De trap waar alles begon (verleden)

Tijdens het  (hard)lopen loop ik meestal expres langs of over een stenen trap. Niet omdat ik deze trap zo mooi vind, maar omdat die trap veel voor mij betekend. Dit was één van de plekken waar ik als kind goed besefte dat mijn leven niet zoals een ander zou gaan verlopen. Op die trap heb ik een keer heel laat helemaal in het donker verstopt samen met mijn moeder. We belde mijn tante waar we later ook gingen slapen.

Laat ik eerst maar uitleggen hoe we precies op deze trap terecht kwamen. Zoals je misschien al eens heb gelezen was mijn vader een alcoholist. Hij kwam vaak laat thuis en dan was hij vaak al kacheltje lam. Toen hij merkte dat mijn moeder het uit zou gaan maken ontstonden er steeds meer ruzies. Normaal kwam hij thuis en viel hij direct in slaap op de bank. Dit keer was het anders. Hij kwam thuis en ging al vervelend gedraag tonen. Beetje voor beetje voelde je de spanning op bouwen. Er stond een bom op ontploffen. Zo’n ruzie had ik zelf nog niet eerder tussen hun gezien. Wat er precies allemaal is gezegd of gedaan kan ik mij niet meer zo goed herinneren, maar ik weet nog goed dat ik samen met mijn moeder weg vluchten naar buiten toen hij half in slaap was gevallen.

Mijn zus kon helaas niet mee weg snieken. Ze was boven en wij moesten snel handelen. Mijn moeder was namelijk van plan om mijn tante te bellen. We liepen in het donker snel naar de haven toe. We dachten hier wel even veilig te kunnen zijn en te kunnen bellen. We gingen samen op de trap zitten. Mijn moeder was/is een sterke vrouw. Toch zag ik de tranen in haar ogen staan. Ze had pijn en verdriet van binnen. Haar dochter zat nog thuis en haar man had haar weer eens proberen te intimideren.

Gelukkig had ze haar telefoon nog kunnen pakken. Hier mee belde ze één van haar zussen. De schat van een vrouw zorgde er voor dat mijn moeder iets rustiger werd. Ze stelde voor om eventjes bij haar en het gezin te slapen. Daar zijn we toen ook op in gegaan of we ook gelijk die dag daar heen zijn gegaan weet ik niet meer. Mijn tante wilde mij ook nog even aan de lijn. Net als altijd vond ik het fijn om haar stem weer even te horen. Haar lieve woorden vlogen door de telefoon zo recht in mijn hart. Zelf was ik vooral bezorgd om mijn moeder, maar in eens was er nog iemand bezorgd om haar en om mij. Nee, dat gesprekje zal ik nooit vergeten.

Toen mijn moeder had opgehangen hebben we nog een tijd lang op die bijzondere trap gezeten. We praten en praten, maar door. Zelf dacht ik ook aan verhaaltjes van vroeger. Waar was toch dat gezinnetje gebleven die daar vroeger stro hutten maakten met elkaar. Elke keer als er weer was gemaaid. Gingen we snel naar de haven toe. De grootste lol had ik daar als kind. Achteraf was dat natuurlijk ook deels gespeeld. Het ging al heel lang slecht met mijn vader en verpesten het steeds meer voor iedereen. Die gedachtes maakte mij steeds bozer. Het liefst had ik mijn vader het huis uit gegooid, maar wat kan je nou als kind bereiken. Het enigste wat ik kon doen was de echte man uit te hangen. Er zijn voor mijn moeder en mijn zus. Ik moest en zal sterk blijven en hun troost zijn.

Na lang te hebben gezeten gingen we snel weer terug naar mijn zus. Die zat daar maar heel alleen boven. Ik ben daarna nooit meer met mijn moeder daar op die plek geweest. Toch kom ik daar de laatste tijd best vaak met rennen. Even een glimp opvangen van die oo zo koude en donkere trap. De momenten zijn voorbij, maar de herinneringen die blijven voort leven. De verhalen die zich daar hebben afgespeeld zou ik niet meer willen vergeten. Zulke nare momenten hebben één heel mooi puntje. Ze laten je zien wat het leven je kan brengen en wat voor  mooie mensen er zijn. Ik hielt al super veel van mijn tante, maar sinds die dag toch iets meer. Je neemt toch maar even een getraumatiseerde gezin in huis en dat moet je maar willen. Nee, die trap blijf een mooie, maar ook zo’n trieste trap.

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

Online vriendschappen

Terug kijken op mijn eerste Facebook berichten

Momenteel zit ik hier echt met een hele grote glimlach en een beetje schaamte. Ik besloot vandaag voor deze nieuwe blogpost om mijn eerste Facebook berichten te bekijken. Eerlijk gezegd ben ik er echt heel blij met die keuze, want wauw. Iemand had mij toen echt tegen moeten houden. Ja, ik was blijkbaar ook zo’n kind die echt de domste dingen online gooide. Hopelijk lachen jullie mij niet te hard uit 😉

Net als vele andere was mijn profiel foto het eerste wat ik online zetten.
Net als vele andere was mijn profiel foto het eerste wat ik online zetten.

Twee dagen later ontving ik mijn eerste bericht. Vroeger heb ik veel kleine niets zeggende verkeringjes gehad, maar ik weet nog goed dat ik haar echt leuk vond. Ik weet nog goed dat ik echt heel verdrietig was toen ze het uit maakte.

eerste-bericht-ontvangen

Natuurlijk vermeld je op sociale media, dat je op een andere sociale media online bent. Mis MSN wel hoor
Natuurlijk vermeld je op sociale media, dat je op een andere sociale media online bent. Mis MSN wel hoor

Bij mijn tweede berichtje liet ik gelijk even zien wie de koning van de spelling is. Gelukkig kan ik het op mijn dyslexie gooien 😉

koning-der-spelling

stemming Nat. Top stemming
stemming Nat. Top stemming

Vroeger had ik al wijze zinnen

sommige-mensen-mag-je-en-sommige-niet
Volgens mij weet ik over wie ik het had 🙂
Dit ziet er nu eigenlijk heel zielig uit.
Dit ziet er nu eigenlijk heel zielig uit.

Oké nog eentje dan

Mijn moeder steun mij wel altijd hé ;(
Mijn moeder steun mij wel altijd hé ;(

Zelf vond ik het heel leuk om weer eens even terug te gaan in de tijd. Ik heb de zeik berichtjes over school maar even geskipt. Voor nu kan ik helaas even niet veder zoeken. Morgen (4 sep) moet ik al om 6:00 mijn eerste bus pakken. Morgen mag ik namelijk weer figureren en dat begint al om 8:00 in Amsterdam. Het is vroeg, maar ik heb het er zeker voor over. Ik ga zeker nog meer oude berichtjes op zoeken, maar voor nu moet je het hier even mee doen. Heb jij wel eens zelf gekeken naar jouw eerste berichten op bijvoorbeeld Facebook?

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

Gezellig met papa mee naar Feyenoord (verleden)

Het is zo ver Fenerbahçe-Feyenoord is begonnen. De meeste mensen denken dan alleen nog maar aan de wedstrijd. Bij mij heersen er altijd nog meer gedachtes. Zoals je misschien al weet heb ik er voor gekozen om niet meer met mijn vader om te gaan. Mijn vader was altijd mijn voetbal maatje. We voetbalde altijd samen en hij nam mij regelmatig mee naar Feyenoord. Dat was zijn lust en zijn leven en daar wilde hij mij graag bij hebben. Ik moest en zou zien hoe mooi het wel niet is in de kuip.

Eerst kochten we altijd kaartjes. Zo kon ik de scores op schrijven en bewaren. Dat heb ik ook altijd gedaan en geloof het of niet, maar al die tickets liggen nog steeds boven op zolder. Zo ook één van mijn mooiste wedstrijden. De beker finale tussen Feyenoord en Roda (2008). Toen ik oud genoeg was kreeg ik mijn eerste seizoen kaart. Elke thuis wedstrijd zat ik weer op mijn vertrouwde plekje in vak CC.

Kijk ik heb echt heel veel nare herinneringen aan die man, maar dit vond ik echt altijd heel leuk om met hem te doen. Hij nam mij heel erg in bescherming en als ik mij zorgen maakte probeerde hij het daar altijd op te lossen. Ik wist bijvoorbeeld niet dat je bij bekerwedstrijden tussen de uit supporters zat. Ik heb gehuild van angst dat wilde je niet weten. Hij pakte mij toen bij mijn hand en ging toen samen met mij naar een paar tegenstanders. Zo doende werd ik op mijn gemakje gesteld en kreeg ik de rust terug. We hebben hun zelfs nog geholpen om een vlag op te hangen. Normaal zou mijn vader dat nooit hebben gedaan, maar ik denk dat hij zich wilde bewijzen tegenover mij.

Hoe een wedstrijd dag er uit zag kan ik mij nog goed herinneren. We aten op tijd onze botterhammen zodat we er op tijd konden zijn. Daarna gingen we snel naar de kuip toe. We parkeerde zijn bus altijd een paar km ver zodat we makkelijk konden parkeren en weg konden rijden. Tijdens het lopen gingen we altijd nog even langs bij een stam kroeg. Na wat te hebben gedronken gingen we dan toch echt door naar Feyenoord. Zodra je de brug over liep samen met alle supporters en politie kreeg je het magische gevoel in je buik. Wat voelde dat altijd geweldig.

Je kon dan ook altijd de tranen in mijn vaders ogen zien staan. Hij was echt trots om daar te mogen lopen met mij. Als hij uit alles mocht kiezen zou hij denk ik dat kiezen. Met mij daar lopen. Persoonlijk heb ik het altijd wel een beetje moeilijk gevonden om daar zonder hem te lopen. Sowieso heb ik het altijd wel lastig gevonden om naar een wedstrijd te gaan of via de tv te bekijken. Ik mis hem eigenlijk nooit, maar zulke momenten is er toch een beetje gemis. Misschien is dat ook wel de rede dat ik nu al heel lang niet meer naar de kuip ben gegaan en een tijd lang niks meer gaf om Feyenoord. De lol was er vanaf. Mijn muur hangt dan nog wel vol met Feyenoord artikelen, maar het wedstrijd gevoel was echt weg. (Aan mijn muur hangt trouwens nog een ander verhaal, maar daar later over meer.)

20160929_221705

Het gevoel om daar met mijn vader te zijn mis ik wel, maar ik zou het nooit meer met hem willen voelen. Wel zou ik heel graag weer meer het gevoel van toen terug willen krijgen. Gewoon de lol van het spelletje terug krijgen. Uit volle borst mee zingen, schamend toe kijken als het slecht gaat en het stadion laten trillen als ze schoren. Het is zo ontzettend jammer dat zulke gevoelens gelijk worden verpest door andere hun fouten.

Ook aan de Feyenoord  bezoeken zijn nare herinneringen te vinden hoor, maar dit is één van de weinige waar de goede winnen van de kwaden. Het voelt altijd zo dubbel. Het is fijn, maar ook weer niet. Ik weet in ieder geval dat hij nou zou zitten te tieren, want ze staan achter. Dat mis ik dan weer niet ;). Herken je dit een beetje of denk je nu echt wat lult hij allemaal. Ik hoop in ieder geval dat ik later met mijn kind daar met tranen in mijn ogen kan lopen en het hem of haar onvergetelijke dagen kan bezorgen!

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

 

Kattenkwaad verhaaltjes van vroeger

Normaal vertel ik altijd grote verhalen van vroeger. Ik heb altijd al van avonturen gehouden en was vroeger regelmatig is aan het op zoeken. Mensen die dicht mij stonden noemde mij regelmatig Pietje Bel. Stiekem was ik dat ook wel ergens. Ik hielt nooit zo van braaf zijn en alles volgens de regeltjes te doen.  Hierdoor heb ik heel veel leuke en soms ook angstige momenten mogen mee maken. Af en toe wil ik een paar van zulke verhaaltjes samen voegen tot één blog. Elke keer weer een andere thema. Zoals je ziet gaat het dit keer over kattenkwaad, maar de volgende keer kan het ook over liefde gaan. Iedereen heeft kleine verhaaltjes die je nooit meer gaat vergeten en ik ben blij dat ik ze met mensen kan delen.

Pluimen

Vroeger woonde ik altijd aan het water. Rond deze tijd groeide er altijd van die pluimen aan het water. Naast dat ze heel leuk  brandbaar waren kon je ze ook draaien. Zodra je dit deed had je een hele hand vol pluim spul. Sorry, maar weet er echt geen naam voor, maar goed dat pluim spul was echt een troep. Samen met een vriend vond ik het een goed idee om heel veel van die pluimen te verzamelen en in tuinen te gooien. Nou, ik heb nog nooit zoveel boze mensen achter mij aan gehad. Één vrouw zou ik echt nooit vergeten. Blijkbaar zaten er een paar mensen in één van die tuinen te barbecueën. Al die rotzooi viel zo boven op het vlees, maar zoals ik al zei was dit spul heel brandbaar. Het vlees vloog dus in de fik. De vrouw was echt heel vorst, maar we hebben haar laten rennen. Volgens mij had nooit iemand verwacht dat ze zo hard kon rennen. Gelukkig waren wij jonger en sneller en hadden wij haar na een paar straten eindelijk afgeschut.

De wissel truc

Zelf vond ik het ook altijd enorm leuk om mensen in de maling te nemen. Het leukste vond ik om mensen die naast elkaar woonden in de maling te nemen. Heel vaak belde ik bij mensen aan en deed een vriend het zelfde bij de buren. Wij hebben in Puttershoek wijken waar de deuren echt tegen over elkaar zitten. Met een beetje geluk deden de buurt genoten te gelijker tijd verbaast open. Soms ontstonden er hele gesprekken, omdat ze niet door hadden dat iemand anders aan belde. Dit werd na een tijdje alleen een beetje saai. Toen verzon ik de wissel truc. Hoe zouden mensen nou reageren als hun tuin in eens bij de buren zou staan en in jou tuin die van hun. Geloof het of niet, maar wij hebben dit echt bij heel veel tuinen gedaan en we zijn gelukkig nog nooit gepakt. We tilden hele banken naar de buren en geen één beeldje was veilig voor ons. Helaas heb ik niet echt een reactie kunnen opvangen, want wij waren hem dan al lang gesmeerd. Toch vind ik dit één van de leukste dingen die ik qua kattenkwaad heb uitgehaald. Hoe zou jij reageren als je de deur open zou doen en heel je voor tuin is helemaal veranderd. Dan snap je er toch ook helemaal niks van.

garden-gnome-1404358_640

Steentjes tegen de ramen

Soms kon het kattenkwaad goed gaan en soms ging het ook helemaal mis. In dit geval ging het één keer echt heel goed fout. Ik vond het vaak leuk om piepkleine steentjes tegen ramen aan te gooien. Ik kon echt heel goed van een verre afstanden raak gooien. Zo doende konden we nooit gepakt worden en tegen vele ramen steentjes aan tikken. Één keer deden we dit blijkbaar bij speciaal glas en loot glas. Toen wij hierna niks vermoedend weg liepen zag ik een vrouw steeds dichterbij rennen. Eerst dacht ik dat ze aan het hardlopen was, maar ze was gekleed alsof ze op haar bank lag te chillen. Nog net op tijd kon ik weg rennen, maar mijn vriend had die zelfde dag zijn voet opengehaald en kon helaas niet weg rennen. Hij was 100% de lul. Ik stond echt heel dichtbij achter een muurtje te kijken. Toen ze in eens drie grote sterke kerels er bij haalde werd het wel eventjes benauwd. Gelukkig heeft ze mij nooit kunnen vinden en is ze nooit naar de ouders gegaan van mijn vriend, want die sheet hem echt 7 kleuren.

Helaas was dit niet het ergste verhaal. Één keer ispebbles-984028_640 het echt goed fout
gegaan en kwam ik er helaas veel te laat achter.
Op een dag kon ik niet 1 2 3  kleine steentjes vinden. In één tuin lagen stenen, dus besloot ik die maar te pakken. Deze stenen waren alleen 5 a 7 cm groot. De eerste twee steentjes die ik gooide maakten zo’n herrie dat ik gelijk heel ver weg was gerend. Toen ik twee dagen later weer eens door die straat liep ben ik mij kapot geschrokken. Het raam was vermoedelijk enkel glas geweest, want heel het raam was naar de klote en binnen was ook schade te zien. Dit was gewoon geen kattenkwaad meer. Hier heb ik toen ook hele erge spijt van gehad. Hierna heb ik volgens mij ook nooit meer zo iets gedaan.

Water pret

kid-1635872_640In de zomer was mijn water pistool altijd mijn grootste vriend. Goed gevuld ging ik er altijd mee op pad. Rechtstreeks op mensen schieten is toch helemaal niet leuk. Het is toch veel leuker om open ramen te zoeken en daardoor heen te schieten. Echt geen raam was veilig. Voor veel mensen heb ik toen als irritante wekker gespeeld, maar dat was allemaal onschuldig in vergelijking met één raam. Ik had namelijk een wc raampje gevonden en hoorde iemand fluitend op de wc zitten. Je voelt hem misschien al aan komen, maar de beste man zat lekker de poepen op de wc en in eens kreeg hij dankzij mij een straal water in zijn gezicht gespoten. Gelukkig kon hij natuurlijk niet in eens achter mij aan rennen, maar schelden kon hij wel goed. Toen ik lachend weg rende heb ik hem nog meters veder horen vloeken en tieren. Altijd als ik weer eens langs loop moet ik hier altijd aan terug denken. Hoe kut moet hij zich hebben gevoelt.

Voor vandaag vind ik dit wel eventjes genoeg kattenkwaad. Was jij net zo ondeugend en uitdagend als mij of had je hier echt helemaal niks mee. Ik denk dat sommige van deze dingen ook wel door één van jullie is uitgehaald. Hopelijk was je net zo snel als ik en hebben ze je nooit kunnen pakken. Waarschijnlijk was je dan in ieder geval flink de pineut. Mocht je nou ook een leuke verhaal hebben laat het dan zeker even achter. Hou echt van zulke verhaaltjes. Ben toch niet de enigste die kattenkwaad uit haalden?

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

 

Twee eigenschappen die ik nooit van mijn vader zou na willen doen

Na mijn vakantie zou ik meer en persoonlijker gaan bloggen. Dit is dus één van die blog posten. Ik heb er zelf voor gekozen om niet meer met mijn vader om te gaan. Even simpel gezegd ik vind het gewoon echt een klootzak die niet weet hoe alles werkt. De grootste redenen van deze makkelijke keuze komen binnenkort nog online, maar voor nu wil ik het graag over twee eigenschappen hebben die ik echt heb vervloekt en heb gezworen om nooit zelf te doen. Misschien herken je het wel van iemand uit je eigen omgeving. Waarschijnlijk hebben we allemaal wel dingen waar bij je zegt ‘’dat ga ik later nooit doen’’. Nou, daar gaat het over, maar dan natuurlijk wel over iets gevoeligere dingen.

vreemdgaan

Één van die eigenschappen die ik nooit zou na doen is vreemdgaan. Dit was één van zijn grootste eigenschappen en verslaving. Sinds hij met mijn moeder had heeft hij dit altijd gedaan. Het is vooral begonnen toen mijn moeder met haar knie kwam te zitten. Hij bleef langer weg of hij had nog even een klus tussendoor. Ik vind dit echt zo erg. Later toen ik het allemaal begon te begrijpen heb ik hem er wel eens naar gevraagd. Ik vroeg hem de simpele vraag hoe vaak hij vreemd was gegaan. Zonder te blozen zei hij gewoon dat hij het niet meer kon tellen. Sommige mannen overdrijven hun bedpartners, maar geloof mij. Het waren er zeker meer dan 50. Je kon hem niet met veel dingen geloven, maar hier over loog hij niet.

Het rare ervan was dat hij mij zelfs verhalen er over ging vertellen. Als we iemand tegen kwamen vertelde hij mij gewoon rustig dat zij er één van was. Soms kwamen we op plekken waar hij het ooit had gedaan. Dit vertelde hij dan ook gewoon rustig. Hij gaf mij zelfs heel soms tips. Één verhaal is mij altijd bij gebleven. We waren samen een dagje naar een klein strandje. Toen we langs de invalide toilet liepen vertelde hij mij dat hij daar ooit eens uit moest vluchten. Hij vond het namelijk een keertje nodig om het in zo’n toilet te doen. Het leek hem ruimer dan een andere toilet. Hij kwam er toen achter dat er een alarm in zo’n toilet kon zitten. Na een paar minuten ging er namelijk ineens een alarm af. Helaas is hij toen niet gepakt.

Hoe hij het in zijn hoofd kon halen snap ik nog steeds niet. Hoe erg kan je zijn. Je bent er al niet voor je gezin en dan ga je ook nog eens vreemd. Ik kan echt niet tegen vreemd gaan. Hij vertelde mij ook ooit eens in een dronken bui dat hij nog twee kinderen ergens heeft lopen. Misschien heb ik dus nog een broertje en zusje rond lopen, maar daar hoef ik eigenlijk niet achter te komen. Toen ik dit hoorde werd ik echt gewoon misselijk. Dit was echt zo’n moment dat ik zweerde het nooit te doen en dit ga ik dan ook echt nooit doen. Mijn vader heeft wel eens gezegd dat ik er later wel anders zou over na gaan denken en het door zou krijgen. Nou, ik weet zeker dat ik dit nooit ga begrijpen en dat ik er op mijn tachtigste nog steeds van walg. Zulke dingen doe je gewoon niet. Je trouwt met iemand om daar trouw aan te blijven. Doe dit dan niet en neem een open relatie. Is dit niet het geval. Rot dan lekker op!

csm_woedeaanvallen_bd7ea2f2ea

De volgende eigenschap heb ik zelf helaas wel geërfd, maar dit heb ik dankzij judo en veel gesprekken met mijn psycholoog onder controle. Mijn vader kon namelijk heel agressief zijn. Als iemand iets verkeerds deed dan kon hij er echt heel fel op reageren en ruzies ging hij zeker niet uit de weg. Hij had in zijn leven al veel gevechten gehad op straat en in het verkeer. Hij werkte in de bouw. Hierdoor was hij heel erg gespierd. Dit kon je van een afstand niet goed inschatten. Je zou in ieder geval niet verwachten dat hij bijvoorbeeld wasmachines in zijn eentje kon dragen. Als iemand uit zijn auto stapte om te knokken was hij zeker niet bang. Nee, meneer sloeg iemand nog liever doof. Wie rijd er nou verstandig weg. Hij in ieder geval niet.

Heel vaak heb ik heb scheldend gezien in de auto of op straat. Gelukkig vocht niemand met hem als ik er bij was, maar hoe vaak ik een dreigement heb moeten aan horen. Je bof maar dat je zoon er bij is of wacht maar de volgende keer dat je alleen ben. Ik kan het werkelijk niet meer tellen. Toch werd ik zelf ook steeds agressiever.  Als iemand mij echt pijn deed of als ik ruzie kreeg liep ik niet meer weg. Nee, ik ging er net zo hard in. Van zulke momenten heb ik heel erg spijt. Het ergste wat ik ooit heb gedaan is mijn zus bij haar keel pakken. Gelukkig heb ik nog nooit iemand echt letsel bezorgd.

Als iemand tegenwoordig echt heel ver gaat dan komt deze woede nog wel eens nar boven. Gelukkig gebeurd dat niet zo snel. Ik heb geleerd hoe ik het onder controle kan houden en meestal ben ik zo verstandig om lekker weg te lopen. Dan maar even de deur dicht trappen, want dat is altijd beter dan iemand te trappen. Gelukkig heb ik ook niet meer echt een reden om met iemand te  vechten. Ik heb super veel lieve en leuke mensen om mij heen. Bovendien ben ik zelf ook heel happy, dus niemand kan mij iets maken.

Er zijn nog vele eigenschappen die het nooit zou willen hebben. Waarschijnlijk zou ik er wel een boek van kunnen maken, maar laat ik het nu maar even houden bij deze twee. Dit zijn misschien wel de twee eigenschappen die ik echt ben gaan haten. Waarschijnlijk ga ik die eigenschappen ook nooit snappen. Misschien vind je dit als buitenstander wel twee hele normale eigenschappen, maar ik vervloek ze echt. Het heeft mij een hoop ellende bezorgd en mij niet alleen. Welke eigenschap haat jij echt?

Jij bent de gene die bepaald waar jij voor sta. Al erf je alleen slechte dingen. Niemand beheers jouw gedrag!

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

Vriendschappen goed onderhouden (verleden)

Vriendschappen heb ik altijd al belangrijk gevonden. Eerst wild eik gewoon zo veel mogelijk vriendschappen opbouwen. Tegenwoordig geef ik niet meer om zulke vriendschappen, maar alleen om hele goede vriendschappen. Al bouw ik hele goede vriendschappen op. Toch houden ze heel vaak niet tot stand. Ben ik nou zo slecht in vriendschappen onderhouden of komt het toch door iets anders. Ben benieuwd of het jou bekend voor komt.

De eerste twee redenen zijn heel simpel. De afstand is meestal heel groot en ik loop niet iedereen achterna. Ik woon in een dorp. Mijn basis school is maar een paar minuten van mijn huis af. Hier door kan je makkelijk contact houden met je vrienden, maar zoals ik net al aan gaf stelde de meeste vriendschappen daar niks voor. Sterker nog. Ik heb eigenlijk nog maar contact met één iemand. Na mijn basisschool stond ik voor een keuze. Ga ik met de rest mee naar een slechte school of ga ik naar een veel betere middelbare school. Ik koos voor mij zelf en ging mijn eigen weg. Er gingen maar twee jongens uit mijn klas met mij mee naar Dalton.

dalton

Één van die jongens was vroeger een hele goede vriend van mij en hij wist best veel van mij. De ander sprak ik wel eens, maar een band hadden we niet echt. Je zag het goed. Er stond dat we vroeger goede vrienden waren, want wat ben ik mij gaan irriteren aan die gast. Hij vond zich zelf heel wat. Dit kwam mede door zijn opvoeding, maar je maak je keuzes ten slotte toch zelf. Je mag van mij weten dat ik echt walgde van hem. Als hij je naar beneden kon duwen om beter te worden. Pakte hij die kans met beide handen en trapte je nog eens extra goed na. Bij mij ben je dan echt bij het verkeerde adres. In die tijd zei ik nog niet alles wat ik wilde, dus deed nep aardig tegen hem en probeerde uit zijn buurt te blijven.

De andere jongen was altijd op zich zelf en was een beetje mysterieus. Niemand wist echt wat er in zijn hoofd om ging. Sinds de eerste schooldag besloten wij samen te fietsen. Boven wonder kregen we best een goede fiets vriendschap. In de klas zaten we op het begin ook heel vaak naast elkaar. We kregen de zelfde vriendschappen en we vormde een groepje. Het groepje bestond inclusief mij zelf uit vijf mensen. Één van die gasten zou ik nooit vergeten. Ik kreeg hem namelijk al snel door. Hij koos iemand als vriend en probeerde de mensen er om heen uitschakelen. Eerlijk is eerlijk hij kon dit erg goed. Hij zocht eerst wie er goed toe hapten en zorgde voor een ruzie. Hierdoor leek hij de held en de ander een agressieve lul. Hard gezegd, maar die jongen werd helaas direct buiten gesloten. Toen dacht hij mij te kunnen pakken. Helaas voor hem ben ik niet zo als ik er uit zie. Ik vecht terug en pak je tien keer zo hard terug.

In de eerste was ik een klein mannetje met een enorme buik. Ja, ik was echt dik. De kleine pestkop had het geluk om niet aan te komen. Hij nam nooit eten mee naar school. Nee, hij kreeg geld van zijn ouders. Het enigste wat hij daar mee kocht was snoep en koekjes. De gulle gever gaf iedereen, behalve mij. Mij boeide het alleen niks, want ik hoef ook nooit iets van een ander. Hij ging het met stekende woordjes en zinnen proberen. Helaas kan ik hier goed mee om gaan en draai ik ze heel gemakkelijk weer om. Hij ging dus maar over naar de volgen de jongen. Toen hij dit deed ben ik al snel met die andere jongen naar onze oude vriend gegaan.

Uiteindelijk was ik mijn fietsmaatje kwijt aan die lul, maar dat maakte mij niet zo veel uit. Als hij om wilde gaan met zo iemand. Ben ik beter af zonder je. Met de agressieve gast ben ik nooit echt goed bevriend geworden. Hij had nog al veel sociale probleempjes en zocht overal iets achter. Later was hij uit het niets in eens boos op ons en zei hij nooit meer iets. Met de andere jongen heb ik echt een hele leuke vriendschap mogen opbouwen. Ik kocht toen zelf een halve seizoenkaart voor Feyenoord en mocht elke thuis wedstrijd met zijn gezin mee. We werden echt heel goed bevriend. Helaas moest ik door mijn dyslexie naar Mavo en ging hij naar VWO. We spraken elkaar nog wel eens, maar door de verschillende gebouwen en tijden nam de vriendschap steeds meer af. Momenteel spreken we elkaar echt nog maar weinig. In ons tweede jaar werd hij ziek en moest hij blijven zitten. Hij koos om naar die andere school te gaan. Hier door konden we elkaar al helemaal niet meer zien.

Mijn fietsmaatje moest ook in het tweede jaar direct naar Mavo. Hij had niks aan school gedaan en zakte heel erg naar beneden. Hij ging liever chillen met de pestkop dan snel naar huis om te leren. Zijn leven, dus zijn keuze. Gelukkig voor hem liet de pestkop hem al snel vallen. Hij had een nieuwe vriend op zijn niveau gevonden en hierdoor vergat hij hem.  Het tweede jaar ben ik dan ook vooral met hem opgetrokken. Ik bouwde wel kleine banden met andere op, maar het was nooit een echt vriendschap.

Toen kwam echt mijn leukste jaar van allemaal. Het jaar van verandering. Ik besloot mij zelf te zijn, niemand van te voren beoordelen, meer dan 20 kilo af te vallen en het belangrijkste ik bouwde twee hele mooie vriendschappen op en kreeg een vriendin. Dat jaar zal mij altijd bij blijven.  In de derde had ik op het begin nog maar één iemand waar ik een beetje mee om ging. Niet echt mijn soort vriend. Ik besloot iets veder te kijken dan mijn neus lang was. Één jongen herkende ik al. Dat was dat hele irritante gast van de bus reizen naar huis. Toch besloten we al snel naast elkaar te zitten. Die jongen was Stan. Momenteel één van mijn beste vriendschappen.header stan en ik

We kwamen er al snel achter dat we heel goed klikte en elkaar aanvulde. We hadden de zelfde humor en we begrepen elkaar heel goed. Elke les zaten we haast naast elkaar. Hij woonde iets veder dan mij en fietste daarom iets anders dan ik. Toch hebben we heel vaak samen gefietst. Soms ging ik zijn weg wat ook voor mij sneller was en soms ging hij met mij mee helemaal om. We hadden echt de leukste, maar ook de gekste gesprekken. Het had eigenlijk maar één nadeel. Hij was best populair op school. Hij gaf er net als mij niet veel om, maar hij was het wel. Ik was niet zo heel bekend, maar door dat ik met hem omging. Sprak ik al snel meer mensen. Mijn verlegenheid is toen meer weg gegaan die ik door de jaren heen ben gaan ontwikkelen. Ik kreeg mijn stem weer terug en pikte niet meer alles. Voor mij was onze vriendschap, dus behoorlijk goed. Gelukkig kon ik hem ook af en toe helpen. Hij kon soms iets te impulsief zijn. Hier kon ik hem dan weer bij helpen. Zo vulde we elkaar daar ook weer op in.

 

IMG-20160724-WA0004Dat jaar leerde ik ook mijn beste vriendin kennen. (Ja, ik ga het weer deze week over haar hebben.) Er zat op het begin namelijk een meisje heel vaak een beetje alleen. Ze was blijven zitten en misten haar vriendinnen en vrienden. Ze deed hierdoor ook een beetje opstandig. Ik herkende mij zelf heel erg in haar. Ze worstelde heel vele met haar gevoel en wist niet precies wat ze moest doen. Op een dag kwamen we met elkaar in gesprek en wat ben ik daar blij om. Als één iemand op aarde alles weet van mij is het Jamy wel. Als één iemand mijn blog zou moeten over nemen. Kan zij waarschijnlijk nog wel een paar dingen online zetten. Andersom zou ik het ook kunnen. We vertelde elkaar echt alles. Ik had al snel iets tegen haar gezegd. Jij mag mij echt altijd bellen en of berichten. Hoe laat het ook mag zijn. Ik slaap meestal van 3 a 4 tot 6 a 7.

Dit deden we dan ook heel vaak. Sorry, als ze soms zo moe was in die periode. We hadden namelijk soms echt hele lange gesprekken. Natuurlijk zeg ik hier niks van op mijn blog. Haar leven hoef natuurlijk niet zo te lezen zijn. Laten we zegen. Die gespreken waren er niet voor niks. Misschien heb ik dankzij die gesprekken wel mijn blog te danken. Ik ben toen echt gaan beseffen wat het met mij doet als ik mensen kan helpen en wat mijn verhalen kunnen betekenen. Waarschijnlijk moet ik haar er eigenlijk voor bedanken. Binnenkort maar eens doen. We kunnen elkaar helaas niet meer zo vaak zien, maar waarschijnlijk zit onze vriendschap wel voor altijd goed. Bij mij in ieder geval wel. Als iemand mij kan laten huilen bij het schrijven van de blog post van afgelopen zondag. Dan beteken je echt een hoop. Ik huil echt bijna nooit.

De laatste twee jaar heb ik helaas niet meer zulke goeie vriendschappen mogen maken. Natuurlijk wel hele leuke mensen mogen ontmoeten via mijn blog en mijn dagelijkse leven. Helaas kan ik die mensen niet langer dan een jaar heel vaak zien en Groepsfotospreken.

Volgend school jaar weer een nieuwe kans. Ik ben maar met drie andere door naar niveau 4. Wie weet bouw ik dan weer een nieuwe vriendschap op. Waarschijnlijk worden een paar kleine vriendschappen wel veel groter, want ik heb in deze laatste twee jaar wel heel veel lieve mensen mogen ontmoeten.

Word vervolgd?

Blijf niet hangen bij de energie zuigers, maar investeer in de mensen waar je om geef

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op:  Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

Te bang om te gaan slapen (heden/verleden)

Een slaper ben ik nooit echt geweest. Dit is in de loop van de jaren nooit beter geworden, maar soms juist erger. Misschien ga je dit ook wel herkennen. Je ligt eindelijk lekker in je bedje en het is dood stil. In eens ga je overal aan denken. Bij mij kan dit echt over van alles gaan. Het kan over de dag gaan, maar soms ook dingen van vroeger. Ik heb hier door vroeger een angst gecreëerd. Het naar bed momentje probeerde ik zo lang mogelijk uit te stellen. Soms ging ik letterlijk geen één seconde in bed liggen. Zonder slaap kon ik ook wel naar school.

Een hele lange periode wilde ik zelfs niet meer alleen slapen. Het werd echt ongezond. Ik zat toen ongeveer in groep 5 a 6. Normaal slaap je dan al lang niet meer bij je ouders. Juist toen sliep ik elke dag naast mijn moeder of vader. Gelukkig ben ik hier met hulp vanaf gekomen. Toch merk ik het nu in het dagelijkse leven nog steeds. Als ik samen slaap met mijn vriendin lig ik veel eerder in coma dan als ik alleen lig. Waarschijnlijk heeft het wel iets met dit te maken. Het voelt gewoon een stuk veiliger om naast iemand te liggen.

De laatste tijd is mijn slaap ritme echt weer ver te zoeken. Vorig wekend heb ik bijvoorbeeld twee dagen tot minimaal vijf uur wakker gebleven. Het naar bed gaan is echt altijd weer een drempel om te nemen. Als slapen niet nodig was geweest had ik waarschijnlijk nog minder geslapen dan nu. Dat is al niet zo heel veel, want de meeste avonden slaap ik vier a vijf uur. Gelukkig heb ik niet meer nodig om goed te functioneren, want anders was ik echt de lul geweest. Er is echt een soort angst ontstaan om te gaan slapen. Dit is eigenlijk het enigste negatieve wat ik aan alles heb over gehouden.

Elke avond ga ik weer nadenken. De dag wordt een paar keer door genomen, want had ik niet veel beter dit tegen pietje kunnen zeggen in plaats wat ik zei. Natuurlijk te bizar voor worde, maar ik denk daar wel over na. De laatste paar jaar pak ik snel iets wat mij kan afleiden. Dit kan bijvoorbeeld een telefoon zijn of mijn Ipad. Doe ik te minste iets met mijn tijd, want anders is het ook zo zonde. Natuurlijk weet ik dat je juist wakkerder word door het licht. Mij kan je alleen niet vertellen dat staren veel beter is.

Zelf doe ik er altijd een beetje lacherig over, maar het liefste had ik dit niet gehad. Vier uur slaap is gewoon niet gezond. Het benadrukt mij ook heel vaak. Deze week is het bijvoorbeeld weer heel erg. Het gevolg hier van is dat ik altijd moe ben. Ik kan overal wel in slaap vallen. Ook merk ik dat mijn dyslexie er nog erger van wordt. Misschien heb je dit al een beetje gemerkt aan mijn blog posten. Waarschijnlijk heeft het meer spelling foute dan normaal gesproken.

Er zijn zelfs tijden geweest dat ik altijd rond twee a drie uur werd gewhatsappt, omdat ze wisten dat ik juist dan reageerde. Dit vond ik nooit erg. Soms was het juist fijn, want ik was dan te minste niet meer helemaal alleen. Ik kijk regelmatig naar mijn site gegevens. Heel vaak zie ik dat er heel laat nog mensen mijn site lezen. Mijn vraag aan jou is daarom als volgt. Ben jij een echte nacht mens of sta jij liever vroeg op om overdag alles te doen. Ben benieuwd hoeveel mensen net als mij vaak de zonsopkomst zien.

Fabian van der Gijze
Mij kan je verder volgen op: Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

Kon ik nog awkwarder bezig zijn? (verleden)

Over iets meer dan een maand heb ik alweer twee jaar met mijn vriendin May. Hiervoor had ik wel eens verkering gehad, maar May is echt mijn eerste grote liefde. Alles was op het begin dus vrij nieuw voor mij. Ik had nog nooit echt een zoen gegeven of een hele grote knuffel aan een meisje. Te minste niet een knuffel met zo veel liefde. In de periode dat ik met haar kreeg was ik meer dan 20 kilo afgevallen en was ik extreem veranderd. Ook was ik veel onzekerder geworden en veel meer verlegen. Dat laatste zorgde er voor dat ik heel erg awkward bezig was. Dankzij mijn acties werd alles ook veel awkwarder. Nu schaam ik mij weer nergens voor en heb ik besloten om deze momenten ook met jullie te delen. Ten slotte is iedereen wel eens onzeker.

Het eerste awkward momentje hebben meerdere mensen van mee kunnen genieten. Op dat moment had ik nog niet met May en ik deed mijn best voor haar. We waren met school een week in Oostenrijk geweest en hadden elkaar hier een beetje leren kennen. Echt per toeval kwam ik op de terug weg naast haar te zitten in de bus. Als ik een grote koffer kan mee nemen met heel veel inhoud. Neem ik letterlijk heel mijn kast mee naar mijn bestemming. Dat krijg je nou gewoon als je in een vrouwen huis op groei haha. Zoals ik net al zei was ik behoorlijk veel af gevallen. Mijn kleding was behoorlijk groot geworden. Ik was namelijk zo’n twee a drie maten kleiner geworden. Gelukkig had ik nog een hoop kleding bewaard, maar dat was soms te kinderachtig. Na een week kreeg ik dus een probleempje. Al mijn goede kleding was vies en de rest was echt behoorlijk kinderachtig. Ik trok dus een T-shirt aan van twee maten te groot met een V-hals. Je voelt hem al aan komen hé. Mijn T-shirt vlog de hele tijd uit waardoor mijn tepel heel vaak per ongeluk zichtbaar werd voor iedereen. Echt top als je naast je droom meisje zit. Wat zeggen we hier dan over. Natuurlijk zeg ik dan ‘’gelukkig hebben we de foto’s nog’’. Ze wilde graag een foto met mij samen en ik wilde haar nummer, dus ik zei gelijk dat we een foto kon de maken. Daarna vroeg ik er gelijk achteraan of ze hem door wilde sturen. Beste idee ooit, want ik had gelijk haar nummer te pakken 🙂

Onze eerste foto
Onze eerste foto

Kan het nog meer awkwarder worden. Natuurlijk kan dat met mij er bij. May en ik hadden elkaar niet meer met rust gelaten via app. We hebben zo’n twee a drie dagen non stop met elkaar gewhatsappt. Het voelde echt als of we al iets hadden. Als het goed zit dan merk je dat gewoon. Op een bepaald punt kwam de liefde een beetje te

Ja, ik kan echt romantische zijn en lief
Ja, ik kan echt romantische zijn en lief

spraken. Ik besloot toen in eens gas te geven. Ja, ik ben zo’n botte lul die mijn vriendin heeft gevraagd via WhatsApp. Ik ben echt heel romantische, maar ik kon het echt niet langer voor mij houden. Gelukkig ging May niet precies op dat moment in eens offline om snel even iets anders te doen (deed ze natuurlijk wel).  Mijn hart wilde echt uit mijn lijf verdwijnen. Zeker toen ze aan het type was. Jullie kunnen haar antwoord nu wel raden. Ze zei gelukkig ja. Ik ben denk ik wel de een van de weinige die kan zeggen dat ik een relatie heb gekregen via WhatsApp op mijn moeders verjaardag. Wel had ik één detail over het hoofd gezien. De dag erna was een van de  laatste schooldagen en moest ik haar onder ogen komen.

Natuurlijk lukte het mij om het wederom awkwarder te maken. May onder ogen komen vond ik namelijk nog een beetje eng. Ik durfde het net tegen een paar mensen te zeggen, maar haar zoeken was behoorlijk eng. Al mijn moet verzameld en Whatsappte mijn locatie. May wilde mij een knuffel geven. Vanaf dat moment ging het echt fout in mijn hoofd, want wat besloot ik te doen. Ik vond dat nou eens de beste moment om haar de eerste hi-five te geven. Je zag gewoon de teleurstelling in haar ogen schieten. Zo snel als ik kon ben ik naar huis gegaan. Achteraf stuurde ik een sorry berichtje en legde ik het uit. Gelukkig vond ze mij nog steeds leuk en hierdoor ook een beetje schattig. Gelukkig durfde ik haar ene paar dagen later wel te knuffelen toen ik haar weer zag, maar toen kwam er weer iets nieuws op mijn  pad.bear-hi-five-desktop-background

Misschien voel je hem al aan komen, maar mijn eerste kus en zoen kwam er aan. May was bij mij en we besloten naar een grote grasveld te gaan. Ik ben niet de domste en voelde al heel snel dat May mij wel wilde zoenen. Dit durfde ik dus echt niet. Ik begon mij zo rot te voelen voor haar, maar ook zeker door mijn onzekerheid. Het heeft echt een tijd geduurd voor ik haar durfde te zoenen, maar misschien was dat moment wel nog awkwarder.

We hadden al een tijdje een relatie met elkaar en ik had na een paarkeer eindelijk de moet een beetje verzameld. May en ik lagen op haar bed een film te kijken en ik vond dat wel een geschikt moment om mijn ogen dicht te doen en mij naar haar toe te buigen. Mijn lippen kwamen op die van haar en wat er toen gebeurde zou ik nooit vergeten. May die het al heel vaak wilde. Deed haar mond niet open. Ik durfde na een tijdje mijn ogen te openen en maakte voor het eerst kennis met May’s talend. Mijn vriendin kan namelijk overal en natuurlijk op elk moment slapen. Dit kan zomaar in één seconde gebeuren. Natuurlijk was dat precies nu gebeurd. Wat deed ik toen. Ik maakte haar wakker en deed net als of er niks gebeurd was. Ik voelde mij echt heel awkward. Denk dat je dat wel begrijp. Dit heb ik ook pas veel later durven te vertellen en de eerste zoen kwam ook pas een week later. Het moest er toch een keertje van komen.

Op het begin was zoenen zeker niet een sterke punt van mij. Vraag mij niet hoe, maar ik heb haar tong toen regelmatig gebeten. Na al deze gebeurtenissen is het vaak zat nog awkwarder geworden, maar dat is misschien weer leuk voor een andere blog. Ligt er aan hoe het ontvangen word. Natuurlijk ben ik niet de enigste die alles veel awkwarder kan maken. Mijn vraag aan jou is, daarom ook ‘’wanneer maakte jij iets veel awkwarder?’’. Je kan je antwoord beneden neer zetten. Ben erg benieuwd naar je antwoord en als je zelf ook een leuke blog heb. Ben ik ook erg benieuwd naar jouw soorten artikelen, dus zet dat er zeker ook bij. Dan kom ik gezellig ook eens langs op jouw blog. Een soort van Spam je blog, maar dan net iets anders. Bedankt voor het lezen en graag tot ziens

Hoe awkward sommige dingen ook kunnen aan voelen. Het zijn juist die dingen waar je aan terug zal denken 🙂

Fabian van der Gijze

Mij kan je verder volgen  op: Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin en natuurlijk volg ik je terug.

Ik was verslaaft aan brandstichting (verleden)

In een eerdere blog post heb ik al eens verteld dat ik erg verslavend gevoelig ben. In die blog post heb ik het eigenlijk alleen over onschuldige verslavingen gehad. Op dat moment voelde het ook dat ik alles had op geschreven, maar laats voelde dat ineens niet meer zo. Ik keek een filmpje over de randdebielen die de oude dierentuin Emmen hadden vernield. In dat filmpje kon je een compilatie zien van al hun acties. Daar in zag ik ook dat ze een brandende kerstboom tegen iemands deur aan hadden gezet en iets lieten ontploffen. Twee dagen later dacht ik hier weer aan terug en besefte ik iets. Ik ben gewoon enorm verslaafd geweest aan brandstichting.

Laat ik voorop stellen dat ik niks van iemand anders in de fik heb gestoken of dingen vernield heb. Nee, gelukkig had ik nog een beetje gezond verstand. Wel stak ik heel vaak iets in de fik. Het maakte niet uit wat ik van mij zelf in de fik kon stekken of waar het was. Dit gebeurde regelmatig in de maand. Natuurlijk werd ik wel eens gesnapt, maar dat maakte mij echt niet uit. Een uurtje later gewoon weer proberen of een dag later. Één van de grote kenmerken van een verslaving is verstoppen. Dit zag ik ook vaak bij mijn vader terug. Hij verstopte overal alcoholische drankjes en verstopte de lege blikjes. Dit deed ik ook met mijn vuurbronnen.

Op minimaal drie plekken had ik wel een vuurbron verstopt. Blijkbaar ben ik naast een goede zoeker ook een hele goede verstopper. Tenminste als verstopper wel een echt woord is haha. Mijn beste verstop plek ooit was in een heel klein gleufje van de afzuigkap. Je kon het alleen zien als je op het aardrecht stond en pakken met een mes. Ik schoof heel voorzichtig mijn mes in het lucifer doosje en trok hem zodoende weer uit de gleuf.

Wat ik deed was heel diverse. Ik deed echt de gekste dingen. Laat ik een paar kleine verhaaltjes vertellen.

Mijn muur in mijn kamer is niet heel erg sterk. Tijdens het darten is er om die renden ooit een gat in mijn muur ontstaan. Dit zag ik als een ideale brandhouder. Ik spoot er brandbaar vloeistof in en stak dit aan. Natuurlijk was het leuk om kleine vlammetjes er uit zien te spuiten, maar wat als het naar de andere kant was geslagen. Dan had ik heel mijn moeders kamer in brand gestoken. Sowieso vond ik het geweldig om bijvoorbeeld de vloer met deo aan te stekken. Je voelde de vlam niet en je kon het niet meer terug zien.

Vlakbij mijn oude huis stond een hele grote schuur. Hier in stak ik heel graag fikkie. Ik nam heel veel brandbarre spullen mee en stak dit aan. Om het af te maken gooide ik er kleefkruid op. Hierdoor ontstond dan een grote donkere rook wolk. Het deed super veel pijn aan je ogen en de rook ging overal in zitten, maar hé. Het was toch super leuk. Tot je nu besef dat de schuur vol zat met glaswol. Er had maar een vonkje tegen aan moeten komen en het was dag dag scheurtje geweest.

fire-1030751_640

Één keertje werd het wel bijna foute boel. Ik had een plastic zak vol gespoten met deo. Zak dicht geknoopt en mijn mobiele camera aan gezet. Het kon beginnen. Ik pakte mijn aan stekker en branden een gat in de zak. Het begon zachtjes te fikken. Het begon heel onschuldig, maar in een korte tijd sloeg de vlam naar binnen en spoot er een vlam van meters hoog de lucht in. Gelukkig was ik snel weg gerend. Toen ik binnen stond zag ik dat mijn tuin helemaal verlicht was en de vlam niet meer ophield. Er waren juist heel veel kleine vlammen ontstaan in mijn tuin. Gelukkig heb ik het kunnen blussen. Toen ik net keek op mijn mobiel kwam ik er achter dat ik het filmpje nog had. Als je op je computer kijk kan je het filmpje hier onder bekijken. Door het weg rennen heb ik het niet heel goed kunnen filmen, maar je ziet het effect wel een beetje. Vanaf 8 sec begint het allemaal.

Veder heb ik nog zoveel gedaan. Ik heb zelfs een keertje een vuurpijl  opengesneden en in huis aan gestoken. Misschien wijd ik er ooit wel nog een blog post aan. Voor nu houd het even op. Ik wil wel nog zeggen dat ik hier echt niet trots op ben en er juist een beetje verdrietig van word. Ben zo blij dat professionele hulp mij zo erg heb geholpen. Zou niet weten wat ik anders zou hebben gedaan. Misschien was ik dan net als die randdebielen geworden. Ik dreigde altijd om het huis af te fikken, omdat ik het haten. Misschien had ik dan ooit wel eens zo’n dom momentje gekregen om het ook echt te doen. Gelukkig kom ik daar nooit achter.

Heb je zelf ooit iets met vuur te maken gehad of had jij een hele andere gevaarlijke verslaving. Laat het mij zeker weten door middel van een reactie hier onder of benader mij gewoon via Sociale Media’s. Ik sta daar gewoon open voor en praat regelmatig al met lezers.

Verdriet en woede hoef je niet persé in foute dingen te uiten!

Fabian van der Gijze

Mij kan je verder volgen  op: Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin en natuurlijk volg ik je terug.

Mijn enigste YouTube filmpje ooit

Alweer zo’n 6 jaar gelden was mijn kamp groep 8. Ondanks ik het toen echt super leuk heb gehad. Is er nog nooit iets over verteld op mijn blog. Vandaag is dat wel het geval. Nou ja. Ik ga jullie eerder er 4 sec laten zien.

Toen ik op kamp ging had ik net een nieuwe camera gekocht. Ik zat met een paar vrienden een beetje te klote. Het leek ons wel een goed idee om een filmpje van YouTube na te doen. Er waren namelijk een paar jongens die net als of deden dat ze steeds te laat waren voor een deur en daardoor bijvoorbeeld vol tegen een treindeur liepen.

Ons leek het een super goed idee om iemand vol tegen de muur te laten rennen. Zoals je straks kan zien is het een filmpje van 4 sec geworden. 5 jaar geleden was YouTube nog niet zo heel bekend. Ik besloot om het filmpje om die rede op YouTube te zetten. Op een of andere manier is het ons gelukt om er nog 200 views te krijgen. Als ik op al mijn blogposten 200 bezoekers kon krijgen. Zou je mij nooit horen klagen haha.

Het filmpje werd alleen niet goed bekeken door wat er gebeurde, maar vooral wat je hoorde. Ik was behoorlijk schor en mijn lach was een beetje … Je moet het maar zelf beoordelen. Het filmpje is wel al af van YouTube. Je moest in eens achttien jaar zijn om te uploaden en dat was ik toen nog lang niet. Ik vond het laats terug op mijn computer, dus vandaar in eens deze blog post. Veel kijk plezier en lach mij niet te veel uit hé.

 

Fabian van der Gijze

Mij kan je verder volgen  op: Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin