Dan had ik ook wel seksuoloog willen zijn

Wat hopelijk later mijn baan gaat zijn is zeker geen geheim meer. Over het presenteren en acteren kom je hier namelijk genoeg tegen. Toch zijn er nog een hoop andere baantjes die mij ook heel leuk lijken en een paar dingen wat ik vroeger altijd wilde worden. Nou leek het mij wel eens leuk om die baantjes ook eens te bespreken. Wie weet wordt juist één van die banen later echt mijn baan. Één ding is in ieder geval zeker. Ik ga strijden voor een baan die ik zelf ook echt leuk vind.

De titel verklapte natuurlijk al één van deze banen. Het kan zijn dat je dit al wist van mij, maar ik zou het heel leuk vinden om seksuoloog te worden. Het liefst zou ik ook gelijk het stukje alcohol en drugs er bij pakken. Zou alleen niet weten of die pakket echt bestaat. Als het stukje seks er in ieder geval maar in zit. Niet dat ik daar zo verslaafd aan ben, maar gewoon omdat ik het echt heel interessant vind. Nou durven mensen dat vaak niet zo snel te zeggen, maar ik zou niet weten waarom je dat niet hard op zou kunnen zeggen. Het is denk ik het enigste onderwerp wat mij altijd al heeft geïnteresseerd. Het is gewoon een onderwerp waar ik alles van wilde weten en ja dat is naar mijn mening ook aardig gelukt. Spuiten en slikken is in 2005 begonnen en twee jaar later zat ik denk ik al voor de buis. Tot de dag van vandaag heb ik nooit meer een aflevering gemist. Momenteel hebben ze ook een quiz app en daar sta ik heel trots bovenaan. Vraag het maar na, maar daar ben ik echt blij en trots op. Ja, seksuoloog zou ik ook wel heel graag willen worden.

Toen ik eindelijk klaar was met mijn basisschool had ik één droom baan. Hoe dan ook zal ik muziek leraar worden. Ik was echt elke seconde wel bezig met muziek. In die tijd schreef ik dan ook af en toe liedjes. Die heb ik nog steeds op een speciale plek liggen. Heel misschien gooi ik er een keertje een paar online. Ze waren alleen niet echt heel goed. Net als deze jongen op een muziek instrument. De passie was er zeker, maar de ervaring en het geld ontbrak gewoon. De lessen waren gewoon veel te duur voor ons. Nou had ik op school wel muziek lessen. Alleen mijn docent besloot toen in eens te verhuizen naar Ethiopië. Nee, ik was wel realistische genoeg om te zien dat dit hem gewoon niet ging worden. Nou zou ik het nog steeds iet meer willen. Persoonlijk zou ik dan liever muzikant van een band worden of  economie leraar, maar niet meer echt in combinatie.

Er zijn echter wel verschrikkelijk veel andere banen in de muziek wereld wat mij wel wat lijkt. Radio dj of producer lijk mij ook echt fantastische. Mijn liefde voor muziek is echt heel groot. Ik ben er elke dag sowieso mee bezig. Het liefst ken ik een nummer al voor een ander het heeft gehoord. Tijdens het luisteren tel ik ook altijd mee. In wat voor maat is het gemaakt en wanneer veranderd de muziek. Eigenlijk is er ook geen muziekgenre wat ik echt niet leuk vind. Ik probeer van elk genre  tijd wel iets mee te pikken. Tegenwoordig heb ik iets meer om uit te geven, dus kan ik ook eindelijk sommige instrumenten/gear kopen. Gelukkig heb ik al aardig wat dingen kunnen aanschaffen. Zo heb ik laatst nog een Launchpad gekocht. Hier mee kan je zelf muziek maken/opnemen, dus ik ben heel stilletjes al dingen aan het maken. Persoonlijk vind ik het gewoon leuk om met zulke dingen bezig te zijn. Met muziek kan je ook heel veel bereiken wat je niet eens een klein beetje kan evenaren met woorden

https://www.instagram.com/p/BR3VhSshK7N/?taken-by=fabiangijze

Niet veel mensen weten dit, maar mijn vader heeft betaald voetbal gespeeld. Hij heeft sommige mannen van nu zelfs nog gecoacht. Hij heeft ook wel eens een contract aangeboden gekregen bij grote profclubs. Echter ging dit niet door, vanwege de pleeggezin waar hij terecht in kwam. Die stonden er niet achter en wilde liever dat hij ging leren. Zo doende moest hij afhaken en het bij het kleine geld houden. Hierdoor kwam wel de hoop bij hem en andere dat ik het wel ging proberen. Alleen ik ben juist dan zo iemand die het niet ging proberen. Nee, ik had iets anders moois voorbij zien komen. Judo was en is mijn sport. Gelukkig was ik er ook nog eens goed in. Regelmatig deed ik mee aan wedstrijdjes en won ik prijzen. Als je mijn naam nu google krijg je allemaal blog gerelateerde links. Vroeger was dit wel anders. Dan kreeg je judo artikelen. Hier was ik echt heel trots op. Echter deed ik dit niet echt om groot te worden. Ik vond het gewoon heel leuk om te doen en het werd mijn grootste hobby. Toen die lol er door mijn docent weg werd gehaald ben ik er helaas wel direct mee gestopt. Ik word altijd heel erg gestrest en ongelukkig van dingen waar ik niet achter sta en blij van word. Toen ik dit daar begon te merken moest ik er gewoon vanaf. Achteraf vind ik dat wel eens zonde, maar een sporters leven had ik daar in tegen niet graag willen hebben.

Acteren en presenteren heb ik als droom baan gezet. Alleen er zijn zeker nog een hoop andere banen wat mij leuk lijkt in dat rare wereldje. De rol van de bedenker en/of uitvoerder lijk mij ook echt heel leuk om te doen. Ik kijk dan ook regelmatig naar lezingen van dit soort mensen en kijk er met bewondering naar op de sets. Je stres en zweet je wel de kleren, maar dat zou ik er meer dan 100% voor over hebben. Het lijkt mij echt fantastische om je fantasie en passie zo naar buiten te brengen. Nou zijn deze mensen vaak ook een beetje apart, dus daar pas ik mooi tussen. Als dat mijn baan blijkt te worden. Zou je mij zeker niet horen klagen. Al zou ik wel een beetje jaloers zijn op de spelers.

Mocht er nou echt geen baan voor mij bij zijn. Dan is er nog één grote droom die ik sowieso ooit eens wil laten uit komen. Ik heb altijd al de passie gehad om iets voor mij zelf te beginnen. Op blog gebied heb ik die passie niet zo heel erg, maar op andere vlakken zie ik wel kansen liggen. Het is wel echt een baan waar je 24/7 mee bezig ben en vaak niet gemakkelijk, maar het lijk mij zo tof. Ik probeer er dan ook zo veel mogelijk informatie over te krijgen en kleine dingetjes achter de schermen zogenaamd op te zetten. Tijdens het project zomerondernemer was dit een boodschappen service, maar tegenwoordig is dit natuurlijk acteren/figureren. Hier heb ik nog zeker geen businessplan en boekhouden voor nodig, maar ik heb ze daarin tegen wel. Zo lijkt het stiekem een beetje alsof ik mijn eigen bedrijfje heb. Je moet iets hé.

Over de laatste baan ben ik zelf ook nog niet uit. Ik heb namelijk echt een zwak voor kindjes en een klein beetje voor bejaarden mensen. In deze twee categorieën valt zo veel te leren  en te zien. Ik heb dit altijd al zo gevonden. Ik zou ook echt uren van die mensen kunnen genieten. Zo ben ik bijvoorbeeld echt verliefd op het kindje van Andre Hazes. Wat je op instagram voorbij ziet komen is echt te lief. Wat voor baan ik er in zou willen zou ik echt niet weten, maar wel iets waarin ik hun kan bewonderen. Vaak zie je hier echt ‘’niets is onmogelijk of te gek’’ goed terug.  Dat lijkt mij echt heel mooi om mee te werken

Nou heb ik nog veel meer banen wat mij ontzettend leuk lijk, maar dit zijn wel de gene die ik echt het leukst vind. Heb jij al je droom baan te pakken of droom je nog van een speciale baan. Ben daar wel eens benieuwd naar.

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin 

 

Arm zijn en het rijke leven leiden

Dat we het thuis niet breed hebben is geen geheim meer. Gelukkig gaat het wel al iets beter, maar donaties zijn nog altijd welkom 😉 Toch was het voor mij heel dubbel. Aan de andere kant leefde ik namelijk ook tegelijkertijd het rijke leven. Een wereld wat lijn recht tegen elkaar staat. Nou gaan er sowieso mensen denken wat zit die nu weer te zeiken, maar voor mij was dit best een moeilijke tijd. Een tijd waar ik best wel mee heb gezeten en in heb gestruggeld.

In de middag tilde ik mijn moeders boodschappen naar binnen. Nee, deze spullen kwamen niet direct uit de supermarkt. Nee, deze tassen waren gevuld bij de Voedselbank.  Alleen later die dag zat ik wel mooi met een duur biefstukje voor mijn neus. Het stukje vlees waar ik niet eens van hou en mijn moeder een moord voor zou doen. Mijn biefstukje  stond helaas alleen niet voor haar grote neus. Eerlijk gezegd heb ik daar regelmatig wel een traantje voor weg moeten pinken. Met een brok in mijn keel slikte ik mijn stuk vlees door, terwijl om mij heen uitgebreid werd gesproken hoe goed het vlees wel niet was. Eerlijk gezegd luisterde ik daar nooit zo graag naar. Wat boeit het nou weer voor mij dat het van boer Freek kwam. Ik had nog liever gehad dat het van Freek Vonk kwam. Dan had ik er nog om kunnen lachen.

Het is ook best gek als je in eens allemaal dingen aangeboden krijg. Waarschijnlijk hadden die mensen mijn pijn en verdriet ook wel eens terug kunnen lezen in mijn ogen. Ze hadden gelukkig geen medelijden met mij, maar toch kon je het een beetje merken. Ze probeerde mij het zo goed naar mijn zin te maken. Alleen of dat het nou beter maakte. De schuldgevoelens begonnen juist alleen maar groter te worden. Hoe zou ik thuis nou weer moeten uitleggen wat ik vandaag had gedaan. Natuurlijk deed ik daar mij moeder ook pijn  mee. Zij wilde dat ook met liefde jaren lang geven. Ze gunde het mij echt van harte, maar de pijn zag je regelmatig toch stiekem een beetje terug. Juist daardoor kwam er tussen ons in die tijd ook weer regelmatig wrijvingen. Ik wist mij er gewoon geen houding bij te geven.

Alleen werd het steeds iets moeilijker. Ik leefde echt twee levens. Thuis speelde er van alles. Mijn zus moest van de dokter weer bij ons in trekken en ging echt berg afwaarts. Er stond in eens een bed in mijn woonkamer en elke ochtend moest ik daardoor uit het niets in het donker mijn dingen doen. Het huis was gewoon te klein. In de weekenden had ik hier alleen geen last van. Nee, dan zat ik met mijn luie reet in een ‘’villa’’.  Wat voor lul ben je dan hé. Al helemaal als de hoofdoorzaak je geen eens blij meer maak. Alles maakte mij blij, behalve het belangrijkste. Van iedereen zou het geluk van het gezicht afdruipen, behalve van mij. Uit het niets werd ik een soort van helper die daar eigenlijk zelf juist onderdoor van ging. Van alle kanten kwamen boze prikkels en vielen de tranen over mensen hun wang.

Ik was verdriet in vele stadiums gewent, maar zo veel tranen had ik nog niet eerder gezien. Nou huil ik van mij zelf juist bijna helemaal niet. Zo blij ik mij voor deed, hoe regelmatiger er ook een traan over mijn wangen rolde. Welk bed ik ook lach. Elke avond keek ik weer naar een plafon. Alleen dan viel het masker er heel even van af. Natuurlijk harstikke fout, maar wat hebben mensen er ook nog eens aan als ze mijn verdriet er ook nog eens bij kregen. Ik speelde een bijrol in mijn eigen film.

Een rol wat mij helaas wel heel goed afging. Iedereen geloofde mijn rol namelijk wel. Met Fabian gaat het gelukkig wel enorm goed. Ja, daar stond ik dan met je bek vol tanden en een fake smile op mijn gezicht getoverd. Het ging alles behalve goed. Vlak voor dit allemaal op gang was gezet had ik mij nog zo iets voorgenomen. Je leef je eigen leven en niemand bepaald meer hoe je leeft of geleefd word. Ja, die zin heb ik mij toen nog zo vaak horen schreeuwen.

Toen die splitsing er na een lange strijd weg viel kon ik mij zelf eindelijk weer recht aankijken. Ik kon mij vol focussen op thuis en ik begon mijn acteer/presenteer droom te verwezenlijken. Een raar hoofdstuk was afgesloten en een mooie was geopend. De lach op mijn gezicht werd weer een echte. Het verbaasde mensen hoe  opgelucht ik ineens was en wat voor acties ik toen heb gedaan. Ja, ik ben toen wel eens als lul neergezet, maar eerlijk gezegd kon het mij echt niks meer schelen. Eindelijk kon ik mij zelf weer zijn. Natuurlijk was ik nog wel bezig met het herstel van mijn zus, maar toch zweefde ik heel ver van hun af. Gelukkig begreep mijn thuisfront mijn acties heel goed. Hun wisten inmiddels wel iets beter. De andere lieten we maar lekker lullen.

Kijk ik had natuurlijk al veel eerder voor mij zelf moeten kiezen. Alleen ik koos voor de verkeerde vlucht weg. Ik vluchten juist naar de plek waar ik liever niet wilde zijn. Toen de situatie begon te veranderen had ik mijn biezen moeten pakken. Toch voelde die optie toen als verraad en de makkelijke weg. In eens kon ik dingen doen die ik anders nooit had kunnen doen. Eerlijk gezegd was dat toen echt heel verleidelijk. Het leek een beetje op de perfecte beloning na al die jaren en waar ik op dat moment in zat. Geloof mij dat neem ik mij zelf wel nog steeds kwalijk. Bovendien was het nog stom van mij zelf ook. Je moet je nooit tot aan het bot laten beledigen om een soort beloning te ontvangen. Je kan er dan toch nooit van genieten.

Nee, hopelijk heb ik die les wel goed in mijn oren geknoopt.

Fabian van der Gijze

 Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin 

Mijn vader redden mijn leven en ik die van hem

Vandaag ga ik het weer eens hebben over mijn vader. Dit is volgens mij al weer een lange tijd geleden. Het is dit keer weer eens een positieve blog post, maar tegelijkertijd ook een moeilijke om te schrijven. Zoals je misschien wel weet heb ik het contact verbroken met hem. Zonder hem had ik dat helemaal nooit kunnen doen. Sterker nog, dan had niemand hier van mijn bestaan geweten.

Je heb je leven natuurlijk altijd te danken aan een man en een vrouw. In mijn geval zijn dat gewoon mijn ouders. Mijn vader heeft mij alleen twee keer een leven gegeven. Heel wat jaartjes terug zou ik namelijk verdronken zijn. Godzijdank is dat niet gebeurd. Dan had ik dit alles moeten missen. De sterke man die mij toen redde was mijn vader. Ik was namelijk door een vis de rivier in getrokken. Mijn vader en ik waren vroeger altijd aan het vissen. Dit keer waren we met het gezin op vakantie en dan moest het water natuurlijk getest worden. Zoals altijd straalde ik van oor te oor.  Tot dat ik in eens in het water belande met mijn hengel.

De rivier was echt heel erg krachtig. Er stond een enorme stroming. Op dat moment had ik nog geen zwemdiploma en kon ik totaal niet zwemmen. Ik kwam twee keer weer boven water en verdween daarna onder water. Het verdrinkingsmoment weet ik nog exact te herinneren. Ik kan nog zo voor mij halen dat ik onder water aan het spartelen was, de belletjes om mij heen verschenen en hoe donker het wel niet was. Vanaf dat moment wordt het zwart. Het eerste wat ik mij weer kan herinneren is een telefoon gesprek tussen mijn ouders . Ik was in een hele diepe slaap geraakt. Achteraf lijk het wel een kleine schrik coma. Dat moment was ik echt helemaal weg.

Vroeger

bron: Soepkippenshop

droeg ik gelukkig altijd petten. Deze dag had ik mijn Ernsten Bobbie petje op. Het petje was bijna helemaal zwart, maar gelukkig bevatten het ook witte dieren pootjes. Later bleek dit één van mijn reddingen te zijn. Mijn vader kon mij daar door nog net op tijd zien en uit het water trekken. Gek genoeg zijn we daarna gewoon weer heel normaal door gegaan. Dat klink misschien niet heel gek in jou oren, maar dit is de eerste keer dat er weer over wordt gesproken. Zo ver ik mij kan herinneren is hier echt nooit meer over gesproken. Eigenlijk echt zonde, want een paar seconde later had mijn leven zomaar al eens voorbij kunnen zijn. Iets in mij zeg dat ik heel blij moet zijn dat het nooit zo ver is gekomen. Niet vanwege mijn leven, maar dat van het gezin. Ik gok dat het verlies te groot was geweest. Misschien waren de problemen dat wel nog groter geworden.

Dit verhaal was nog nooit naar buiten gebracht. Mijn verhaal heb ik hier wel al eens gezegd. Ik heb namelijk samen met mijn zus mijn vaders leven gered. Hij heeft namelijk een aanval gekregen terwijl wij in Frankrijk over de snelweg reden. Dat verhaal is hier te lezen, dus laat ik dat maar niet nogmaals uit typen. Hier over heb ik persoonlijk veel over gesproken. Niet omdat ik er zo graag over praat, maar omdat het gewoon te spraken val. Alleen het woord Frankrijk is daar al genoeg voor. Er is alleen één iemand die ik daar nooit over heb gesproken. Net als het verdrinkingsverhaal hebben mijn vader en ik dit dood gezworen. Er is echt nog nooit één woord overgevallen. Geen bedankje, maar misschien nog wel raarder geen enkele vraag. Hij weet er zelf namelijk helemaal niks van.

Het was als of we quitte stonden. Ergens is dat natuurlijk ook wel zo, maar het blijf raar. Hoezo wil je niet weten wat er is gebeurd? Je had haast je tong er af gebeten. Als ik mijn vader was geweest, dan was ik echt helemaal gek geworden. Al had ik er misschien zelf eens over moeten beginnen. Mijn vader is namelijk net als mij een binnen vechter. We kunnen het zelf wel oplossen. Nou is dat bij mij gelukkig de laatste paar jaren wel afgenomen. Bij hem weet ik dat natuurlijk niet.

Die laatste zin zetten ik er expres bij. Dat laatste zie ik namelijk ook als een redding. Alleen was dit waarschijnlijk de redding voor twee mensen. De zelfde twee mensen die elkaar al eens hadden gered. Ik heb mij zelf hier namelijk enorm veel mee geholpen, maar volgens mij ook mijn vader. Zelf kon ik de onzekerheid gewoon echt niet aan en de pijn wat er omheen hoorde. Bij mijn vader heeft het denk ik andere gevolgen gehad. Die man zat hielt zich nog zo aan alles vast. Hierdoor viel hij steeds weer in het zelfde gat en kwam hij niet meer vooruit. Ik weet zeker dat hij nog elke dag aan mij zou denken, maar hij gaat nu wel meer door. Hopelijk zal dat ook altijd zo blijven, want één ding is zeker. Het was voor hem ook iets wat hem was aangedaan en dat weet ik als geen ander!

Fabian van der Gijze

Volg mijn avonturen ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin  tot daar 🙂

Even terug naar de basis

 

Op mijn sociale media’s kwam deze foto online te staan.

https://www.instagram.com/p/BSqT73NhRGH/?taken-by=fabiangijze

Nou probeer ik de laatste tijd meer dingen vast te leggen. Ik wil er weer eens aan gaan wennen om op foto’s te gaan. Nou is mijn foto lach hier nog niet echt perfect, maar ik moest en zou deze foto maken. Gelukkig werkte de andere twee een beetje mee. nou stonden we niet het zelfde, maar ik wilde de foto hier onder graag nog eens opnieuw maken.

Deze foto zie je hier wel eens vaker voorbij komen. Dat heeft één simpele reden. Ik ben echt tering trots op die foto. Als ik er naar kijk word ik altijd vrolijk en positief verdrietig. Voor mij straalt dit iets heel moois uit. Uit deze foto lees ik namelijk het volgende:  WTF wil je proberen te bereiken, wij staan samen sterk en wat er ook gebeurd, dit zal altijd de basis blijven.

Dat is in het verleden vaak gebleken, maar nu nog steeds komt het vaak weer zo terug. Helaas vallen er wel eens mensen om ons heen weg, maar dit zal altijd stand blijven houden. Nou hou ik er van dat ieder een lekker voor zich zelf praat, maar volgens mij vinden deze twee lieve vrouwen dat ook. Natuurlijk komen er wel eens scheurtjes in de mooie basis. Dat is gewoon iets natuurlijks. Alleen wij hebben wel het geluk dat we hele sterke lijm hebben. Het zou bijvoorbeeld helemaal kunnen scheuren, maar ik geloof er heilig in dat we dan als nog bij elkaar terug komen.

Nou ben ik persoonlijk wel van mening dat er zo weinig mogelijk foto’s van iets moet bestaan. Heel vaak zie ik tientalen foto’s voorbij komen met de zelfde betekenis. Dan vraag ik mij altijd weer af waarom dat zo is. Achteraf kom je er dan vaak achter dat het gewoon een mooie schijn was. Relaties moeten volgens de foto’s zo mooi zijn. Echt alles wat er gebeurd is zo mooi. Achteraf verdwijnen alle foto’s en hoor je er niks meer van. De betekenis van deze foto is voor mij echt uniek en zal ik niet snel ergens anders meer vinden. Ik heb geen tientallen bewijsstukken nodig. Af en toe een reünie foto is voor mij genoeg.

Dit is mijn basis en hier voel ik mij goed!!

Fabian van der Gijze

Volg mijn avonturen ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin  tot daar 🙂

Dan had ik hier waarschijnlijk niet meer gezeten (zelfmoord)

Al heel lang wilde ik een blog post over zelfmoord schrijven. Helaas kon dit door privé omstandigheden eventjes niet. Vandaag is dan toch eindelijk de dag dat ik er over kan schrijven. Zelfmoord is een onderwerp wat mij zelf, maar ook veel bekende aanspreekt. Momenteel gaat het met mij echt super goed. Ik doe wat ik het liefst wil doen. Alleen dit is zeker niet altijd het geval geweest. Als echt alles tegen gaat zitten kunnen de twijfels wel eens ontstaan.

Tegenwoordig zullen de meeste mensen mij als een positieve en vrolijke jongen zien. Eigenlijk ben ik ook echt nooit meer boos of saggerijnig. Op een bepaald moment keek ik mij zelf echt eens goed aan. Van binnen kookte ik en iedereen werd mij te veel.  Nou ben ik echt een denker. In die periode was ik dan ook vooral bezig met denken. De gedachtes vlogen echt alle kanten op. Het werd al snel een twee strijd. Ik stond tegenover mij zelf en bekeek mij zelf eens heel goed. Andere mensen waren mijn leven aan het verpesten, maar daarin tegen was ik zelf ook lekker op dreef. Iedereen die ik lief had liet ik los en sprak met niemand. De tijd van een lange stilte was echt aangebroken.

Één ding wist ik zeker. Mocht ik op een punt van zelfmoord komen, dan zou het ook echt gebeuren. Als ik iets doe, dan doe ik het ook gelijk goed. Mededoor die feit ben ik waarschijnlijk nooit echt zo ver gekomen. De gedachtes brachten mij juist iets moois. Ik nam mij één ding voor. Vanaf nu ga ik mijn eigen leven leiden en heel veel dingen doen waar ik gelukkig van wordt. Verder wilde ik er ook meer voor andere zijn. Hoe kon ik zo arrogant denken dat mijn leven zo kut was. Iedereen heeft zo zijn dingen. Zolang je elke dag minimaal één geluksmomentje kan mee pikken. Sinds die dag doe ik dat dan ook. Misschien zeg ik het al veel te vroeg, maar volgens mij lukt het aardig goed. Natuurlijk verloop mijn leven nog steeds niet vlekkeloos. Alleen er is wel een groot verschil met vroeger. Tegenwoordig bepaal ik zelf mijn weg. Niet bijvoorbeeld één van mijn ouders of een vriendinnetje die alles wilt veranderen. Nee, niemand komt aan mij.

Naast mijn eigen gedachtes ben ik veel vaker met dit onderwerp in aanraking gekomen. Veel dierbare kwamen ook op zo’n punt. Gelukkig kon ik mij heel goed in sommige verplaatsen. Misschien hadden ze wel heel wat anders mee gemaakt, maar dit gevoel is toch altijd wel het zelfde. Je kan je niet machtelozer voelen dan op zo’n moment. Tijdens de gesprekken werd mijn gevoel alleen maar sterker en gelukkig die van de ander ook. Er was misschien toch nog wel iets om door te blijven gaan. Al was het misschien alleen maar om nog een droom uit te laten komen. Gelukkig heb ik dan ook nog nooit een gelukte  zelfmoord meegemaakt. Ik zou de beslissing snappen, maar of ik het zou accepteren weet ik niet. Hopelijk hoef ik daar dan ook nooit achter te komen. Heb toch liever dat iedereen zijn leven kan af maken zo als die zelf zou willen.

Dit verhaal steek ik zeker nooit onder de grond. Soms krijg ik wel eens een schrik reactie van iemand die mijn verhaal hoort/lees. Vaak krijg ik dan de vraag hoe ik dit allemaal heb kunnen redden of ze besluiten te zeggen dat ze dit zelf nooit aan zouden kunnen. Hoe kan je toch zo positief blijven. Mijn antwoord is dan eigenlijk heel simpel. Anders had ik hier waarschijnlijk niet meer gezeten. Dan had je mij nog maar op één plekje kunnen opzoeken. Er had dan een veel te vroege steen extra op het kerkhof gestaan. Ja dat klink heel heftig, maar het is wel echt de waarheid. Je ziet helaas het resultaat vaak genoeg voorbij komen.

Nou is er niet echt een tip die ik je kan geven als je zelf ook momenteel met dit gevoel rond loop. Voor mij hielp het alleen zijn en dag en nacht denken. Dit moet je zelf wel fijn vinden en kunnen. Andere moesten zich juist omringen met andere mensen. Probeer alleen nog voor je zelf naar zo’n oplossing te zoeken. Er is altijd wel iemand waar je mee kan praten. Misschien niet in je omgeving, maar online of per telefoon is er altijd wel iemand te vinden. Hopelijk vind je in ieder geval de juiste oplossing. Sterkte

Fabian van der Gijze

Verhalen uit de oude doos #1

Als ik een blog schrijf is het altijd één geheel. Ik vertel over één groot verhaal of meerdere verhalen overeen onderwerp. Nou dacht ik laatst aan een paar kleine verhaaltjes. Verhaaltjes waar ik zelf graag aan terug denk, maar te klein zijn voor een grote blog post. Toch bleven deze verhaaltjes in mijn hoofd hangen. Ik vond dat dit soort verhaaltjes ook wel eens een plekje verdiende op mijn blog. Vandaar besloot ik weer eens een nieuw concept online te gooien. Om het lekker cliché te houden noem ik het lekker verhalen uit de oude doos. Hopelijk vindt je het leuk en anders heb je lekker pech 😉

In de lift met Pinguïns

Laat ik beginnen bij een verhaal wat sommige mensen misschien niet eens gaan geloven. Ik heb namelijk als klein kind in een lift gestaan vol met pinguïns. Nou ben ik echt gek op die waggelende beestjes, dus als kind vond ik dit echt helemaal geweldig. Eigenlijk gingen wij altijd naar dierentuin Blijdorp. Om het een beetje af te wisselen gingen we een keertje naar Emmen. Het eerste verblijf wat je daar tegen kwam was vroeger dus het pinguïn verblijf. Al hadden ze niet echt een verblijf. Nee, ze waggelden gezellig met je mee. Mijn moeder had het toen volgens mij aan haar knie, dus moesten wij met de lift omhoog. Uit het niets kwam er toen in eens een extra gezinnetje aanlopen. Familie Pinguïn kwam er gewoon gezellig bijstaan. Als of het de normaalste zaak was stonden we daar dan. Nou, mijn mond kon niet verder open en mijn ogen waren nog nooit zo groot geweest. Hoe cool is dit dan? Achteraf wel een beetje teleurstellend dat er niemand even een foto heeft gemaakt, maar goed ik heb mijn moeder er net nog even op aangesproken.

Ik kan wel roken

Dat ik van  vuur hou is geen geheim. Ik was vroeger echt gefascineerd van vuur. Als het even kon had ik ergens alweer mijn eigen vuurtje gemaakt. Sorry mama 🙂 Als ik iets nieuws kon doen met vuur moest ik het uitproberen. Een aansteker staat al snel in verband met roken. Nou had ik wel eens stiekem peuken gepikt. Alleen ging ik er tegenaan blazen. Inhaleren vond ik zo vies en de lucht kon ik al niet uitstaan. Toch vond ik het wel iets hebben. Zodoende probeerde ik het gewoon op een andere manier. Ik zocht bijvoorbeeld stro wat hol was en stak dat aan. Al snel kwam ik er achter dat dat niet zo heel soepel ging. Toen kwam ik ineens op een briljant idee. Waarom zou ik niet papier gaan ‘’roken’’. Ik pakte een memo blokje en rolde hem op. Met het plakstukje plakte ik hem dicht en stak het aan. In dit papier zit een soort vertraging. Het vuur gaat al heel snel weer uit, maar het blijf branden. Zodoende begon het echt heel erg op een sigaret te lijken. Gelukkig deed het pijn in de ogen, dus rookte ik het niet echt. Wel maakte ik het heel vaak. Ik was echt gek op de lucht. Zodoende leek het na een tijdje echt alsof ik rookte. Gelukkig is de verslaving snel weer over gegaan. Al vind ik de lucht nog steeds heerlijk ruiken. Dat merkte ik gelijk toen ik deze foto maakte.

https://twitter.com/fabiangijze/status/820342343748452352

Iemand anders laten rollen voor een zoen

Van jongs af aan heb ik vrouwen al interessant en mooi gevonden. Nou had ik het
geluk dat ik de oudste was en een babyface had. Zo kreeg ik al vroeg vriendinnetjes. Nou sprak ik toevallig laatst een vriendinnetje van vroeger via Facebook. Tot onze verbazing hadden we het echt weer even gezellig. Zo kwamen er van zelf allemaal verhaaltjes  van vroeger weer naar boven. We hadden een hecht groepje waarmee wij altijd afspraken. Nou kon onze beste vriendin niet mee, dus spraken we af met mijn beste vriend. Nou was ik een beetje van de plekken waar je eigenlijk niet mocht komen. Zo kwamen we op een plek terecht waar eigenlijk nooit iemand kom. Het is een uitgegraven plak waar allemaal gif tonnen liggen. De machines waren achtergelaten en alles lag er maar een beetje bij. Dat is toch een top locatie om je vriendin mee te nemen.

Tja, vroeger was ik nog niet zo van de romantiek . Uit het niets had mijn vriend een deal voor mijn vriendin. Als ik nou van die grote berg af rol. Dan geven jullie elkaar een zoen. Vraag mij niet waarom, maar hij is echt gaan rollen. Ik had het zelf toen echt niet gedaan, maar hij vond het wel waard. Het was even denken, maar dat was volgens mij de tweede keer dat ik een kusje kreeg. Een zoen wilde ik nog niet. Die wilde ik bewaren tot ik echt smoor verliefd was en ik geloofde er niet in dat het aan zou blijven. Hoe mijn eerste kusje verliep weet ik nog heel goed, maar hoe het voelde zou ik niet weten. Deze kus weet ik wel nog heel goed te herinneren. We hadden hele droge lippen, maar het voelde echt heel zacht aan. Een top kus. Helaas was niemand zo gek om nog eens te rollen, dus daarna heeft er nooit meer een kus plaatst gevonden. Deze pakte in ieder geval niemand meer van mij af.  Het gevoel en het beeld zal ik ook zeker niet snel vergeten.

De naakt posters bij mijn neef

Laat ik het maar bij dit plaatje houden. 

Voor het laatste verhaaltje blijf ik wel even  bij de categorie vrouwen. In mijn directe familie ben ik één van de jongste. Mijn oudste neef en nicht zijn echt veel ouder dan ik ben. Aangezien ik dat gezin als mijn tweede gezin zag, kwam ik er regelmatig. Al vond ik het beneden nog zo gezellig, meestal ging ik toch al snel naar boven. Mijn neef had de zolder geclaimd als zijn kamer. Aangezien hij 2 meter is had hij een heel groot bed. Nou vond ik dat natuurlijk een heel groot voordeel. Ik verdween gewoon in dat grote bed. Daarnaast had hij ook een Playstation. We gingen dan altijd samen game. Soms gingen we oude liedjes zingen zoals Pa van Doe maar en een andere keer gingen we weer 18+ spellen spelen. Nou was dit allemaal heel leuk en aardig, maar ik vond iets veel interessanter. Mijn neef had zijn muur vol posters hangen. Allemaal posters van vrouwen die er sexy uitzagen en/of schaars gekleed waren. Nou ik was hier echt gefascineerd door. Ik vond het zo interessant. Dat heb ik gewoon altijd al gehad. Hij beloofde als ik zo oud was als hij toen was dat ik ze zou krijgen. Nou neef ik wacht nog steeds. Nee, gelukkig heb ik ze nooit gekregen. Het lijk mij heel apart om zulke posters hier te hebben hangen. Dan wacht ik toch liever op een mooie echte vrouw 😉

Dit was het dan alweer voor vandaag. Ik ben stiekem wel benieuwd of het prettig was om te lezen. Het kan natuurlijk zijn dat je liever hele grote verhalen lees. Zelf vond ik het heel leuk om te schrijven, dus het gaat zeker terug komen. Wanneer precies ga ik niet beloven. Ik schrijf er vanzelf wel weer eentje als ik zin heb. Laat je het even weten wat je er van vond.

Kijk hier nog even verder op mijn  blog en anders hopelijk tot ziens

Fabian van der Gijze

Natuurlijk kan je mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

Het jaar waar alles veranderde (verleden)

Als je mijn vorige blog post had gelezen, dan wist je waarschijnlijk wel dat ik vrijdag in GTST te zien was. Ondanks ik alleen te zien was, kreeg ik enorm veel leuke en lieve berichtjes. Één hele speciale reactie had ik nooit zien aan komen. Mijn mentrix van mijn derde Mavo jaar had gereageerd. Speciaal om mij te kunnen zien had ze weer eens gekeken. Ja hoor daar kwam de brok in mijn keel weer. Dat was niet zeer door het berichtje, want die had ik wel meer gekregen. Nee, het kwam echt puur door de persoon. Zij is namelijk één van de personen die mij heeft zien veranderen en ook één van de veroorzakers er van was. Dat laatste besef ze waarschijnlijk zelf niet eens. Nu was ik al een tijdje van plan om een blog post over dit jaar te schrijven, maar nu heb ik ook echt een rede er achter. Deze ga ik stiekem ook voor haar schrijven.

Op de basisschool was ik de oudste en had ik vaak het hoogste woord. Iets wat ik soms prettig vond, maar heel vaak juist niet. Niemand wist eigenlijk iets van mijn leven na school. Ze wisten totaal niet hoe ik echt was. Voor de meeste was ik gewoon het vrolijke jongetje. Niemand wist bijvoorbeeld  van mijn onderduik momentje en dat ik jaren  bij een psycholoog  liep. Je wilt niet weten hoe blij ik was toen ik naar de middelbare mocht. Eindelijk mocht mijn masker van mijn hoofd af. Alleen wat was er eigenlijk achter dat masker te zien? Dat wist ik zelf eigenlijk ook helemaal niet. Die gedachten maken mij heel onzeker en angstig. Toen nam ik een hele gekke besluit. Op school ging ik mij expres op de achtergrond houden. Niemand zou echt iets van mijn te weten komen en vrienden maken hoorde niet echt bij het plan. Gelukkig kreeg ik achteraf wel een hele mooie vriendschap. Samen met zijn gezin ging ik op het laatst naar alle thuis wedstrijden van Feyenoord. Dat vond ik zelf echt heel leuk, maar bij die vriendschap bleef het eigenlijk wel. Sommige mensen heb ik expres weg gestoten, hierdoor kwam ik echt alleen te staan.

Het is veel mensen waarschijnlijk niet opgevallen, maar dit ging in mijn tweede jaar ook weer gezellig door. Hier kreeg ik echter wel vrienden. Deze vriendschappen boeide mij alleen niet zo heel erg. Dat is achteraf ook wel zo gebleken, want ik spreek niemand meer van hun. In dit jaar kwam ik steeds meer richting de echte ik. Alleen stond er iets heel groots in de weg. Veel mensen hadden een bepaalde mening over mij. Het werd zo erg dat ik zelf ook in die mening ging geloven. Toen heb ik iets (stoms) gedaan. Waarom zet ik ‘’stoms’’ tussen haakjes? Nou, ik weet eigenlijk niet of het zo stom was van mij. Nee, ik stond er niet echt achter, maar het hielp mij wel enorm bij mijn zoektocht. Hier ga ik het ooit nog eens over hebben, maar nou hou ik het nog even geheim. Dit is het enigste verhaal waar maar vier andere van weten. Dit wil ik dus op een mooie en rustige manier vertellen.

Voor ik het wist was daarna de zomervakantie alweer aangebroken. De derde zou net als de vorige jaren gaan verlopen. Dat bleek dus niet het geval te zijn. Het werd één van mijn mooiste jaren. Dit was het jaar dat ik uit mijn cocon kwam kruipen. Het was een heftig jaartje, maar ik ben er zo trots op. Laat ik lekker bij het begin beginnen. Vanaf dag 1 kwam ik namelijk vrij snel ergens achter. Er zaten hier twee mensen in de klas die mijn aandacht enorm trokken. Die twee worden ook wel Stan en Jamy genoemd. Stan kennen de meeste mensen waarschijnlijk niet, maar Jamy zullen de vaste lezers wel herkennen. Ik heb het in het verleden namelijk veel over haar gehad. We hadden iets gemeenschappelijks. We wilde echt alle drie niet op die plek zijn. Stan was van zijn vrienden weg gerukt, Jamy moest op een lullige manier blijven zitten en ik wilde eigenlijk gewoon helemaal niet op school zijn. Dat bleek achteraf een gouden combi te worden.

Mijn praatjes kwamen als eerst weer terug. Ik heb het geluk dat ik heel makkelijk doordenkend kan praten. Nee dat zijn geen praatjes over seks, maar ik weet voor ik iets zeg eigenlijk al wat voor effect het gaat hebben. Hierdoor kwamen de mooiste en de leukste gesprekken. Met Stan kletste ik eigenlijk uren over alles en niks en met Jamy heb ik echt de mooiste gesprekken gehad. We waren elkaars praat maatje. Er zijn maar weinig mensen die zo veel over mij weten. Zij is ook één van de vier die mijn geheimpje weten. Andersom weet ik ook heel veel over haar en over haar familie. Dankzij haar kwam ik achter iets heel moois. Dankzij Jamy kwam ik er achter dat ik heel graag mensen help en mijn verhalen hierbij kan gebruiken. Zij is ook zeker één van de oorzaken dat ik ben gaan bloggen. Mocht je dit dus super kut vinden zoek haar op ;).

Mijn lieve mentrix kwam ook al snel om het hoekje kijken. Nou zeg ik lieve, maar er waren echt veel mensen bang voor haar. Misschien was dat ook wel een beetje terecht, maar wat is zij een schat van een vrouw. Volgens mij heb ik haar niet zo veel over mij verteld, maar ze had mij stiekem wel door. Ik zat ten eerste gewoon ver onder mijn niveau en deed echt nooit wat aan school. Een beetje opletten in de les was voor mij al genoeg. Dit heb ik helaas heel mijn Mavo en MBO jaren vol kunnen houden, maar goed te veel informatie. Ik voelde aan alles dat ze alleen nog iets door had. Ze is één van de weinige mensen die heel mij doorhad. Zij hoort denk ik bij de paar mensen die heel dicht bij de echte Fabian is gekomen. Ze keek echt naar mij en niet zoals ieder ander naar mij keek. Onbewust nam ze mij echt op sleeptouw.

Trots hangt hij nog steeds op

Zij gaf mij ook onbewust het startsein van mijn afvaltraject. Mijn mentrix was namelijk een hardloopster. Zij vond het wel een leuk ideetje om naar de Colorrain 2013 te gaan. Nou waren er heel weinig mensen die mee wilde. Ik kan mij haar blik nog goed herinneren. Ze keek namelijk uit het niets in eens naar mij en vroeg of ik wel mee ging. Nou ben ik altijd wel in voor iets geks, dus natuurlijk ging ik mee. Een beetje rennen moest goed komen en vies worden door kleurpoeder vond ik alleen maar leuk. Stan en Jamy gingen gelukkig ook mee. Veder gingen nog drie andere mensen uit mijn klas mee en de neefjes van mijn mentrix. Zelf was ik ook heel blij dat Amber mee ging. Een andere vriendin waar ik ook heel veel mee omging , maar daar kom ik zo pas op terug. Het was echt doorbijten, maar we hadden het bijna in één stuk door gerend. Dat doorzetten en rennen voelde weer als vertrouwd. Die avond nam ik mij voor om af te gaan vallen.

De 75+ kilo hoorde helemaal niet bij mij. 3 a 4 maanden later zat ik bij de dokter. Mijn moeder vertrouwde mijn gezondheid niet helemaal. Deze jonge woog inderdaad niet meer boven de 75 kilo, maar woog nog maar 50 kilo. Nee, dit heb ik niet bereikt doormiddel van overgeven. Dit heb ik bereikt door deze maanden allen brood, avondeten en water te nuttigen. Bovendien besloot ik elke dag zo snel mogelijk naar school te fietsen. Dit was zo’n 25 a 30 km per dag. Gelukkig werkte dit enorm goed en ja ik ben er nog steeds super trots op.

Laat ik het nu maar eens even over Amber gaan hebben. Nou kan het zijn dat ze dit lees, dus even voor haar: Ja ik ga het ook eens een keertje over jouw hebben ;). Amber weet het zelf echt niet, maar door haar kon ik ook zo veranderen. Zij liet mij bijvoorbeeld zien dat je gewoon lekker je zelf moest zijn. Nou is Amber wel een gevalletje apart, maar wel lekker zich zelf. Met Amber heb ik ook echt de leukste gesprekken gevoerd. Uit die gesprekken is zelfs een Twitter kanaal ontstaan. Een kanaal die elke dag een feit over haar naar buiten gooide. Ik noemde het dan ook lekker simpel @amberr40feiten. Dat bleek later dus echt een succes te zijn. Veel mensen vonden het leuk om te lezen. Tegenwoordig is het volgers aantal naar 828 gezakt, maar in de Twitter tijden had ik er meer dan 1000. Later maakte ik nog een Twitter account. Dit keer weer voor haar, maar niet om over haar te tweeten. Dit keer had ik er eentje gemaakt om op een grappige manier te zeggen dat ik haar leuk was gaan vinden. Hiermee wilde ik niet een relatie bereiken, maar ik vond dat ze het moest weten. Misschien in jouw ogen heel gek, maar volgens mij vond ze het wel leuk om te horen. De manier was in ieder geval heel origineel. Veder was Amber gewoon een goede vriendin. Helaas niet zo hecht dat we elkaar na school nog spraken, maar het waren twee gezellige jaren.

Toen kwam in eens het einde van dit leuke jaar inzicht. Dit betekende iets heel leuks. We gingen met heel Mavo naar Oostenrijk. Dit was de perfecte manier om mijn jaar af te sluiten. Dit was één van de eerste keren dat mensen mij een beetje begonnen te kennen. Ik had nog nooit zo veel gepraat en kwam achter mijn sportieve kant.

Deze jongen wilde zich wel eens goed bewijzen. De kilo’s waren achter mij gelaten, dus kom maar op. Al zou ik helemaal kapot gaan ik zou de gene zijn die overal als één van de betere uit zou komen. Dat is mij ook echt gelukt. Ik was één van de weinige die de berg beklom op de fiets  en kwam als eerste aan, ik leek wel Spiderman bij het bergbeklimmen en hiken werd in eens hardlopen. Dit alles deed ik vooral met Eric. Hij was enorm sportief en wij begonnen naar elkaar te groeien. Na Oostenrijk zijn we ook echt goed bevriend geraakt. Zelf vond ik de Hiking echt heel bijzonder. Samen met Eric, Tim en de baas van Mavo vloog ik echt de berg over. Voor ik het wist stond ik in eens op het ijs gedeelte. Hierna ben ik letterlijk rennend met Eric en de teamleider  de berg afgegaan. Hier kreeg ik later veel respect voor. Moet stiekem nog steeds lachen dat de teamleider vol op zijn snufferd ging. Hij had ons avontuur later ook tegen mijn mentrix verteld.

In Oostenrijk gebeurde er ook nog iets anders. Ik werd verlief en drie dagen na Oostenrijk had ik in eens verkering met een meisje. Nou weten de meeste wel hoe dat is afgelopen, maar goed dit was nog in de normale tijd. Van die tijd heb ik echt heel erg genoten. Zo veel liefde had ik nog niet echt eerder gevoeld en ik kwam helemaal los. Dat was de laatste puzzelstukje wat ik nodig had.

Dankzij dit jaar kan ik zeggen: Hoi, ‘ik ben Fabian en ik ben gewoon mij zelf’.  Dit jaar zou mij altijd bij blijven. Nee, dit jaar zou ik nooit meer over nieuw willen mee maken, maar het is wel het jaar waar ik weer een vechtertje ben geworden. Dankzij dit jaar krijg ik tegenwoordig soms te horen dat ik lief ben en goed in het leven staat. Als iemand dit tegen mij zeg mompel ik het stiekem een beetje weg, maar ik vind het wel enorm leuk om te horen. Vooral van de mensen waar ik het graag van wil horen. Ben blij dat ik zo ben geworden. Misschien zijn de jaren er voor weggegooid, maar ik had het echt even nodig. Ik hoef niet populair te zijn. Ik wil gewoon mij zelf zijn en dat ben ik zeker!

Fabian van der Gijze

Natuurlijk kan je mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

herinneringen aan mijn grote zus (verleden)

Momenteel is het niet bepaald rustig in mijn privéleven. Met mij zelf gaat het heel goed. Ik kan en mag eindelijk dingen doen wat ik echt leuk vind. Helaas kan ik dat niet zeggen over de rest van mijn gezin. Er speelt echt een heleboel. 1 en 3 april kwamen er voor het eerst blogposten online die niet echt over mij ging, maar over mijn zus. Hier vertelde ik kort dat ze een grote abces in haar nek had en deze tot twee keer toe onmiddellijk weg gesneden moest worden. Ik was bij haar en zat in eens naast een live operatie. Volgens mij heb ik toen ooit nog wel eens verteld dat ze weer naar huis mocht, maar daarna ben ik over haar gaan zwijgen. Hier geef ik vaak aan dat dit mijn blog is en mijn verhaal. Ik vertel wel eens over andere, maar ik heb er altijd iets mee te maken. Andere hun privéleven ga ik hier niet beschrijven.

Sinds 3 april is het bergafwaarts gegaan met mijn zus. Ze moest om die reden ook bij ons thuis logeren. Mij heb ik hier nooit echt over gehoord. Zoals net aan gegeven doe ik dat gewoon niet. Nu gaat het momenteel echt heel slecht met haar. Ook hier ga ik niet meer over uitwijken. Zelf kan ik er gelukkig goed mee omgaan, maar toch wil ik het heel graag eventjes een keer over haar hebben. Over wat er nu speelt kan ik simpelweg niet praten. Misschien komt dat ooit, maar misschien ook nooit. Rondom mijn zus heb ik een hoop herinneringen. Mij leek het me een hele mooi moment om het juist nu daar over te schrijven. Vroeger leek het wel eens anders, maar ik geef echt zielsveel om haar. Ik heb echt een hele boel herinneringen met en aan haar. Meer dat ze zich zelf denk ik kan voorstellen.

Mijn zus en ik schelen ongeveer vierenhalf jaar. Hierdoor ontstond er wel eens een leeftijdskloof . Dit kon je redelijk vaak terug zien. Mijn zus was een behoorlijke puberraar. Haar gedrag stapte ik voor geen meter en ging er toen ook vaak vol tegen in. Hier ergerde zij zich weer aan en zo ontstond er weer een helse ruzie. Die ruzies konden echt heel ver gaan. Helaas kwam dat dan ook vaak door de zelfde persoon. Die persoon ben ik. misschien zou je het nu niet meer van mij verwachten, maar ik was iemand vol woede en boosheid. De emoties en het gedrag van mijn grote  voorbeeld werd mij te veel.  In die tijd judo de ik ook nog eens hoog. Geloof mijn woorden, maar ik ben veel sterker dan iedereen denk. Mijn zus werd toen der tijd echt vaak op de grote gegooid of geduwd. Helaas kan ik dat niet meer terug draaien. Gelukkig hebben we tegenwoordig juist een veel betere band gekregen. We kunnen zelfs af en toe hele mooie en goede gesprekken hebben. Vaak gaan deze gesprekken over vroeger. Soms leuke, maar natuurlijk soms ook over de mindere dingen.

20151217_234508

Één herinnering wordt vaak terug geroepen. Er kwam namelijk een vriendin van mijn zus bij ons eten. Geloof mij ze was echt een mooi meisje. Al vanaf kleins af aan vind ik vrouwen gewoon heel mooi. Vooral van die speciale vrouwen ging/gaat mijn hartje sneller kloppen. Dit meisje had dus dat speciale. Haar vader was namelijk overleden door een ziekte en zij was echt super sterk. Nou had ik opgevangen dat ze een tatoeage had laten zeten van haar vader met zijn ass er in. Om met haar te kunnen praten begon ik hier over. Nou, toen gebeurden er iets waardoor ik haast een hard verzakking kreeg. Ze vroeg heel trots of ik hem wilde zien. Natuurlijk zei ik uit belangstelling ja. Voor ik mijn ja echt kon uitspreken stond ze op en maakte haar broek wat losser. Haar tatoeage zat namelijk net tussen haar heupen en haar billen. Nou mijn dag kon niet meer stuk hoor. Daar zat ik dan stotterend iets uit te brengen. Zij mocht wel vaker langs komen hoor.

Persoonlijk rodel ik echt bijna nooit tot vrij wel niet, behalve dan met mijn zus. Soms kunnen we samen op de bank zitten en echt over van alles en nog wat gaan roddelen en kletsen. Ondanks ik hier helemaal niet van hou, vind ik dit juist heel leuk en gezellig. Misschien ben ik wel gewoon heel blij dat we eindelijk echt eens kunnen praten samen. Er is een tijd geweest dat we dat echt niet konden en dat heb ik stiekem altijd wel jammer gevonden. Het is  toch mijn grote zussie.

20151216_224016

Als ik naar hele oude foto’s terug kijk vfoto sessie strandalt mij ook echt altijd iets op. Mijn zus was mega trots dat ze een zus was geworden. Ze wilde vaak bij mij zijn en gezamenlijk spelen. Zo klauterde we samen in bomen en vielen we gezellig in slaap op de bank. Ook al herinner ik mij daar niks van, moet ik er echt altijd om lachen. Het leek wel of ik haar zoon was zo trots was ze. Had graag gehad dat ik mij kon verplaatsen terug in die tijd. Geen stress en geen vuiltje in de lucht. Er stond ons gewoon een normaal en een heel mooi leven te wachten. Wie kon ons nou iets maken?

Header foto's frank

Om mooi af te sluiten ga ik weer terug naar haar vriendinnen. Vroeger had ik de mazzel dat ik er heel schattig uitzag. Geloof mij dit werkt goed bij de vrouwtjes. Zoals ik net al aan gaf vond ik de vrouwtjes al snel heel interessant. Ik moest er gewoon voor zorgen dat ik de middelpunt was bij haar kinderfeestjes. Helaas voor haar lukte het mij ook weer elke keer. Zo wilde iedereen dat ik mee deed met karaoke en mee ging naar de bioscoop. Mijn moeder en mijn zus hadden mij dit echt verboden, maar zoals iedereen weet. Tegen een groep vrouwen kan je simpel weg gewoon niet op. Deze kleine jongen mocht dus gezellig mee naar de film en mee zingen. Later ging ze mij gebruiken op een slaapfeestje. Zij ging een horror/triller film kijken en als de film bijna afgelopen was zou ze mijn een seintje geven. Ze had namelijk een leuk klusje voor mij. Ik moest heel hard op de deur gaan bonken. Nou, ik heb haar met liefde geholpen 😉

Nou denk ik dat ze dit helaas niet gelijk kan lezen, maar toch wil ik nog even iets aan haar kwijt.

Lieve zussie, het is nu eventjes niet gemakkelijk, maar we knallen er door heen. Wij zijn sterker dan andere denken, maar vooral ook dan we zelf beseffen. We zullen ze eens laten zien wie wij zijn. Als het straks weer iets beter met je gaat, gaan we zeker een keertje samen iets leuks doen. Dat mis ik af en toe enorm en volgens mij is dat geheel wederzijds. Je weet het ik zeg het niet vaak, maar ik hou wel heel veel van je xxx

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

Elke keer weer wakker worden in een nachtmerrie (verleden)

Door de jaren heen is mijn slaap ritme er niet echt beter op geworden. Daar maak ik ook echt geen geheim van. Door het piekeren en denken kom ik gewoon niet zo snel in slaap. Hier heb ik het wel vaker over gehad op mijn blog. Over één ding heb ik het eigenlijk nog nooit gehad. Net als ieder ander mens word ik ook weer elke dag waker. Dit gaat helaas ook niet altijd even goed. Nee, dit komt niet omdat ik heel moe ben. Heel veel van mijn verleden verhalen starten namelijk op de zelfde locatie. Gek genoeg is dat namelijk heel vaak in mijn bed.

‘’Een goed begin is het halve werk’’ haat ik soms echt. Mijn dagen zijn namelijk echt heel vaak slecht begonnen. Als ik eerder wakker word dan mijn wekker weet ik al hoe laat het is. Er is iets aan de hand. Nou kan je denken dat kan nooit altijd zijn, maar helaas is dit echt altijd zo. Daarom zet ik ook altijd een vrolijk nummer als wekker ringtoon. Ik ben namelijk oprecht blij als ik wakker word gemaakt door mijn wekker. Gelukkig er is niks gebeurd.

Dit is wat ik laatst tweeten. Ik meen het ook oprecht. Dit soort dingen wennen gewoon nooit. Dit is eigenlijk één van de weinige dingen waar ik nooit ben aan gaan wennen. Das voor mij heel gek, want ik ben veder eigenlijk overal aan gewend. Mijn leven is nou eenmaal anders. Het is gewoon een feit dat ik meer mee heb gemaakt dan een gemiddelde volwassenen. Nou lekker boeiend. Het is zo als het is. Soms levert het mij juist ook hele mooie momenten mee, die een ander ook nooit zouden mee maken. Het is simpel weg niet te beschrijven hoe je wakker word door een telefoontje met slecht nieuws. Het klinkt heel gek, maar ik was bijvoorbeeld heel blij toen het bleek dat mijn ex vriendin alleen maar belde om het uit te maken. Later vertelde ze mij ook dat ze heel verbaast was en dacht dat het mij niks deed. Wat zij nooit zou weten is dat ik gewoon blij was dat er niet weer iemand dood was gegaan. Als ik namelijk aan die momenten denk krijg ik nog steeds overal kippenvel.

Zelf kan ik door alles helaas niet zo makkelijk huilen. Als een ander huil, dan huil ik altijd van binnen mee. Regelmatig werd ik wakker, omdat ik iemand hoorde huilen. Regelmatig huilde er ook echt iemand, maar soms lag iedereen gewoon te slapen. De angst zat zo erg in mijn hoofd dat ik het gewoon automatische ging horen. Het eerste wat je zie zijn tranen die over iemands wangen naar beneden vallen. Op de grond bevind zich al een verzameling aan druppels en de kleding is ook al aardig nat geworden. Je weet zelf nog niet eens wat er aan de hand is, maar hoe dan ook het is foute boel.

Als geen ander weet ik wat stress met een mens kan doen. Bij mij thuis heb ik dat vaak mogen ervaren. Zelf heb ik er gelukkig niet zo’n last van, maar de andere gaan vaak over hun nek bij te veel aan stress. In slaap vallen en wakker worden met dat geluid is echt vreselijk. Je wilt helpen maar dat gaat niet, maar je wilt ook je rust pakken en dat gaat natuurlijk ook niet. Je heb de vorige dag nog niet eens kunnen afsluiten en het begind alweer van voor af aan. Elke avond hoopte je weer de volgende dag vrolijk wakker te worden, maar dat gaat simpel gezegd gewoon niet.

Gelukkig maak ik het tegenwoordig maar heel zelden mee. Toch gebeurd het nog wel eens regelmatig dat ik zwetend of al helemaal kapot wakker word. Soms ben je gewoon al te moe om te gaan slapen. Zodoende is ook mijn slechte slaap ritme ontstaan. Het liefst blijf ik de hele nacht wakker. Helaas houd geen mens dat vol. Bovendien moet ik bijvoorbeeld weer fit zijn voor school of stage. Elke nacht en ochtend hoop ik gewoon op het beste. Meer kan ik niet doen.

Ook al stopt de oorlog, in je hoofd raast hij nog wel eventjes door!

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

Ik kan heel goed liegen (verleden)

Vroeger werd ik er vaak van liegen beschuldigd. Het kon gewoon niet waar zijn wat ik vertelde. Ja, hoor jij heb je vader gered door het stuur over te nemen. Het is waar dat ik goed kan liegen en er ook heel veel gebruik van heb gemaakt. Ja, het klopte ook dat ik tijdens deze verhalen regelmatig loog. Alleen er was ik met al die leugens. Het verhaal was namelijk niet gelogen. Nee, ik verzachten juist de meeste verhalen. Waarom zouden mensen het hele verhaal geloven, als ze de zachte kans al niet geloofde. Wel had ik al snel door dat ik goed kon liegen en daar heb ik regelmatig gebruik van gemaakt.

Over mijn verhalen heb ik echt nog nooit gelogen. Alleen merkte ik dat je soms achter dingen kon komen via een leugen. Het voordeel van goed kunnen liegen is dat je een ander snel door gaat hebben. Sommige mensen doen te veel hun best om een leugen waar te laten lijken. Wie ben ik dan om mee te spelen. Mijn pokerface gaan ze toch niet zo snel door hebben. Stiekem zat ik elke keer weer op dat breek momentje te wachten. Als iemand dan in eens zijn verhaal compleet om gaat gooien was te mooi om te zien.

Soms is het alleen niet zo leuk om mensen snel door te hebben. Heel vaak zie je dingen al van te voren aankomen. Ik kan je vertellen dat vaak niet zo fijn is. Vaak hou ik dan lekker mijn mond. Laat die gene maar lekker spartelen. Als het eenmaal zo ver is gaat het die gene veel meer pijn doen. Alleen ben ik dan soms iets te veel aan het mee spelen. Ik kan soms echt heel ver gaan. Het is een goed oefening voor acteren, maar ik ben op sommige dingen echt niet trots. Natuurlijk kan ik mij als een moraalridder neer zetten, maar dat ben ik gewoon niet. Je mag van mij weten dat ik van sommige leugens echt spijt heb. Tegenwoordig zou ik dan ook niet meer zo veel liegen, maar het is wel gebeurd.

Het was soms gewoon zo makkelijk. Soms kon je gewoon in de ogen lezen hoe moeilijk iemand het had met een verhaal. Als ik het dan iets zwaarder kon maken door te liegen deed ik dat graag. Even in eens een nieuw hoofdstuk toevoegen aan een verhaal. Dit zou ik nooit goed praten, maar ook niet verafschuwen. Het is gebeurd en soms was het in mijn ogen gewoon even nodig. Sorry, maar ik laat niet met mij sollen.

Op school heb ik ook regelmatig gelogen. Sommige vriendschappen was ik liever kwijt dat rijk. Alleen koos ik er vaak toch voor om ze rijk te zijn. Er was bijvoorbeeld één jongen die op school echt verschrikkelijk was, maar bij hem thuis gewoon heel gezellig was. Iedereen dacht altijd dat we echt goede vrienden waren. Als iemand het vroeg legde ik het ook gewoon eerlijk uit. Elk jaar zat ik weer te hopen dat hij niet in mijn klas zou komen, maar elk jaar zat hij er weer hoor. Misschien om hem te besparen heb ik altijd leuk mee gedaan. Als het kon dan zat ik even niet naast hem en als het moest speelde ik even leuk. Ergens hoopte ik dat hij zijn gedrag op school zou aan passen, maar helaas is dat nooit het geval geweest.

Ook heb ik regelmatig gelogen tegen docenten. Mensen verwachten heel vaak een echte student in mij. Ik kan je vertellen dat dit absoluut niet het geval is. Ik doe wat nodig is en meer ook niet. Hierdoor ontstaat er al snel een perfecte beeld. Ik zit gewoon iets te laag voor mijn onderwijs niveau. Hier door heb ik al genoeg aan opletten in de les. Het is eigenlijk echt heel erg, maar sinds de tweede klas van mavo leer ik alleen voor Engels. Heel fijn zal je denken, maar het is eigenlijk heel saai. Bovendien ben ik het leren daardoor een beetje verleerd. Het is regelmatig voor gekomen dat ik in eens heel laag scoorde. Als een docent dan vroeg hoe dat kwam had ik altijd wel een leugen klaar staan. Ze geloofde het elke keer weer opnieuw en kwam bijna overal mee weg. Het deed mij dan soms echt pijn om te zien dat een ander er niet zo goed mee weg kwam. Wat voor lul ben ik dan eigenlijk niet als het gewoon mijn eigenschuld is en die gene er echt niks aan kan doen.

Het valt soms echt niet goed te praten, maar het ging heel vaak gewoon vanzelf. Gelukkig is het wel bij veel kleine leugens gebleven. Al baal ik er wel echt heel erg van. Kon ik maar gewoon niet liegen. Dan had je al die gezeik niet en waren ander mans leugens een verassing. Gelukkig kan ik mij zelf wel nog gewoon aankijken. Ik weet nu dat het een valkuil van mij is en ik heb het gelukkig nooit slecht gebruikt. Al is liegen natuurlijk nooit goed en dat weet ik heel goed. Ik heb mensen echt zien verdrinken in hun leugens.  Op dat punt zou ik nooit willen aankomen. Als je niet meer zonder liegen kan ben je gewoon te ver gegaan.

Nou weet ik dat sommige mensen denken dat ik hier ook vaak mijn verhalen verzin. Het kan toch niet echt zo zijn. Nou, ik kan je heel eerlijk zeggen dat ik nog geen één verhaal heb verzonnen. Sommige zijn wel iets erger, maar soms is het beter om niet alles te vertellen. Anders kan ik sommige mensen echt zwart maken en misschien zelf wel kapot. Google mag mijn site wel en daar zou ik goed in op kunnen spelen. De meeste artikels kan ik heel hoog in google krijgen. Als sommige verhalen helemaal naar buiten zou brengen kan bijvoorbeeld mijn vader het wel vergeten. Al zou ik heel soms wel meer willen vertellen. Ik had bijvoorbeeld bij het verhaal over mijn ex vriendin wel iets eerlijker willen zijn. Daarom voelde ik mij denk ik ook extra gekwetst wat er daarna van ons is over gebleven. Namelijk helemaal niks. Ik heb met haar het contact verbroken en hoef er ook niet meer zo snel iets van te horen. Gelukkig weet ik mij dan nog net in te houden. Ach, waarschijnlijk maken zulke dingen het alleen erger dan het al is.

Ben jij goed in liegen of wordt je bij de gedachten al zenuwachtig?

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin