Gelukkig heb ik het meegemaakt

Momenteel kijk ik naar RTL late night. Het is de laatste week en dat wil ik graag helemaal bekijken. Vandaag zitten twee van de vier gasten aan tafel van de concert aanslag. Één van hen hoorde ik ineens een antwoord geven die ik zelf ook altijd geef. Het is treurig dat het is gebeurd, maar ik ben blij dat ik het heb meegemaakt. Het heeft van mij een betere persoon gemaakt. Dit heb ik zelf ook echt altijd gezegd. Natuurlijk hadden sommige dingen nooit mogen gebeuren, maar het heeft mij wel gemaakt.

Bij ons begon al vroeg de ellende. Hierdoor kan ik natuurlijk niet heel goed weten hoe ik echt was zonder al die shitzooi. Wel durf ik te zeggen dat ik zeker geen betere persoon was geweest. Toen der tijd vond ik aandacht en populariteit geweldig. Ik wilde het op een goede manier, maar ik moest het wel ergens door krijgen. Gelukkig had ik mijn leeftijd mee. Ik was de oudste, dus dan heb je op de basisschool al snel meer macht. Dit is gelukkig erg snel afgeremd. Ik wilde meer naar de personen kijken. Echt weten met wie ik spreek. Dan krijg je pas echt mooie gespreken en daardoor weer mooie vriendschappen. Sommige vriendschappen heb ik hierdoor echt aan te danken.

Sommige vriendschappen hebben ook een speciaal tintje. We zijn er gewoon altijd voor elkaar. Ik zou hun altijd kunnen bellen en hun mij altijd. Wanneer je dingen mee maakt, begrijp je sneller sommige dingen. Met dat als feitje ben ik enorm blij. Een blik is soms al genoeg om te weten wat de ander voelt. Dat is gewoon heel fijn. Ik hou ervan om mensen te kunnen helpen en er even voor hun te kunnen zijn. Daar kan ik heel veel voorbeelden van opnoemen. Alleen dat ga ik niet doen. Die personen weten zelf als geen ander dat ik hun bedoel. Sommige in het echt ontmoet, maar sommige ook hier. Gewoon via het internet. Een tekst en/of een beeld is al genoeg om een band op te bouwen. Sommige banden heel klein, maar ik kan zeggen dat sommige echt bij mijn beste vrienden horen.

Daarnaast vind ik één ding ook enorm belangrijk. De band met mijn moeder. Ik vind die band zo mooi en zo puur. We hebben samen soms op de grond moeten slapen, we zijn samen op de vlucht geslagen, maar we staan er nu wel. We hebben dingen meegemaakt, die de meeste mensen nooit meemaken. Zowel negatieve dingen als positieve dingen. Dat zal ik gewoon nooit kunnen vergeten. Het opent soms zoveel mooie deuren. Het laat harten van goud zien. Je wilt je moeder niet zien huilen, maar het zijn wel de mooiste tranen die ik kan zien vallen. Puur en echt.

Verder kom ik zelf tegenwoordig gelukkig ook erg ver. Er is een enorme strijdlust bij mij ontstaan. Als ik iets echt heel fijn vind, zal ik er altijd voor blijven knokken. Dat mis ik soms helaas wat te veel bij andere mensen. Vooral bij leeftijdsgenoten kon ik dat helaas niet vaak terugvinden. Het komt vanzelf wel aanwaaien en anders zorgen mijn ouders daar wel voor. Feesten en niksen daar zijn we goed in. Ik zie gewoon enorm graag de strijdlust in iemands ogen. Dat kan je soms ook gewoon niet verwachten van iemand, maar het is soms zo zonde om te zien. Natuurlijk kan je voor de makkelijkste of de door een ander gewilde weg kiezen, maar waarom zou je niet eens focussen op je eigen droom. Er is echt heel veel mogelijk. Als je er zelf maar wel echt alles aan hebt gedaan. Er komt van zelf ooit één kans.

Met dit en met nog veel meer ben ik zo ontzettend blij. Natuurlijk heeft het ook veel nare kanten, maar ik kijk liever naar het positieve. Word je veel vrolijker van. Daarom blijf ik het gewoon lekker altijd zeggen. Gelukkig heb ik het meegemaakt!!

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Hey pa ik ga je nog eens begrijpen

Nooit verwacht dat ik dit ooit zou gaan schrijven, maar pa ik begin je steeds meer te begrijpen. Zeker niet in alles, maar wel je toevlucht. De laatste tijd ben ik met alles en iedereen bezig. Één ding vergat ik echter wel. Wat wilde ik zelf nou eigenlijk. Het stukje wat ik juist nooit meer uit het oog wilde verliezen. Toch gebeurde het weer eens een keer. Mensen veroorzaakte dingen en die dingen namen andere dingen met zich mee. Uiteindelijk steeg het water en verdronk ik in die bubbel. Wat is de eindstand? Ik zit hier gezellig in mijn eentje dit te tikken en ben er 24/7 mee bezig. Wat waarschijnlijk nog wel even een tijdje gaat duren.

Jij zat ook 24/7 over alles en iedereen te denken. Alleen je vond na een tijdje wat toevluchten. Seks en je drank. Ik heb alleen een paar dingen voor mij zelf  bepaald. Alcohol gaat mijn lichaam nooit in en drugs zou ik alleen voor werk gebruiken. Alleen voor spuiten en slikken wordt een uitzondering gemaakt op dat gebied. Bovendien is het dan onder goede begeleiding. Een beetje rond neuken is ook niks voor mij. Jij dacht volgens mij hoe meer hoe beter, maar ik vind het andersom juist veel mooier. Dan houd het toevluchten al snel op. Jou 24/7 werd onderbroken en die van mij zit ik helemaal uit. Je probeert van alles, maar de man met de hamer komt sowieso wel terug. Je komt van zelf in een rustige situatie. Je plafon zegt daarin tegen ook niet zo veel terug.

Ik ben nu heel blij dat ik mij niet kan voorstellen hoe die toevlucht voelde. Dan had ik je zomaar achter na kunnen gaan pa. Van het ene komt van zelf het ander. De verslavingsgevoeligheid hebben we beide even erg. Alleen ik kan het gelukkig door wijsheid nog onder drukken. Alleen ik zat er nu wel ineens aan te denken. Zou pa dit nou ook zo gevoeld hebben. Jij wist wel hoe alles voelde. Dan verlies je van zelf een keer de strijd. De eerste keer vergat je er ook alles door. Dan zou het de tweede keer sowieso ook weer lukken. Voor je het wist was je verslaafd. Ondertussen werd je alleen wel pa  genoemd. Dat maakte de pijn misschien juist wel veel groter. Wij zagen wat jij vroeger had gezien. Het begon weer van voor af aan. Vluchten is altijd makkelijker geweest dan het onder ogen komen. Daar ben jij toch een mooi voorbeeld van.

Het is ook eigenlijk te raar voorwoorden dat ik nu deze brief richting jou schrijf. Waarschijnlijk ken je deze plek niet eens. Het is al een wonder als je het aanknopje vindt van een computer. Alleen ik zie deze plek soms een beetje als mijn toevlucht. Het verdoofd niet echt, maar je laat steeds meer een stukje los. Soms kan je er zelfs andere weer mee helpen. Dan heb ik liever dit als verslaving. Dan doe je gelukkig niet zo veel mensen pijn. Sowieso zat je ineens weer veel te veel in mijn hoofd. Ineens liep je zomaar weer ons wereldje in. Misschien nog geen eens door je zelf, maar door een enorme leugen. Je naam alleen al was genoeg. De tijd vertraagde en de gedachtes waren er weer. Iets wat door jou weer begon, probeer ik ook weer met jou af te sluiten.

Geloof me ik zou je zeker niet de schuld gaan geven  pa. Uiteindelijk moet ik gewoon weer eens lang naar mij zelf gaan kijken. Ik liet het zelf weer eens gebeuren. Dit alleen al laat ons gelukkig verschillen. Je gooide liever de spiegels kapot dan er zelf langer in te kijken. Had dat nou maar gewoon wel gedaan. Dat had een heleboel gezeik bespaard. Ach, het loop zo als het loop hé. We gaan het nog eens mee maken waar het stopt.

Fabian

 

De volgende keer maak ik de keuze met mijn hart

Sommige keuzes maak je met je hoofd en sommige moet je gewoon met je hart maken. Dat laatste vind ik helaas vaak veel te lastig. Wanneer ik begin te denken, krijg ik het niet meer uit mijn hoofd. Dan kan ik nog zo graag een keuze met mijn hart willen maken, maar ik blijf er aan denken. Bij elke keuze komt het uitvoeringsmoment. Soms voor je het zelf uit en soms wordt het al eerder door een ander uitgevoerd. Helaas was het bij deze keuze het tweede geval.

Deze periode zat ik met alles en iedereen in mijn hoofd te stoeien. Ik werd stil en veranderde weer eens. Weer veroorzaakte andere mijn stemming. Noem het depressief of noem het lekker anders, maar ik ben dan gewoon even mij zelf niet. Ik blijf nachten wakker liggen en ben enorm aan het piekeren. Moet ik dit we doen of moet ik er lekke mee stoppen. Zo stopte ik met het Luxor theater en zo kwam een andere keuze ook steeds dichterbij. Mijn hart schreeuwde doorgaan, maar mijn hoofd wilde iedereen beschermen. Je kan niet voor iemand bepalen om zo bij je te blijven. Om mijn hoofd wat rust te geven zocht ik naar een beslissingsmoment. Allen dat moment werd nooit behaald. Ten minste ik zit nu eigenlijk in dat moment, alleen de keuze werd al gemaakt. Het werd stoppen.

Alleen momenteel schaam ik mij dood en weet ik mij geen houding te geven. Ik weet niet hoe ik mij nu anders had gevoeld, maar ik had deze keuze never nooit gemaakt. Ik weet bijna voor de volle 100% dat ik lekke door was gegaan en met heel veel plezier had genoten. Dit keuzemoment had never nooit terug gekomen. Ik ben blij met wat ik heb of beter gezegd met wat ik had. De dagen tellen net zo snel af als de uren. Het is voorbij voordat je het weet. Mede doordat ik dat door heb kan ik gewoon niet optimaal genieten. Het vliegt op en neer en blijf maar denken. Denken aan de keuze die ik onbewust toch al had gemaakt met mij hoofd, maar veel liever met mijn hart had willen maken. Gewoon weer schijt aan de rest en gewoon doen wat goed voel.

Mensen bouwen toch ook in oorlogen dingen op, waarom zou mijn situatie dan speciaal zijn. Dat is gewoon nooit het geval geweest. Al dacht ik dan dom genoeg van wel. Dan kan je nog zo goed je best doen en je zelf verbeteren. Alleen je kan gedraag nooit goed praten. Wanneer iemand je ooit iets heeft zien doen, vergeet die dat nooit meer. Jat maar eens een snoepje van een kind. Dat kind zou je gezicht nooit meer vergeten en vertrouwen.

Nou kan je natuurlijk altijd nog zeggen dat mensen je gewoon moeten steunen. Heb je het moeilijk dan ben ik er voor je. Alleen dan moet je het zelf wel eerst hebben toegestaan. Wanneer je zwijgt gebeurd er niks. Dan wordt alleen je gedraag gezien, de momenten en niks anders. Om het letterlijk te zeggen je hebt het dan gewoon verneukt. Ik durf nu zeker wel te zeggen dat ik dit heel hard heb verneukt.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Voor je het weet staat je verjaardag weer voor de deur

Gisteren was het weer eens zo ver hoor. Mijn verjaardag stond weer voor de deur. Zo’n twintig jaar geleden kwam ik op 13 mei te wereld. Nou wat een feest was dat zeg. Ze wisten toen nog niet wat ze op de wereld gezet hadden 😉Nee, ik ben die dag serieus dankbaar. Ik had dit allemaal niet willen missen. Al heb ik totaal niks met mijn verjaardag. Ik voel de dag en de leeftijd gewoon niet meer zo.

Door de jaren heen is het er een beetje bij ingeslopen. Het begon een beetje richting te scheiding. Er speelde toen de tijd heel veel rond mijn verjaardag. Da man die er hoorde te zijn vluchten even uit huis. De verjaardag werd gevierd, maar wel zonder de man des huizes. Ja, leg dat maar eens een kind en de visite uit. Gelukkig liet mijn mams het wel altijd door gaan. De liefste vrouw bleef gelukkig altijd. Alleen of ik mij die verjaardag echt jarig voelde, zal ik niet weten. Er miste eigenlijk iets te groot.

De afgelopen jaren kijk ik heel anders tegen mijn verjaardag aan. Ik zie het meer als de dag met mensen waar ik enorm veel omgeef. Alleen de grootste vielen helaas af. De mensen waar ik echt naar uit keek. Toen werd het meer een dag waar ik mensen op miste.  Een paar verjaardagen konden door gebeurtenissen niet door gaan. Vanaf dat moment verloor ik de lol er eigenlijk helemaal in. Leeftijd is maar een getal. Ik leef liever gewoon zoals ik mij voel. Zo bijzonder vind ik 13 mei niet. Het is een datum zoals elke andere datum. Het is alleen een datum waar je gemeende berichtjes op krijg en wat het moet maar berichten. Verder is alles het zelfde als alle andere dagen

Dit jaar keek ik er ergens wel naar uit. Alleen het jaar verliep zo apart. Het ene hoofdstuk verliep en een ander begon juist weer. Gelukkig was dit qua connecties en vriendschappen echt een hele leuk jaar. Dat waardeer ik enorm aan dit jaar. Ondanks alles verliep dat echt heel goed. Dan maak je automatische weer leuke nieuwe dingen mee. Alleen blijf het natuurlijk wel een beetje jammer dat ze overal en nergens vandaan komen. Het afspreken en uitnodigen wordt dan gewoon te lastig. Nou ben ik momenteel sowieso even niet echt in de feest stemming, dus we hebben de verjaardag maar even verschoven. Waarschijnlijk vier ik het gezellig samen met mijn moeder. Samen met haar vind ik het niet erg. Sta graag naast haar.

We gingen gelukkig wel nog naar één van mijn voordelen. Even gezellig langs mijn grootste/kleinste fan. Mijn lieve omaatje. Ze zit tegenwoordig in een observatie huis, dus ze kan zelf niet meer echt weg. Ik voel dan heel veel drang om bij haar te zijn. Als ik mee kan, dan wil ik ook echt mee. Voor je het weet kan het niet meer. Een mooiere persoon om deze dag mee te delen is er dan bijna niet hé. Steun van beide kanten die altijd door zal gaan. Ja, op mijn verjaardag ben ik graag bij deze mensen. Mensen die ik lief heb en enorm waardeer.

Wel moet ik één iemand sowieso nog even bedanken. Waarschijnlijk is ze weer de eerste die dit leest, dus ze krijg het gelukkig sowieso te lezen. Ja, Demi ik ga je weer bedanken. Je kaartje en berichtjes hebben mij dit jaar zeker geraakt. Ik waardeer dit enorm. Ze kwamen steeds weer op het juiste moment. Ze doen meer dan je waarschijnlijk zelf door heb. Bedankt hier voor

https://twitter.com/creabeaatje34/status/995437537299783680

Daarnaast natuurlijk ook een grote bedankje voor de mensen die er aan gedacht hebben. Ik geef dan niet zo veel om mijn verjaardag, maar de berichtjes waardeer ik zeker.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Maar papa, ik lijk steeds meer op jou

Momenteel vind ik het heel raar om mij zelf in de spiegel aan te kijken. Als je mijn uiterlijk een beetje hebt gevolgd, dan weet je dat ik heel lang met een sik/snor heb gelopen. Dit had ik ooit laten staan en ik vond het toen wel leuk staan. Nou kreeg ik alleen voor vandaag (12-04-18) een casting uitnodiging. Ik moest er als een 16 jarige uitgaan zien. Dat betekende dus baardje er af en haar lekker kort. Alleen tijdens het scheren ben ik echt van mij zelf geschrokken. Ineens zag ik mijn papa in de spiegel staan. De man die ik eigenlijk helemaal niet meer wilt zien.

Vol goede moet smeerde ik mijn gezicht in met scheerschuim. Nog een paar gekke foto’s maken dan kon ik toch echt gaan beginnen. Mijn snor was als eerste aan de beurt. Daar ging het eerste stukje er langzaam vanaf. Uh, zag ik het nou goed. Nee, dat kan niet zomaar ineens veranderd zijn. Ik ging voor een extra stukje er af. Ja, hoor ik zag het weer. Langzaam vormde mijn gezicht, steeds meer naar die van mijn vader. Het gezicht die ik altijd zag bij mijn papa als kind. Het scheergezicht. Zijn gladde en bloedende gezicht zag ik ineens terug bij mijn gezicht. In mijn hoofd spookte het papa woord al snel. Nog nooit was ik zo erg van mij zelf geschrokken in de spiegel.

 

 

Hoe verder ik kwam met scheren. Hoe meer ik mijn vader terug zag in mij. Als kind kon mijn moeder mij op één manier echt goed kwaad krijgen. Dat was altijd als ze per ongeluk zei dat ik op mijn vader begon te lijken. Toen had ze het vaak over mijn karakter/boosheid. Nu vertelde ik het tegen mij zelf, maar dan over mijn uiterlijk. Het liefst plakte ik al het haar weer terug. Terug op mijn gezicht. Nog eens dag papa zeggen, net als de laatste keer. Alleen het moest er af en ik heb hier echt veel voor over. Daarnaast wilde ik ook wel weer eens zonder. Super veel mensen waar ik nu mee om ga, hebben mij nog nooit zonder baardje gezien. Dat is uit mijn ogen best een gek idee. Als kind verplichte ik juist mijn vader om te scheren. Papa, je prikt, geen kus meer voor jou voor dat je weer glad ben.

Qua karakter lijk ik gelukkig niet meer zoveel op mijn vader. Alleen mijn gezicht is blijkbaar wel naar hem gaan vormen. De huidvlaken langs mijn neus tot aan mijn lippen is bijna 1 op 1. Direct had ik het liedje papa in mijn hoofd. Papa, ik lijk steeds meer op jou. Een zin die mij stiekem onnodig veel pijn doet . Mijn vader zie ik niet als een fijne vent. Hij heeft zijn goede kanten, maar heel veel is door vroeger verpest. De beste man was geen prima kerel meer, het was een man die alles vernielde wat op zijn pad kwam. Alles wat hem lief was nam hij mee naar de afgrond.

Ja, daar kijk ik nu toch even mooi tegen aan als ik in de spiegel kijk. Moeilijk is het zeker, maar we gaan zeker door. Dit is echt een hele belangrijke casting. Hier knok ik zo hard voor. Dat laat ik niet weer door hem verpesten. Ik zie het maar gewoon als iets goeds. De man die hij niet kon zijn door de drank, ben ik wel geworden. Behulpzaam en eerlijk tegenover een ander. Dat is hoe ik wilde worden en gelukkig ook ben geworden. Daar zit dan onze mooie grenslijn. Hij wilde dat ook worden, maar verloor het gevecht met zijn problemen. Ik ben voorbij zijn punt gekomen en nou knal ik het gewoon door. Ik zal eens laten zien hoe we kunnen worden. Dan kijk ik in ieder geval elke dag met trots in de spiegel. Een gezicht met twee verhalen. Een slechte oude en een goede nieuwe.

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

In mijn hoofd was ik een geheim agent

In ons huis was altijd een hoop ruzie en veel gedoe. Als kind probeerde ik dan altijd even weg te vluchten van de realiteit. Dit deed ik op de gekste manieren. Zo wist ik bijna zeker dat ik een geheim agent was. Daar kon ik helemaal mijn ei in kwijt. Al kwam het misschien ook wel door mijn lieve voor 007. Zijn leven was te gek en zo’n leven wilde ik ook. De actie was in ieder geval al aanwezig.

Je moest als geheim agent natuurlijk je boodschappen door geven. Even de dag bespreken. Op één of andere manier vond ik de wc de perfecte plek. Tijdens mijn bezigheid vertelde ik hard op wat ik die dag mee had gemaakt. Mijn verhaal zou dan via de riolering bij de juiste persoon terecht komen. Noem het gek, maar het was toch een goede vorm van verwerking. Toen mijn ouders later gingen scheiden, ging ik naar de kinderpsycholoog. Dat speelde toen der tijd nog helemaal niet. Dit was alvast een goede voorbereiding.

Ook moest ik wat extra gevaar opzoeken. Zo klom ik veel te hoog de bomen in, speelde ik in een verlaten autobedrijf, rende over een gemaal en bouwde ik overal hutten. Mijn moeder heeft hierdoor vaak mensen aan de deur gehad. ’’U zoon zit hoog in de boom, wist u dat’’. Mijn moeder wist dat zeker na een tijdje. Ze was er niet echt heel blij mee, maar ze vertrouwde mij gelukkig wel na een tijdje. Gelukkig was die vertrouwen ook terecht. Er is nooit iets ergs gebeurd. Anders had ik vast wel iets gebroken. De dingen die ik soms deed gingen soms wel echt even te ver. Het kon mij alleen allemaal even niks schelen. Er kon mij toch niks gebeuren joh. Een geheim agent overleeft alles.

Thuis probeerde ik ook dingen in goede banen te leiden. Ik probeerde de liefste vrouw uit mijn leven altijd te troosten. Even mijn moeder aan iets anders laten denken. Moest ze even vluchten, dan ging ik met haar mee. Mee naar de stille en koude trap vlak bij de haven. Deze avonden zou ik echt nooit meer vergeten. Ze waren eigenlijk verschrikkelijk, maar voor mij zo speciaal. Ik had elk jaar wel een ander vriendinnetje, maar mijn moeder bleef toch even mijn bond girl.

Met een beetje fantasie overleefde ik alles. De problemen vlogen voorbij me. Ik stond daar boven. Mocht het echt te veel worden, dan leefde ik gewoon even in mijn eigen wereldje. Mijn toevlucht en mijn rust. Ik kan er nog steeds met een brede glimlach op terug kijken. Mijn leven was al veel serieuzer dan die van mijn leeftijdsgenoten. Dit was mijn manier om toch nog even jong te zijn. Serieus op mijn eigen kindermanier. Ja, ik genoot ervan en ik kijk er met heel veel liefde naar terug.

Misschien klink dit allemaal heel gek in je oren. Alleen ik denk dat elk kind wel zo zijn fantasieën heeft. Waarschijnlijk herken je dat zelf ook wel een beetje. In je zelf of misschien in je kind. Het is altijd wel ergens in terug zien.

Wie was jij als kind? Ook een geheim agent?

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Breng mij maar zo vaak mogelijk terug naar mijn jeugd

Als 19-jarige ben je natuurlijk nog een jonge god. Toch heb je wel al een flink aantal jaren achter de rug. Je heb hier al vaak zat kunnen lezen wat ik in die jaren mee heb gemaakt. Misschien zal je dan wel denken dat ik mijn jeugd extreem kut vind. Echter is dit juist niet het geval. Ik hou juist van veel dingen uit mijn jeugd. Zo zoek ik dagelijks nog dingen om er mee in contact te komen. Zo luister ik muziek die uit is gekomen in mijn jongere jaren en kijk ik programma’s uit mijn jeugd terug. Het blijf gewoon mooi om er aan te denken.

Zo kijk ik tijdens het schrijven van deze blog post een programma uit mijn jeugd. Ik kijk nu namelijk het huis Anubis. Dit doe ik niet alleen vanavond, maar elke doordeweekse dag. Dit programma is sinds kort gelukkig weer terug op de buis. Als kind keek ik dit ook altijd en speelde ik het zelfs na. Ook ging ik met mijn tante naar alle films. Daar hecht ik nog steeds heel veel waarde aan. Zodra er een nieuwe film uit kwam spraken we een datum af. Het was gewoon ons ding. Nou echt ik sowieso veel waarde aan mijn lieve tante. Ze heeft mij altijd en overal in gesteund. Ik zou momenten met haar dus sowieso nooit meer vergeten.

Mijn kinderfoto’s heb ik ook allemaal op mijn mobiel gezeten. Wanneer ik een mindere dag heb kijk ik daar weer even naar. Foto’s verbergen de grootste verhalen. Wat gebeurde er tijdens de foto, wat ervoor en wat erna. Ik kan dan zo uren weg dromen in die herinneringen. Gelukkig weet ik mij veel ook nog te herinneren. Bij de meeste foto’s horen toch een mooi/gelukkig verhaal. De meeste mensen maken namelijk geen foto’s tijdens slechte momenten. Al probeer ik zelf meestal juist ook die momenten vast te leggen. Daar verschil ik dan in ieder geval weer in met mijn moeder. Zo sta ik op elke jeugdfoto weer met een brede glimlach. De betoverende glimlach die je als kind kan hebben. Een zorgeloze glimlach. Gewoon even ontsnapt van de werkelijkheid. Ja, met die glimlach betover ik er weer eentje op mijn eigen gezicht. Helaas dan wel wat minder mooi en wat bezorgder.

Nou noemde ik net het huis Anubis al even op. Alleen er is nog één serie die ik heel vaak kijk. Vroeger keken wij dit altijd met het hele gezin. Echt een programma om naar uit te kijken. Ik heb het over Het zonnetje in huis. Wat kon ik daar toch als kind van genieten. Nu nog steeds kijk ik er met stralende oogjes naar. Wat een programma en wat ging er veel fout qua film werk. Soms zie je de microfoon gewoon voorbijvliegen in beeld. Dat kan mij alleen gestolen worden. Tegenwoordig zie ik er alleen nog wel iets meer in. Altijd moet ik tijdens het kijken weer even aan mijn opa denken. Wat leken die twee op elkaar. Qua uiterlijk en qua kattenkwaad. Soms om gek van te worden. Het is toch mooi dat ik twee helden van mij in één klap kan zien. Helaas beide inmiddels wel over leden.

Over muziek zou ik ook nog wel duizenden woorden kunnen schrijven. Wat luister ik graag naar jaren 90 en 2000 muziek. Ik kan ook bijna alles mee zingen. Via Spotify volg ik dan ook veel van die muziek lijsten. Ogen dicht en terug dromen naar één van de eerste aanraking. Sommige nummers dragen een droevig verhaal. Zo draaide we Vlinder (titelsong afblijven) altijd in het opvangcentrum waar wij onder moesten duiken. Toch blijven dit soort nummers juist mijn lievelingsnummers. De verdriet van toen voel ik toch allang niet meer. Ik zie nu juist eerder de levenslessen erin terug. Je kan het beter in je voordeel gebruiken dan in je nadeel.

Nou vroeg ik mij eigenlijk eens af. Kijk jij vaak terug naar je jeugd en waar haal jij dan de fijnste herinneringen weer even terug naar boven?

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Kamp groep 8 is alweer veel te lang geleden

Laatst vond ik gelukkig weer een cd terug. Op deze cd staan allemaal foto’s van kampgroep 8. Dat is nu alweer zo’n 7 a 8 jaar geleden. Van groep 1 t/m 8 is er in mijn leven zo veel gebeurd. Ik kon tijdelijk niet naar school, doordat we moesten onderduiken, ik nam afscheid van mijn vader, ik werd twee keer heel lag ziek en ik zat heel lang in therapie. Zo kan ik nog wel even door gaan. Echter zag je dat niet echt aan mij op school. Ik was vrolijk en voelde mij koning op het speelplein. Groep 8 vond ik wel een twijfel jaartje. Al vind ik kamp groep 8 nog steeds één van mijn mooiste herinneringen. Te mooie om er geen blog post over te schrijven. Misschien zelfs wel te mooi om het bij 1 blog post te houden.

Mijn aankomst op school zou ik nooit vergeten. We verzamelde ons op het schoolplein. De andere klassen waren nog binnen, maar die zouden ons later nog gaan uitzwaaien. Alleen ik viel een beetje op. De meeste mensen stonden daar met een kleine koffer of met een sporttas. Deze kleine jongen kwam aan met een mega koffer en een bloemetjes rugzak. De koffer en ik waren bijna even groot. Ja, dat gaf wel even een gek gezicht. Op één of ander manier vond ik het een heel goed idee om heel mijn kledingkast mee te nemen. Daarnaast moest ik ook even een plekje vrijhouden voor mijn drumstokken. Die moesten naar mijn mening echt mee. Ik kon er daar niks mee doen, maar ik had ze wel bij. Waarom weet ik alleen niet meer zo goed. Ze waren in ieder geval wel goed om de buren te pesten in de nachten

Na het afscheid met wat huilende ouders konden we eindelijk vertrekken. Op naar de Veluwe. We hadden daar namelijk een groot huis gehuurd midden in de bossen. Genoeg ruimte om ons later in de vermaken. Tijdens de busreis hoefde ik mij in ieder geval ook nog niet te vervelen. Ik zat naast mijn beste vrienden en ik had een paar meter aan zurenmatten mee genomen. Zo konden we in ieder geval een wedstrijdje zuur eten houden. Na heel wat kaartpotjes en kutten in de bus kwamen we eindelijk aan bij ons huisje. Ze hadden gelukkig de waarheid gesproken. Het was echt een prachtige locatie. Alleen de grond was van zand en de bus kon niet ver komen. Dit betekende alles naar het huisje dragen incl. mijn koffer. Die kon natuurlijk niet echt rollend over het zand gaan. De eerste dag vroeg ik mij inderdaad al af waarom ik nou weer zo’n grote koffer mee moest nemen. Als een echte man moest ik hem dus lekker zelf gaan tillen.

De jongens moesten gelukkig beneden slapen, dus die last had ik dan gelukkig weer niet met mijn koffer. Het was echt prachtig weer. Zo konden wij direct weer naar buiten. Lekker tafeltennissen en volleyballen. In de avond zouden we naar een grote zandberg gaan. Hier zouden we dan lekker rollend en rennend van afgaan. Ik weet helaas nog wel te herinneren dat ik die avond vreselijke hoofdpijn had. Mede ook door een kleine ruzie/discussie die ik toen had gehad. Ze hadden geprobeerd geesten op te roepen. 1 van die meiden had een zusje bij de geboorten verloren. Die naam kwam toen naar voren. Vanaf toen waren er een paar mensen helemaal van slag. Ik heb nooit tegen zulke kut geintjes gekund. Zodoende ging ik daar toen vol tegen in. Gelukkig kon ik op school wel mijn handjes nog in bedwang houden.

Toch was ik gelukkig wel nog mee gegaan naar de berg. Rollen van een berg kon ik als geen ander. Thuis deed ik dit ook al van jongs af aan. In de zomer was ik altijd op de dijken te vinden. Lekker rollend de berg af. Helaas viel je soms wel mooie in de stront, maar dat was het risico. In de winter waren de dijken trouwens ook heel goed te gebruiken. Je haalde alles van je skateboard en je had ineens een snowboard te pakken.

In de avond hadden we nog een klein na gesprekje/feestje. We moesten helaas alleen wel weer vroeg gaan slapen. De dag erna zouden we namelijk door de Veluwe gaan fietsen. Daar keek niemand eerst echt naar uit, maar achteraf vond bijna iedereen het toch wel een feestje om mee te maken. Hier kwamen we wel achter een feitje. Sommige konden niet zo goed/snel fietsen. Zo ging een vriend van mij lekker zigzaggend door het bos fietsen. Iedereen moest hierdoor steeds door remmen en knalde hierdoor ook bijna op hem. Dit heeft hem later ook een bijnaam opgeleverd.

Persoonlijk vond ik het fietsen leuker dan de stops die we maakten. We gingen naar het museum en een klein kasteeltje waar we alleen de vissen mochten drinken geven. Al we het in ieder geval maar naar ons zin hadden. We konden onze energie in ieder geval lekker kwijt. In de avond stond ons wel lekker wat eten op te wachten. Onze schooldirecteur had zich bij ons gevoegd en zijn BBQ mee genomen. We moesten natuurlijk wel lekker vol zitten voor de avond.. Dan was het namelijk eindelijk tijd voor de bontenavond.

Alleen dat zal ik de volgende keer laten zien/lezen. Deze blogpost valt anders iets te groot uit. Dat is natuurlijk ook weer zo zonde. Je krijg in ieder geval nog veel te goed 😉

 

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

 

 

Slapen onder je droom

Als je mij een beetje zou kennen , zal je wel weten dat ik niet echt slaap. Meestal pak ik zo’n 4 a 5 uur slaap per nacht. Dat ben ik gewend en ik kan er gelukkig ook goed mee leven. Ik kan gewoon niet vroeg gaan slapen. Door de weeks gaat de wekker dan toch mooi weer rond 6:15. Dan kom je vaak gewoon niet aan veel slaap. Om deze reden vond ik een voorgestelde samenwerking juist zo leuk. Dekbed-discounter wilde namelijk een pakje naar mij opsturen. Van de reviews ben ik alleen nooit zo’n fan. Gelukkig mocht ik gewoon lekker zelf los gaan met schrijven en mijn eigen ding doen. Dan zeg ik in dit geval zeker geen nee.

Tijdens het uitzoeken ging ik specifiek opzoek naar een dekbedovertrek waar een verhaal zou aan plakken. Zo vond ik als eerst een panda met twee geweren in zijn poten. Nou ben ik zeker niet van het geweld, maar het waken paste wel enorm bij mijn slaapritme. Helaas ging die alleen uit het assortiment. Toen viel ik al snel voor mijn dekbedovertrek. Ik zag sneeuw, bergen en een mooie lucht. Ja dan ben ik persoonlijk snel verkocht. Nou heb ik veel slechte herinneringen overgehouden aan mijn vorige relatie. Alleen ik ben haar en haar ouders zeker wel dankbaar voor sommige momenten die ik mocht meemaken.

In die tijd hadden wij zelf thuis helemaal niks te besteden. Een vakantie zat er toen zeker niet in. Bij hun was dit zeker wel het geval. Nou had ik al heel lang de droom om ooit eens op een snowboard te mogen staan op een grote berg. Die droom was toen alleen heel ver weg. Een wintersport vakantie kost gewoon klauwen met geld. Dat was dus zeker niet voor mij bestemd. Daar kwam dankzij hun verandering in. Zo mocht ik in Nederland eerst op les en later ook nog eens in Zwitserland. Ik kreeg zomaar ineens de mogelijkheid om daar op zo’n prachtige berg te gaan staan. Ja, daar ben ik hun eerlijk gezegd nog steeds super dankbaar voor. Het was een droom die uit kwam.

Het werd één van mijn leukste vakanties ooit. Lekker veel sporten en een vakantie soort die ik nog nooit had mee gemaakt. Nederland en België ziet er namelijk toch heel anders uit dan Zwitserland. Wat zag alles er mooie uit. Echter konden we toen  helaas niet alle dagen vol snowboarden. De sneeuw werd steeds minder en de zon steeds feller. Nou vallen stenen niet zo lekker als de sneeuw. Alleen toen kreeg ik een vraag die mij toen heel blij maakte. Ik kreeg namelijk de kans om het in februari weer overnieuw te proberen. Haar vader vond het zo jammer dat er geen sneeuw lag, dat ze in feb toch alweer terug wilde gaan. Gelukkig lag er toen inderdaad veel meer sneeuw. Zo leerde ik steeds meer dingen bij en kon ik van Zwitserland naar Frankrijk snowboarden.

Dit jaar begon het voor het eerst weer echt te kriebelen. Je zit het momenteel natuurlijk veel op tv en in Nederland zelf heb je helaas alleen de kou. Nou heb ik volgend jaar hoog waarschijnlijk een tussenjaar. Als het kan en de kriebels weer aanwezig zijn, dan ben ik volgend jaar zeker te vinden op de bergen. Kijken of we het dan nog niet verleerd zijn na zo’n 4 jaar. Anders wordt het toch maar eerst weer even een lesje pakken.

Achter mijn muur zit ook nog een verhaal, maar dat komt later nog wel eens voorbij

De droom is in ieder geval wel weer aangewakkerd. De droom zelf moet alleen wel nog even wachten. Echter slaap ik nu dankzij dekbed discounter  ten minste wel onder mijn droom. Daar ben ik hun dan weer dankbaar voor. Nou verkopen ze tegenwoordig ook boxsprings, dus wie weet slaap ik de volgende keer wel nog beter dan nu 😉 Nee, dat zou natuurlijk gekke werk zijn. Ik ben in ieder geval heel erg blij en kijk al uit naar die mooie bergen

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

De vader en zoon rol waren omgekeerd (verleden)

Over mijn avonturen met mijn vader heb ik hier al veel over geschreven. Over zijn dronkenschap, maar ook over de mooie momenten samen en met het gezin. Alleen over de rol verdeling heb ik nog nooit eerder geschreven. Die was na een tijdje nog al bijzonder. Ik was zijn vader geworden en hij niet meer die van mij. Hij was het kind die opgevoed moest worden en ik de volwassenen die dat deed. Een sterke, maar zo’n bizarre band was ontstaan.

Mijn vader heeft net als mij niet echt een jeugd gehad. Er werden de vreselijkste dingen bij hem gedaan. Hier door moest hij later ook naar verschillende pleeg gezinnen. Iets waar ik nog altijd respect voor hem heb. Helaas heeft nooit iemand hem naar therapie gebracht. Dat was een taboe en was niet nodig. Alleen gekken gingen daar heen. Hé, bedankt hé. Hierdoor is hij helaas zelf ook in dat drank en vreemdgaan cirkeltje gegaan. Wat hem was aangedaan, deed hij nu andere aan. Gelukkig niet alles. Echter was hij ook nog nooit echt opgevoed. Hij moest zelf volwassen zien te worden. Iets wat ik zelf ook maar al te goed weet hoe het voelt.

Toen de scheiding echt door was gezet veranderde iets heel belangrijks. Mijn moeder viel weg, maar eigenlijk ook zijn moeder. Het was zijn vrouw, maar ook de gene die hem verbeterde en dingen leerde. Echter had ik toen nog niet verwacht dat ik de vader rol op mij zou nemen. Toch belande ik wel al snel in de vader rol. Ik hielp in de huishouden. Persoonlijk vond ik dat gewoon erg leuk. Ik vond/vind strijken bijvoorbeeld echt leuk om te doen. Zodoende had ik plezier en kon ik mijn vader gelijk helpen. Dit was alleen niet de enigste waar ik de vader rol voor in nam. Nee, er waren veel meer dingen.

Een goed voorbeeld hier van is slapen. Normaal vraag je als kind aan je ouders of je er tussen in mag kruipen of naast één van je ouders. Bij ons was dat andersom. Hij vroeg aan mij of ik bij hem bleef slapen. Niet voor iets geks, maar echt gewoon voor de nachtmerries en de eenzaamheid tegen te gaan. Iets wat ik normaal gesproken thuis juist aan mijn moeder vroeg. Als hij weer al eens in slaap viel op de bank, zorgde ik dat hij door kon slapen en het niet koud had. Ik maakte een klein beetje op en bleef naast hem de wacht houden. Er waren gelukkig genoeg leuke horror films op tv en met een beetje geluk zag je ineens een mooie vrouw voorbij komen. Zo dra hij weer wakker was begeleiden ik hem gezellig mee naar boven.

De meeste ouders hebben waarschijnlijk wel eens hun kind te dronken opgehaald en weer thuis gebracht. Ik heb dit ook mee gemaakt. Alleen moest ik hem naar huis brengen. We waren bij een feestje van onze buren. Die had een locatie afgehuurd aan de andere kant van ons dorp. We waren er na de chinees gelukkig heen gelopen. Aan de eind van de avond wist mijn vader namelijk niet meer waar hij woonde. Hij was helemaal gedesoriënteerd. Waar we rechts moesten, wilde hij naar links. Boos dat hij was als ik hem toch te andere kant mee trok. Toen we eindelijk thuis waren gebeurde er natuurlijk weer iets anders. Je moest om thuis te komen namelijk eerst met een trapje naar beneden lopen. Naast de trap was een platen weg/trap om de container en fietsen naar boven te tillen en weer naar beneden. De beste man vond het wel een goed idee om hier naar beneden te rennen. Het gevolg hiervan was lekker bloedend. Hij viel en viel vol met zijn kop tegen de groenen container. Gelukkig hielt hij er alleen een bloedneus aan over. Ik hielp hem hier bij, bracht hem weer naar boven en ging uit bezorgdheid naast hem liggen.

Volwassen mannen huilen niet. Dat had ik mij altijd wijs gemaakt. Mijn tranen waren allemaal al opgegaan. Hierdoor werd ik al heel snel hard en krijg je niet zo snel een traan over mijn wangen te zien. Heel soms lukte het nog iemand, maar alleen een dierbare kon zo iets bereiken. Er was wel iemand die huilde. Dat was natuurlijk mijn vader. De tranen vielen van zijn wangen en vaak zat ook over mijn kleding door naar de grond. Een gezicht wat ik nooit meer zou vergeten. Ogen rood en er was altijd wel één traan die bleef hangen op zijn gezicht. Zijn snor en baard prikkelde op mijn gezicht. Ja, hier was iets heel goed te zien. Hij was mijn vader niet meer, nee ik was de vader en hij het kind. Een kind met veel verdriet die getroost moest worden.

Later kwam ik ook op het punt om bij hem in te trekken. Daar mocht ik alles bepalen en was ik de volwassenen. Voordat laatste knokte ik altijd heel hard. Ik was al veel volwassener dan mensen dachten en dat zou ik andere eens bewijzen. Gelukkig ben ik echter nooit bij hem ingetrokken. Mijn kamer plannen lagen al klaar, maar het was te laat. Ik nam afstand van hem door de vreselijke vakantie en alle gebeurtenissen. De vader nam afscheid van zijn zorg kindje en kon zelf weer kind worden. Al was ik daar al lang voorbij gegroeid.

Persoonlijk ben ik aan de ene kant wel blij met de vakantie gebeurtenis. Ik wil niet weten wat ik nog allemaal mee had gemaakt als ik daar was in gaan trekken. Mijn vader werd echt steeds meer het kind. Ik bepaalde echt alles. Dat gebeurd wel in meerdere gezinnen, maar dit werd echt ongezond. Het was bijna aan de bizarre kant. Als het zo was door gegaan was ik er denk ik zelf ook onderdoor gegaan. Dat moet toch altijd voorkomen worden. Je kan andere alleen helpen als je zelf helemaal in orde ben en nee, dat was ik zeker niet.

Later heb ik dit zeker wel terug gezien in mijn leven. Ik probeerde mensen te beschermen en de vader figuur te behouden. Mijn zus probeerde ik zoveel mogelijk te begeleiden, maar ook mijn moeder. Helaas is hier regelmatig ruzies uit ontstaan. Wat heel begrijpelijk is. Alleen denk ik dat mijn moeder de oorzaak nog niet zo door had. Waarschijnlijk lees ze dit ook met een beetje verbazing en een heel misschien wel met een kleine traan. Momenteel weet ze wel meer over mijn ervaringen en gedachtes, maar toen zaten we echt allemaal in een verwerkingsproces. Dan denk niemand meer na. Helaas zag je dit ook op school goed terug. Ik was de oudste en hierdoor kreeg ik een soort van de leiding. Iets wat ik erg prettig vond, maar waar ik mij later enorm tegen heb verzet. Hierdoor ben ik een paar mensen zeker uit het oog verloren en werd ik het stille jongetje in de eerste klas. Alleen ik had eindelijk wel mijn rust gevonden, maar het kind in mij was nog ver te zoeken.

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin