Er zijn maar weinig mensen die zo je ogen open

De wekker ging voor in een vakantie al vroeg af. Onze ogen moesten helaas weer open. Dat  heb je nou eenmaal tijdens een geplande roadtrip. Als je dan iets extra’s wil mee maken, moet je tijd vrijmaken. Achter ons hotel lag een klein afgelegen dorpje. Het was een klein dorpje die tegen een rots want opliep.  Zo’n eiland dorpje die je normaal alleen in films zie. Ja, daar moesten we natuurlijk wel even langs gaan. Later op de dag hadden we een geplande wandeling, dus we hadden een klein beetje haast. Snel ontbijten en direct door naar Ait ben haddou tours (het dorpje)

Er liep een klein beekje voor het dorp. Je moest hier eerst doorheen komen om er überhaupt te kunnen komen. Gelukkig hadden ze stenen en zandzakken in het water neergelegen. Dit betekende in mijn geval dus lekker springen en rennen. Deze reis had ik toch ineens een klein broertje er bij, dus dan moet je gewoon een beetje gek doen. Is voor hem ook alleen maar leuker. Hij wilt net als ieder ander ook gewoon een beetje los kunnen gaan. Voor mij was het daarnaast ook een mooie afleiding. Zonder watervallers kwamen we aan in Ait ben haddou. Ergens voor het gezicht wel jammer, maar voor de snelheid wel fijn. Op naar het hoogste puntje van de berg en van het dorpje.

Voor we het wisten stonden we in iemands huis. Ze gaf een kleine rondleiding door haar huis. Trots liet ze haar kinderboerderij zien. In haar kleine ‘’tuin’’ waren namelijk geitjes en kippen te vinden. In Nederland zou je dat toch niet zo snel tegen komen op zo’n plek. Natuurlijk moesten we ook weer even haar dak op. Vast en zeker de normaalste zaak van de wereld in Marokko. Je kreeg er in ieder geval wel weer een mooi uitzicht door. Natuurlijk probeerde ze ook nog even wat kleedjes te verkopen, maar dat paste zeker niet meer in onze koffer. Verder was Ait ben haddou niet zo’n speciaal dorpje. Het zag er gewoon mooi uit. Je moet er eventjes heen, maar meer is het ook niet. Het werd dus maar weer tijd om in ons busje te stappen. We hadden nog een hele lange rit voor de boeg.

Het was weer een schitterende weg om af te leggen. Nou zal ik je de lange weg besparen, maar ik moet wel even een klimmomentje benoemen. We kwamen na een tijdje namelijk enorme rotsblokken tegen. Het zag er direct bijzonder uit. Bij die rotsen was ook een mooie steile rotswand te vinden. Hier moesten Jorg en ik natuurlijk even opklimmen. Gelukkig kregen we hem er al snel op en kwam ik er bebloed ook op. Op de rotswand zelf had ik het nog niet echt door, maar door de foto’s kreeg ik wel een klein traantje. Wat zijn we eigenlijk ook gewoon klein. Veel te klein om alles maar alleen te dragen. Laat ik daar nou juist net mee worstelen. Door die worsteling was ik ook in Marokko uitgekomen. Die foto doet mij dus behoorlijk veel. Al bleek deze dag sowieso mijn ogen te gaan open.

https://www.instagram.com/p/Bii3rlHnYFc/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

We kwamen na uren reizen eindelijk bij ons hotel aan. Hotel/camping Berbere de la montagne. Dit hotel verdient echt alle credits. Wat een fijne plek was dit zeg. We kwamen aan en kregen gelijk onze loopgids aangewezen. We waren wat later dan gepland, dus die zat daar al relaxt op ons te wachten. Natuurlijk heten deze man ook weer Mohamed. Dat is de Piet en Klaas van Marokko. Alleen wat heb ik het met hem getroffen. Nou zeg ik expres even specifiek ik. Deze man had ik echt even nodig. Hij was echt de gene die mijn ogen weer even opende. We gingen een paar uur met hem op pad. Eerst door de bergen en de akkers en daarna richting het dorpje. Ik besloot zo goed en zoveel mogelijk met hem te praten. Hij zag er wel uit als een toffe wijze kerel. Zo begon ik met mijn Arabische woordenschat. Ik vroeg hem wat woorden en hij legde het mij uit. Als we er nu toch zijn, kunnen we net zo goed gelijk even de taal leren. Dit bleek tijdens de reis voor veel leuke momenten te zorgen.

We spraken een beetje over het leven en over de lokale bevolking. Juist hij was de aangewezen persoon daarvoor. Hij had niet zoveel nodig om van het leven te genieten. Hij liep de dagen gewoon een beetje vol, daarnaast was hij ook nog eens de held onder de lokale kinderen. Ze kwamen steeds weer op hem afgerend. Zodra ze dan bij hem aankwamen toverde hij een muntje uit zijn zak. Met dat muntje toverde hij dan weer een glimlach bij de kids. Dat vind ik altijd bijzonder om te zien. Zo kocht hij later ook wat ouderwetse zuurtjes voor ons. Dat zorgde dan bij mij weer voor een brede glimlach. Ook nam hij ons mee als visite. Gezellig even wat drinken bij een moeder en haar dochter. Super lief gezinnetje. Bij hem bleef ik eigenlijk maar gewoon hopen op dat er weer een nieuwe route zou gaan komen. Ik had nog wel uren door willen lopen. Gewoon genieten van zijn levenservaringen. Helaas kwamen we vanzelf weer een keertje aan.

 

De avond werd ook weer zo speciaal gemaakt. De werknemers in het hotel waren zo aardig en gezellig. Ik oefende op mijn geleerde Arabische woorden en hun spraken weer gezellig terug. Hier en daar een tip en een nieuw woordje. Toen we klaar waren met het avondeten basten het feest pas echt los. Ze kwamen met kleine raadsel spelletjes en we maakte muziek met zijn alle. Nou heb ik thuis een kleine Jambe staan, maar die van hun waren toch iets groter en beter. Voor we het wisten maakte we met iedereen muziek en werd het een bijzondere avond. Even de dag door laten dringen en alles vergeten. Gewoon alleen genieten en luisteren. Ja, het was een bijzondere dag. Een dag die mijn ogen meerdere keren opende

 

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Op naar de CLA studios in Quarzazate

Na een wat sombere eerste avondje, waren we klaar voor dag twee. Een dag die echt voor mij bestemd was. De CLA studios stonden namelijk op de planning. Nou wist ik daar eerlijk gezegd nog niet zo heel veel over, maar er zijn grote films gemaakt, dus dan ben ik al lang verkocht. Al stond er wel nog een lange reisdag op de planning. Het is nog wel even een stukje rijden vanaf Marrakesh. Gelukkig stond er dan ook een mooi ontbijtje te wachten op ons.

Helaas heb ik niet echt een foto gemaakt van het keuze menu. Deze vakantie wilde ik zo min mogelijk druk zijn met internet/telefoon. Wel heb ik gelukkig nog een foto gemaakt van een plek waar we het gingen opeten. Team blauw zullen we het maar noemen. Het viel mij gelijk al op dat sommige locaties in Marokko echt een kleur bevatten. De blauwe kamers kwamen we later nog veel meer tegen.  Het zat in ieder geval top. Gelukkig hadden ze ook nog wat sinaasappelsap, want de thee kon mij maag nu al niet meer aan. Had ik ten minste nog wat te drinken. Na het eten werd het tijd om maar weer eens verder te reizen.

Hiervoor moesten we alleen eerst nog even onze leenauto ophalen. Gelukkig was dat lekker dichtbij. Even het hoekje om met onze koffers en we waren er al. Uit Marrakesh komen met de auto bleek wat lastiger te zijn. Vooral als er mensen over je schouders heen kijken en hier en daar een oe en een a hoort. Gelukkig deed de vader van Sem dit aardig goed. Zonder kras of deuk kwamen we op de mooie wegen van Marokko terecht. Boven m’n hoofd zag ik de grijze wolken en naast mij zag ik een prachtig landschap. Dan maar even zonde van die grijzen wolken, maar dit was gewoon genieten. De perfecte plek om goed na te kunnen denken. Plaats er wat Jazz muziek onder en je brengt mij in de wolken. Het was heel moeilijk om mij een beetje rustig te krijgen, maar Marokko flikte het gewoon.

 

De eerste aanraking met de lokale Marokkanen was al gelijk mooi. Ik heb nog nooit eerder de vraag gekregen of ik het dak op wilde. Die vraag kreeg ik hier dus al gelijk de eerste dag. We liepen een klein terrasje op en voor we het wisten stonden we op het dak. De eigenaar was ook echt gewoon een baas. Hij deed het leuk en genoot van onze aanwezigheid. Achteraf vroeg ik hem dan ook of ik een foto van hem mocht maken. Ik hou namelijk enorm van plaatselijke bevolkingen. Hij vond het gelukkig goed. Zijn kleine ijdelheid bracht mij alleen enorm aan het lachen. Zodra ik de foto wilde gaan maken, deed hij ineens alles goed. Zijn kraagje zat wat verkeerd en zijn knoopjes konden nog verder dicht. Ja, hij had mij te pakken hoor. Gelukkig kan ik op mijn telefoon ook nog een kort filmpje zien van voor de foto. Als ik mij somber voel kan ik daar gewoon even naar kijken.

Nadat de kilometers onder ons door waren geschoven, waren we eindelijk aangekomen bij de CLA studios. Ik zag al wat grote filmklappers staan. Zo stond er een hele grote op de rotonde. Ja, dan gaat mijn hartje al veel sneller kloppen. Dit was de plek die ik nu net even nodig had. Op deze plek voelde ik mij thuis en mij zelf. Laat die rondleiding maar beginnen. Gelukkig vroegen wij om een Engelssprekende gids. Dit bleek namelijk echt een hele leuke vent te zijn. Hij nam voor alles echt de tijd en vertelde prachtige verhalen. Een ander zag ik er echt door heen vliegen. Wij begonnen veel eerder en  eindigde nog later dan hem. Toch best knap.

De tour begon met een museum. Zo liepen we langs neppe stuntauto’s  en richting een filmschip. Het schip was gebruikt voor twee films. Twee films die bijna alleen op het water afspeelde, maar het schip heeft nooit het water mogen zien. Nee, die had alleen nog maar de woestijn en een studio gezien. Nou ben ik sets tegenwoordig wel een beetje gewend. Ik kom er gelukkig best vaak. Als iets fake kan, dan wordt het ook fake gedaan. Echt is veel te duur en veel te onhandig. De nepheid verbaasde mij dus niet zo heel erg. De rest van het gezelschap keken echt te grappig. Bijna alles bleek nep te zijn in de CLA studios. Van grote palen tot rotsblokken. Dit hadden ze niet echt verwacht. Voor je het wist twijfelde ze aan alles in Marokko.

Binnen mochten we langs de kostuums lopen en de gebruikte beelden. Zo bleek een stad uit ene film gewoon een papier-maché dorpje te zijn. Ook liepen we gezellig langs mummies en wat zombies. Na een tijdje had ik zelfs de muts van Aladin op. Nadat we alle museum stukken hadden gezien, gingen we nog even naar de binnen studio. Daar heb je alleen niet zo heel veel aan als er niet gefilmd wordt. Dan is het gewoon een lege bunker. Gelukkig hoorde het kasteel ook nog bij de CLA studios. Hier filmde ze bijvoorbeeld vele voor Game of Thrones. Nou ben ik helaas nog niet aan die serie toegekomen, maar de locatie was echt top. Een echte attractie park voor mij. Ook heel verleidelijk, want je kon overal opklimmen en op kleine randjes lopen. Ja, op een plek als dit ga ik daar ook helemaal los op. Al is het maar goed dat ik niet naar beneden ben gevallen. Dan hadden we een dode film scene te pakken.

https://www.instagram.com/p/Bh_WCkGn1DZ/?hl=nl&taken-by=fabiangijze

Helaas kwam er ook weer een einde aan deze dag. We moesten nog maar een klein stukje voor ons prachtige hotel. Na wat lieve hulp van een klein mannetje, konden we het hotel vinden. Wat een prachtige plek was dit dan weer joh. Het leek wel alsof we nog steeds in de CLA studios rond liepen. Eigenlijk is Marokko gewoon één grote film. Morgen zouden we vroeg op moeten voor een wandeling. Er was namelijk een klein eiland dorpje naast ons hotel. Het werd dus snel nog wat eten, interneten en richting het bedje. Tijdens het eten kregen we wel nog een stukje taart van een jarige Australische vrouw. Die was gezellig bezig met een Marokkaanse groepsreis. Om de Australische ouderen kan je in ieder geval wel lachen. Vooral als ze naar hun kamer gebracht moeten worden. Ja, het was weer een dagje om niet te vergeten.

 

De CLA studios is zeker een aanrader. Nou kwam ik er wel later achter dat je ook nog de Atlas studios heb. Pak die dan ook gelijk even mee. Alvast bedankt 😊

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Op naar het regenachtige Marrakesh

Na zo’n 2 a 4 uur nacht rust was het dan zo ver. De zon begon al zachtjes door te komen. Snel even mijn ochtend en ik was er klaar voor. Nou was ik zelf toch al niet meer thuis, dus verder kon ik toch niet meer zoveel doen. Voor het eerst zou ik eens ergens anders vertrekken dan vanaf Schiphol. Dit keer vloog ik eens een keer vanuit Keulen. Verandering kan ook niet een keertje kwaad hé. Zolang ik maar gewoon de lucht in zou gaan. Dan zouden de twijfels eindelijk verdwijnen.  Dan was er vanuit Marrakesh niet echt meer een weg terug.

De vlucht liet mij wel gelijk zien waarom ik het liefst alleen reis. Op gebied van reizen ben ik echt heel kalm. Het komt vast wel goed en het is maar voor een vakantie. Gewoon een beetje genieten van alles en iedereen. Mijn medereizigers deelde volgens mij niet echt dezelfde mening. De vakantiestemming zat er op het vliegveld in ieder geval nog niet echt in. Al werkte het vliegveld ook niet echt mee. Geef mij dan ook maar liever het moderne Schiphol. Gaat een stuk snellen en gelukkig vaak ook een stuk soepeler. Goed we hadden het in ieder geval gehaald.

Mijn tickets had ik los van de rest gekocht. De terug vlucht zou ik dan ook in mijn eentje gaan maken. Dat bespaarde mij zo’n €100. Misschien geen enorm groot verschil, maar wel mijn volgende vliegticket ;). Ik zat zo’n vier rijen verder dan Sem (ex-vriendin) en haar gezin. Naast mij zat een oudere stel. Geef ze de 40 a 50 jaar. Hij sprak mij aan in het Duits, maar gelukkig bleken hun ook gewoon Nederlanders te zijn. Nou ben ik echt verliefd op het reizen, maar hun waren nog veel beter bezig. Tijdens het wachten zat zij gewoon al een nieuwe reis uit te zoeken. Toch een lekker vooruit zicht.

Ze vermaakte mij wel enorm. Het duurde namelijk enorm lang, voordat we de lucht in konden. Om de tijd te doden zat hij dus op zijn gemak een spelletje te spelen op zijn telefoon. Zijn vriendin was ondertussen allerlei verhalen aan het vertellen. Telkens hoorde ik haar weer dezelfde zin herhalen. ‘’Stop dat ding nou gewoon even weg en luister’’. Elke keer zag ik zijn hoofd weer even ondeugend nee schudden en doorspelen. Ik kon er stiekem enorm van genieten. Het stelde niks voor, maar het laat toch weer zoveel zien. Hij was misschien allang blij dat die even rustig een spelletje kon spelen. Haar kleine frustratie was natuurlijk ook geheel terecht. Ben je bezig voor jullie beide, terwijl de ander totaal niet aan het luisteren is. Alleen doordat ze elkaar al zo lang konden, wisten ze dit allang van elkaar. Geen ruzie nodig, gewoon een beetje genieten van elkaar gebreken/streken.

Tijdens de vlucht zelf voelde ik hem ineens tikken op mijn schouders. Ik deed mijn koptelefoon af en was al bereid om op te gaan staan. Die zou vast moeten gaan plassen. Dat bleek alleen niet het geval te zijn. Hij vertelde mij dat die stiekem een beetje met mij mee keek. Ik zat namelijk lekker in mijn serie La casa de papel gedoken. De spannende beelden hadden blijkbaar zijn aandacht getrokken. Hij schreef de naam van de serie op en keek gezellig kleine stukjes mee. Normaal zou ik dat niet zo fijn hebben gevonden, maar van hem kon ik het wel hebben. Persoonlijk zou ik dat zelf nooit durven te vragen. Hey, is het goed dat ik gezellig met je mee kijk. Ik vond het daarom alleen maar grappig om te zien.

We begonnen onze reis lekker regenachtig. Nou was het toch al laat, dus veel gingen we er niet beleven. Ons hotel was in ieder geval goed te doen. Was toch alleen maar voor een kort nachtje. Wel gingen we nog even snel Marrakesh in. Nou moet eerlijk toe geven dat het niet mijn beste dag was. Misschien kwam het mede door de regen, maar ik moest ook gewoon even mijn verhaal kwijt. Sem had ik eigenlijk niet meer echt gesproken. Dat gaat mij toch dwars zitten. Ik liep er dus een beetje somber achteraan of juist voorop.

We aten wat in een plaatselijk tentje. Dit tentje verraadde al snel hoe goedkoop Marokko is. Die eet en drink prijzen zijn echt niet normaal. Als je een goed tentje vindt eet en drink je voor zo’n 2 a 4 euro. Dat kan je hier helaas niet echt doen. Na het eten liepen we nog even Marrakesh in. Hier liepen we langs de avondmarkt, wat winkeltjes en dronken we wat thee. De dag erna zou onze reis pas echt beginnen. Dan gingen we de auto ophalen en rondreizen. Het werd dus wel weer tijd om te gaan slapen.

Gelukkig kon ik Sem nog heel eventjes spreken via onze telefoon. Het was niet echt heel persoonlijk, maar zo kon ik in ieder geval wel al wat dingen zeggen. Acht dagen zo doorgaan was niet echt een optie. Daarnaast wat slaap kon ook geen kwaad. Dat wakker liggen gaat je toch opbreken.

Maar goed, morgen weer een dag, met een hoop nieuwe kansen.

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Je knokkels kapot slaan, vanwege een vakantie

Sinds ik mijn eigen geld verdient is mijn uitgavenspatroon automatisch mee veranderd. Ik verdien gelukkig genoeg. Eindelijk geef ik nergens anders echt mijn geld aan uit. Ik ben snel te vrede. Als ik er af en toe maar even op uit kan. Zoals afgelopen week. Ik kreeg weer de kans om te reizen. Dit keer naar het mooie Marokko. Ten minste dat kan ik nu zeker mooi noemen, want wat was dat land fantastisch. Met wie ik ging? Ik ging mee met mijn vriendin en haar familie. Oké, beter gezegd mijn ex-vriendin. We zouden onze relatie afsluiten zoals we begonnen. Tijdens een mooie reis met zoveel vragen, spanningen en geheimen. Een reis die je dus eigenlijk wel met mijn gekke leventje kan vergelijken.

Van oorsprong heb ik deze reis met veel te veel vragen geboekt. Moest ik wel mee en zouden mijn vragen deze reis beantwoord kunnen worden. Daarnaast voelde ik mij ook nog eens heel schuldig. Fabian ging weer lekker op reis, terwijl niemand anders van het gezin zo’n reis zou kunnen maken. Geld speelt alleen bij mij niet echt een rol. Bij de ander zeker wel. Ook zou ik mijn examen missen, de verjaardag van mijn lieve omaatje en dat allemaal om maar een mogelijke vraag te beantwoorden. Eigenlijk meer uit twee keuzes kiezen. De keuze van mijn hoofd of toch die vanuit mijn hart. Stoppen met een uitstekkende relatie of er gewoon lekker door gaan. Het keuze moment was alleen al twee weken te vroeg gemaakt. Het ‘’plannetje’’ had gewerkt. Ik had iemands visie kunnen verplaatsen en samen tot een keuze laten komen. De reis was niet meer nodig, maar die ging zeker wel door.

De laatste thuis dag leefde ik in mijn uppie. Moeders ging op pad en ik zou in de middag de reis richting Brabant afleggen. De helse drie uur zaten er weer aan te komen. Al voelde die drie uur niet alleen zo aan. Zo voelde al die uren aan. De secondes tikte weg en de uren slopen voorbij. Mijn koffertje was al goed genoeg ingepakt. Ik hoefde/kon er niks meer aan doen. Ik leef met heel veel vragen, maar stress momenten probeer ik zoveel mogelijk weg te houden. Als ik het onder controle heb kan ik het goed handelen. Alleen als ik er echt niks aan kan doen flipt mijn lichaam helemaal. Ik begin te zweten, te denken, zenuwachtig te worden en gewoon naar dingen te zoeken. Nou, doe ik aan geen enkele verdovend middelen, dus ik moet de rust toch ergens anders in vinden.

Ik liep eigenlijk zonder doel richting mijn schuurtje. In de hoop daar iets te vinden en weer wat minuten voorbij te laten gaan. Daar vond ik uiteindelijk zeker wel iets. Iets wat ik eigenlijk met elke vezel uit mijn lichaam haat, maar ik vond daar een gevecht. Er lag namelijk stro in nog een perfecte staat. Nog netjes geseald en bijna nooit aangeraakt. Ik legde het op de grond en begon uit het niks te boxen. Steeds weer opnieuw een stoot met al mijn kracht. Tot dat ik moest stoppen. Na een tijdje worden je knokkels van zelf te rood en moet je wel stoppen.

De laatste paar uren besloot ik maar gewoon lopend te doen. Sleutel in mijn zak, schoenen aan en gewoon rondjes lopen. Gewoon even lopen door het dorpje die ik als geen ander ken. Hier en daar wat geheimen, maar nog nooit ergens anders gewoond. Je komt vanzelf op de plekken met de meeste herinneringen. Mijn eerste huis met alle verhalen, mijn hut, mijn school en ga maar zo door. Genoeg momenten om de andere gedachtes even iets kleiner te maken. De overgebleven tijd hielt van zelf wel een keertje op.

Dat klopte zeker weten. Voor ik het wist zat ik rond 21:00 in Brabant op de bank. Gezellig ongemakkelijk tv te kijken. Ja, wat moet je er eigenlijk over zeggen hé. Wat je ook zeg, het zal niks of niemand boeien. In elke interesse zit ergens wel een kleine vleugje leugen en nepheid. Zo voelde het en zo is het ook gewoon. Alleen ik kon nu nog weg. Mijn wekker had al zo’n 6 a 8 uur vlucht tijd aangegeven. De deur is een optie, maar het raam is natuurlijk wel een leukere optie. Als je een Fabian actie uithaalt, kan je het maar beter gelijk goed doen.

https://twitter.com/fabiangijze/status/988155110751694849

Ik appte mijn ex-vriendin een kamer naast mij. Zou ik je nog even welterusten mogen wensen. Zodra ik langs kon komen keek ik haar aan en stelde ik de vraag. Wil je dat ik nog mee ga of zal ik gaan. Gaan naar de mensen van mijn gezin/familie. Waar ik zelf ook hard nodig ben. Nou weet ik niet waarom de keuze is gevallen, maar het viel op blijf. Ik keek nog één keer in die half blauwe ogen en liep terug naar mijn kamer. Vanaf dat hielden de gedachtes en zenuwen niet op, maar het keuze moment wel. De reis heb ik nooit nodig gehad om de keuze goed te kunnen maken. Alleen dit gevoel en die blik. Het werd tijd om mij zelf weer te worden en mij te laten zien. De irritante nep act aan de kant en zelf weer in de spotlights.

Zo van Hey, ik ben Fabian van der Gijze, dit ben ik en dit is mijn verhaal.

Aankomst in Bangkok en spelen met 20.000 Bath

Een jaar lang heb ik het geschreeuwd. Twee a drie maanden heb gewacht na het boeken en heel wat jaren heb ik er naar verlangt. 18 Juli was het dan eindelijk zo ver. Mijn aller eerste stappen in Thailand werden een feit. Dat gevoel was echt onbeschrijfelijk. De zware reis die ik in mijn vorige blog post beschreef, was ik compleet vergeten. Ik stond gewoon in eens in Thailand. Dat moment is echt magische. Ja, dromen doe ik graag. Alleen ik laat ze nog veel liever uitkomen. Vroeger was dit onmogelijk om ook maar aan te denken. Sinds ik mijn leven echt zelf in handen kreeg, is het meer een feit geworden dat ik het doe. Zoals eerder gezegd voelt dit ook echt als een plicht.

Natje onze Thaise gids had ons ontvangen. Alleen een hele reis met een Thais, Engelse en een beetje Nederlands sprekende gids 17 dagen door Thailand te reizen is niet echt te doen. Daarom kwam Floris onze Nederlandse gids er nog bij. Hij mocht ons blijkbaar niet ook op pikken bij de airport hallen. Dit kwam door het leger. Het leger is namelijk de baas in Thailand. Dit was niet vaak te merken. Alleen ze hadden dus wel bepaald dat alleen Thaise mensen het vak gids mogen uit oefenen in Thailand. Als ze ons zouden vragen wie onze gids is, dan moesten wij Natje aan wijzen. Dat was onze ‘’officiële’’ gids. Later was dit in mijn ogen vooral Floris. Natje was echt een schat van een vrouw, alleen ik had denk ik toch meer een klik met Floris. Vraag mij niet waarom, maar een blik was soms voor ons al genoeg. Alleen dat komt allemaal nog wel terug

Samen met Floris en Natje gingen we de bus in. De veel te koude bus. Je zag echt iedereen gelijk de airco dicht knallen. Floris melde er gelijk bij dat dit nog wel zou gaan veranderen deze reis. Dan zouden we juist verlangen naar de airco. Dat kan ik je nu inderdaad wel bevestigen. Deze vakantie wilde ik zeker vast leggen op foto’s en video’s. Niet vloggen ofzo, maar gewoon echt wat het land te bieden heb. Zo doende had ik ook een stukje van de bus reis gefilmd. Ik was namelijk zelf echt benieuwd naar het verkeer. Geloof me je ziet mij niet, maar ik had een glimlach van oor tot oor. Sorry trouwens voor de twee zwarte balken en het verticale gefilm. Daar had ik toen blijkbaar nog niet bij na gedacht.

Na een tijdje reizen kwamen we eindelijk aan bij onze hotel. We starten onze reis in het Ramada D MA Bangkok hotel. Als je in Thailand gaat reizen via een groepsreis. Dan start elke hotel/verblijf op de zelfde manier. Met een naar mijn mening ranzig drankje. Veel te zoet of juist iets zonder smaak. Samen met het drankje kregen we wat informatie en onze kamer sleutel. Nou ben ik niet zo veel eisend, maar toen fox vroeg of ik voorkeuren had, heb ik wel wat door gegeven. Zo hoog mogelijk en een lekker groot bed. Zo begon mijn reis gelijk op de 24 ste verdieping. Hier was ik oprecht echt heel blij mee. Al helemaal toen het achteraf de enige kamer bleek te zijn met prachtige uitzicht. De andere keken naar ene muur of naar een ander hotel. Top eis dus 🙂

https://www.instagram.com/p/BWr8Du5h813/?taken-by=fabiangijze

 

Voordat ik naar mijn kamer ging, gingen we eerst nog even met Floris naar de ATM. Voor mijn vakantie in Boekarest had ik in Nederland al mijn geld in gewisseld. Ik had toen zoveel geld misgelopen, dat ik toen ook gelijk had besloten het nooit meer hier te doen. Zodoende was ik in Thailand zonder enige baht op zak. Bij de ATM besloot ik het maximale bedrag te pinnen 20.000 baht (met kosten er bij €531,97). Sta je dan in eens met 20 briefjes van 1000 baht. Nou dat voelt ergens wel goed hoor.

Hierna kon ik dan eindelijk naar mijn hotelkamer. In het hotel merkte ik gelijk al dat de gemiddelde Thai niet heel groot is. De plafon van de gang was echt heel laag, maar in je kamer waren de dingen ook niet echt heel hoog. Voor het eerst in mijn leven was ik bijvoorbeeld te groot voor de douche. Veel tijd had ik alleen niet echt. Het eten schreeuwde om mijn buik en mijn buik verlangde andersom ook weer naar het eten. Snel naar beneden dus.

Hopelijk vonden mijn mede reizigers het niet heel gek/irritant, maar van deze gerecht had ik nog even snel foto’s gemaakt. Allemaal kleine bakjes met eten er in en natuurlijk reist. Het eten wat ik na 20 dagen Thailand niet meer kan zien. Overal waar je kijk en eet krijg je reist. Ach dat hoort er nou eenmaal bij. Het eten was trouwens echt heerlijk. Vooral die driehoeken. Samen met de saus lekker zoet van smaak.

 

Na het eten kwam ik voor het eerst in aanmerking dat ik alleen reis. Iedereen moest namelijk hun drankje  afrekenen behalve ik. Er klopte hier dus duidelijk iets niet. Blijkbaar was ik als vijfde gezinslid aan de rekening van mijn buurman  toegevoegd. Ik wilde het graag als nog betalen, maar de man stond er op om het deze keer een keertje voor mij te betalen. Nou lekkere kennis making zou je zeggen. Echter was dit toch wel een goede start. Hierna gingen we namelijk met zijn vijven naar de Seven Eleven (24/7 supermarkt)en ik ga deze man nog heel vaak in Nederland zien. Het is namelijk de vader van mijn lieve vriendin. Jap, juist bij hem had ik weer de beste start die je kan wensen. Nog bedankt hé

We ging

en naar de Seven Eleven om wat geld te wisselen. Je koopt iets van 20 Bath en betaal doodleuk met 1000 Bath. Iets wat daar blijkbaar heel normaal was. Dit moet je trouwens ook echt gewoon doen, want zeker niet iedereen heeft terug van 1000 Bath. Je moet zorgen voor wat kleinere briefjes. Deze snoepkont besloot in ieder geval voor de snoepjes te gaan. Achteraf bleek dit wel een halve miskoop te zijn. Ik vond namelijk maar één van de twee smaken lekker uit het zakje. Iets waar ik pas in Nederland achter kwam, maar dat terzijde

Na wat springen op het bed en met het geld. Ja zeker dat ik dat nog doe 😉 Ging deze jongen eindelijk slapen. Hoeveel uur ik al precies wakker was weet ik echt niet meer, maar het was in ieder geval lekker veel. Ook al was het daar 5 uur later dan in Nederland. Ik was echt kapot. Badjas aan en hup dat bed in. Ik was al heel lang niet meer zo snel in slaap gevallen.

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin 

Emirates A380-800 je bent goddelijk/ op naar Thailand

Daar komen we aan gereden. Schiphol wat sta je er weer mooi bij. Het zonnetje scheen en het was al lekker druk. Samen met mijn moeder stapte ik de auto uit. Ik pakte mijn koffer en deed mijn rugzak op mijn rug. Gaf mijn moeder een knuffel en keek richting de ingang. Zachtjes zag ik een kleine druppel over mijn moeders wang naar beneden vallen. Zo snel ze kon dook ze haar auto weer in. Stoere bikkels huilen niet hé 😉 Ja, ik voelde het buikgevoel eindelijk weer. Het gevoel dat er een droom in vervulling gaat. Het gevoel waar ik verslaafd aan ben geraakt en het gevoel die ik mij zelf toe dwing. Dromen zijn er niet om in het hoofd te laten. Nee, ze zijn er om ze uit te laten komen.

Mijn moeder had mij af gezet bij de eerste hal. Dit keer vloog ik alleen met Emirates Airlines, dus ik moest naar de laatste halte toe. Samen met de menigte vervoerde ik mijn naar hal 3. Onderweg

liep ik uit het niets in eens een camera ploeg tegen het lijf. Blijkbaar ging Koen Kardashian naar het buitenland om daar iets op te nemen. Nou was ik daar niet om op te nemen, dus ik liep er lekker aan voor bij. Daarnaast heb ik het niet echt zo met zulke tv persoonlijkheden. Koen zou vast en zeker aardig zijn, maar ik zou niet zo snel zo bekend willen worden. Ik maak dan liever ander soort tv.

Het is toch wel een voordeel om te vliegen met een niet gebruikelijke vliegmaatschappij. Als je naar Spanje vlieg, moet je al snel heel lang wachten met inchecken. Emirates is vooral bedoeld voor lange vluchten richting Azië en dit soort landen. Hierdoor duurt het inchecken gelukkig niet zo lang. Aangezien ik alleen reisde en ik de groep pas in Thailand zou gaan ontmoeten, kon ik gewoon lekker muziek in mijn oren doen. De tijd vlieg dan echt lekker voorbij. Na een tijdje moest ik wel eventjes lachen. Voor mij stond een dame haar vriend aan te tikken. Nou trek je mijn aandacht dan al snel, maar als je dan ook nog eens naar mijn papieren op mijn koffer gaat wijzen. Gelukkig viel het niet zo op hé. Achteraf bleek ze iemand van mijn groep te zijn. De Belgen van de groep. Persoonlijk hou ik echt van de Vlaamse taal, dus ik was al snel heel blij.

Naast acteren klus ik heel af en toe wel eens bij. Zo heb ik ook ooit eens gewerkt voor de beveiliging van Schiphol. Ze hadden gegevens nodig voor de beveiligingsscan. Waarschijnlijk heeft de beveiliging echt af gevraagd waarom ik met een glimlach door het poortje liep, maar ik vond het een mooi momentje. Wel jammer dat ik nu niet weer betaald werd

 

Schiphol heb ik ondertussen wel een beetje gezien. Ik ben dus gelijk naar de relaxte stoelen gerend. Gelukkig werd er ook nog eens piano gespeeld door andere passagiers, dus mijn droom begon zeker op een goede manier. Toen al mijn apparatuur weer opgeladen was en ik weer up tot date was op YouTube gebied, werd het wel eens tijd om naar mijn gate te gaan. Zodra ik hier kwam ging mijn mond open en niet meer dicht. Dat je WIFI kon kopen aan board dat wist ik wel al, maar dat het een dubbeldekker zou zijn en zo luxe had ik echt nooit verwacht. Tering hé, in wat voor een bakbeest  was ik terecht gekomen. Nou heb ik niet echt vaak gevlogen, maar dit overtrof echt wel alles. Je had gewoon je eigen controller in je stoel zitten. Iedereen had zijn eigen scherm met daarop de nieuwste films en allerlei games. Nou ik werd meteen verliefd op pacman. Op het schermpje zat alleen nog een extra optie. Je kon de camera’s van het vliegtuig bekijken. Voor, achter en in het midden hadden ze camera’s geplaatst. Hierdoor kon je alles bekijken. Nou ben ik echt gek op vliegen, dus hier heb ik bij het opstijgen en dalen echt van genoten.

 

Aan de vlucht was echter wel één nadeel. Met Emirates stop je namelijk altijd in Dubai. Nou was de eerste 6a7 uur echt heel goed te doen. Je kreeg lekker te eten, je deed een spelletje en je keek af en toe een filmke. Na die 7 uur vliegen gingen we dus een tussen stop doen van 3 uur lang in Dubai. Dubai is zeker geen straf hoor, maar die 6 uur die er nog aan zaten te komen vielen daarna wel echt veel zwaarder. Heel je concentratie was naar de knoppen. Bovendien kan ik nooit slapen in een bus of in een vliegtuig, dus ik was bezig met een nachtje door halen. Kan je vertellen dat ik echt helemaal gesloopt was. Ik was dus niet echt te genieten in het vliegtuig. Grappig feitje, ik zat toen precies naast iemand van mijn groep. Laat dat nou precies nu mijn ‘’schoonmoeder’’ zijn. Gelukkig lag ze toen lekker te tukken, dus heeft ze mij niet echt door gehad. Wel echt lullig dat ik precies niks meer bij haar iets zei. Met mijn vorige buren had ik juist leuke gespreken gevoerd Gelukkig hebben we tijdens de reis al een beetje bij kunnen praten en na de reis komt dat helemaal goed. Goed dat is voor latere zorg. De vliegreis hadden we ten minste weer overleefd.

Alleen dan kom je aan in Thailand. Je kent nog helemaal niemand en weet niet wat er van je verwacht wordt, want waar staat FOX reizen op je te wachten. In mijn geval betekend dat dus drie keer heen en weer rennen op Bangkok Airport. Na een tijdje besloot ik maar gewoon mijn eigen visum te regelen en door de douane te gaan. Gelukkig bleek dit achteraf ook de bedoeling te zijn. Bij de uitgang vond ik eindelijk lieve Natje. Natje was één van onze reisgidsen. Echt een schat van een vrouw. Daar gaan jullie nog wel achter komen. Dit was trouwens ook de plek waar ik mijn huidige vriendin heb leren kennen. Haar familie sprak ik als eerst. Ik had direct al een leuke klik met haar vader. Die was gelijk al erg benieuwd waarom ik daar in mijn eentje aan kwam lopen.

Goed voor nu is dit het dan eventjes. Waarschijnlijk vonden de meeste mensen dit een saaie blog post. Kan ik heel goed begrijpen. Alleen ik wilde deze twee dagen zeker niet overslaan. Waarom niet? Zoals je via mijn blog kan weten is mijn leven niet altijd even makkelijk gelopen. Vind ik oprecht helemaal niet erg. Alleen hier door wil ik echt van elke dag genieten en wil ik echt van droom naar droom leven. Deze twee dagen waren dus zeker belangrijk voor mij. Het was namelijk de start van twee dromen. De Thaise droom, maar achteraf ook de droom om een hele leuke vriendin te vinden. Nou snap ik ook helemaal dat het tweede volgens sommige te snel gaat en in eens uit de lucht kom vallen. Alleen dat is dus mijn leven. Onverwachts en tegenwoordig zoals ik het wil. Ik vind/vond Sem echt steeds leuker worden en uit het niets zaten we hand in hand. Daar ben ik oprecht heel blij mee. Elke dag kan zomaar de laatste zijn en dan wil ik die zeker met haar mee maken. Ik ben dus enorm blij met die snelle ontwikkeling. Dat dus 🙂

 

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin 

Naar de stad en een dagje strand (Gran Canaria dag 2&3)

Als je de blog post van gisteren heb gelezen weet je dat ik op dit moment in Gran Canaria zit. Wat een straf zeg. May en ik houden wel van aanpakken, dus we gingen gelijk dingen ondernemen. Vandaag ga ik het hebben over onze eerste twee dagen. Veel lees plezier en niet jaloers worden hé 😉

De eerste dag besloten we naar de stad te gaan. Aangezien ik bezig ben20160811_095532 met mijn conditie voor mijn road to serie wilde ik graag lopen. Mijn vriendin wilde dit liever niet, want het zou rond de 35 graden worden en het was meer dan 2 km lopen. Gelukkig heb ik haar kunnen overtuigen en zouden we na het ontbijt vertrekken. Aangezien ik wist dat we gingen lopen besloot ik een stevig ontbijtje te nemen. Ik koos voor een bacon-omelet met twee sneetjes brood  en als toetje had ik nog twee churros genomen. Natuurlijk goed gedronken.

Toen we onze tas goed hadden ingepakt konden we dan eindelijk gaan. Het was nog eventjes ochtend, dus het was de perfecte tijd om te vertrekken, want anders zou het veel te warm zijn om te gaan lopen. Eigenlijk zonder enige idee waar we heen moesten lopen besloot ik gewoon een kant op te lopen. Mijn richtingsgevoel is erg goed, dus naar mijn mening zouden we er van zelf wel eens aan komen. May volgde mij een beetje aarzelend, want het was toch best warm en zij wist al helemaal niet waar we heen moesten.

We kwamen bij een grote speelhal uit. Je kan daar echt heel veel doen. Overal stonden speelmachines en aan de zijkant was een hele grote bowlingbaan te vinden. Toen we besloten er even snel door heen te lopen kwamen we al snel achter de lichtbron van de nacht er voor. Helemaal achterin was namelijk een gesloten buitengedeelte. Naast speelhal was het blijkbaar ook een kermis. We gaan zeker in de avond nog een keertje terug, want mijn oude gamer hartje begon hier toch sneller van te kloppen al game ik tegenwoordig vrijwel niet.

We besloten onze route vort te zetten. Toen we buiten de speelhal kwamen zag ik hem al gelijk staan hoor. Zo’n mannetje die reizen kon regelen. May liep een beetje twijfelachtig, dus hij vroeg ons direct of we verdwaald waren. Het praatje kon beginnen. Dit keer speelde ik lekker mee, want het was onze eerste dag en wie weet had hij wel iets leuks te vertellen. Hij bleek echt heel aardig te zijn. Hij vertelde wat voor stadjes er allemaal waren en liet ons zien hoe we er konden komen. Toen hij ons dit allemaal had uitgelegd vroeg hij naar onze interesses. Natuurlijk vertelde hij ons dat hij de enigste was die goedkopen reisjes kon regelen. Hij liet ons de mogelijkheden zien en vroeg of wij iets wilde bestellen. Die middag zou iemand van Neckerman komen, dus ik wilde dat eerst even af wachten. We kregen een kaart mee en hij schreef zijn werktijden en zijn naam op. We gaven Scott een hand en namen de kaart aan. Scott had ons precies verteld welke weg we moesten volgen voor de grote stad. Nu wist ik het wel zeker dat we er zouden komen.

20160811_113823Een stuk veder kwamen we een bus halte tegen waar de centrum bus stond. De oogjes van May zag je gelijk heel blij worden. Gelukkig voor mij reed de bus al weg voor we er in konden stappen. Nu moesten we lekker door lopen. De weg zelf was niet zo moeilijk, want het was vooral één rechte weg. Het lopen werd al snel beloond. Na een tijdje kwamen we namelijk iets heel leuks tegen. May stopte namelijk in eens. Eigenlijk dacht ik dat ze weer zou gaan klagen, maar dat was het dit keer niet. Ze zag een hele grote hagedis voor ons zitten. Snel mijn mobiel gepakt om hem te fotograferen. Na de foto probeerde we wat dichterbij te komen. Natuurlijk zag hij ons al lang aan komen, dus besloot hij snel weg te rennen. Hij bleek alleen niet de enigste te zijn. We zagen overal naast ons de bosjes bewegen. Volgens mij was het hun schuilplaats, want het ravijn zat er echt vol mee.

20160811_111747Kort hierna kwamen we aan bij een droog staande rivier. In Spanje is het momenteel echt heel warm. Dit werd ons in het vliegtuig al duidelijk, want de piloot liet ons de bosbranden van Spanje zien. Op de Canarische eilanden was het dus ook extreem warm, want echt al het water uit de rivier was verdwenen. Je kon gewoon zien dat het al een tijd droog stond. Zelf vond ik aardrijkskunde altijd een leuk vak en daar zag je heel vaak zulke rivieren. Om het eens in het echt te zien vond ik persoonlijk leuk en interessant, waarschijnlijk zijn de eilandbewoners er iets minder blij mee. Mij leverde het in ieder geval weer een foto op.

 

Na een tijd te hebben gel20160811_114501open kwamen we aan bij een bergje. Boven op de berg stond geen dwerg, maar wel een hele grote standbeeld die ergens naar toewees. Mijn Spaans is helaas niet zo heel goed, dus ik zou niet weten wat het beeld betekend. Hij zag er wel heel mooi uit en voor mij was het weer een herkenningspunt. Meestal word zo’n beeld in de buurt van de stad gezet. Bovendien werd de wind wat harder en wat zouter. Het strand moest wel in de buurt zijn. Toen ik even om mij heen keek zag ik al snel een winkel in de verte. We waren er eindelijk. Zelf had ik nog geen flesje drinken gekocht, dus ik had wel dorst gekregen. De winkel bleek een bekende te zijn, want het was namelijk de Douglas. Hier op Gran Canaria bleken de winkels al snel niet zo erg te verschillen, want rond om het centrum waren al snel bekende merken en winkels te vinden. Voor we echt overal naar binnen gingen besloten we even wat drinken te kopen in de supermarkt.  20160811_120445

We besloten hierna het winkelcentrum te bezoeken. We waren tenslotte hiervoor gekomen. Binnen waren allemaal kleine winkeltjes te vinden. Gelukkig waren de winkeliers niet zo opdringerig, dus konden we rustig op ons gemakje koekeloeren. Toen we overal wel een beetje hadden gekeken besloten we op de tweede etage even wat te drinken. We konden hier even naar de wc en ik kon eindelijk even iets van mij laten horen op het internet. De Wifi in ons hotel was niet zo goed, dus ik had nog niks verteld. Bovendien zou er normaal al lang een  blog online staan.

We besloten nog even over de boulevard te lopen en een ijsje te ne20160811_132130men. May is gek op ijsjes, dus dat mocht ze wel als beloning. We hadden direct een leuke zaak gevonden. Ze waren echt heel klantvriendelijk en ze waren zeker niet zuinig met het ijs. We kregen allebei echt hele twee hele grote bollen en het belangrijkste het smaakte ook nog eens heel lekker. Waarschijnlijk gaan we hier zeker nog een paar keer terug komen. Toen ons ijsje op was besloten we de terug weg wel een taxi te nemen. Één taxi kost hier echt niks, dus dat was geen probleem. Het was nu echt veel te warm geworden om terug te lopen.

Die middag kwam ook iemand van Neckerman praten. Hij had ook iemand van de duikschool bij. Na het gesprek besloten May en ik ons hiervoor in te schrijven. We werden allebei erg blij van haar verhaaltje, dus waarom zouden we het niet eens gaan proberen. We schreven ons in om zondag de hele dag te snorkelen en te duiken. Gelukkig sprak ze gewoon Nederlands, dus dan snap ik er ook nog iets van.

Toen dit weer allemaal achter de rug was wilde ik toch echt eens dat mijn blog post online kwam te staan. Hier is het een uur vroeger dan in Nederland en hier was het al zo’n 6 a 7 uur. Ik met mijn laptop en mijn game toetsenboard naar de Wifi bar lopen. Natuurlijk werd ik super gek aangekeken. Een Nederlandse man hoorde ik gelijk jaloers tegen zijn vriendin zegen dat ik ging gamen. Toen zijn vriendin na drie keer nog niet reageerde besloot ik zelf maar even te antwoorden. Hij schrok er een beetje van dat ik hem gewoon kon verstaan. Gelukkig snapte hij wat bloggen in hielt, dus dat bespaarde mij weer een hoop tijd. Hij wenste mij succes en liep toen weer weg met zijn vriendin.

Misschien heb je er gisteren iets van mee gekregen, maar de gratis Wifi deed het nog steeds niet. Ik besloot even een praatje te maken met de man die hier alles regelde qua internet. Hij had mijn spullen al gezien, dus hij besefte al dat het niet voor mijn lol was. Nadat ik hem alles had uitgelecht in mijn gebrekkige Engels. Kreeg ik ineens voor mijn laptop de Wifi code van de  betaalde versie. Bespaarde mij mooi weer €20 en ik kan nu gewoon bloggen in mijn appartement. Bloggen heeft dus zeker zo zijn voordelen.

De volgende dag besloten May en ik lekker uit te rusten op het st20160812_115831rand. Bij uitrusten hoort geen lopen, dus we namen deze dag maar lekker de strandbus die gratis bij het hotel hoorde. Precies toen wij bij het strand aan kwamen begon het ineens super hard te waaien. Alle bomen stonden nog maar naar één kant gericht en het zand vloog overal en nergens heen. Veel mensen zag je gelijk vertrekken. Wij kwam net pas aan en om nou gelijk weer weg te gaan is ook weer zo iets.

We besloten toch eerst om weer naar het centrum te gaan. Daar was je gewoon beschut en konden we de storm af wachten. Toen we een paar winkels af waren gegaan was de wind weer gaan liggen. We konden eindelijk lekker op het strand liggen en in de zee zwemen. Het enigste nadeel van het strandstukje waar wij nu lagen waren de stenen. Na een paar meter zee lag er ineens geen strand meer maar alleen nog maar stenen. Volgens mij hadden we toch op het strand moeten gaan liggen waar de bus stopten. Hier zag je veel meer mensen zwemmen en niet moeilijk lopen. Doordat het zwemmen zo moeilijk was besloot ik toch maar even te slapen en te zonnen. Ik word heel moeilijk bruin, dus moest er toch maar eens iets voor gaan doen.

Ik vond dit zo mooi en knap gemaakt. Wie kan mij dat ook leren :)
Ik vond dit zo mooi en knap gemaakt. Wie kan mij dat ook leren 🙂

Na een paar uurtjes dagdromen kreeg May honger. Na een kleine zoe20160812_155238ktocht kwamen we een leuk restaurantje tegen. We besloten er gezellig iets te eten. Tot onze verbazing was de menu kaart in zo’n 15 verschillende talen vertaald. Gelukkig waren ze de Nederlandse versie niet vergeten, dus ik begreep er ook nog iets van. May besloot om gamba’s te nemen. zelf hielt ik het lekker bij een pizza salami. Toen ons eten weer in ons buikje zat gingen we weer terug naar ons appartement. Hier hebben we nog even avond gegeten en in de avond nog even gezellig buiten gezeten. Veder heb ik alleen deze blog post geschreven en ga ik straks weer lekker slapen. Er staan ons vast nog heel veel leuke dagen te wachten. Hoe is het voor de rest in Nederland?

 

Soms lacht de zon je toe 🙂

Fabian van der Gijze

Mijn zomervakantie zoektocht met May (heden)

Als je mijn blog al van het begin volgt. Weet je dat ik vorig jaar heb gekampeerd met  mijn vriendin May. Het was voor het eerst dat ik in mijn eentje op vakantie ging en dus ook de eerste keer met mijn vriendin. Het was echt super leuk om met May op vakantie te gaan. Helaas kon ik echt niet slapen in een tent. Als je benieuwd ben naar deze vakantie. Kan je het hier terug lezen.

Mij krijg je misschien ooit nog een tent in, maar dit jaar zeker niet. Dankzij mijn stage en studie heb ik nu weer een vaste inkomen. Dit jaar wilde ik dan ook echt weer een keertje naar het buitenland en genieten van mijn vrije tijd. Ik stelde voor om dit jaar samen naar het buitenland te gaan. Gelukkig wilde dit ook. Vorige week hadden we al eventjes snel gekeken voor een leuke vakantie, maar daar was nog niks uitgekomen.

tui-logo
Bron TUI.NL

Dit wekend was ik weer bij haar. We besloten naar de reisbureaus in Ridderkerk te gaan. Eerst gingen we naar een reisbureau van TUI. We werden hier wel geholpen, maar ik hielt er echt een beetje een na smaak aan over. We werden vrij snel geholpen. Dat was dik in orde, maar de hulp vond ik niet heel erg goed. Als ik niet om vakantieboeken had gevraagd hadden we echt met lege handen weer buiten gestaan. Het enigste wat we er dan aan over hadden gehouden is een cursus over de gebruikswijze van de site TUI. Misschien kwam het door onze leeftijd dat we anders werden geholpen, maar ik vond de services echt niet goed

dreizen-logo
Bron: D-reizen.nl

We wilden eigenlijk op internet veder zoeken. Tot dat we een reisbureau van D-Reizen zagen. De eerste keer waren we er langs gelopen, maar we hadden het helemaal niet gezien. Het was nog niet erg druk in de zaak, dus ook hier werden we direct geholpen. Wij werden geholpen door  Sandra. Ze kwam direct al een stuk vriendelijker over. Dat bleek later ook zeker zo te zijn.

Sandra dacht echt super goed met ons mee en nam ons ook zeker serieus. We bekeken samen op de site wat ongeveer de mogelijkheden waren. Ook haar collega waar ik de naam niet meer van weet dacht goed mee. We hebben er zo’n dertig tot vijfenveertig minuten gezeten. We waren er nog niet helemaal uit. Sandra gaf een vakantie boek aan ons mee en haar visite kaartje. Zelf ging ze nog voor ons veder zoeken en dit per mail naar mij sturen.

Een paar uurtjes later kreeg ik inderdaad een mailtje van haar. Ze had zes vakantie voor ons uit gezocht, maar voor ik dit kon bekijken werd ik gebeld. Het was Sandra zelf die nog even na belde. Ze zei dat ze het mailtje naar ons had verstuurd en als er niks tussen zat dat we dan gezamenlijk weer veder zouden kijken.

Je kon zien dat ze haar best had gedaan voor ons. Er zaten wel een paar interessante tussen. Toch besloten May en ik nog even veder te kijken op de site van D-Reizen. Na twee dagen speuren hielden we twee hele leuke vakantie plekken over. Eentje was in Marokko en de andere was op het Canarische eiland Gran Canaria. Samen met May’s vader is onze keuze gevallen op Gran Canaria. Marokko was misschien voor de eerste keer en in deze tijd niet de beste keuze. Had heel vet geweest, maar hopelijk komt dat een andere keer. Maar ja wat is onze keuze geworden?

accommodatie_02
Bron: D-reizen.nl

Wij gaan vijftiendagen genieten van het weer en van Gran Canaria in Appartement smartline Koala Garden. Eerst zouden we 17 augustus vertrekken, maar we kwamen er achter dat onze vakanties al eerder waren afgelopen. Gelukkig konden we de zelfde dag nog om boeken naar 10 augustus. Het enigste wat ik er nu over kan zeggen is dat ik super blij ben en er heel erg naar uit kijk. Natuurlijk heb ik expres gezocht naar een vakantie waar WIFI beschikbaar is, dus ik kan gewoon lekker bloggen en iedereen jaloers maken. Trouwens een tip voor de inbrekers. In onze huizen zijn gewoon nog mensen en honden aanwezig, dus inbreken heeft niet zo veel zien haha.

Heb je zelf al een vakantie geboekt of ben je nog op zoek? Maak mij ook maar jaloers door een reactie achter te laten met jouw bestemming. Vind het altijd leuk om te horen waar al die reizen heen gaan. Als je trouwens tips heb voor leuke bezienswaardigheden op Gran Canaria zijn ze zeker gewaardeerd.

Hopelijk word het voor iedereen een hele leuke vakantie en blijf iedereen ongedeerd. Hopelijk hebben jullie niet net als mij vakantie ongeluk.

Al maak je nog zo veel mee. De leuke dingen lachen je toe 🙂

Fabian van der Gijze

Mij kan je verder volgen  op: Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin en natuurlijk volg ik je terug.

In het horror ziekenhuis van Frankrijk (verleden)

Dit verhaal is het vervolg van wat hier werd beschreven. Veel lees plezier.

We reden heel snel weg met de ambulance. Ik had geen moment de kans gekregen om de Duitse man en vrouw te bedanken voor hun goede hulp. Ze waren toen en nu nog steeds onbekende voor mij en zal nooit te weten komen wie ze waren. Had ze graag ooit nog willen bedanken.

In de ambulance kregen we te horen waar we heen gingen. We belde mijn moeder om haar op de hoogte te stellen. Zij was onder tussen bezig om ons te kunnen halen en belangrijke gegevens aan het verzamelen.

We kwamen aan bij het ziekenhuis in Frankrijk. Mijn vader was onder tussen bij gekomen en werd mee genomen naar een kamer. De dokter die mijn vader zou behandelen kwam naar ons toe. Hij onderzocht mijn vader. Hij tikte bij deze onderzoek met een hamer op zijn knie. Hij kreeg door deze klap gelijk trillingen over zijn lijf en een schok over zijn lichaam.

Mijn zus en ik moesten mee naar het kantoor van de arts. De beste man kon geen Engels, dus hadden we een probleem. Wat deed hij dus hij starten rustig google translate op om met ons te praten. We moesten hem uitleggen wat er was gebeurd en of mijn vader medicatie in had genomen. Daarna typte hij weer terug met daar informatie in wat we konden door geven aan mijn moeder en wat hij dacht wat er was gebeurd met mijn vader. Hij dacht aan een stressaanval, omdat mijn vader veel stress had op het moment van het ongeluk en er waren veel overeenkomsten.

Mijn zus moest naar het toilet. Hier zeten onze ongeluk weer voort. Mijn zus liet namelijk door de stress en angst die ze had mijn vaders telefoon vallen in de wasbak terwijl de kraan aan stond. Wij het mobieltje gelijk droog maken en ja gelukkig deed hij het weer.

We kregen te horen van mijn moeder dat zei en een vriend van mijn vader en moeder ons kwamen ophalen. Vanwege mijn moeders slechte knieën kon ze namelijk niet zelf zo’n lang stuk rijden met de auto. Dit zal wel pas in de avonds zijn, want hun rit zal nog wel even duren tot ze bij ons waren.

Mijn zus en ik moesten dus de tijd gaan doden. We gingen op onderzoek uit waar we precies waren. We liepen naar boven waar we 2 groten deuren rechts van ons open zagen staan. We hoorden daar een piep vandaan horen komen. Zo’n piep die je altijd op tv hoor als iemand overleed. We keken naar rechts en zagen daar iemand te komen overleiden. Ze probeerde de persoon in kwestie zijn hart weer op gang te laten komen door middel van een heftige schok. Het lukte niet en er werd vervolgens een deken/doek over zijn hoofd gelegd. We hadden zo juist iemand dood zien gaan. Dit hadden we nooit mogen zien, maar we hadden al gemerkt dat dit ziekenhuis anders was dan andere. Was een heel oud gebouw. De artsen spraken alleen hun eigen taal en er hingen overal posters op van mensen die verdwenen waren uit het ziekenhuis die ze zochten. We waren moe en wilde weg.

We hebben heel lang in een winkel/cafétje gezeten zonder spullen/geld. Die lagen namelijk nog allemaal in de auto. Eindelijk na super lang wachten  kwam mijn moeder en Daniel aan bij het ziekenhuis. We gingen met zijn  alle naar mijn vader. Die werd die avond nog onder zocht en zou dan de dag erna worden verplaatst naar Nederland. Wij kregen de keuze om te blijven of te vertrekken naar Nederland. Ik wilde blijven, want ik vertrouwde het ziekenhuis niet en dacht misschien komt mijn vader morgen helemaal niet in Nederland. We gingen toch later die dag naar huis.

Mijn vader die nog steeds verliefd was op mijn moeder wilde nog in ieder geval een kus geven aan mijn moeder. Na die kus en afscheid te hebben genomen van mij en mijn  zus vertrokken wij naar huis.

Mijn vader kwam inderdaad niet de dag erna naar huis. Hij heeft heel lang daar in het ziekenhuis gelegen. Hierna werd hij eindelijk vervoerd naar huis en moest hij in quarantaine in een Nederlands ziekenhuis liggen. Dit is blijkbaar een standerd procesduren als je lang in een ziekenhuis heb gelegen in het buiten land We kregen de kans om geïnterviewd te worden door hart van Nederland, maar dat hebben we laten gaan, want mijn vader was daar te zwak voor. Wel heb ik later vernomen dat het groot nieuws was op de radio in Frankrijk en Duitsland. Onze spullen van de auto werden na super lang  wachten terug gebracht naar ons. Alleen was al onze kleding gaan weg roten, omdat het heel lang in een opslag had gestaan. De leen auto had helemaal geen schade opgelopen ondanks mijn zus en ik hem hadden moeten parkeren langs de snel weg. Gelukkig kreeg ik mijn knuffels wel terug en hadden die geen schadden op gelopen en staan ze nog steeds hier bij mij thuis.

 

Met mijn vader hebben we hier achteraf nooit meer over gepraat. We hebben ook eigenlijk nooit een bedankje gehoord ondanks wij die dag zijn leven hebben gered. Dit is een van de dingen die ik hem nog steeds kwalijk neem, want persoonlijk zal ik iemand bedanken en er over praten. Dit was mijn heftige vakantie in Frankrijk. Voor mij gaat er nooit meer een vakantie naar dat land. Is te veel gebeurd om er heen te willen.

Fabian van der Gijze

Mijn eerste keer in het buitenland (verleden)

Toen mijn ouders nog bij elkaar waren gingen we altijd ergens in Nederland op vakantie. Dit kwam door mijn vader. Die wilde eigenlijk nooit op vakantie. Als hij dan toch mee moest, dan maar in Nederland.

Hier kwam al snel verandering in na de scheiding. Hij wilde ons graag mee hebben op vakantie, dus besloot hij om te boeken naar Turkije. Ik vond het vliegen geweldig om mee te maflag-61070_640ken (nu nog steeds). In het vliegtuig was een groepsgesprek ontstaan via ds chat. Alle kinderen en ik kwamen bij elkaar. We maakte een connectie met elkaars ds en gingen samen spelletjes spelen. Na de vlucht van 3 uur kwamen we aan in Turkije. We moesten nog anderhalf uur rijden in een bus naar ons hotel. Ons hotel stond in het plaatje Marmaris.

Er waren maar een paar Nederlanders in ons hotel. We vormde al snel een groep van ongeveer 30 mensen. We gingen ook een paar dagen met de groep op stap. Naar marktjes en de stad zelf. Hier maakte ik voor het eerst kennis met handelen/bieden. Ik keek mijn ogen uit je liep weg en je kreeg in eens je product voor 10 euro in plaatst de 25 euro die die vroeg.

bron: gofun

Op een dag liepen we in de avonds in de stad. Ineens hoorde we een bekende stem ons roepen. Het was mijn tante en mijn oom. Die op het zelfde moment ook in Turkije waren. Mijn vader schrok hiervan en liep super snel door en bleef een stukje veder wachten tot wij kwamen. De rede van zijn reactie, was omdat hij ze niet meer had gezien na het vertrek van mijn moeder. Hij zei dat hij zich er te veel voor schaamde. Na een kort gesprekje liepen we naar mijn vader om terug te gaan naar ons hotel.

Een paar dagen later kwam ineens
een ober naar ons toe. Hij zei er zijn twee jongen mensen voor jullie. Wij wisten niet wie dit was, dus we gingen maar mee. Het bleek mijn nicht en haar vriend te zijn. Inmiddels is dit haar ex vriendje. Ze waren ook op vakantie in Marmaris. Ze hadden gehoord van mijn tante wat er was gebeurd en besloten om langs te komen. Ze haalde mijn vader over om mee te gaan op visite naar mijn tante en oom. Mijn vader die toen haast nooit huilde, basten gelijk los toen hij mijn oom zag. Na een goed gesprek hebben we nog ons favoriete vakantie spel gespeeld ‘’waterpolo’’. Na het waterpoloën gingen we weer terug naar ons hotel. Na lang zoeken vonden we die eindelijk terug, want dat bleek geen eitje te zijn.

De groep werd steeds kleiner en ook wij moesten weer naar huis. De terug vlucht ging vrij goed. Ondanks de onweer die je onder ons zag. We werden thuis gebracht en dat was ons eerste buitenlandse avontuur.

 

Ondanks dat mijn vader af en toe raar deed tijdens deze vakantie. Blijf dit een van de leukste vakanties waar ik soms nog aan terug denk. Ook dankzei deze vakantie is Turkije nu nog mijn lievelingsvakantie plek.

Hopelijk tot de volgende blog 🙂

Fabian van der Gijze