na alles niet meer in. Ik kwam los van de problemen en ging er vol voor. Die zelfverzekerdheid in combinatie met de gevoelige kanten was de perfecte. Toch vind ik één ding heerlijk om te voelen. Ik ga persoonlijk heel lekker op awkward en onzekere situaties. Kan niet meer slapen, blijf eraan denken en denk elke seconde dat ik moet kotsen. Ja, ik ben er momenteel weer lekker aan het genieten.

Daar zit je dan om bijna vier uur in de nacht. Klaarwakker en een tekst voor je die je al een paar uur geleden heb geschreven. Een tekst die stiekem veel te awkward is en die de onzekere kant van mij uitstraalt. Vier uur was de deadline die ik voor mij zelf had bepaald. Vier uur moest die er uitgaan anders zou het nooit meer gebeuren. Een onzekere, maar stiekem ook een hele mooie tekst die ik alleen te lezen zou krijgen en niemand anders. Vergaande glorie. Vergaan kan nooit goed zijn. Ondanks de misselijkheid en onzekerheid, dus toch maar al mijn moed verzamelen. Nog één keer kijken naar alle meningen die doen zeiden en versturen. Telefoon uitgooien en de onzekere kant omarmen. Geen weg meer terug.

Op dat moment voel ik mij veel te awkward en te onzeker om eigenlijk nog te slapen. Toch moet je ooit een keer weer inslaap vallen. Het internet staat toch uit, dus eigenlijk kan er niks meer gebeuren. Tot dat deze weer een keertje aan moet. Alleen vanaf dat moment kan er iets gebeuren. Tot dat moment blijft alles hetzelfde. Dat moment moest eigenlijk tot 16:00 duren. Alleen bleek er een casting roet in het eten te gooien. Ineens werd ik gebeld door de Mora reclame en was ik zes uur te vroeg wakker. De kippenvel staat op je rug, de onzekere kant wordt enorm en de spanning neemt toe. Zou er al een reactie zijn. Juist doordat ik die spanning nooit echt meer mee maakt begint het te veel te kriebelen om niet meer te kijken.

Internet weer aan, slaap uit de ogen en kijken of het juiste berichtje tevoorschijn komt. Ja, hoor een bericht terug. Positief of niet, er was nu echt geen kant meer terug. De awkward was al optimaal gestart, dus dan er maar gewoon vol voor gaan. Boven de verwachtingen kwam er een positieve antwoordt uit. Een antwoordt wat ik met alle onzekere gevoelens hoopte en er dus blijkbaar ook echt uit kwam. Sindsdien alleen nog maar slecht slapen en mij zelf heel hard uitlachen. Iets wat ik nu al weet wat blijft tot die dag ooit aanbreekt.

Gevoelens die ik alleen op hele speciale momenten voel en waar ik zoveel van hou. Iets wat je niet te lang moet voelen, maar stiekem wel heel grappig is. Je kan het zien en je kan het horen. Ja, ik hou ervan. Onzekerheid blijft toch de mooiste eigenschap om te hebben/te zien!

https://www.instagram.com/p/BsLSaQCA4FB/

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Een heel moeilijk begin met een mooi einde (2018)

Elk jaar moet je natuurlijk wel weer afsluiten met zo’n saaie samenvatting. Normaal gesproken zou ik het juist dan niet doen. 2018 was alleen voor mij persoonlijk een te bijzonder jaar om er niet over te schrijven. Het begon echt heel moeilijk en het draaide uit het niks ineens heel mooi om. Van niet zo veel kunnen doen naar dromen echt kunnen laten uitkomen. Een lach en een traan kwam zeker van pas dit jaar. Ja, het was een jaar wat ik nooit had zien aan komen. Dit was mijn 2018.

Een moeilijk begin is misschien nog wel heel zacht uitgedrukt. Het was zo gek. Ik zat nog helemaal in de goede flow van 2017. Ik had nog meer afstand gecreëerd van de problemen en bouwde mijn eigen veilige eiland. Een eiland waar ik het voor het zeggen had en deed wat ik echt leuk vond. Met heel veel geluk vond ik gelijk op het begin van 2018 een droom stage. Een stage wat media gericht was en waarschijnlijk weg kon lullen bij mijn financiële opleiding. Een droom start van het nieuwe jaar, ten minste dat dacht ik.

Mijn mooie eiland bel werd ineens uit het niks kapot geprikt met een hele scherpe spelt. Uit het niks kwam mijn vader mijn leven weer in geschoven. De man waar ik na veel nadenken, gesprekken en verdriet afscheid van heb genomen. Ik kreeg te horen dat hij mogelijk op sterven lag. Ineens uit het niks was hij weer compleet terug, zonder ook maar enige aanknopingspunt. Ik stond ineens voor een keuze. Ga ik hem proberen op te sporen en zijn mogelijk laatste dagen/maanden mee te beleven of blijf ik bij mijn beslissing. Over deze keuze deed ik misschien van buitenaf gezien heel licht, maar van binnen voelde het zo enorm zwaar. Ik vond het oprecht echt te moeilijk om de keuze te maken.

Ik kon er niet meer helder door functioneren, mijn lach was weg en mijn mooie eiland stortte weer volledig in. Mijn stage mocht niet meer door gaan van mijn school, ik verklootte al mijn audities voor de toneelscholen en ik kwam erachter dat mijn vriendin mij totaal niet kon steunen met deze keuze. Alles ging echt kapot. Een bezoekje bij de dokter of psygoloog was misschien wel weer verstandig geweest, maar zelfs daar had ik gewoon geen zin meer in. Ik was kapot en vond dit heel moeilijk om te zien. Het ergste van dit alles was dat ik nog steeds niet de keuze had gemaakt die ik moest maken en de tijd tikte maar door.

https://www.instagram.com/p/BUmNq-xh47S/

Mijn nieuwe zoektocht was begonnen. Een zoektocht die ik al dacht te hebben gehad. Het moest gewoon weer even op nieuw. Ik besloot met alles te stoppen. Alleen mijn school hield ik bij mij. De zaterdag lessen die ik volgde op mijn theaterschool zegde ik af. Ineens stopte ik met iets waar ik echt met plezier naar toe ging. Misschien niet helemaal wat ik wilde en de echte redde maar even achter wegen liet. Ik besloot maar gewoon te zeggen dat het niks meer voor mij was en dat ik mijn vriendin meer wilde zien. Die eerste redde klopte, maar die tweede niet echt. Ik was dat juist ook aan het afbreken. Onze levends klopte totaal niet met elkaar en als ze mij hierin niet kan ondersteunen, waarin dan wel?

Mijn leven bestond ineens uit nog maar een paar dingen. Mijn moeder, school en mijn stage op kantoor. Elke dag was bijna hetzelfde en ik leefde elke keer weer naar het moment dat ik zou gaan slapen. Dag in en dag uit leefde ik gewoon in een sleur. Hier en daar af en toe even een tv-opname, maar voor de rest was elke week hetzelfde. Iets wat ik blijkbaar even nodig had, terwijl ik zo’n leven juist enorm moeilijk en zwaar vind. Ik kan totaal niet tegen regelmaat. Mijn lach verdween dan ook totaal hierdoor.

Juist het moment wat de laatste druppel zou moeten geweest zijn, werd mijn omslag punt. Mijn lach kwam weer helemaal terug en ik bouwde weer een nieuw eiland op. Een eiland waar ik het weer zelf voor he zeggen had. Ik werkte toe naar mijn diploma en voor ik überhaupt wist of ik die zou mogen ontvangen verhuisde ik naar Hilversum en startte ik met een zomerstage bij Utopia 2. Ik werkte hard, vergat alles en kreeg mijn lach weer terug. Die twee maanden stage werd een fulltime contract en die geen lach werd een vraag of ik überhaupt wel eens boos/verdrietig was. Toen ik die vraag kreeg wist ik het zeker. Ik ben terug en hoe erg.

Het leven was ineens weer alles behalve moeilijk. Ik kreeg het echt goed voor elkaar en genoot weer van elk moment. Ik ademde weer en mijn familie werd een nog groter deel van mijn leven. Het gezin waar mee ik alles mee heb gemaakt en stiekem ooit voorbij ben gerend, kon ik ineens dingen geven. Geld maakt niet gelukkig, maar geld maakt wel blij. Daarom zei ik overal ook dat ik veel mooie dingen dit jaar mee heb mogen maken, maar dat niks tegen dit op kon.

https://twitter.com/fabiangijze/status/1079348535739457536

Zij en wat mooie vriendschappen bleven altijd bij mij staan. Toen ik naar de moeilijke bodem zonk en toen ik ineens succes kreeg. Ik vergeet dat nooit. Nu kijk ik weer stralend door mijn ogen en naar bepaalde mensen net iets meer. 2018 kon dan wel enorm moeilijk en zwaar zijn, maar ik bestempeld het voor mij zelf als het mooiste jaar ooit. Een jaar waarin ik leerde en opnieuw begon.

https://www.instagram.com/p/BsDGxQ-gtH4/

Dus 2019 wat breng jij mij?

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Tijdens kerst vind ik mij zelf altijd een enorme lul

Het is denk ik geen geheim meer dat ik mijn familie heel waarde vol vind. De liefde is misschien soms iets te groot of juist niet te zien, maar het is in ieder geval aanwezig. Zonder dit gezin/familie had ik misschien nooit zo veel mee gemaakt, maar ik zou er geen 1 seconde van willen hebben missen. Daar zijn de banden te mooi voor geworden. Die liefde wordt in december altijd nog groter. De maand waarin zoveel is gebeurd en is in gezegd. Een maand waarin we terugblikte op bewogen jaren en hoopte op eindelijk een mooi jaar. Kerst is daarom in mijn ogen zo belangrijk geworden. Toch ben ik er de laatste jaren niet volledig bij geweest. Je wil niet weten hoe erg ik mij daar zelf voor haat.

Het ene jaar kreeg ik ineens de kans om eindelijk op wintersport te gaan, het andere jaar zat ik een dag bij mijn ex schoonfamilie en dit jaar zit ik waarschijnlijk tijdens kerst half te slapen aan tafel en de andere dag ben ik op mijn werk te vinden. Weer een kerst waar ik niet helemaal te vinden ben bij mijn gezin. Uit mijn ogen weer door een eigen egoïstische keuze. Nou kon ik ook niet helemaal vrij krijgen, maar toch. Ik heb gekozen om naar Hilversum te verhuizen en voor mijn baan te gaan. De media droom kon werkelijkheid worden en ik ging er natuurlijk volledig voor. Een baan die betekende dat ik dit soort dagen niet altijd thuis kan zijn.

Kerstnacht heb ik gelukkig een nachtdienst kunnen krijgen. Een dienst die ik zelf enorm prettig vind en waarbij ik vanaf 7 uur in de morgen klaar ben. Mijn koffer staat nu al zo’n 2 dagen klaar om die ochtend gelijk richting Rotterdam te kunnen gaan. Mijn moeder verklaarde mij al voor gek en zegt dat ik niks verplicht ben. Alleen zij kan het mij misschien dan wel niet verplichten, maar dat doe ik mij zelf wel. Met kerst moet ik thuis zijn en mensen om mij heen hebben die ik zo lief heb. Er zijn al genoeg feestdagen mislukt in het verleden om er nog eens eentje te verpesten. Kerst is heilig en dat blijft altijd zo. Minimaal 1 dag moet goed verlopen. Misschien val ik dan maar inslaap op die bakplaat, maar dat heb ik er 100% ervoor over.

Na hopelijk een leuke kerst avond en ochtend moet ik mij weer haasten naar de treinen. De volgende dienst staat dan weer op de planning. Voor het eerst een kerstdag die ik op mijn werk moet vieren. Kerst op werk, klink in mijn oren nog een beetje gek. Gelukkig heb ik wel gehoord dat het leuk moet zijn. Misschien stiekem dan even ergens een keertje een traantje weg pinken en veel plezier beleven aan deze situatie. Qua werk zou je mij ook zeker niet horen klagen. Ik geniet nog elke dag en het is een droom die uit kwam. Alleen dit zijn wel die offers die het met zich mee brengt.

Stiekem probeer ik het kerst gevoel wel nog een beetje te krijgen. Zo doe ik bijvoorbeeld altijd het luchtje op van mijn oom die overleden is. Zo is hij er toch nog een beetje bij. Draag ik dit jaar 1 dag een kersttrui op het werk en ga ik de tweede dag veel te net in pak. Misschien gek door de ogen van een ander, maar voor mij is het gewoon lekker kerst. Iets wat voor mij veel betekend en een paar dagen waar ik mij zelf stiekem een beetje haat. Een dag die veel betekend en waar ik niet meer zonder zou willen.

https://www.instagram.com/p/BNpLDc2BxqE/

Kerst een gebeurtenis waar ik stiekem gewoon heel veel omgeef.

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram