Ik vraag niet om je hand maar om je vingers die me wijzen op mezelf

Persoonlijk ben ik een liefhebber van zoveel mogelijke muziekgenres. Nederlandse nummers vallen daar ook zeker onder. Zo ga ik bijvoorbeeld heel lekker op Marco Borsato of Blof. De mensen die Blof kennen zullen de titel wel herkend hebben. Dit is namelijk een zin uit het mooie lied Aanzoek zonder ringen. Bij dat liedje word ik altijd weer teruggegooid in de tijd. Weer terug in het busje naast mijn vader. Één van de eerste liedjes die mij liet zien wat muziek met een mens kan doen.

Wanneer ik muziek luister wil ik de tekst goed kennen en lekker mee kunnen zingen. Als kind had ik dit ook al. Ik ging in het weekend vaak op stap met mijn vader. Hij had dan gelukkig ook altijd de radio aan. Tijdens zo’n ritje kwam dit liedje op de radio. Ik zong als altijd de zin ‘’Ik vraag niet om je hand maar om je vingers die me wijzen op mezelf ’’ mee.  Vanaf dat moment hoorde ik ineens gesnotter naast mij. Uit het niks keek mijn vader naar mij met tranen over zijn gezicht. Mijn moeder zag ik tijdens de ruzies wel eens huilen, maar mijn vader eigenlijk nooit. Dat was juist de man die zich veel te groot hield, terwijl er nog een kindje in hem schuilden. Hij veegde het dus maar weer snel weg met zijn hand.

Ik zong de tekst zonder betekenis mee. Ja, ik had wel wat vriendinnetjes gehad, maar van die sterke gevoelens had ik nog niet echt gehad. Het besef van teksten kwam veel later pas. Mijn vader kon dan wel stiekem een klein kind in zich dragen, maar hij had het besef zeker wel. Hij wist precies wat elk woord betekende. Hij had niet verwacht dat een kind zo’n tekst mee zou zingen. Al helemaal niet zijn eigen zoontje waar die trots op was, want dat was die wel. Ik kan alles over hem zeggen, maar ik weet gelukkig wel dat hij in ieder geval enorm trots op mij was. Nu zijn de kaarten alleen vast en zeker wat anders geschud.

Toen der tijd grepen die tranen mij zo aan. Dat zo’n simpele zin, zoiets machtigst kon bereiken. Het was eindelijk weer iets puurs. Juist dat miste ons gezin toen der tijd. De puurheid van eerlijkheid. Er werden zoveel dingen gelogen, maar deze traan was eindelijk weer eens echt. Dat is tot de dag van vandaag nog steeds iets wat mij vormt. Een traan is zeker niet altijd iets negatiefs, het kan juist iets heel moois beteken. Het is natuurlijk bizar dat ik zo’n klein detail nog steeds altijd voor mij kan halen wanneer ik het lied hoor. Ik ben zelfs altijd opzoek naar liedjes waar ik een traan van voel opkomen. Een lijst vol kippenvel. De rillingen lopen over je lijf, je ogen branden en je puurste gevoelens komen naar boven. Zoiets simpels, maar zo veel invloed op mij.

Nu weet ik helaas wel beter waarom die tranen zo branden in zijn ogen, maar dat maakt het voor mij gelukkig niet minder mooi. Hij brak eindelijk en dacht na. Dat konden helaas maar weinig dingen bereiken. Dat had ik dan maar mooi wel bereikt en dat met één simpel zinnetje. Alleen daarom al zing ik stiekem de zin  ‘’Ik vraag niet om je hand maar om je vingers die me wijzen op mezelf ’’ altijd met hem in mijn gedachtes. Veel mooier heb ik hem en zo’n gevoel niet meer gezien.

Met muziek bereik je veel meer!

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Mijn allereerste muziek favorieten op YouTube

Muziek heb ik altijd al te gek gevonden. Zodra er muziek aanstond was ik volledig afgeleid. Zo zie ik mij nog steeds zitten met mijn moeders discman. Stiekem cd’s downloaden en dan uren achter elkaar draaien of weer eens de lp’s en cd’s inpikken van mijn moeder. Al ben ik dat laatste nog niet helemaal verleerd. De liefde voor muziek is in ieder geval nooit meer weg gegaan en misschien is het juist alleen maar groter geworden. Nou luister ik ook vaak liedjes terug uit mijn jeugd. Het leek mij wel eens leuk om terug te scrollen in mijn YouTube Geschiedenis. De geschiedenis van Clipjes.nl is helaas niet meer terug te vinden, maar vanaf 2012 a 2013 ben ik gelukkig wel een favoriete lijst begonnen op YouTube. Eens kijken of je de nummers herkend.

Nickelodeon en dat soort zenders waren echt mijn leven. Ze hadden allerlei leuke programma’s en sommige ook nog eens met muziek als thema. Zodoende waren de eerste twee favoriete een feit. Dit waren namelijk twee nummers van het programma Victorious.

Nick en Simon hadden rond deze tijd een programma waar ze in Afrika probeerde door te breken. Hier keek ik altijd erg graag naar. Na een tijdje vond ik het zelfs wel handig om misschien Afrikaans te leren. Zo downloadde ik het Nederlands-Afrikaans woordenboek en zocht ik nummers van het programma op. Zodoende werd Loslappie ook een onderdeel van mijn favoriete.

Zelf was ik ook altijd opzoek naar mooie covers. Personen die een nummer nog mooier konden maken dan het al was. Zodoende kwam ik bij de prachtige Christina Grimmie uit. Een dame die ik nooit meer zal vergeten. Ze maakte de liefde voor muziek nog groter dan het al was. Het liedjes Titanium had zij zo goed gecoverd dat ik er elke keer weer met tranen naar zat te luisteren. Helaas is het vandaag de dag een cover geworden waar mensen even terugkomen om haar te herinneren. Een paar jaar terug werd ze werkelijk waar neergeschoten. In deze cover zong ze dat ze zelfs kogels tegen kon houden en dat maakt dit liedje extra bijzonder.

Muziek was ook altijd een uitvlucht voor mij. Om mij heen kon het dan wel oorlog zijn, maar door muziek kon ik het weer even vergeten. Zo leerde ik het liedje Altijd een uitweg van Djurmaine en DusDavid kennen. Helaas had Djurmaine niet naar zijn eigen teksten geluisterd, want een jaar later zag hij echter geen uitweg meer en pleegde met succes zelfmoord.

En dan komen we bij een meisje uit waar ik stiekem net iets te graag naar keek. Ik heb het namelijk over Fabiënne Bergmans. Ze was de eerste winnaar van de The voice kids. Ze was blond, had mooie ogen en zag er gewoon top uit. Precies een meisje waar ik heel graag naar keek en dan kon ze ook nog eens prachtig zingen. Ja, je kon mij weg dragen hoor. Echter vertelde ze in 2017 dat ze door dit succes zichzelf even was verloren aan de drugs en slechte relaties. Zonde van zo’n meisje, met zo’n grote kans. Ondanks dat beluister ik nog steeds graag de liedjes die ze toen uitgebracht had.

Ik hou echt van heel veel muzikanten, maar voor één iemand is mijn liefde toch net het grootst. In mijn geval moet het dan over Adele gaan. De liefde voor haar muziek is zo groot. 6 oktober 2012 stierf mijn oom door een ongeval. Haar album 21 was toen net een jaartje oud. Op zijn begrafenis werd bij binnenkomst het nummer Set Fire To The Rain gedraaid. Wij waren de eerste die zaten en je zag hoe puur dit liedje bij iedereen binnen kwam. Je zag hier en daar al de eerste tranen over de vangen glijden. Vanaf dat punt werd mijn liefde voor Adele alleen maar groter en blijven haar nummers mij altijd weer raken.

Dit waren in ieder geval één dan mijn eerste favorieten op YouTube. Al zeg ik het zelf, maar het is best een mooie lijstje toch. Misschien wat aan de gevoelige kant, maar daar hou ik enorm veel van. Hier wordt ik nou echt rustig en ontspannen van. Even weg vliegen op de golven van de muziek

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Mijn muziek om lekker tot rust te komen

Muziek en rust is voor mij heel erg belangrijk. Het liefst combineer ik deze twee dan ook. Geluidsdichte oortjes in en helemaal weg dromen. Persoonlijk is het voor mij een uitvlucht van het drukke leventje. Eventjes uit je hoofd stappen en weg vliegen.  Bepaalde rust nummers zet ik niet zomaar in mijn afspeellijst. Nee, die hebben vaak een betekenis. Soms kan die wel eens heel diep gaan.

Voor mij is één nummer heel belangrijk geworden. All I want van de band Kodaline. Een nummer wat volgens mij hier in Nederland niet zo bekend is. Ik heb hem zelf nog maar één keer in Nederland gehoord. Hier bedoel ik uiteraard door een ander mee. Zelf draai ik hem dagelijks. Die ene keer was helaas maar 15 seconde live bij een soundcheck. Bij het zingen zag je iedereen verbaast kijken.

Het liedje zelf kwam per toeval op mijn pad terecht. Ik keek een YouTube filmpje waarin live covers werd gezongen. Hij zong hem zo mooi en zacht, dat ik hem direct daarna ben opgaan zoeken. Alle lichten uit, oordopjes in en de videoclip aan. Het maakte direct iets in mij los. Er kwam een bepaalde druk op mijn borstkas en achter mijn ogen. Vervolgens viel er ook een kleine traan op de grond. Het raakte mij op één of andere manier zo erg. Die druk voel ik nog steeds. Regelmatig eindig dit dan ook nog steeds met een traan. Ja van dit liedje wordt ik echt extreem rustig.

Het volgende nummer is ook via een cover in mijn lijst gekomen. Deze kon ik wel al, maar ik was het liedje gewoon vergeten. Ik heb het over A Thousand Years. Een rustig liedje met een perfect aantal kaarsjes. Het liedje straalt liefde uit. Ik heb de tekst daar dan ook één keer voor gebruikt.

Zoals je misschien weet heb ik niet zoveel met Valentijnsdag. Het ligt er gewoon te dik op en het is totaal niet onverwachts. Toch heb ik één keer anoniem een kaartje naar iemand gestuurd. In de kaart had ik het volgende geschreven: Misschien hou ik nog geen duizend jaar van jou en sterf ik niet elke dag, maar elke dag zonder jou is wel een dag minder. Door deze zin werd mijn naam dan ook direct verklapt. Ik vind het nog steeds een mooie zin. Alleen over de uitvoering had ik wel beter mogen na denken. Ik wist dat het nooit wat zou worden en volgens mij wilde ik dat zelf ook niet echt. Het was meer bedoeld op de manier van Hé, er geef iemand echt om jou. Ach, het blijf een mooie herinnering

Door A Thousand Years leerde ik Christina Perri een klein beetje beter. Zo kwam ik achter nog een liedje van haar, namelijk Jar of Hearts. Die geef ik je gelijk even als cadeautje mee

Naar mijn mening maakt of breekt muziek een film/serie. Nou kent bijna iedereen wel de serie 13 Reasons why. De eerste serie waarbij ik moeite heb om door te kijken. Ik kom er gewoon niet door heen. Dit komt mede door de mooie muziek. De andere redens wil ik pas vertellen als ik hem ooit eens af heb durven kijken.

Nou waren er zeker meer nummers waar ik heel stil en rustig van werd, maar van The night we met werd ik extra stil. Dit kwam ook mede door de beelden. Alles kwam perfect samen. Ja bij dit liedje vind ik mijn rust

https://www.youtube.com/watch?v=Jg1cQs53NjE

Zoals je misschien wel weet is mijn oom helaas dood gegaan door schuld. Zijn crematie zal mij altijd bij blijven. Het zag er zo mooi uit. Iedereen kwam echt voor hem bij elkaar en er heerste zoveel emoties. Sindsdien werd mijn liefde voor deze vrouw nog groter. Adele werd in gestart en de tranen vloeide over de wangen. Op zijn crematie werd Set fire to the rain gedraaid. Alleen staat Turning Tables net ietsjes hoger in mijn rust muzieklijst.

Voor deze week wil ik afsluiten met een Nederlands lied. Er is namelijk een liedje van Bløf die ik altijd lekker vals mee zing. Dat is omarm. Het is naar mijn mening zo’n mooi en rust gevend liedje. Ook al haal ik die hoge noten helaas nooit. De betekenis voor mij kan ik niet echt goed beschrijven, maar ik snap de tekst helemaal.

Het was niet de bedoeling, maar dit gaat zeker een terug kom blog post worden. Er moet hier gewoon weer meer muziek op terug komen. Helaas kan ik dit niet meer via de top 40 doen, maar laat ik het eens met dit proberen. Misschien vond jij het helemaal niks, maar dan heb je lekker pech. Het blijf toch mijn blog hé 😉

Oh, je kan hier ook al een paar nummers zien in mijn Spotifylijst

 

 

Tot de volgende keer

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin