Naar de tv opname/première van shame/fame

Bijna een jaar geleden mocht ik naar de tv opname van my fucking problem. Een documentaire over vaginisme. Gisteren kreeg ik die kans weer. Dit keer niet over vaginisme, maar over het internet. Wat doet een viraal video eigenlijk een iemand. Zijn beide partijen er prettig onder of neemt het heel veel gevolgen met zich mee. Deze documentaire ligt zeker wat minder bij mijn interesses. Toch wilde ik er graag bij zijn. Het sprak mij namelijk wel heel erg aan. Persoonlijk kijk ik ook wel eens op sites zoals Dumpert en YouTube. Ben ik dan niet net zo schuldig? Ja, ik reserveerde zonder te twijfelen mijn kaartje. Bovendien vond ik het ook wel weer eens leuk om Sophie Hilbrand in actie te zien.

Net als de vorige keer ging ik er alleen heen. Volgens mij was ik ook weer de enige die er totaal niks mee te maken had. Ach wat kan mij dat schelen. Dit vind ik juist top avonden en het je nog leerzaam ook. Direct na mijn Engels examen ben ik de trein in gestapt. Op naar de  andere grote stad Amsterdam. Om nog even iets te kunnen eten, besloot ik naar de Burgerking te gaan. In dit soort restaurantjes zou je mij normaal gesproken echt nooit zien. Voor deze dag maakte ik graag een uitzondering. Gelukkig bleek er weer kippenboutjes te zijn, dus tot mijn verbazing heb ik best goed gegeten. Na dat ik alles achter mijn kiezen had, besloot ik mijn laatste metro te pakken. De opnames waren weer in de zelfde studio. Deze plek kon ik dus gelukkig wel weer makkelijk vinden. Al herken ik de laatste tijd steeds meer straatjes in Amsterdam.

Precies op tijd kwam ik aan bij de studio. Gelukkig kon ik dus zo doorlopen. Het was nou niet bepaald mooi weer. Dit keer kreeg ik ook netjes een consumptiemuntje. Dat was de vorige keer door een vergissing niet het geval. Deze dag betekende op tijd komen zo’n 30 minuten wachten. Ja, dan merk je wel dat je daar helemaal alleen ben. Verklaar me voor gek, maar ik ga niet zomaar bij een vrienden groep staan. Wel zag ik in mijn oog hoek een YouTuber, zie je hem dan is de ander er waarschijnlijk ook. Met de ander bedoel ik Paul Goudsmit, beter bekend als theking77nl/kingalert. Daar heb ik wel eens contact mee gehad, dus ik hoopte wel dat hij er zou zijn. Later bleek dit ook het geval te zijn. Ik bestelde in ieder geval mijn sinaasappelsap en zocht een tafeltje uit. Lekker asociaal op mijn telefoon de minuten afwachten.

https://www.instagram.com/p/BbiEvgbhGJ9/?hl=nl&taken-by=paulkingofficial

Iets later dan gepland gingen die deuren eindelijk weer open. De setting was iets anders dan bij my fucking problem. Toch herkende ik het wel weer terug. Ja, het voelde gelijk al weer goed. De vorige keer had ik het namelijk echt heel erg naar mijn zin gehad. Dit beloofde weer een leuke avond te worden. Vanwege mijn rode blouse moest ik tussen 3 vrouwen zitten. Dat zorgde voor wat kleur afwisseling en een fijnere kijk blik. Natuurlijk valt er dan de standaard grap. Zo jij zit goed. Later bleek dat ook echt het geval te zijn. Ik zat achter de maakster van de documentaire en Paul. Bovendien had ik ook echt een mooi uitzicht op de schermen.

Dit keer ging de promo en het geluid niet in één keer goed. Sophie kwam er nog niet echt lekker in en uit het niets kwam er een geluidsknal. Ja, we waren gelijk lekker wakker. Voor de grap dolde Sophie met een vloek. Gelukkig bleek dat niet zo te zijn. Verder ging het namelijk bijna vlekkeloos. Bij deze opnames gaan ze gelukkig bijna niks over filmen. Dat heeft natuurlijk ook met de ervaring van Sophie Hilbrand te maken. Wat blijft zij toch een topper en hopelijk ooit mijn collega.

Over mijn mening van de   documentaire zit ik nog een beetje te twijfelen. Ik vond hem namelijk goed, maar zit hem te veel te vergelijken. Al zou ik dat helemaal niet moeten doen. Dit is totaal anders gefilmd en heeft een heel ander onderwerp. Waarschijnlijk heeft het ook wat met mijn interesse te maken. Hier wist ik ook al bijna alles van. Dit keer was de film volgens mij ook veel korter. Er werd veel langer na gepraat. Hier merkte je wel een verschil. Sommige gasten hadden/hebben als doel bekend worden. Nou ben ik daar op deze manier al niet zo van, maar het was ook een heel groot contrast. Er zat bijvoorbeeld ook een meisje die slachtoffer was van een uitgelekte seks filmpje met haar ex vriend. Zij trok daarmee ook gelijk mijn aandacht. Wat goed en knap dat zij daar durfde te zitten. Ik zag aan haar houding dat ze het liefst soms wilde weg rennen. Natuurlijk was ze zenuwachtig en een beetje angstig. Haar verleden kwam toch weer boven water. Toch besloot ze daar te gaan zitten. Dat zorgt gelijk voor mijn waardering. Hoe knap is het als je daar voor je zelf, maar ook voor andere slachtoffers gaat zitten. Nou weet ik niet of ze dit ooit te lezen krijgt, maar je mag echt trots op je zelf zijn. Mocht je dat zelf niet zijn, dan ben ik dat wel voor jou en met mij vele andere.

Alles verliep perfect. Al kwam er op het laatst wel een groot meningsverschil. Hierdoor ontstond wat hectiek. Toen we klaar waren zag ik ook dat het sommige mensen heel erg had geraakt. Dat kon ik ook zeker begrijpen. De woorden waren niet echt bepaald slim uitgekozen. Bovendien viel de grap ook totaal verkeerd. Niet een slimme actie op zo’n avond. Al maakt dat wel weer het programma en je zag het effect hier door nog mee. Beetje actie en meningsverschillen kunnen natuurlijk nooit kwaad

Het einde was wel echt veel leuker dan de vorige keer. De vorige keer moest ik gelijk mijn trein halen. Na praten en netwerken zat er toen echt niet in. Dit keer zou ik niet de dag er na naar Boekarest gaan. Zodoende kon ik nog even blijven hangen. Nou had ik Sophie Hilbrand natuurlijk al leren kennen bij Het Instituut. Stiekem was ik wel benieuwd of ze mij zou herkennen. Ik bleef dus nog even op haar wachten. Toen ik mijn veters aan het strikken was kwam ineens iemand van de productie naar mij toe. Ze vroeg aan mij wat ik er van vond en wat ik hier kwam doen. Super onbeleefd was ik dus een gesprek aan het voeren met iemand van het team. Nooit het beste wat je kan doen. Het zelfde geld was deze vrouw super belangrijk. Aan de andere kant zijn dit wel weer de leuke dingen van het vak/netwerken.

Toen gebeurde er iets waar ik stiekem heel blij van werd. Sophie keek mijn kant op en herkende mij direct. In mijn ogen een goed teken. Al had ik natuurlijk wel een heel lang gesprek met haar gehad, maar als nog. Even een trots momentje. Nou was ze nog met Paul aan het na praten, dus wachten ik even op haar. Ik weet niet of ik Sophie Hilbrand fans heb tussen mijn lezers, maar ik kreeg gelijk weer een knuffel hoor. Sorry, maar dat blijf gewoon iets speciaals als een groot voorbeeld dat uit zich/haar zelf doe. Vooral als ze dat bij de rest niet heeft gedaan. Gewoon even een klein geluksmomentje. Na een kort bij praat gesprekje moest ze weer even weg. Even na kletsen met het team/de makers.

Hierna ging ik gelijk even Paul een hand geven. Met hem had ik al wat vaker online contact gehad, dus even voor stellen kon geen kwaad. Hij herkende mij natuurlijk niet gelijk. Toen ik mij naam zei begon er wel iets te dagen. Na dit handschut momentje was de avond wel weer mooi afgerond. Nam nog even afscheid van Sophie en ging er weer vandoor. Zoals ik binnen kwam vertrok ik ook weer. Stilletjes en onbekend 😉

Shame/Fame is Woensdag 22 november te zien op Npo 3 om 20:25. Ik zeg zeker even kijken

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Als twee echte vips naar Rare jongens

Naast dat ik vaak tv/film werk doe. Ga ik ook altijd met liefde naar tv shows toe. Nou ben ik lid van BNN. (echt een aanrader). Ik steun ze gewoon graag en het is ook nog eens heel handig. Het is ook niet echt een geheim dat ik ooit voor BNN hoop te gaan werken. Op deze manier ben ik toch net weer iets dichterbij BNN. Nu kan je ook prijzen winnen. Zo won ik vip kaartjes voor de tv show Rare jongens. Ik besloot mijn zus mee te nemen en dat moest natuurlijk wel fout gaan.

Voor ons doen begon de dag gelukkig nog goed. We haalde onze bus en de metro was natuurlijk ook weer van de partij. Eenmaal op Rotterdam centraal begon het gezeur hoor. Ze wist nog van vroeger dat ze met 40% korting reisde, vanwege dat ik een student ben. Wij naar zo’n klote ns apparaat. Het was even struggelen, maar uiteindelijk vonden we de optie. Nou is mij zus niet zo bekend met dit soort apparaten, terwijl ik er lekker vlug door heen ga. Ik rukte het kaartje uit haar handen en trok haar daarna weer mee. Vol ongeloof sjokte ze maar een beetje mee. Ze geloofde niet dat het gelukt was. Gelukkig was het echter wel echt gelukt.

Eindelijk konden we kijken welke trein we moesten pakken. Mevrouw moest natuurlijk alleen wel weer eerst  even langs bij de starrbucks. Stomme hipsters 😉 Terwijl zij aan het afreken was en op haar koffie zat te wachten, zag ik de eerste trein al weg reiden. Dat begon dus al weer goed. Dat werd een extra overstap op Hilversum. Een overstap die ik in ieder geval nooit meer zal vergeten. Voor nu stond onze trein richting Utrecht centraal al klaar. Eerlijk gezegd heb ik aan Utrecht centraal altijd echt een hekel. Loopt altijd vast daar en het brengt ongeluk. Bovendien let ik er ook altijd extreem veel op de mensen massa. Wie weet zie ik toch eens de persoon die ik wil ontmoeten.

Zodra we in de trein stappen kon mijn Twitter momentje beginnen hoor. Mijn zus is een schat, maar ze kan van die opmerkingen maken, waarvan ik denk ’’jij bent niet mijn zus’’. Nou weet ik niet in welke tijd zij met de treinen reisde, maar dit kwam er onder andere allemaal uit

https://twitter.com/fabiangijze/status/877129333801988097

Ik vermaakte mij in ieder geval wel deze reis. Normaal zit je toch maar een beetje zielig films te kijken. Wonder boven wonder ging alles op Utrecht centraal perfect. Helaas zag ik de gene waar ik naar zoek nog steeds niet, maar de trein hadden we gehaald. Toen zei ik de magische zin ‘’ het gaat gelukkig allemaal goed’’ Ja, dat moet je nooit zeggen hé. Bij onze overstap op station Hilversum ging het dus compleet mis

https://www.instagram.com/p/BVj4JnrBBm8/?taken-by=fabiangijze&hl=nl

We stapte uit en mijn zus zocht gelijk naar haar peuken. We moesten tenslotte de trein van het spoor ernaast hebben. Ik wordt dan altijd een klein beetje geïrriteerd. Van mij mag ze echt wel roken, maar niet zo overdreven en als we haast hebben. We moesten de trein richting Amsterdam hebben. Die zou namelijk 1 halte later stoppen op het mediapark waar rare jongens werd opgenomen. Iemand zat continu iemand op te jagen dat de trein er al stond richting Amsterdam. Er stond een mooie grijze trein. Je moest hem nog zelf open trekken en de airco was verrot. Met een raar onderbuikgevoel stapte ik al in. Daar zag ik direct allemaal van die aparte wagons. Met hele families er in. Het voelde echt te slecht.

Zo slecht dat ik terug wilde rennen. Op de gang kwam ik alleen mijn zus tegen. Ze vroeg wat er was. Precies op dat moment werd er op het fluitje geblazen en reden we weg. Eerste wat ik dat was KUT. Dit was het punt dat alles mis zou gaan. We zaten in de verkeerde trein. Niet zomaar een trein, nee de Berlin expres. Hé echt weer top dit. Blijkbaar kwam een minuut later pas onze trein. Deze trein zou echter pas stoppen in Amsterdam. Oh, wat zat ik te koken en te balen. Zo maak je wel weer lekkere in druk bij BNN. Het bedrijf waar ik van droom.  Het meest kutten van deze rit vond ik het zien van de mediapark. Ja, daar hadden we moeten uit stappen, maar nu reed hij er mooi aan voor bij. Daar zou zomaar eens de opnames van Rare jongens voorbij kunnen gaan.

Zo snel ik kon zocht ik mail contact met de gene waarvan ik de VIP tickets voor rare jongens had gekregen.  De inloop zou eigenlijk tot 15:30 duren, maar om 16:00 zouden de opnames pas echt beginnen. Wij konden daar pas om 15:45 op station aankomen. Ik besloot het risico gewoon te lopen. Ik moest het gewoon geprobeerd hebben. Wij rennen over Amsterdam centraal om onze trein te halen. Op internet zocht ik naar studio 31 en we liepen daar vervolgens naar toe. Trap op en weer trap af. Nou was de route beschrijving blijkbaar voor de vrachtwagens bedoeld, dus stonden wij aan de verkeerde kant. Ach, alles zat toch al tegen.

Vanaf dat moment schrok ik wel even van mijn zus. Zoals je misschien wel weet heeft ze echt een kut situatie gehad en is ze er nog niet helemaal uit. Mede door deze tijdsperiode en operaties heeft ze echt geen conditie meer en krijg ze heel vaak steken in haar buik. Ze viel bekant dood neer. Ja, daar schrok ik echt heel erg van en ik vond het zeker niet tof om te zien. Zo pakte ik maar haar hand en trok ik haar mee. Zo hoefde ze niet meer zoveel moeite te doen en de kracht te zoeken om te lopen. Eindelijk waren we in studio 32 gekomen.

 

Normaal gesproken staat er dan zo’n mannetje bij de deur om je via de rode loper binnen te laten. Echt iedereen was al weg. Logisch natuurlijk, want de show zou gaan beginnen. Nou, waren we natuurlijk wel te gast bij BNN. De zender die lef uit wilt stralen en vroeger overal inbrak. Ik besloot dus even een BNN momentje te pakken. Ik zal de studio zelf wel vinden met behulp van de bordjes. Echt zonder iemand tegen te komen liepen we ineens in de tv studio’s. Mijn hartje begon steeds harder te kloppen. Dit alleen al vond ik fantastisch. Hier droom ik gewoon van.

De bordjes stopte alleen voor een witte deur. Nu moest ik er voor kiezen om hem open te duwen of weer terug te gaan. Je kon niet zien of horen wat er aan de andere kant was. Voor het zelfde geld liep je in eens de opnames in. Met mijn hard in mijn keel duwde ik de deur op. Godzijdank kwamen we in een kamer uit. Hier kwamen we iemand van de productie tegen en die haalde vervolgens de publieksleider. Ze nam ons mee door de regie/kleding kamer en loodste ons zo naar de opname plek. We maakte maar een grapje over het VIP zijn. Precies de VIP’s moesten weer zo laat aan komen kakken.

We waren ook werkelijk echt te laat, want ze waren al wat test shots aan het draaien van het publiek. Je kent het wel, gewoon van die shots dat iedereen aan het klappen is. Ja, dat kan zomaar fake zijn 😉 Wij moesten achter de camera blijven wachten naast de productie mensen. Een plek waar je normaal echt nooit sta en zeker ook niet mag komen te staan. Hier sta je echt alleen als je er bij hoort. Dat bleek ook echt zo te zijn, want we stonden in eens naast de rare jongens en Valerio Zeno. Nu sta ik met mijn acteur werk wel vaker naast BN’ers, maar dit was toch wel een leuk momentje hoor. Bovendien viel er ook nog eens wat te lachen.

Toen de publiek shots waren gefilmd konden we het publiek worden in geloodst worden. Niet meer op onze beloofde eerste rang VIP plekjes, maar we zaten er. Dar was voor mij het belangrijkste. Als publiek zijnde hoef ik niet persé vol in beeld. De show was in ieder geval erg leuk. Het publiek wat minder. Ik weet niet waar we in terecht waren gekomen, maar goed was het niet. Het was in ieder geval grappig om te zien.

Nou weet ik niet wat voor speciale VIP dingen er voor ons waren geweest. Dat maakte mij ook echt niet meer uit. We mochten er nog in en dat was voor mij het allerbelangrijkste. Ik hoef niet echt een speciale behandeling. Ben ook maar een gewone jongen. Ik heb mijn zus mee kunnen nemen en dat was voor mij het allerbelangrijkste!

Oh, mocht je ook eens naar Rare jongens willen, dan kan dat zeker. Ik zie de kaartjes vaak voorbij komen, dus gewoon even Google of via Facebook zoeken. Anders is Rare Jongens als het goed is rond oktober te zien op de buis

Zie hier ook mijn acteer ervaringen en hier mijn publiek ervaringen

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin 

Even €137 aan kleding winnen bij de jongens tegen de meisjes

Het is alweer eventjes geleden, maar 18 april mocht ik aanwezig zijn bij de opnames van de jongens tegen de meisjes. Een uitnodiging die ik echt niet uit de weg gaan slaan. Hier moest ik heen. Sommige dingen kan je gewoon niet voorbij laten gaan. Ik keek de jongens tegen de meisjes eigenlijk altijd, dus live zou helemaal geweldig zijn. Bovendien had deze opname nog twee voordelen. Je kon iets winnen en mijn moeder kon eindelijk eens mee. Dat noem ik een win win situatie.

Ja, eindelijk was het zover. Ik kon mijn moeder eindelijk eens ergens mee naar toe nemen. Nou mag je bij opnames altijd wel het aantal kaartjes opgeven, maar meestal kan mijn moeder niet of de reis is te duur. Gelukkig wist ik dat zij dit ook niet wilde missen. Met deze uitnodiging was ik dan ook echt reuze blij. Mijn moeder is gewoon mijn maatje. Ik pest haar dan wel 24/7, maar dat doe ik alleen maar uit liefde. Vandaar vind ik het alleen maar leuk als ik haar dit soort uitjes kan geven. Gewoon er even uit en iets terug doen. Later hoop ik dit nog veel vaker te kunnen doen, maar goed ze kon eindelijk mee.

Mijn moeder pikte mij in Rotterdam op en daarna konden we door naar Hilversum. Kon ik ook eens de auto route zien, want normaal gesproken moet ik altijd met de trein.  Het waren middag opnames, dus we moesten er rond 13:00 zijn.  Nou was ik eventjes vergeten waar studio 24 was, dus liepen we gezellig met twee andere vrouwen mee die de weg wel wisten, bovendien waren er bordjes opgehangen. Wel leuk dat die bordjes je door heel media park brachten. Je kan namelijk ook rechtstreeks met de trap. Één van de vrouwen viel nog over een tv slang, dus we liepen daar na een tijdje echt met bloed, zweet en tranen. Na een hele trage loop rit waren we er dan eindelijk. Eindelijk weer eens in een studio. Gewoon lekker kijken en niks doen.

Nou waren ze nog hard bezig met alles klaar zetten. Het was in 2 a 3 jaar weer de eerste opname, dus ze hadden wat opstart probleempjes. Zo moesten wij iets langer wachten dan normaal. Gelukkig zeurt mijn moeder dan nooit 😉 Nou had ik de week er voor ook al tv werk voor SBS. Toen had ik mij kostelijk vermaakt door de opwarmer. Ik zag hem hier weer, dus ik werd al blij. Wachten zou nu geen probleem meer zijn. Wel jammer dat ik er gelijk achter kwam dat hij letterlijk elk grapje als toen herhaalde. Dan wordt het wachten toch in eens een stuk langer. Gelukkig zag ik wel een lach op mijn moeders gezicht. Zij kon zijn grapjes nog niet en ze had een Bounty. Nou dan is ze snel tevree.

De mannen en vrouwen werden van elkaar los gerukt. De mannen mochten gelukkig als eerst naar binnen. Toen we werden neer gezet werd ik al snel heel blij. Ik zat namelijk recht achter ons team. Zo doende kon ik echt elk klein detailtje zien. Hier van kan ik alleen maar meer leren. Toen wij mannen allemaal zaten, mochten de vrouwen ook allemaal naar binnen. Mijn moeder zag en hoorde ik gelijk al weer binnen komen. Ja hoor, ze zat weer te kletsen met onbekende. Naar eigen zeggen heeft zij altijd het geluk dat mensen ineens tegen haar gaan praten. Wij delen die mening niet helemaal het zelfde. Babbelkous. Mijn moeder werd ergens achterin in het midden gezet. Zo kon ik haar mooi wel in de gaten houden. Je weet nooit wat die moeders van tegenwoordig gaan doen hé.

Het mannen team werd naast Tijl Beckand  versterkt door:  Rick Paul van Mulligen ,JayJay Boske en Jim Bakkum. Jim had ik al eens te werk gezien en is stiekem een ex collega. Hij presenteerde namelijk The Band waar ik in de jury zat. Met Jayjay was ik wel echt heel blij. Ik vind hem echt een leuke tv maker. Sommige mensen vinden hem een kwal en dat mag natuurlijk ook, maar ik vind hem echt een topper. Hoe ik dacht over hem is alleen maar in het echt versterkt. Gewoon iemand die lekker zich zelf is en zich zelf helemaal kan verliezen in een spel. Rick Paul kon ik gewoon nog te slecht om er een mening over te hebben. Tijdens het spel was hij ook niet echt heel druk.   Tijl is gelukkig net als Ruben Nicolai in het echt net zo grappig als op tv. Ik zat dus goed.

Tegen over mij zag ik Chantal Janssen staan met als team: Sofie van den Enk, Bertie Steur en Bettina Holwerda. Nou moet ik heel eerlijk zeggen dat ik op de vrouwen niet zo heb gelet, maar ik zat net als Jayjay wel met liefde naar Bertie te kijken. Gewoon lekker nuchter en haar zelf. Moet er wel bij zeggen dat de andere vrouwen ook niet arrogant ofzo iets waren. Alleen iedereen is gewoon een beetje verliefd op Bertie.

Afgelopen zaterdag kwam de aflevering eindelijk op tv/online. Mijn moeder was al bang dat ze onze aflevering er uit hadden geknipt, omdat die niet gelijk werd uitgezonden. Als je heb gekeken dan weet je al dat ik nu een cadeaubon heb liggen van Freshcotten ter waarde van €137. Toch best netjes. Al zijn de kleding stukken wel een stuk duurder dan waar ik het normaal zou bestellen.

Het was in ieder geval heel leuk om eens bij de jongens tegen de meisjes te zijn en dat is toch wel het belangrijkste. Ben ook nog nooit zo vaak bij een uitzending in beeld geweest. Gelukkig heb ik mijn moeder er wel nog uit kunnen pikken. Ze zat zich zelf nog zo te zoeken. Komt ze er bijna alleen half in beeld, maar heb je hoor ma. Nou kan ze weer zeggen hoe vreselijk ze het vind om in beeld te komen, terwijl ze het stiekem gewoon heel leuk vind. Dat maakt ook helemaal niet uit hoor 🙂 Heb ik zelf ook

Als je de kans krijgt om bij de opnames van de jongens tegen de meisjes te kunnen zijn. Ga er dan zeker heen. Echt een aanrader en nee ik wordt niet betaald om dit te zeggen.

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin 

Naar de eerste live show van the band

Zoals de meeste wel weten, was ik één van de publiek juryleden van het tv programma the band. Samen met de ander juryleden bepaalde ik of iemand door of niet door mocht. Vonden wij ze goed, dan mochten ze door naar de eind jury. Die tijd zit er nu helaas voorlopig op. Gelukkig zijn ze ons zeker niet vergeten. Iedereen kreeg namelijk twee kaartjes voor één van de liveshows. Ik besloot naar de aller eerste live show te gaan. Waarschijnlijk zie je het al aan de titel, maar daar ben ik gelukkig afgelopen vrijdag  heen gegaan.

Nou zei ik expres gelukkig in mijn laatste zin. Op het laatste moment besloot ik eigenlijk om toch maar niet te gaan. Ik zou namelijk gezellig met Tenui en zijn vriendin naar de show gaan. Helaas werd hij de laatste week toch verhinderd. Tenui is druk bezig met het opnemen van zijn cd en daarvoor hadden ze hem vrijdag in de studio nodig. Nou begrijp ik natuurlijk ook wel dat zoiets altijd voor gaat. Dat zou ik zelf ook hebben met acteer klussen. Het alleen reizen vond ik zeker geen probleem. Laatst was ik voor een week alleen naar Boekarest gegaan, dus nee dat was niet mijn probleem. De terug reis was alleen een probleempje. Die was er namelijk helemaal niet. Er is dan geen verbinding meer met Nederland.

Toevallig wist ik dat een productie medewerker ook aan couchsurfing deed. Hij is een host in Brussel. Tijdens de opnames heb ik hem goed leren kennen, dus ik besloot maar eens een berichtje te sturen. Helaas werd het al snel duidelijk dat dit hem niet zou worden. Hij moest nog tot laat door werken, dus dat was gewoon niet te doen. Hij gaf mij wel een hotel tip. Zelf had ik dat hotel ook al voorbij zien komen. Het was lekker dicht bij de studio en het gebouw was naast het station te vinden. Samen met de reis kosten kwam ik alleen op zo’n €100 uit. Nou probeer ik de laatste tijd wel iets meer uit te geven, maar dit vond ik toch een hoop geld. Toen besloot ik maar gewoon mijn bed in te duiken. Voor het slapen gaan lig ik toch altijd nog denkend wakker. Kan ik beter daar mijn probleem oplossen.

De volgende ochtend werd ik gelukkig heel vrolijk wakker. F*ck het geld ook maar eens. Ik wil er heel graag bij zijn. Al een paar weken had ik er naar uit gekeken en ik wilde mijn goede vriendin weer eens zien. Bovendien had ik haar een roos beloofd en ik probeer altijd mijn beloftes aan personen na te komen. Een beloofde maak ik niet snel, maar als ik het doe wil ik er wel voor gaan. Die roos zou hoe dan ook bij haar aan komen. Snel werd er nog even een kamer geboekt en werd de trein tickets geregeld. Zo ik kon weer rustig naar school.

Na wat geren en een lieve moeder, kwam ik op tijd in mijn trein. Tijdens mijn reis werd er iets duidelijk. Wanneer je met een roos reis wordt je raar aangekeken en niemand komt naast je zitten. Misschien dachten ze wel dat die plek voor mijn vriendin bedoeld was. Ach ik kon die stilte wel waarderen. Nu kon ik tenminste lekker rustig Stranger Things kijken.  Nou heb ik met acteren de pech dat ik onder Rotterdam woon, maar nu kwam dat eindelijk weer eens van pas. Binnen twee uurtjes was ik alweer op mijn bestemming. De wafel lucht vloog mijn neusgaten gelijk al weer in. Wat ruiken de meeste stations hier toch lekker.

Nu was ik expres een uur eerder vertrokken. Rugzakken waren natuurlijk weer eens niet toegestaan. Stelletje racisten 😉 Nu kon ik tenminste even rustig bijkomen en mijn spullen droppen. Alana zou mij appen als ze bij de studio aan kwam. Voor mij was dit maar zo’n 5 minuten lopen. Zodra hun er zouden zijn kon ik er ook heen hollen.

https://www.instagram.com/p/BRvyMA_BHWl/?taken-by=fabiangijze

Dat deed ik dus ook toen ik mijn seintje kreeg. Moet je alleen drie keer raden wat deze jongen helemaal vergeten was om mee te nemen. Juist ja, de roos lag nog in mijn kamer. Gelukkig was ik nog vlakbij mijn hotel. Toen ik echt alles had, kon ik eindelijk vertrekken richting Videohouse. Onderweg werd er wel af en toe gebeden. Er stond een harde wint en de roos ging gezellig mee bewegen. Het mocht mij niet gebeuren dat de missie nu als nog faalde. Toen de wint en de rij achter de rug waren kon ik pas weer rustig adem halen. De roos had veilig de studio’s behaald.

Binnen kreeg ik wel gelijk een compliment. De vrouw die de bandjes gaf vond de roos ene mooie gebaar. De reden hoefde ze niet eens te weten. Een roos is altijd voor iets moois. Eerlijk gezegd kan ik haar daar geen ongelijk ingeven. Al moet ik er ook eerlijk bij zeggen dat ik normaal een hekel heb aan rozen. Het ligt in mijn ogen zo voor de hand. Alana was dan ook de eerste persoon waaraan ik ooit een roos heb gegeven. Nou voel je maar speciaal ;). Gelukkig zag zij mij als enigste niet aankomen. Zo kon ik haar eerst nog even laten schrikken. Ik besloot dat een tik op het hoofd wel een mooie manier zou zijn. Gelukkig zag ik door mijn ogen dat mijn doel was behaald. Er kwam een glimlach tevoorschijn en ze werd een klein beetje rood.

https://www.instagram.com/p/BRyInujBE3E/?taken-by=fabiangijze

De rest van de mensen keken direct verbaast. De meiden tegen over mij begonnen dan ook direct te smoezen met elkaar en iemand anders gebaarde mij vragend. Er zouden vast wel een paar mensen hebben gedacht dat we wat hadden. Van mij mogen ze die gedachtes lekker houden hoor. Na the band hebben we gelukkig een leuke vriendschap kunnen opbouwen. Waarschijnlijk gaan we zelfs een keertje op vakantie. Heb ik toch nog een reis partner gevonden.

Tot mijn verbazing werd ik zelf ook nog gevonden. Onverwachts werd ik ineens op mijn schouders getikt. Nou verwachte ik iemand van de publiek jury, maar het bleek Leonard Santos te zijn. Een (nog) semi bekende in België en één van de afvallers van de band. Hier stond ik echt even verbaast van te kijken. Via sociale media hadden we elkaar wel eens gesproken, maar dit had ik zeker niet verwacht. Persoonlijk verwacht ik in de toekomst nog veel van hem te horen.  Dat hij dus naar mij toe kwam was wel een kleine fan momentje. Echt tof dat die zelf naar mij toe kwam en mijn naam nog wist.

Achteraf ben ik echt heel blij dat ik toch gegaan ben. Was leuk om weer even bekende te zien en om weer even in België te kunnen zijn. Stiekem ben ik een beetje verliefd geworden op België. Het is ook de beste plek om te ontbijten met wafels. De show zelf kon je natuurlijk op tv en hier op het wijde web bekijken. Daar ga ik het dus lekker niet over hebben. Vind ik een beetje overbodig. Ik heb in ieder geval enorm genoten van mijn vrijdag. Hopelijk volgen er nog vele.

Fabian van der Gijze

Volg mijn avonturen ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin  tot daar 🙂

My fucking problem een documentaire over vaginisme

Vrijdag 24 februari kreeg ik de kans om bij de opnames van my fucking problem te zijn. Nou had ik zelf eigenlijk helemaal niet door dat het opnames zouden zijn voor BNN. Ik dacht zelf dat het alleen de première was van deze documentaire over vaginisme. Nou kan ik mij heel goed voorstellen dat je afvraag wat ik daar in godsnaam deed. Ten slotte heb ik geen vagina (ja, echt waar) en zo ver ik weet heb ik geen vriendin. Toch moest ik er gewoon bij zijn. Dit is nou echt een onderwerp wat mij interesseert.

Zoals wel eerder aangegeven op mijn  blog wil ik alles weten over seks en drugs. Persoonlijk vind ik dat gewoon hele interessante onderwerpen. Toen ik de uitnodiging zag, heb ik mij er gelijk voor aangemeld. De dag erna ging ik richting Boekarest, maar dat boeide mij even niet. Achteraf ben ik echt heel blij dat ik naar my fucking problem ben geweest. Waarschijnlijk ga ik hem aankomende woensdag zeker nog eens bekijken, want ik vond hem echt heel goed gefilmd. Hier moet Anne van Campenhout echt de grootste credits voor krijgen die er zijn. Vond het heel mooi om te zien hoe open ze durfde te zijn en dit gewoon bespreekbaar wil maken. Zolang er over gesproken wordt, wordt het ook veel minder moeilijk voor andere om er open over te zijn.

Nou kan ik mij voorstellen dat mensen nog nooit gehoord hebben van vaginisme. Heel simpel en kort gezegd: de vagina van een vrouw slaat op slot zodra er iets in wilt gaan. Het gaatje kan echt heel klein worden en de vagina wordt hierna enorm gevoelig. Normaal is gevoelig goed, maar dit is zeker niet goed. Het gaat juist enorm pijn doen. Wel is het in veel verschillende vormen. Zo kunnen sommige meiden/vrouwen niet eens een wattenstafje er in krijgen. Nou duwen er natuurlijk niet zo veel mensen een wattenstaafje naar binnen, maar de penis komt natuurlijk wel iets vaker voor. De meeste mensen hebben toch wel de verlangens naar seks. Seks is natuurlijk een heel groot begrip, maar nu heb ik het echt specifiek of de penetratie. Heel simpel gezegd, mensen willen gewoon soms neuken.

In my fucking problem verteld Anne over haar probleem. Ook zoekt ze andere mensen met vaginisme op om er gezamenlijk over te praten. Sommige vonden het jammer, maar niet zo heel  belangrijk. Hoe belangrijk is seks dan ook eigenlijk. Bij Anne was dit begrijpelijk niet het geval. Zij wilde juist heel graag de liefde bedrijven. Gelukkig heeft ze echt een hele aardige vriend die haar hier enorm steunt. Met zo’n jongen heeft ze het echt enorm getroffen. Al zegt dat natuurlijk ook iets over Anne zelf. Niemand blijf zomaar bij iemand hé. Naast haar zoektocht maakte ze het echt heel luchtig. Je kreeg echt het gevoel dat je er alles over kon zeggen. Hopelijk durven mensen met vaginisme dit hierna ook iets meer. My fucking problem was zeker serieus gemaakt, maar toch schoten we heel vaak in de lach.

Zoals hier boven gezegd bleek het een opname te zijn. Deze opname is woensdag 8 maart te zien om 20:30 op npo 3. Mocht je het nog op tijd lezen, zet deze datum dan heel groot in je agenda. Dit keer zeker niet om mijn domme hoofd voorbij te zien komen, maar echt puur voor de mooie documentaire. Vrouwen moeten hem gaan kijken, maar mannen raad ik het zeker ook aan. Nou ben ik er altijd al geïnteresseerd in geweest, maar hier zou elke andere man zich in moeten verdiepen. Ik weet vrijwel zeker dat er maar heel weinig mannen zijn die hier echt iets over weten. Hoe vaak je wel niet voorbij ziet komen dat hun het wel zouden oplossen. De lul of de persoon maak echt geen verschil hoor. Dat is echt de domste gedachten die je er over kan hebben.

Voor mij was het wel even wennen. Waarschijnlijk was ik namelijk de enigste persoon die daar helemaal geen bekende had. Sophie Hilbrand melden dit ook nog even mooi van te voren. Gelukkig is iedereen hier familie of bevriend, dus hoef ik het eigenlijk niet meer uitteleggen. Daar zat ik dan in mijn Cober in mijn uppie. Hier moest ik wel even om lachen. Ook één van de vaders vroeg aan mij voor wie ik kwam. Ja sorry, maar eindelijk kom ik hier voor mij zelf. Toen zag je hem wel even raar naar mij kijken. Had hem daarna maar even uitgelegd dat ik het gewoon heel boeiend vind.

Tijdens het kijken en mijn terug rit ging ik er persoonlijk ook over nadenken. Zelf vind ik de liefde bedrijven ook iets heel moois. Je geef een stukje van je zelf weg en laat zien dat je iemand vertrouwd met je lichaam. Nou zijn daar de meningen over verdeeld, maar zo zie ik het. Je kan op veel verschillende manieren laten zien hoeveel je van iemand hou, maar dit is toch wel de meest intieme manier. Zou ik die gedachten opzij kunnen zetten en met iemand heel gelukkig worden die vaginisme heeft. Mijn  antwoordt werd al snel ja. Natuurlijk zou ik het heel jammer vinden, maar ik zou wel voor de liefde gaan. Je vind vanzelf wel zo je eigen dingetjes. Waarschijnlijk wordt je er samen juist veel sterker van. Er voor weg rennen zou ik in ieder geval niet. Ja, wat houd seks nou precies in hé

 

Nou hoop ik dat Anne dit ook nog krijg te lezen, dus even nog richting haar

 

Hi Anne

Zou als je kan lezen was er toch een onbekende in de zaal. Ik heb echt met bewondering en soms met open mond gekeken naar jou prachtige documentaire. Je hebt hier echt een gave voor. Hopelijk helpt deze mooie kijk heel veel vrouwen en misschien ook nog een paar mannen.

Nou moest ik helaas na de uitzending rennen naar mijn metro. Ik had je persoonlijk nog even willen complimenteren. Helaas was ik anders niet meer thuis geraakt. Nou kan ik helaas geen prijzen uitdelen, maar naar mijn mening verdient het zeker een paar prijzen.

Ook wens ik je en je vriend heel veel geluk toe. Hopelijk ga jij je vagina en je vagina jou ooit weer eens begrijpen. Nou klinkt dit heel raar, maar volgens mij opende je zo ook je documentaire. Mocht dit helaas nooit het geval zijn, weet ik wel zeker dat je de perfecte partner heb gevonden. Niet veel mannen zouden zou veel liefde en vertrouwen kunnen geven als hij

Hopelijk ontvang je veel mooie reacties

 

Veel plezier bij het kijken

Fabian van der Gijze