Ik interviewde mijn moeder over mij en ons heftige verleden (Deel 2)

Het interview deel 2
Ten eerste iedereen echt bedankt voor de mooie reacties op deel 1. Mocht je die nog niet gezien hebben raad ik die zeker aan om eerst te kijken dat kan namelijk hier. Vandaag is het in ieder geval tijd door te gaan voor deel twee. Waar ik voor sommige vragen zelf stiekem ook wel bang was om te stellen. Hoe reageert mijn moeder bijvoorbeeld op de vraag of ze ooit bang is geweest door mij en mijn woeden. Veel kijk plezier 😊

Er kwam een moment dat ik voor mij zelf koos en boven het gezin uitsprong. Hoe voelde dat voor jou?
1:20 Uit het niks verhuisde ik binnen een week alleen naar Hilversum en liet jou alleen achter. Hoe ervaarde jij dat. 1:58 Hoe was het dan om te zien dat ik hierdoor echt een eigenleven creëerde, want die is heel anders dan die van jou. Ben je daar door wel eens bang dat ik jullie volledig verlaat?
3:45 Is het moeilijker voor jou om een date aan mij voor te stellen. Aangezien de vader rol gevoelig kan liggen.
5:50 Ik heb een eigen visie over hoe ik mij zelf zie, maar hoe omschrijf jij mij eigenlijk?
7:21 Ik had/heb best wel een agressieve kant in mij zitten. Ben jij ooit echt bang voor mij geweest?
10:45 Elke twee a drie jaar verander ik expres qua persoonlijkheid. Alleen hoe verwacht je dat ik later ben?
12:35 Als mensen vragen aan mij wat is het mooiste cadeau wat je ooit heb gekregen, dan benoem ik mijn vrijheid terug. Wat vind je daarvan.
13:13 Afsluiting

Fabian van der Gijze

YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Hier ben ik mijn vader dan wel dankbaar voor

Dat ik er voor heb gekozen om niet meer met mijn vader om te gaan, is hier natuurlijk geen geheim. Zat verhalen hier te vinden over hoe die emmer steeds meer vol raakte. Alleen momenteel heb ik lichte contact met zijn begeleider. Hier later meer over. In ieder geval heb ik haar wat blogposten toegevoegd. Het viel mij op dat ik maar één blog post had geschreven die een beetje positief ging over hem. Ik begon mij stiekem daardoor één ding af te vragen. Om welke dingen ben ik hem eigenlijk wel dankbaar?

Zelfstandige opvoeding

Het woordje opvoeding is niet geheel toepasselijk als ik terug kijk naar mijn vader. Voor mijn gevoel heeft mijn moeder, dierbare en de wereld mij opgevoed. Toch is er een puntje opvoeding wast ik wel waardeer van hem. Toen mijn ouders waren gescheiden en het ellende wast meer achter de rug was, kwam ik geregeld bij mijn vader. De rollen vader en zoon waren toen niet meer in verhouding en misschien zelfs wel omgedraaid. Hierdoor werd ik heel erg los gelaten, leerde ik dingen qua huishouden en dus goed voor mij zelf te zorgen. Door het hele verleden verhaal en deze rol verdeling ben ik vroeg volwassen en zelfstandig geworden. Als ik zo rond om mij heen kijk ben ik hier heel blij mee. Stiekem ben ik hem daar dus gek genoeg heel erg dankbaar voor. Voor andere ouders misschien slecht om te lezen, maar laat mij maar lekker blij er mee zijn.

https://www.instagram.com/p/BsLSaQCA4FB/
Wees lief voor vrouwen

Mijn vader was echt een vrouwen versierder. Hij ging altijd goed met vrouwen en wist altijd wel iets te zeggen. Nou wil ik even uitsluiten dast ik dit goed vind en dat hij zeker niet altijd goed is geweest voor vrouwen. Alleen hij gaf mij die les gek genoeg altijd heel erg mee. Misschien omdat hij het zelf wel had verwaterd. Wat er ook gebeurde, ik moest in ieder geval altijd goed blijven zorgen voor mijn moeder, zus en andere dierbare. Dat werd mij elke keer weer specifiek op het hart gedrukt. Ook door dat hij niet altijd even netjes om ging met vrouwen. Ik kreeg er een afkeer tegen en beloofde mij zelf nooit zo te worden. Die afkeer heeft wel een nare bijwerking dat ik mij soms onnodig schuldig voel. Dat zit mij oprecht dwars. In ieder geval als ik mijn vriendinnen moet geloven, ga ik in ieder geval zorgzaam en goed met hun om. Ja, gek genoeg ben ik hem hier heel dankbaar voor. Thanks pa

https://www.instagram.com/p/B8WlEUCFW5P/
https://www.instagram.com/p/BzlB3Rhl9bL/
Je bent mijn alles

Het laatste doet waarschijnlijk voor ons beide misschien wel een beetje pijn. Vooral waarschijnlijk voor hem. Door mijn vaders verleden, de alcohol en andere dingen kon hij niet echt goed voor mij zorgen. Echter liet hij mij wel keer op keer weer weten hoeveel hij om mij gaf. Hij uiten het misschien niet altijd op de juiste manier, maar dat hij trots op mij was dat wist ik zeker. Kwam je aan mij dan kwam je aan hem. Daar ben ik hem altijd dankbaar voor geweest. Hij zong dan ook echt altijd een liedje dat wij twee vriendjes waren en nooit meer uit elkaar zouden gaan. Ja, dat laatste is dus niet helemaal gelukt, maar het zorgde bij mij wel altijd voor een fijn gevoel. Een gevoel van vertrouwen. Misschien dat het daarom ook wel voelt alsof ik de macht in mijn handen heb qua ooit nog ontmoeten of nooit meer. Oké als macht moet ik het niet benoemen, maar het is in je achterhoofd misschien toch rust gevend dat je het altijd terug kan draaien, zolang het nog kan uiteraard.

Hoe kijk ik er op terug

Kijk uiteraard zijn er nog een paar dingen waar ik trots/blij naar terug kan kijken. Er zijn altijd dingen te verzinnen waarom je iemand dankbaar bent. Alleen ik denk dat deze driepunten voor mij enorm belangrijk zijn en mij echt hebben gevormd. Hij kan dan wel niet zo zeer bij de opvoeding hebben geholpen, maar hij heeft mij 100% wel gevormd zoals ik nu ben. Misschien niet altijd op de manier hoe het moet en het was niet even fijn, maar ik ben voor 76% in ieder geval wel echt blij met hoe ik nu ben en in het leven sta!

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

sunset

Laat mijn facking leeftijd er eens buiten

Er zijn verschillende manieren om mijn emoties los te maken. Qua boosheid zijn er twee manieren om mij gelijk te triggeren. Zo kan je zeggen dat ik op mijn vader lijk qua gedrag of je zegt tegen mij dat ik te jong ben. Deze twee dingen achtervolgen mij al zolang. In mijn ogen laat het juist alleen maar zien dat mijn leeftijd er niet toe doe, maar dat diegene zelf juist de zwakste schakel is. Als je niet kan winnen, dan maar over iemands leeftijd beginnen hé. Verzin eens iets nieuws.

Sinds wij bepaalde dingen mee begonnen te maken, probeer ik er gewoon omheen te leven. Te laten zien wie ik ben en voor wie en wat ik sta. Wanneer je in het diepe wordt gegooid, dan word je gewoon veel sneller volwassener. Een goed voorbeeld hiervan is vluchten en onderduiken. Met een beetje geluk ben je nog wel bij een paar mensen die je liefhebt, maar je moet toch een hoop zorgen zelf dragen en oplossen. Je wil nog zo kinderlijk mogelijk blijven. Alleen simpel gezegd kan dat gewoon niet meer echt. Dat merk je zelf, maar je omgeving ook zeker. Alleen sommige mensen willen er blind voor blijven.

Om die ogen eens wat meer te openen, ben ik mede deze blog begonnen. Ik heb een verhaal en met die verhaal kon ik andere mensen helpen. Mijn gedachtes en mijn visies kon ik ineens overbrengen. Het werkte na een tijdje zelfs zo goed, dat ouderen hun verhaal met mij deelde. Ze haalde inspiratie uit mijn teksten en konden hun verhalen daardoor ook weer beter verwerken. Je wil niet weten hoe blij ik was om dit te zien. Tja sommige verhalen waren wel eens heel pittig, maar ze vertrouwde mij er mee. Zij keken niet naar mijn leeftijd. Nee, zij keken naar mijn ervaringen en naar mij persoonlijk. Dat was het enige wat ik wilde. Ik hoef geen medelijden of te horen dat het allemaal zo heftig is. Ik wilde laten zien wie ik was, wat ik aankon en dat leeftijd maar een getal is. Dat eindelijk mensen mij gewoon voor lief namen en niet meer zeiden je bent nog te jong, vond ik geweldig. En ooh ja zeker dat ik daar wel eens een traantje voor moest weg pinken.

Laats maakte ik ook weer iets mee, wat ik ergens ook wel weer grappig vond. Een vrouw vroeg aan mij ineens of ik ook een broer had. Met grootste irritatie punt begon daardoor direct te triggeren. Ik besloot het daarom ook maar gewoon direct erop te klappen. Ik vroeg dus ook gelijk terug, want je vindt mij te jong? Nou had zij dan net wel weer de mazzel dat het interessant en schattig genoeg was voor mij. Ergens kon ik er dus wel mee leven. Alleen later werd mij alleen maar meer bewezen dat mijn leeftijd er niet zo zeer toe deed. Misschien was ik juist wel het verst qua ervaring/volwassen gedachtes. Ten minste ik had dingen wel iets handiger en volwassener aangepakt, maar hé wie ben ik tegenover iemand van 26 😉

Het stukje leeftijd ben ik nooit gaan snappen en wil ik ook gewoon niet snappen. Voor mij hé, ik heb mijn verleden goed doorgebracht, woon al meer dan een jaar op mij zelf en zorg ook al meer dan een jaar voor mij zelf, werk ook gewoon 40+ uur, volg mijn dromen, heb een bereik gecreëerd en heb bijvoorbeeld van de €0 euro een mooi bedrag gemaakt op mijn rekening. Zijn onzinnige kleine dingen, alleen ik gok dat ik deze dingen gelukkig niet bij al mijn leeftijdsgenoten kan terugvinden en waarschijnlijk ook zeker niet bij alle ouderen. Ik heb zelf deze keuzes gemaakt en ik doe het ook zelf. Gelukkig staan er vrijwel altijd mensen naast of achter mij, maar goed je moet het zelf toch maar toen.

Ja mijn leeftijd is op papier inderdaad 21. Nou wat goed van jou zeg dat je dat hebt kunnen opzoeken. Maar flikker AUB op met die mening van je bent te jong, want die facking leeftijd laat niet zien wie ik ben. Dat laat mijn leeftijd niet zien. Nee, dat laat ik zelf aan jou zien. Laat mijn gedrag en mijn ervaringen aan je zien wie ik ben. Niks of niemand anders!

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Waar is mijn vader nou weer?

Gisteren was het weer eens tijd voor mijn verjaardag. Nou heb ik nachtdiensten dus ik kon lekker overdag slapen en rondlopen. Het weer was perfect, dus mij hoorde je verder niet klagen. Dit soort dagen ga ik altijd een beetje terugblikken. Gewoon even lekker denken. Nou bleef ik dit keer wel bij een verhaal hangen. Mijn vader was namelijk op mijn verjaardag eens verdwenen. Hij had ruzie met mijn moeder en was toen weer eens voor een tijdje verdwenen. Gek genoeg bleef dat verhaal dit jaar enorm lang hangen.

Ik heb een lange tijd geleden ervoor gekozen om niet meer met mijn vader om te gaan. Persoonlijk kan ik je vertellen dat het één van mijn beste keuzes ooit was. Het was een last die van mijn schouders viel. Mijn vader probeerde vroeger elke verjaardag weer contact te maken. Begrijpelijk, maar voor mij een enorme last. Ik keek mede daardoor altijd enorm tegen mijn verjaardag op. Gelukkig doet die dit al een tijdje niet meer, al had ik er dit jaar wel weer een beetje vrees voor. Ik weet niet hoe mijn vader er nu bij zit, maar hoe ik hem ken had hij dit jaar ineens wel weer wat kunnen laten horen. Weer eventjes proberen en zichzelf te laten horen.

Zo sliep mijn vader dus weer even mijn hoofd in. In die tijd hadden mijn vader en mijn moeder heel veel ruzies. Het alcoholprobleem was toen echt op zijn hoogte punt. Regelmatig verdween mijn vader toen even voor een dagje. Als kind had ik alleen nooit verwacht dat dit ook op mijn verjaardag zou plaats vinden. Stel je maar even voor dat je weer een klein kind bent. Je wordt wakker om je verjaardag te kunnen vieren, je ziet je vader nergens en je moeder zit in de stress. Het was heerlijk dat mijn familie in de middag zou komen, mar de belangrijkste ontbrak gewoon. Ik en mijn moeder hebben hem dit zo kwalijk genomen. Hij hoorde er gewoon te zijn. Een kind moet niet op zo’n dag uitleggen aan zijn vrienden en/of familie waarom je vader er niet is.

Denk dat dit stiekem ook een redde is dat ik niet zo veel geef om een verjaardag. Het veroorzaakt toch een krasje en per jaar verdwijnen er toch weer een paar mensen uit je leven. Vroeger wist ik dat mijn oma en opa er altijd wel bij waren, maar die hebben we natuurlijk de afgelopen dagen ook verloren.

Voor mij is het in ieder geval wel een streven dat ik nooit een verjaardag ga missen als ik ooit een kind heb. Dat zal ik hem of haar in ieder geval niet aan willen doen. Je hoort er ook gewoon bij te zijn. Niet vluchten vanwege je eigen problemen!

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

De deur van angst

De mensen die mijn blog al wat langer bezoeken en/of mij persoonlijk kennen, zullen waarschijnlijk wel weten dat ik ooit moest onderduiken. Zo heb ik op drie verschillende plekken mij schuil moeten houden voor mijn vader. Je beland alleen niet zomaar op zo’n schuilplek. Daar gaat een heel verhaal aan vooraf. Voor mij was dit één van de start punten van mijn verhaal. Mijn start punt was een deur in het politiebureau.

Een verhaal wat ik al heel lang over wilde brengen, maar niet echt in woorden uit te typen was. Ik besloot daarom tegen een deur aan te gaan zitten en mij weer terug te brengen naar dat moment. Met een kleine trilling kwam ik weer terug op mijn start punt en hoorde ik mijn vader binnen komen. De man waar wij ineens voor moesten onderduiken. Ik was zo stil, te stil voor een kind. Kijk de video en sluit desnoods je ogen, zoals ik dat toen ook deed.

Fabian van der Gijze

Terug naar mijn oude basisschool waar alles begon

Mijn weekend viel dit keer op een maandag en dinsdag. Dit betekent dan meestal dat ik alleen thuis zit bij mijn moeder. Meestal ga ik dan even bloggen of foto’s maken. Dit keer besloot ik eindelijk naar de plek terug te keren waar ik sinds 2011 nooit meer terug ben gekeerd. Ik besloot terug te keren naar mijn basisschool. Mijn basisschool was eigenlijk niet mijn hoofddoel. Nee, dat was namelijk de gene die mij en mijn gezin in die tijd zo erg heeft geholpen, namelijk mijn oude docent van groep 7 en 8.

Het plan was ineens mijn hoofd ingeschoten om terug te keren bij mijn oude basisschool. Ik had mij zelf namelijk ooit één ding beloofd. Ooit op een dag zou ik teruggaan naar mijn oude leraar om te laten zien dat nu alles gaat zoals ik het wil. Dat heeft niks met trots of opscheppen te maken, maar puur met het feit dat ik hem zo graag wilde bedanken. Door de jaren heen leer je mensen kennen die je steunen of juist helemaal niet steunen. De mensen die je steunen heb je simpel gezegd nodig om door alles heen te komen. Hij was één van die mensen die ik nodig had in mijn leven en die ik nooit meer zou vergeten. Ik denk dat ik 90% van alle verhalen nog in details na kan vertellen. Mijn basisschool was niet zo bijzonder. Alleen hij en nog een paar leraren wel voor mij.

Met een kleine trilling, zenuwen en een hart die er bijna uitklopte stond ik op mijn oude schoolplein. Bepaalde dingen waren nog precies hetzelfde en andere dingen waren helemaal veranderd. Zo zit er nu een enorme hek om mijn basisschool. De schoolbel ging en ik besloot naar binnen te lopen. Even aan een kennis vragen waar groep 8 zich bevond en daarna was er geen weg meer terug. De kinderen zaten mij aan te kijken hoe ik een vreemde vroeger zelf kon aankijken. Vol verbazing en 1001 vragen, want wie is dat nou weer. Alleen daar kwam hij ineens zelf het klaslokaal uitgelopen. Het huiswerk printen voor de kinderen die het thuis vergeten waren. Hij liep recht op mij af en herkende mij toe gelukkig al erg snel. Hoe awkward zou het anders geworden zijn zeg.

Ja, wat ga je dan in godsnaam zeggen hé. Ik stond na 8 jaar ineens weer oog in oog met één van mijn jeugd helden. Misschien is het woord held in jouw ogen iets te overdreven, maar zo zag ik hem echt. Ik was niet voor niks zo hard aan het juichen toen ik wist dat hij van groep 7 ook mee zou gaan naar groep 8. Hij was eerlijk en oprecht en ik kon altijd bij hem terecht. Hij wist denk ik zelf wel dat hij bijzonder voor mij was en ergens was ik dat denk ik ook voor hem. Dat kon ik in ieder geval altijd wel merken uit zijn daden. Die blik zag ik gelukkig ook terug nu ik ineens uit het niks voor hem stond. De verbazing en de verhalen die we samen hadden.

Hij gaf zijn leerlingen het huiswerk en we liepen even naar buiten. Zijn plekje waar die altijd rookte mocht niet meer, dus we liepen even iets verder weg. De oude verhalen vlogen al snel voor bij. Ineens begon hij zelf over het verhaal wat voor mij nog steeds zo bijzonder is. Zoals je waarschijnlijk wel weet ga ik niet meer met mijn vader om. Die keuze had ik in die tijd al zelf gemaakt als klein ventje. Dit betekende alleen dat al mijn spullen nog bij mijn pa in huis lagen. Die spullen konden mij alleen gestolen worden er was iets veel belangrijkers. Mijn konijntje die ik van mijn neef gekregen had stond ook bij mijn vader. Daar kon ik echt nachten wakker van liggen. Mijn vader kon niet voor mij zorgen, dus ook niet voor zo’n klein lief beestje. Mijn leraar kwam op een dag dus ineens naast mij lopen, toen we onder weg waren naar onze dansles. Zou ik je konijn anders wegpikken bij je vader. Dan komt die weer op de plek waar die hoort, namelijk bij jou.

Die dag zou ik nooit meer vergeten. Ik vond het zo enorm lief van hem. Mijn kinderhartje schreeuwde die dag ook ja, maar ik zei nee. Ik wist waar mijn vader toe instaat was. Ik was en ben nog steeds enorm beschermend richting de mensen die ik lief heb. Hij vroeg wat echt wilde, alleen ik kon hem voor geen cent in gevaar brengen. Simpel gezegd wilde ik nooit dat hij pijn door mij zou krijgen. Dat dit verhaal mij altijd zal bij blijven wist ik wel, maar ik had nooit gedacht dat hij daar nu ineens zou over beginnen.

Misschien was ik net iets te laat teruggetrokken nar mijn basisschool. Een paar jaar eerder had het gekund en dan waren er meer mensen geweest die ik kon bedanken. Alleen ik kon het tot op de dag van vandaag niet. Er waren ups, maar ook nog te veel downs. Zat niet lekker in mijn vel en zocht nog steeds naar de juiste ik. Momenteel durf ik wel te zeggen dat ik echt mijn leven leef. Dat komt niet alleen door mijn drang. Dat komt vooral door de mensen die mij liefde gaven, mij steunde, mee trokken en mij lieten zien dat alles kon als je er maar voor vecht. Vandaag was de dag dat ik dat kon laten zien en het stiekem deed met een kleine traan.

Zo hoop ik dat mijn oneindige dank zichtbaar was en anders bij deze nog 1001 maal dank. Je was mijn held, maar stiekem nog steeds. Over 50 jaar zou ik alle verhalen nog steeds kunnen navertellen. Het waren moeilijke jaren en ik was zeker niet de makkelijkste, maar ik hielt stand mede dankzij jou 🙂

Dank daarvoor

Fabian van der Gijze
Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

De feedback van oude bekende

Zoals je waarschijnlijk wel is opgevallen deel ik enorm veel online. Daar heeft gelukkig niemand moeite mee en daar ga ik zelf ook goed op. Ik ben trots op mijn verhalen en zit er totaal niet mee. Doordat ik zo veel deel, ontstaat er gelukkig iets moois. Regelmatig krijg ik ineens een feedback berichtje van een oud bekende. Soms meer dan 5 jaar geen contact en dan ineens een klein feedback berichtje. Gelukkig eigenlijk alleen maar complimenten. Dat waardeer ik toch elke keer weer.

Als geen ander weet ik dat ik enorm ben veranderd. Na groep 8 is er voor mij een enorme lange tijd geweest dat niks mij meer boeide. Thuis was ik redelijk mij zelf, maar op school was ik vaak enorm gesloten. Alleen de mensen die dichtbij mij stonden kregen een stukje Fabian te zien. Pas de laatste periode van mijn Mavo tijd liet ik mij zelf iets meer zien. Op MBO was ik daarna ook weer even gesloten, maar hier liet ik mij zelf wel veel meer horen en zien. Momenteel denk ik dat ik echt het dichtbij mij zelf ben gekomen en dit ook duidelijk laat zien. Er zijn wat meer interesses bij gekomen en ik ben mij qua eigenstijl ook aan het ontwikkelen. Normaal zou ik het nooit zeggen, maar ik denk dat ik wel echt kan zeggen dat ik er qua uiterlijk/stijl gelukkig enorm op vooruit ben gegaan. Ik sta er nu ook echt achter.

Gisteren nam ik na mijn nachtdienst nog even snel een Instagram video op, om mijn YouTube video te promoten. Hierop kreeg ik ineens een reactie terug van een oud klasgenootje. Na school had ik nooit meer contact met hem gehad en op school liepen wij ook eigenlijk langs elkaar. Nu stuurde hij ineens een berichtje met daarin: Dat ik er goed uitzag en dat er veel goeie dingen waren veranderd. Ik zie dit echt als een heel mooi compliment en een bevestiging. Een bevestiging dat het momenteel echt goed gaat. Denk niet dat je zomaar zo’n feedback naar iemand stuurt. Persoonlijk zou ik het namelijk waarschijnlijk nooit zo’n feedback naar iemand sturen waar ik niet echt mee omging.

Sorry Stan 😉

Zo kreeg ik dit soort dingen ook weer te horen bij mijn oma’s begrafenis en als ik een oude foto deel herkent niemand in mijn omgeving mij erin terug. Zo deelde ik voor de grap gisteren een oude klassenfoto met een vriend. Hij met een te blije kop en ik met een saggerijnige dikke kop. In die tijd zag ik de enorme contrast eigenlijk niet eens. Enige wat ik wist dat ik zijn foto geweldig vond en dat ik zelf fotomomenten echt haatte. Een collega stuurde gelijk dat ik zo erg veranderd was. Voor de grap stuurde ik dus gelijk terug, Ja 20 kilo en 100% blijheid.

Ik vraag mij oprecht ook wel eens af hoe vrienden en andere mij in die tijd zagen. Die blije gek op de foto zou mij denk ik nog wel als heel spraakzaam en grappig kunnen omschrijven. Hij stond dan ook echt als één van de weinige heel dicht bij mij. Hij is dan ook één van die mensen die mij zo erg lieten veranderen in de derde klas. Het jaar waar alles voor mij enorm veranderde. Die gek zou het zelf niet eens door hebben, maar daar ben ik hem dan ook nog steeds enorm dankbaar voor. Alleen hoe de rest mij zag zou ik echt niet weten. Dat boeide mij namelijk ook echt niet in die tijd. Geen mening drong door en geen één was voor mij interessant genoeg.

Zo’n feedback berichtje is voor mij dan veel belangrijker dan dat de schrijver er van misschien zelf door heeft. Niet dat ik zo lekker ga op complimenten, maar wel omdat ik zo slecht ging in die tijd waarover de feedback vaak gaat.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

i’m a nineties bitch

13 mei 1998 kwam ik dan eindelijk ter wereld. Ik blij, maar mijn moeder al helemaal. Die was er toch al een tijdje mee bezig geweest. Persoonlijk zeg ik altijd dat ik echt blij ben dat ik nog net in die mooie nineties geboren ben. Als ik kijk naar de kinderen in deze tijd ben ik altijd wel blij dat ik toen al ter wereld kwam. Nou ben ik zeker niet zo’n ouwe zeikerd die zegt dat de jeugd van nu verpest is, maar ik ben wel blij dat ik bepaalde dingen nog heb kunnen mee maken. Dan zing ik met liefde i’m a nineties bitch.

Mijn jeugd verliep natuurlijk heel gek, maar ik probeerde altijd wel nog genoeg met vrienden te zijn. De kinderen van 1998 zouden denk ik wel mee instemmen dat wij in de overgang naar digitaal zijn geboren. Wij hadden best snel een computer, maar die was vooral voor het werk van mijn vader. Hierdoor was ik altijd met vrienden buiten te vinden. Na school naar mooie plekken zoeken en dan daar een hut opbouwen, uit bomen vallen en altijd wel bezig met de meiden. Wat later combineerde ik mijn buitenspeeltijd met de computer. MSN was natuurlijk helemaal in. Zo kon ik in de avond ineens ook nog contact houden met vrienden.

Dat ik die beide tijden heb mee gemaakt ben ik enorm blij om. Ik heb nog heerlijk buiten gespeelt en alles daar kunnen ontdekken, maar ik heb ook de tijd van de computer mee gemaakt. Voor mij voelt dat als de beste splitsing. Hierdoor heb ik mij kunnen ontwikkelen op de gebieden zoals ik dat graag zelf wilde doen. Geleerd van de mensen om mij heen en van mensen die heel ver van mij vandaan waren.

Wel moet ik eerlijk toegeven dat ik mij na een tijdje echt was verloren in de technologie. Ik was altijd al een slechte slaper. Zo zag ik meestal wel de 4:00 op de klok terecht komen. Nou was ik wel een beetje uitgelezen, dus pakte de consols. Dag en nacht stond dat ding stiekem te draaien. Wanneer ik mijn moeder hoorde aankomen ging alles snel onder mijn dekens en deed ik mijn ogen weer voor eventjes dicht. Gelukkig had ik zelf toen na een tijdje door dat het uit de hand liep en ben ik er een hele lange tijd volledig mee gestopt.

Dat als maar doorspelen en kijken zie je bij de jeugd tegenwoordig enorm terug. Mij zal je zeker niet horen zeggen dat dit een slecht teken is. Ik ben van mening dat je online ook heel veel kan leren en kan bereiken. Alleen ik zou het buitenwereldje niet hebben willen missen. Er zijn zulke leuke avonturen uitgekomen waar ik nu nog steeds soms profijt van heb. Daarom hoop ik stiekem wel dat die buitenspeeltijd ooit weer echt terugkomt in een generatie. Zo niet dan pech, maar het zou ergens stiekem wel heel mooi zijn.

Nou is het buitenspelen uiteraard heel leuk, maar van de muziek uit de nineties word ik ook nog steeds warm. Nog niet echt iets digitaals in te horen, maar echte bands. Alleen daarom al vind ik de nineties geweldig 😉

 

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Hij een slechte vader en ik een slechte zoon

Staan we toch mooi quitte zou je denken na de titel. Over deze titel heb ik heel vaak na zitten te denken. Ergens zit er toch een vorm van waarheid in. Een vorm die ik hier ook soms wel eens naar mijn hoofd geslingerd krijg. Mijn vader kon gewoon niet voor ons zorgen en was zelf eigenlijk nog een kind. Som kon je hem zeker bestempelen als een goede vader, maar voornamelijk als een slechte vader. Dan kom ik ook nog mooi om het hoekje kijken als zoon. Een jonge die alles voor zijn vader over had, maar toch na een tijdje besloot om afstand te doen van zijn vader. Een slechte zoon zou je het kunnen noemen.

Regelmatig schreef ik al over de verstandhouding met mijn vader. Mijn vader dronk veel te veel, herhaalde zijn eigen jeugd bij ons en kon niet eens voor zichzelf zorgen. Na de scheiding ontfermde ik dus zelf maar over hem. We deden samen boodschappen, pakte de posten deed de huishouden. We waren veel hechter geworden en ik besloot dat ik eigenlijk bij hem in zou trekken. Een situatie die vast en zeker uit de hand was gelopen, maar ik had het voor hem over. Ergens wist ik als geen ander dat hij er zelf ook niks aan kon doen. Verslaving is een ziekte en hij had zelf gewoon te weinig liefde gehad. Liefde die ik mijn vader wel zou geven.

Alleen toen kwam er ineens een vakantie met mijn vader en mijn zus, waarin alles fout ging wat er fout kon gaan. Het werd zelfs zo erg dat mijn zus en ik bijna stiekem naar huis waren gevlucht zonder koffer. Gelukkig konden we dit op een mooie manier uitstellen. Nog één keer na de vakantie ging ik naar hem toe. Beetje fake lachen en leuk doen en stiekem al mijn dierbare belangrijke spullen verzamelen. Ik wist iets wat hij nog niet wist. Hij zou mij hierna nooit meer gaan zien. Ten minste niet door mij zelf. Mijn vader was het niet meer. Ik hoefde niet meer de zoon te zijn die zo lief en leuk was. Genoeg handen boven het hoofd gehouden en genoeg mijn ogen gesloten. Het was tijd voor actie.

Ik mocht dan wel nog zo jong en klein zijn, maar ik wist alles wat hij gedaan had. Tot de kleinste details had ik door wat hij ons aan deed. Ik wilde namelijk zelf ook altijd alles onder zoeken en door hebben. Het was gewoon te veel geworden en ik werd ineens de slechte zoon. De zoon die voor het zin koos, de zoon die zijn vader verliet en in de kou liet staan. Het start sein van een leven die voor hem alleen nog maar slechter werd. Was het terecht, Ja misschien wel, maar of ik het hem ook gunde dat weet ik nog steeds niet. Eigenlijk gun je dat niemand en al helemaal niet je eigen vader. Hier en daar werden we er dus ook schuin door aan gekeken. Mijn vader had weer een verhaal gemaakt dat wij hem hadden laten vallen en sommige wilde dus alleen naar zijn kant luisteren. Flikker dan maar snel een eind op dacht ik dan altijd maar. Alleen toch ga je er als kind over piekeren.

Na een tijdje nam mijn zus weer contact met hem en hierdoor kreeg ik ook een brief met wat geld erin. Geld wat ik eigenlijk niet wilde aanpakken, maar wat we wel echt hard nodig hadden en een brief die ik niet eens wilde lezen. Ik schreef een kort bedankt briefje, maar schreef er wel direct in dat ik mij mooi niet laat omkopen. Hij gaf later aan dat hij dit absoluut niet waardeerde, maar toch bleek het een aanzet te zijn voor een nieuwe start. Een start die we samen weer hebben om zeep gebracht. De ene week hadden we veel contact en zagen we elkaar soms, maar in een andere maand hoorde we elkaar helemaal niet meer. Hij voelde niet meer als een vader. Het was zo’n verre vriend geworden waar je eigenlijk geen contact meer mee wilde.

Weer verbrak ik het contact en weer voelde het als een enorme opluchting. Van één van zijn scharrels kreeg ik toen ineens een brief. Een brief die mij vertelde hoe slecht ik eigenlijk voor mijn vader was en het niet waard was om zoon genoemd te worden. Een scharrel die zelf haar man en kinderen bedroog voor mijn vader en mijn vader daarentegen weer in de maling nam. Maar hé dat terzijde hé. Alleen met één ding had zij en mijn vader wel ergens gelijk. Ik had zelf ook soms kunnen bellen. Alleen ik had toen wel de leeftijd dat ik niet eens zelf beltegoed kon betalen en ik had geen zin om alle woonlocaties af te bellen. Je wist namelijk nooit waar hij moest verblijven. Alleen het zoon gevoel ontbrak denk ik ook te erg.

Ik koos ervoor om mijn eigen leven op te bouwen en hem de zijne te gunnen. Met mij erbij bleef die steeds weer hangen en dingen verkloten. Hij werd te veel herinnerd aan hoe die was/is. Dat remde hem vervolgens weer heel veel af. De slechte zoon stempel werd weer gezet en het boeide mij eigenlijk geen eens meer. Eindelijk had ik echt de keuze voor ons gemaakt. Een keuze die ons beide een mogelijkheid gaf tot iets moois op te bouwen. Bij mij is dat gelukkig gelukt en bij hem helaas niet. Het verleden en de eenzaamheid heeft hem waarschijnlijk te veel opgeslokt. Wanneer hij door zou zijn knallen had het misschien iets kunnen betekenen, alleen het level verschil is te groot geworden en de gevoelens te slecht. Hij was de slechte vader en ik de slechte zoon en daar ben ik te vrede mee. Ik weet ten minste hoe het zit.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Ik vraag niet om je hand maar om je vingers die me wijzen op mezelf

Persoonlijk ben ik een liefhebber van zoveel mogelijke muziekgenres. Nederlandse nummers vallen daar ook zeker onder. Zo ga ik bijvoorbeeld heel lekker op Marco Borsato of Blof. De mensen die Blof kennen zullen de titel wel herkend hebben. Dit is namelijk een zin uit het mooie lied Aanzoek zonder ringen. Bij dat liedje word ik altijd weer teruggegooid in de tijd. Weer terug in het busje naast mijn vader. Één van de eerste liedjes die mij liet zien wat muziek met een mens kan doen.

Wanneer ik muziek luister wil ik de tekst goed kennen en lekker mee kunnen zingen. Als kind had ik dit ook al. Ik ging in het weekend vaak op stap met mijn vader. Hij had dan gelukkig ook altijd de radio aan. Tijdens zo’n ritje kwam dit liedje op de radio. Ik zong als altijd de zin ‘’Ik vraag niet om je hand maar om je vingers die me wijzen op mezelf ’’ mee.  Vanaf dat moment hoorde ik ineens gesnotter naast mij. Uit het niks keek mijn vader naar mij met tranen over zijn gezicht. Mijn moeder zag ik tijdens de ruzies wel eens huilen, maar mijn vader eigenlijk nooit. Dat was juist de man die zich veel te groot hield, terwijl er nog een kindje in hem schuilden. Hij veegde het dus maar weer snel weg met zijn hand.

Ik zong de tekst zonder betekenis mee. Ja, ik had wel wat vriendinnetjes gehad, maar van die sterke gevoelens had ik nog niet echt gehad. Het besef van teksten kwam veel later pas. Mijn vader kon dan wel stiekem een klein kind in zich dragen, maar hij had het besef zeker wel. Hij wist precies wat elk woord betekende. Hij had niet verwacht dat een kind zo’n tekst mee zou zingen. Al helemaal niet zijn eigen zoontje waar die trots op was, want dat was die wel. Ik kan alles over hem zeggen, maar ik weet gelukkig wel dat hij in ieder geval enorm trots op mij was. Nu zijn de kaarten alleen vast en zeker wat anders geschud.

Toen der tijd grepen die tranen mij zo aan. Dat zo’n simpele zin, zoiets machtigst kon bereiken. Het was eindelijk weer iets puurs. Juist dat miste ons gezin toen der tijd. De puurheid van eerlijkheid. Er werden zoveel dingen gelogen, maar deze traan was eindelijk weer eens echt. Dat is tot de dag van vandaag nog steeds iets wat mij vormt. Een traan is zeker niet altijd iets negatiefs, het kan juist iets heel moois beteken. Het is natuurlijk bizar dat ik zo’n klein detail nog steeds altijd voor mij kan halen wanneer ik het lied hoor. Ik ben zelfs altijd opzoek naar liedjes waar ik een traan van voel opkomen. Een lijst vol kippenvel. De rillingen lopen over je lijf, je ogen branden en je puurste gevoelens komen naar boven. Zoiets simpels, maar zo veel invloed op mij.

Nu weet ik helaas wel beter waarom die tranen zo branden in zijn ogen, maar dat maakt het voor mij gelukkig niet minder mooi. Hij brak eindelijk en dacht na. Dat konden helaas maar weinig dingen bereiken. Dat had ik dan maar mooi wel bereikt en dat met één simpel zinnetje. Alleen daarom al zing ik stiekem de zin  ‘’Ik vraag niet om je hand maar om je vingers die me wijzen op mezelf ’’ altijd met hem in mijn gedachtes. Veel mooier heb ik hem en zo’n gevoel niet meer gezien.

Met muziek bereik je veel meer!

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram