Oude jeugd programma’s (verleden)

Afgelopen zondag kwam de blog De meest herkenbare dingen van je jeugd online te staan. Deze blog vond ik heel leuk om te maken. Door deze blog kwam ik op het idee om deze blog week in het teken te laten staan van jeugd herinneringen. Dit kan zowel wel over snoep gaan, bordspelletjes, speelgoed of zoals deze blogpost over oude programma’s. Zelf ben ik ook benieuwd hoe dit gaat uit pakken en of ik het vol hou om al mijn blogs van deze week hier over te laten gaan. Als dit mij beval en ik heb genoeg ideeën. Brei ik er misschien nog wel een weekje langer aan vast. Dit zegende te hebben laat ik dan maar eens beginnen. Veel plezier met lezen. Ben benieuwd of jullie sommige programma’s ook hebben gekeken of totaal niet hebben gezien. Over de Tweenies en de bruine beer in het blauwe huis heb ik al verteld, dus die laat ik er dit keer buiten.

 

https://www.youtube.com/watch?v=mf-gTIkWT_U

Een van de leukste programma’s die ik heb bekeken vroeger is toch wel Rocket Power. Dit programma ging over vier vrienden die samen heel veel van sporten hielden. Ze deden van alles. Ze skate, skateboarden, surften, fietsen en nog veel meer. Toch blijf mij altijd een zin het meeste hangen van allemaal en deze zin werd niet door hun zelf uit gesproken. Mijn lievelings zin werd namelijk gezegd door een oude Hawaiiaan genaamd Tito. De mensen die het programma ook hebben bekeken weten gelijk al over welke zin het gaat. Natuurlijk over de zin: zoals de oude hawaiianen altijd zeiden. Achter deze zin vertelde hij dan een wijsheid die ontstaan was in zijn land. Meestal werd dit verteld in de vorm van een raadsel. Het programma was te zien op Nickelodeon.

 

https://www.youtube.com/watch?v=P8ZGA4akzvE

Toen ik nog heel jong was bestond Jetix en Disney xd nog niet. Nee er was Fox Kids. Als ik over Fox Kids praat dan heb ik het meestal over Wunschpunsch. Dit programma ging over twee tovenaars die de stad moesten terroriseren van hun baas. Hun plannen werden altijd gedwarsboomd door een kat en een vogel. Het grappigste vond ik altijd dat de twee tovenaars totaal niet slim waren en veelte onhandig. Elke keer als ze weer een vloek hadden verzonnen liep het slecht met hun af. Het was een standaard programma, maar ik blijf het toch altijd onthouden.

 

https://www.youtube.com/watch?v=rf1cDtNBV_A

Na Fox kids kwam Jetix op tv. Dit bracht een Japanse tv programma naar de Nederlandse tv. Namelijk Shin Chan. Het ging over een jongentje die altijd ondeugend was. Hij had ook een hele rare gewoonte. Hij ging namelijk af en toe ineens dansen in zijn blote kont. Dit programma laat mij altijd terug denken aan een beschamend verhaaltje van mijn jeugd. Dit programma vond ik namelijk zo leuk dat hij een idool van mij werd. Dit bracht mij op het idee om in mijn blotte kont te dansen voor mijn drie meter raam. Tot ramp stond mijn overbuurman ’s moeder buiten te kijken in de richting van de kleine Fabian. Kinderen hebben ook gewoon geen schaamte he haha. Niemand kan mij alleen meer vertellen dat kinderen niet alles na apen

 

https://www.youtube.com/watch?v=xMaUnsOZtXc

Nog een programma van Jetix wat ik altijd keek was the kids from room402. Zoals de titel al verklapt ging het over de kinderen van de klas die altijd in kamer 402 zaten. Populariteit was erg belangrijk in de klas. Iedereen wilde goed uit komen in de klas. Alleen was dit niet altijd het geval. Vaak beleefde de kinderen kleine avontuurtjes tijdens en na school. De verhalen waren heel divers en naar mijn mening altijd leuk om naar te kijken.

 

https://www.youtube.com/watch?v=u00wN_MG_nQ 

Het laatste programma waar ik het over ga hebben in deze blogpost is Hamtaro. Een fantastische kinderprogramma wat te zien was op Fox Kids. Het ging over een team hamsters die allemaal missies uitvoerde. Ze probeerde altijd iedereen te helpen. Hamtaro de hoofdpersonage was de slimste van iedereen. Meestal kwam hij op de goede ideeën om de missie goed af te sluiten. In de huis waar Hamtaro woonde waren nog twee andere huisdieren te vinden. De kat die hem altijd wilde pakken en zijn vriend de hond die hem juist altijd beschermde. Hamtaro is echt zo’n programma die nu nog steeds op tv zou kunnen uitzenden. Wat helaas niet mee gebeurd.

 

Er zijn nog vele programma’s waar ik over zou willen schrijven, maar dan zou deze blogpost echt veelste lang worden. Er zijn gewoon te veel programma’s die mij terug laten denken aan mijn jeugd. Binnenkort komt er dus hoog waarschijnlijk een vervolg van deze blog post. Heb jij er een paar van herkend? Laat het mij weten door middel van een reactie. Ook als je een suggestie heb van een programma die de volgende keer echt niet mag ontbreken volgens jou. Hopelijk kon je weer even terug naar die goede oude tijd en heb je veel plezier beleeft bij het lezen en het bekijken van deze blog post.

Bedankt in ieder geval weer voor het lezen. Kijk gerust veder op mijn blog en anders hopelijk tot ziens.

 

Groetjes 🙂

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen opFacebook,Twitter,Instagram,google+ en Bloglovin

De meest herkenbare dingen van je jeugd (verleden)

Iedereen heeft bij bepaalde dingen waar bij je gaat denken aan je jeugd. Heel veel van die dingen zijn ook herkenbaar voor andere. In deze blog ga ik het over zulke herkenbare dingen. Ik moet er wel bij zegen dat sommige dingen ook van voor mijn tijd zijn, maar dankzij mijn oudere zus en mijn ouders is dat ook heel herkenbaar voor mij. Ben benieuwd hoeveel jullie erkennen en je laat denken aan jullie jeugd. Veel lees plezier.

Als je het met andere over je jeugd heb en samen zoekt naar gemeenschappelijke herinneringen. Kom je door  jeugd programma’s al heel snel bij gemeenschappelijke herinneringen. Dora en al die andere programma’s van nu. Heb ik nooit gekeken als kind. Als sommige programma’s er überhaupt al bestonden. Twee herkenbare programma’s voor mij zijn de tweenies en de bruine beer in het blauwe huis. Als ik een liedje hoor van deze programma’s word ik weer even dat kleine mannetje. Natuurlijk zijn er veel meer programma’s, maar dit waren echt mijn lievelings programma’s waar ik naar keek. Binnenkort komt er ook een blogpost online waar ik het ga hebben over deze programma’s, dus als het je leuk lijkt hou mijn blog dan in de gaten :). Twee herkenbare liedjes van deze programma’s heb ik hier bij geplaats. Ben benieuwd of je ze ook nog herkend.

https://www.youtube.com/watch?v=65-mXFMhZaI

Je vond je ouders altijd wel lief, maar op een bepaald moment waren ze ineens de liefste mensen op de wereld. Natuurlijk heb ik het over de momenten wanneer je iets kreeg. Soms moest je hier alleen heel lang voor zeuren. Als je dan de magische worden horen ‘’oke vooruit dan maar’’ vloog je ouders om de hals. Als ik tegenwoordig dit ziet in bijvoorbeeld een supermarkt moet ik altijd terug denken aan die leuke en mooie tijd. Al ging het soms om iets heel kleins of lulligs, maar als kind was je er zo blij mee.

snoepSnoepjes die er nu niet meer zijn  en vroeger wel. Leveren vaak ook de leukste herinneringen. Iedereen kent ze wel en iedereen vind het meestal wel super jammer dat ze er niet meer of bijna niet meer bestaan. Voorbeelden hiervan zijn voor mij: lange jan, Campino snoepjes, figuurlollys, sundrop rozijntjes en natuurlijk Fruittella. Bij het denken aan deze snoepjes krijg ik al hele erge honger en baal ik dat sommige niet meer verkrijgbaar zijn.

superhero-1043231_960_720

De rijke fantasie leven van vroeger mis ik ook af en toe heel erg. Vroeger kon je uren naar de wolken kijken en overal figuurtjes in zien, je kon met bloggen een hele grote stad bouwen en je was ineens een superheld die alles aan kon. Als ik kinderen dit ziet doen dan mis ik dat best wel. Gewoon ongevreest door het leven gaan en niet wetend van al het ellende. Ik kon vroeger uren spelen met een zak aan een touwtje en dat dan gebruiken als vlieger. Nu heb ik er niet eens de tijd meer voor of vind je het nergens meer op slaan. Welke volwassenen kan nou nog uren met een zak spelen. Ik denk bijna niemand meer. Voor vele zou dit denk ik wel herkenbaar zijn

Alles moeten sparen en iedereen je laten helpen. Of het nou Diddleverzameling blaadjes, voetbalstikkers, flippo’s of gogo’s waren. JE MOEST HET HEBBEN. Alles wat je kon verzamelen had ik wel. Nu ligt het in de vuilnisbak of ergens op zolder, maar vroeger was het overal te vinden in je kamer.  Nu is het sparen wel iets minder geworden bij de kinderen, maar het blijft denk ik altijd wel bestaan. Als kind wil je het nou eenmaal, want je vrienden hebben het ook en de reclames zijn zo leuk. Dit is voor iedereen denk ik wel een herkenbare herinnering.

Zaten er voor jou ook een paar herkenbare dingen tussen of dingen die erg in de buurt kwamen? Blogposten zo als deze vind ik super leuk om te lezen en om te schrijven. Hopelijk vinden jullie dat ook. Zo als ik al eerder in deze blogpost aan gaf komen er meerdere blogs zo als deze online. In ieder geval bedankt voor het lezen. Nog niet uit gelezen? Kijk dan gerust veder naar mijn andere blogposten en anders hopelijk tot ziens.

Groetjes 🙂

Fabian van der Gijze

 

Je kan mij ook volgen opFacebook,Twitter,Instagram,google+ en Bloglovin

Hoe komt het dat er veel verschillende meningen over mij zijn (verleden)

In mijn online vriendenboek op mijn blog laat ik vrienden en vriendinnen  iets over mij zeggen. Nu is het nog niet echt te zien, maar heel veel mensen zien mij anders dan hoe andere mij weer zien. Dit is ook bij vrienden zo. Binnen kort komt er bijvoorbeeld eentje online van een goede vriend van de basis school. Hij kan niet de kanten die bijvoorbeeld Jamy over mij schreef, maar hoe komt dit eigenlijk. Daar gaat deze blogpost vandaag over.logo

Dit komt door mij en door de veranderingen qua persoonlijkheid en uiterlijk. De eerste verandering vond denk ik plaats toen ik bleef zitten in groep 1. Ik was niet meer zo vrolijk en wilde graag op mij zelf zijn. Thuis vond ik het heel fijn, maar als ik dan naar school moest vond ik het op het begin nooit zo leuk. Mensen die mij een jaar eerder hadden ontmoet zagen mij dus heel anders dan hoe mijn nieuwe vrienden mij zagen. Ondanks ik heel afstandig deed tegen anderen kreeg ik heel snel nieuwe vrienden en wilde veel mensen met mij omgaan. Ik was de oudste en dat zei toen blijkbaar heel veel. Later leerde ik echt goede vrienden kennen en werd weer heel vrolijk.

Kort daarna veranderde ik ineens heel erg. Ik wilde op de voor grond staan en heel veel vrienden om mij heen hebben. Dit was in groep 3. Ik werd heel vrolijk en kon eigenlijk met iedereen op schieten. Ik zong heel veel en kwam weer graag naar school. Eindelijk ging ik ook dingen leren. Niet alleen qua school zaken, maar ook dankzij mijn lerares dingen over muziek maken. Toen was ik al snel verkocht aan de muziekwereld. Ik ging toen ook op een cursus muziek waar je kennis maakte met muziek instrumenten.

Ja hoor het jaar er op veranderde ik weer. Ik kreeg aandacht voor meisjes. Ik had al (verkering) gehad in groep 1 en later ook in groep drie, maar in groep 4 kwam mijn interesses in het vrouwelijke geslacht. Ik was door de jaren heen best populair geworden op school en had veel vrienden en vriendinnen gemaakt. Dit jaar gaf ik voor het eerst echt veel aan dacht aan mijn vriendinnen. Tot dat ik eens moest onderduiken en moest vluchten. Dit klink heel raar, maar heb het hier uitgelegd. Toen ik weer terug kwam ben ik eigenlijk niet echt veranderd.

De jaren er op veranderde ik niet echt heel veel. Alleen ik praten wel heel veel met mensen. Ook kreeg ik hulp van een kinderpsycholoog. Dit maakte mij wat rustiger in mijn hoofd en veel volwassener en toen kwam ik in groep 8 terecht. Mijn klas veranderde heel erg en ik zelf ook. Ik wilde van school af en weer echt iets gaan leren. Ik was denk ik al te ver met mijn ontwikkeling om nog langer op de basisschool te zitten. Ik was het zat. De jaren er voor waren niet meer zo leuk geweest. Ik werd heel vaak ziek en de thuis situatie was niet heel gezellig. Mijn boosheid was gelukkig bijna helemaal weg en kon het bedwingen.

Toen ik echt op de middelbare zat veranderde ik compleet in iemand anders. Ik gaf niks meer om populair   zijn, maar meer op een paar goed vriendDalton website beelden29 (1)en. Ik werd heel stil. Later vind ik zelf te stil. Ik kwam heel veel aan en dacht door de rust heel veel na over de dingen die ik mee had gemaakt. Dit zette ik eigenlijk in de tweede door. Het ging niet echt goed met mij. Ik zat er echt door heen en knokte te veel van binnen om mij zelf te vinden. Wie was ik nou echt en wie wilde ik zijn.

 

Hier kwam ik in de derde klas van Mavo achter. Ik kwam gelukkig in een hele leuke klas terecht en vond hier mensen die echt bij mij pasten. Dit jaar vond ik mij zelf. Dat ik niet zo gaf om de mening van andere kwam sterk naar boven. Als ik mij zelf goed vond. Wie zou dat nou dan kunnen en mogen veranderen. Inderdaad niemand mocht dat. Ook kwam ik er achter dat ik heel graag mensen wil helpen. Ik leerde wat voor vrienden en vriendinnen ik om mij heen wilde en ik begon te begrijpen hoe je om moest gaan met mensen. Mensen moesten mij echt leren kennen en dan begrepen ze pas hoe ik ben. Iedereen zag mij anders en schatte mijn heel anders in dan hoe ik werkelijk ben. Dit begon ik zelf ook te doen bij mensen. Ik probeerde niet meer te oordelen over mensen, maar juist in hun te verdiepen. Toen ik dit over mij zelf ben te weten gekomen ben ik begonnen met mijn afvallen. De laatste paar jaar was ik heel dik geworden en dit moest er weer vanaf, want zo ben ik helemaal niet. Ik ging op mijn eigen dieet en dit werkte goed. Ik was binnen 4 a 5 maanden meer dan 20 kilo af gevallen en woog niet meer over de 75, maar 51 kilo.

Dit jaar ben ik terecht gekomen op het MBO en ben ik niet meer echt veranderd, maar meer door ontwikkeld. Mijn zelfvertrouwen is weer terug gekomen en ik durf weer voor mij zelf op te komen. Dit jaar durf ik ook echt te zeggen dat ik niet meer oordeel over mensen en al helemaal niet meer over andere praat. Mensen helpen doe ik nog steeds. Ik ben blij met mij zelf hoe ik nu ben en wil ook zeker niet meer veranderen.

Het is dus heel begrijpelijk dat er heel veel verschillende meningen over mij zijn. Elk jaar veranderde ik bijna wel en natuurlijk kent de ene persoon jou beter dan de ander.

 

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op Facebook, Twitter, Instagram, google+ en Bloglovin

 

 

De mooie momenten met mijn opa (verleden)

5 november kwam deze blog post online waar ik vertelde dat mijn opa helaas is overleden. Met mijn opa heb ik altijd veel gepraat en gelachen. Hierdoor heb ik veel leuke momenten met hem mee gemaakt en speciale verhalen gehoord van hem. Hier gaat de blogpost van vandaag over. Veel leesplezier

Mijn opa en ik hadden altijd één ding heel erg gemeen en hij heeft dit mij ook geleerd. Ik heb het over fluiten. Altijd was hij aan het fluiten en ik luisterde dan altijd vol lof naar hem. Fluiten kon ik namelijk vroeger niet, maar ik wilde het zo graag. Hij heeft het mij toen zo lang laten proberen tot ik het kon. Sinds die dag gaan er maar weinig dagen voor bij dat ik niet fluit. Zeker als ik bij hem was floot ik altijd, maar dan niet alleen, maar samen met hem. Dit is zeker iets wat ik nooit zal vergeten.

Het volgende ben ik hem vooral dankbaar. Mijn opa had namelijk al snel door dat ik niet meer het kind was als voor alle gebeurtenissen. Hij had namelijk door dat ik al veel volwassener was en over hele andere dingen dacht dan koetjes en kalfjes. Met mijn gedachten was ik namelijk al veel veder dan dat. Mijn opa wist ook dat ik altijd erg geïnteresseerd ben in levends verhalen. Hij praten daarom altijd met mij over de Tweede Wereldoorlog. Eigenlijk was ik veel te jong voor deze verhalen, maar hij wist dat ik het interessant vond. Andere mensen vonden dit af en toe wel raar. Een kind die daar nu al zo mee bezig was en over vertelde, maar aan deze mensen gaf ik geen aandacht. Dit was iets tussen mijn opa en mij en daar kwam niemand tussen.

Mijn opa vertelde altijd ook andere verhalen aan mij. Deze gingen vaak over vroeger. Hij vertelde altijd aan mij zijn kattenkwaadstrekken en verhalen over zijn kameraden. Dankzij deze verhalen ben ik anders gaan denken. Je ziet niet aan iemand wat hij mee heb gemaakt, maar als je aandacht in iemand stel dan komen er vaak hele interessante verhalen naar boven. Een van de grappigste verhalen van mijn opa zal ik met jullie dellen. Mijn opa had namelijk 6 zussen en 1 broer. Hij was net als mij altijd de plaaggeest van het gezin. Hij hoorde dat één van zijn zussen naar een sollicitatie gesprek moest. Zijn zus had borst opvullingen en hij had gezien waar ze lagen. Er lag nog in zijn kamer nog toevallig jeuk poeder. Al snel kreeg hij het briljante idee om dit zakje jeukpoeder te legen in haar borst opvullingen. Zijn zus had haast en deed ze snel die ochtend aan en ging op weg naar haar sollicitatie gesprek. Ze heeft die dag de hele dag jeuk gehad en mijn opa hoofdpijn op het einde van de dag door de rakken klappen op zijn hoofd die hij weer eens kreeg, omdat ze hem door had.

20141225_175744
Dit moment zal ik zeker nooit vergeten. Hij viel namelijk hier inslaap tijdens het kerstdiner met de familie, want het duurde naar zijn mening te lang

Zoals je hier kan lezen was mijn opa erg ondeugend en vrolijk. Mijn familie vergelijk mij daarom graag met hem. Ik moet net als mijn opa altijd van die ondeugende dingen uithalen of weer even de lol broek uithangen. Samen met hem was ik altijd vrolijk. Ik kon geen betere opa wensen dan hem. Hij leefde altijd met mij mee en respecteerde mij hoe ik was. Dit en nog veel meer zal ik nooit aan hem vergeten.

Fabian van der Gijze
Je kan mij ook volgen op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin

De voedselbank (verleden)

Vorig jaar rond deze tijd waren de eerste paar keer dat wij naar de voedselbank moesten. We hadden toen te weinig geld om zelf onze boodschappen te betalen. Ik wist niet wat ik kon verwachten. Je hoorde er wel eens iets over. Meestal als je er iets over hoort zijn het slecht te dingen. Het eten moest super vies zijn, goedkoop en bovendien al heel lang over de datum. Ik was dus heel benieuwd wat ik er van zou vinden.

Mijn mening had ik al snel gemaakt over de voedselbank. Het was top. Je kreeg heel vaak niet van die vieze goedkope producten, maar juist het tegen over gestelde. We kregen super vaak bekende merkproducten die supervoedselbank5 lekker waren. Het enigste nadeel was voor mij dat er veel snoep en koek bij zat, maar het was veel en meestal heel lekker.

We hebben er ongeveer een jaar onze eten gekregen. Daarna mochten we het niet meer. De berekening was strenger geworden, dus hadden we nu er te veel geld voor om nog te mogen halen. Aan de ene kant vond ik het heel jammer, maar aan de andere kant weer niet. Het eten vond ik ec
ht super en je kon veel nieuwe producten proeven en testen, maar voor mijn moeder vond ik het wel zielig. Ze had altijd zo hard geknokt om hier niet heen te hoeven gaan. Ondanks moest ze er toch heen gaan en ik zag dat ze het er moeilijk mee had. Ze wilde zelf voor ons kunnen zorgen en niet door middel van hulp. Later besefte ze ook wel dat het geen schande was, maar het gevoel bleef altijd wel een beetje bij haar.

Mij is van deze tijd vooral de feestdaggen bij gebleven. We kregen in deze tijd belachelijk veel eten en kerstpakketten. We hebben zelf soms ook dingen moeten weg geven of moeten weigeren, omdat het gewoon te veel werd. We hadden bijvoorbeeld super veel spijsbroden gekregen en super veel oliebollen van een echte bakker. Ook met sinterklaas kregen we veel producten. Kruitnoten en chocolade producten noem jet maar op. Lang daarna kregen we nog steeds de producten mee naar huis. Was echt belachelijk veel en super lekker, daarom is deze tijd mij het meeste bij gebleven.

75-1
bron: rotary

Als er ooit weer een tijd komt dat ik er weer heen moet zou ik mij absoluut niet schamen. Het moest nou eenmaal in deze tijd. We konden gewoon niet anders. Zou ik er vrijwillig weer heen gaan. Ik denk van niet. Was super lekker en we kregen leuke producten, maar ik haal toch liever samen met mijn moeder ons eten uit de supermarkt dan uit een loods

Wel zou ik de mensen die er werken super veel willen bedanken, want ze doen echt goed werk. Ze stonden er echt super lang, maar ze bleven vriendelijk lachen. Ze hadden liefde voor hun werk. Al hadden ze het nog zo druk ze gingen door. Vooral in de winter hebben ze het denk ik best zwaar in de koude loods. Ze hadden altijd dikke vesten aan en bleven de kratten maar legen in de tassen. Fantastisch om te zien.

Als je er ooit zelf heen moet of al loopt. Schaam je vooral niet. Het is niet erg als je er heen moet. Er lopen er te veel om je hier druk over te maken. Er komt vanzelf een dag dat je het niet meer hoef te halen van de voedselbank, maar weer gewoon uit de supermarkt. Bovendien ik denk dat je heel vaak beter en lekkerder eet dan iemand die het zelf koop.

 

Bedankt voor het lezen. Hopelijk vond je het leuk en lees je nog even veder op mijn site of zie ik je weer terug over 2 dagen bij mijn nieuwe blogpost 🙂

 

Fabian van der Gijze

Mijn woedeaanvallen (verleden)

Vroeger had ik enorme woedeaanvallen. Dit waren echt geen kleintjes. Als ik er eentje had werd het zwart voor me ogen en kon ik me niet meer beheersen. Gelukkig is dit door judo en door therapie haast helemaal weg gegaan.

Ik zeg haast, omdat ik me eigen soms nog steeds niet in bedwang heb. Dit komt haast nooit voor, maar als ik echt geïrriteerd/boos word. Dan moet ik het echt ergens op afreageren, want anders ontplof ik.

Zelf vind ik dit een van me stomste eigenschappen, maar dit heb ik nou eenmaal geërfd van me vader. Pas toen er dingen gingen veranderen in mijn leven is deze eigenschap naar boven gekomen. Ik was overal boos op. Maak niet uit waar het over ging ik werd boos. Vroeger als baby had ik deze woede aanvallen soms ook al, maar nooit zo heftig.

Voor mij zelf ben ik er aan gaan werken. Eerst had ik het nooit zo door, maar toen ik er ook bij begon te vechten en dingen kapot ging maken wel. Vooral door de ruzie met mijn zus kwam ik hier achter. Ik was veel sterker dan haar, dus ze belande al snel op de grond. Één of twee keer heb ik haar zelf’s van mij af gehouden door haar mij haar keel weg te duwen. Hier schrok ik zo erg van dat ik het er over heb gehad met mijn kinderpsycholoog. Hij en nog een andere psycholoog hebben mij toen geholpen.

Op het begin was ik er natuurlijk niet gelijk er vanaf, dus besloot ik in plaats op mensen het af te reageren deed ik het via een videogame of door heel hard tegen mijn kussen te rammen. Dit hielp enorm en bovendien had niemand meer pijn dankzei mij.

Toen ik door kreeg dat mijn zus soms echt bang van mij werd wist ik dit moet nu over zijn. we hebben te veel samen mee gemaakt om samen ruzie te maken. Het ging eigenlijk daarna snel weg. Ik werd rustiger en weet nu wanneer ik eventjes weg moet gaan of mijn mond moet houden. Hier ben ik enorm blij mee.

In het begin zei ik het al soms kan ik mij echt niet meer inhouden. Dit gebeurd echter alleen als iemand echt te lang door gaat met mij te irriteren of als iets niet lukt.

Ik kan het  dus iedereen aanraden met woedeaanvallen om ergens je rust te vinden of hulp te zoeken. Bespaard een hoop ellende en het zorg voor rust. Heb nachten niet kunnen slapen door mijn boosheid en dat was echt geen pretje.

Fabian van der Gijze

In het horror ziekenhuis van Frankrijk (verleden)

Dit verhaal is het vervolg van wat hier werd beschreven. Veel lees plezier.

We reden heel snel weg met de ambulance. Ik had geen moment de kans gekregen om de Duitse man en vrouw te bedanken voor hun goede hulp. Ze waren toen en nu nog steeds onbekende voor mij en zal nooit te weten komen wie ze waren. Had ze graag ooit nog willen bedanken.

In de ambulance kregen we te horen waar we heen gingen. We belde mijn moeder om haar op de hoogte te stellen. Zij was onder tussen bezig om ons te kunnen halen en belangrijke gegevens aan het verzamelen.

We kwamen aan bij het ziekenhuis in Frankrijk. Mijn vader was onder tussen bij gekomen en werd mee genomen naar een kamer. De dokter die mijn vader zou behandelen kwam naar ons toe. Hij onderzocht mijn vader. Hij tikte bij deze onderzoek met een hamer op zijn knie. Hij kreeg door deze klap gelijk trillingen over zijn lijf en een schok over zijn lichaam.

Mijn zus en ik moesten mee naar het kantoor van de arts. De beste man kon geen Engels, dus hadden we een probleem. Wat deed hij dus hij starten rustig google translate op om met ons te praten. We moesten hem uitleggen wat er was gebeurd en of mijn vader medicatie in had genomen. Daarna typte hij weer terug met daar informatie in wat we konden door geven aan mijn moeder en wat hij dacht wat er was gebeurd met mijn vader. Hij dacht aan een stressaanval, omdat mijn vader veel stress had op het moment van het ongeluk en er waren veel overeenkomsten.

Mijn zus moest naar het toilet. Hier zeten onze ongeluk weer voort. Mijn zus liet namelijk door de stress en angst die ze had mijn vaders telefoon vallen in de wasbak terwijl de kraan aan stond. Wij het mobieltje gelijk droog maken en ja gelukkig deed hij het weer.

We kregen te horen van mijn moeder dat zei en een vriend van mijn vader en moeder ons kwamen ophalen. Vanwege mijn moeders slechte knieën kon ze namelijk niet zelf zo’n lang stuk rijden met de auto. Dit zal wel pas in de avonds zijn, want hun rit zal nog wel even duren tot ze bij ons waren.

Mijn zus en ik moesten dus de tijd gaan doden. We gingen op onderzoek uit waar we precies waren. We liepen naar boven waar we 2 groten deuren rechts van ons open zagen staan. We hoorden daar een piep vandaan horen komen. Zo’n piep die je altijd op tv hoor als iemand overleed. We keken naar rechts en zagen daar iemand te komen overleiden. Ze probeerde de persoon in kwestie zijn hart weer op gang te laten komen door middel van een heftige schok. Het lukte niet en er werd vervolgens een deken/doek over zijn hoofd gelegd. We hadden zo juist iemand dood zien gaan. Dit hadden we nooit mogen zien, maar we hadden al gemerkt dat dit ziekenhuis anders was dan andere. Was een heel oud gebouw. De artsen spraken alleen hun eigen taal en er hingen overal posters op van mensen die verdwenen waren uit het ziekenhuis die ze zochten. We waren moe en wilde weg.

We hebben heel lang in een winkel/cafétje gezeten zonder spullen/geld. Die lagen namelijk nog allemaal in de auto. Eindelijk na super lang wachten  kwam mijn moeder en Daniel aan bij het ziekenhuis. We gingen met zijn  alle naar mijn vader. Die werd die avond nog onder zocht en zou dan de dag erna worden verplaatst naar Nederland. Wij kregen de keuze om te blijven of te vertrekken naar Nederland. Ik wilde blijven, want ik vertrouwde het ziekenhuis niet en dacht misschien komt mijn vader morgen helemaal niet in Nederland. We gingen toch later die dag naar huis.

Mijn vader die nog steeds verliefd was op mijn moeder wilde nog in ieder geval een kus geven aan mijn moeder. Na die kus en afscheid te hebben genomen van mij en mijn  zus vertrokken wij naar huis.

Mijn vader kwam inderdaad niet de dag erna naar huis. Hij heeft heel lang daar in het ziekenhuis gelegen. Hierna werd hij eindelijk vervoerd naar huis en moest hij in quarantaine in een Nederlands ziekenhuis liggen. Dit is blijkbaar een standerd procesduren als je lang in een ziekenhuis heb gelegen in het buiten land We kregen de kans om geïnterviewd te worden door hart van Nederland, maar dat hebben we laten gaan, want mijn vader was daar te zwak voor. Wel heb ik later vernomen dat het groot nieuws was op de radio in Frankrijk en Duitsland. Onze spullen van de auto werden na super lang  wachten terug gebracht naar ons. Alleen was al onze kleding gaan weg roten, omdat het heel lang in een opslag had gestaan. De leen auto had helemaal geen schade opgelopen ondanks mijn zus en ik hem hadden moeten parkeren langs de snel weg. Gelukkig kreeg ik mijn knuffels wel terug en hadden die geen schadden op gelopen en staan ze nog steeds hier bij mij thuis.

 

Met mijn vader hebben we hier achteraf nooit meer over gepraat. We hebben ook eigenlijk nooit een bedankje gehoord ondanks wij die dag zijn leven hebben gered. Dit is een van de dingen die ik hem nog steeds kwalijk neem, want persoonlijk zal ik iemand bedanken en er over praten. Dit was mijn heftige vakantie in Frankrijk. Voor mij gaat er nooit meer een vakantie naar dat land. Is te veel gebeurd om er heen te willen.

Fabian van der Gijze

Het auto ongeluk in Frankrijk (verleden)

Na een week extra vast te hebben gezeten in Frankrijk konden we eindelijk weg. (lees dit eerst hier) Mijn zus en ik zouden over een paar dagen alweer op vakantie gaan met mijn moeder. Mijn vader wilde daarom het hele stuk weer in één keer rijden en bovendien was hij deze vakantie ook helemaal zat.

De weg verliep eigenlijk super goed. Ik zat lekker in mijn eentje achterin met mijn ds te spelen. We stopten een paar keer bij benzine stations om even onze benen te streken en even iets te eten/drinken. Één tankstation blijf mij altijd bij.

bron: 123rf

Mijn zus en ik moesten naar de wc. ik ging naar de mannen wc’s en voor ik binnen was hoorde ik ineens mijn zus super hard schreeuwen. Zo hard ik kon rende ik naar de vrouwen wc waar mijn zus was. Ze stond verschrokken bij een wc deur die open stond. Ik ging er naast staan en wist niet wat ik zag. Overal op de muren van de wc zag je hand afdrukken. Hand afdrukken wat is hier nou erg aan zal je misschien wel denken, maar deze waren wel heel vies. Waren namelijk bloedhandafdrukken. Heel de muur zat er mee vol. Ook allemaal voetafdrukken. We zijn weg gerend naar de auto en gingen weer veder. Helaas is dit niet het ergste van de reis.

Achteraf denk ik wel eens hopelijk was het een vrouw zonder normen en waarden in haar maandelijkse periode. Anders zou er nog wel eens iets heel ergs kunnen zijn gebeurd voor wij daar waren. Maar goed de reis ging veder.

We stopten even later weer bij een tankstation. Mijn vader nam een  speciale energiedrankje met heel weinig alcohol er in. We reden weer veder. Mijn vader moest vlak daarna snel weer stoppen hij
voelde zich beroerd. Hij ging volledig over zijn nek. Hij begon ook heel erg met trillen, maar we moesten door zei hij. Hij voelde zich weer wat beter.

Op de lacherige manier wat hij altijd kon zei hij. Dit heb ik nog nooit mee gemaakt. Hij trilde zo erg. We stopten dus maar weer op de volgende parkeer plek. Hij probeerde even te slapen maar dit ging niet. Mijn zus en ik  waren even gaan lopen. We zeiden tegen elkaar dit is echt niet goed. Hij voelt zich echt slecht. We wisten dat het erg was wat hij had, maar wat hier na gebeurde hadden we nooit kunnen bedenken.

We reden weer veder, want mijn vader kon echt niet slapen en we waren tenslotte haast Frankrijk uit. Ik stond op het punt om inslaap te vallen, want ik was nog heel jong en kon zo’n lange reis nog niet helemaal aan. Op dit moment eindigde haast mijn leven. Mijn zus schreeuwde ineens heel hard. Dit keer niet door een vieze wc, maar door mijn vader. Ik schrok weer helemaal wakker. Vol gefocust op wat er gebeurde. Ik keek om Mij heen wat er aan de hand was. Wat ik toen zag zou ik nooit meer vergeten.

Mijn vader was niet meer aan het trillen, maar aan het schudden. Hij had een aanval terwijl hij reed op de A1 in Frankrijk. Je mocht daar 120 dus we reden heel snel. Ik zag de auto steeds sneller gaan. Ik keek eens goed naar mijn vader. Er kwam blauw schuim uit zijn mond en hij was buiten westen. Ik pakte de stuur en deed de gevarenlichten aan terwijl mijn zus probeerde te remmen en van zijn 6 naar de 1 schakelde. Ineens schot er een kranten artikel in mijn hoofd terug. Jongen red moeder door over gras te rijden. Ik zag gras aan de zijkant van de weg en wist dit zou nog wel eens kunnen werken.

We remde inderdaad af. We stonden stil langs de snelweg. We probeerde naar buiten te gaan, maar dit kon niet. De deuren zaten op slot. We wisten niks van deze auto af, dus ik trok de sleutels er maar uit. Gelukkig sprongen onze deuren open, maar die van mijn vader bleef dicht. We rende naar buiten en zwaaide als gekken langs de weg. Ik zag mijn zus in storten en vallen op haar knieën, maar op dat moment gebeurde er iets wat ik nooit zal vergeten. Er stopten een man en een vrouw in een Duits busje. Hij zag gelijk wat er was hij rende naar mijn vader en kreeg de deur open. Hij deed een stokje tussen mijn vaders mond en belde het alarm nummer. Hij bleek arts te zijn en een goede ook.

bron: wikipedia

Er kwamen snel overal kruizen te staan op de borden van de snel weg en de Ambulance was snel te plekken. Mijn vader werd geholpen en mijn zus werd gecontroleerd. Met mij gebeurende er iets vreemds. Op een of ander manier begreep ik heel goed wat iedereen zei, terwijl ik nog nooit Duits, Engels of France had gehad op school. Ik bleef extreem rustig en kreeg mijn moeder aan de lijn. Ik legde uit wat er was gebeurd. Ze zou alles gaan regelen in Nederland en wij moesten mee in de Ambulance om mijn vaders leven te reden.

Hoe het veder afloop in het zieken huis en hoe wij thuis komen doe ik in een andere blogpost die binnen kort online komt. Dit doe ik, omdat het anders veel te lang zou worden

Bedankt voor het lezen van de blogpost. Het vervolg is hier te lezen

Volg mij verder ook via YouTube, Facebook,  Twitter en  Instagram

Fabian van der Gijze

Vast in Frankrijk  (verleden)

Mijn vader, mijn zus en ik gingen voor 2 weken naar Frankrijk om vakantie te vieren. Deze vakantie veranderde van een leuke vakantie tot een ware hel vakantie. Waarom? Ik ga het je nu vertellen.

We waren onder weg naar Frankrijk. Mijn vader wilde het in een keer rijden, dat zou hij makkelijk rede zei hij. Onderweg begon het ongeluk al van deze vakantie. Mijn moeder belde ons en wij praten rustig met haar aan de lijn. Er was nog niks aan de hand. Tot het moment dat wij werden ingehaald op een gevaarlijke manier. Mijn vader toeterde. De man die in de andere auto reed pikte dit niet en remde vol op zijn rem. Mijn vader kon hem net ontwijken. Heel de bus ging heen en weer. Mijn moeder in paniek, omdat ze alles hoorde. Gelukkig konden we gewoon veder.

Na super lang te hebben gereden hadden we het eindelijk gevonden. We moesten naar een tent komen, want de gene die ons zou ontvangen was al lang dicht. Wij maakte kennis met de man en de vrouw die ons caravan regelde voor de organisatie. Super aardige mensen en brachten ons naar onze caravan. We kregen een uitleg over wat er te doen was en waar wat was. Ze hadden het over een kindercircus waar je heen kon als je wilde en je inschrijven om mee te doen.

Mijn zus en ik hebben dit later gedaan en 2 keer opgetreden met het circus. Dit was voor mij het leukste aan de vakantie. Heb er veel geleerd zoals een chineesbordje laten draaien op een stokje terwijl je op een grote bal loop.

De eerste paar weken waren super gezellig tot er op een avond iets was gebeurd. Je moest je auto parkeren op de parkeerplaats buiten het park. Dit hadden wij dus vanaf dag 1 gedaan. Deze avond veranderde mijn hele vakantie en misschien wel mijn leven hierna. Deze avond heeft mijn leven, die van mijn vader en mijn zus een andere dag haast ons leven gekost, maar dit vertel ik de volgende verleden post.

Wat is er dan gebeurd vraag je waarschijnlijk af. Eigenlijk iets heel onschuldigs. Een vrouw die dronken was had super veel auto’s geramd en had iedereens auto helemaal kapot gereden. Waaronder ook onze bus. Wij zouden een paar dagen later weg gaan. Dit ging dus niet meer door. Wij moesten langer blijven tot we een vervangende auto kregen. Op dat moment vond ik dit niet zo erg. We konden langer blijven bij het circus en langer in Frankrijk.

Later bleek dit wel anders te gaan uitpakken. Er ontstond veel stress. Het was niet meer zo leuk als eerst. We wilde naar huis. Mijn vader had ook nog eens bij een regenachtige dag zijn telefoon buiten laten liggen. Hierdoor deed hij het niet meer. Wij naar de mensen van de organisatie gaan om hulp te vragen. Wij waren goed bevriend geraakt met deze mensen en hielpen ons goed.

We mochten met hun mobiele telefoon bellen naar mijn moeder om te overleggen hoe we terug kwamen. We hadden namelijk eindelijk een vervangende auto gekregen. Godzijdank we konden naar huis. Één klein probleempje. We waren de heen weg met een bus en moesten terug met een BMW vierpersoonsauto. De fietsen en nog en paar spullen konden niet mee terug naar huis. In overleg met de 2 mensen van de organisatie, kwamen we tot conclusie dat we het, maar even bij hun moesten laten staan en later per vracht naar Nederland zouden laten komen.

Deze spullen hebben wij nooit meer terug gezien. Deze (aardige) mensen konden zich ineens niks meer herinneren van ons bestaan. Wij konden hun wel heel goed herinneren. Wij wisten zelfs hoe hun kinderen heten en waar ze allemaal woonden. Helaas hebben we ondanks dit nooit onze spullen meer terug gekregen. Ze waren van de aardbol verdwenen. Ook onze borg hebben we nooit meer terug gezien. Onze caravan die we de hele dag als bedankje hadden schoongepoetst, was volgens hun super vies achtergelaten en overal was wel iets.

Al deze dingen kunnen mij gestolen worden. Wat de terugweg is gebeurd is namelijk veel erger. Dit had mijn einde namelijk kunnen zijn. Mijn vader kreeg namelijk een stres aanval terwijl die reed. Deze vervolg post is hier te lezen.

ps: sorry voor het gebrek aan plaatjes. Heb op elke computer/ laptop gekeken, maar kan de foto’s nergens meer terug vinden

Bedankt voor het lezen en hopelijk tot ziens,

Fabian van der gijze

Heb ik epilepsie? (verleden)

In groep 1/2 gebeurde er iets op een dag met mij. Ik weet nog goed dat ik in een kring zat met mijn klas en zat te praten met een vriend. Ineens verstijfde mijn lichaam en ik kon niks meer doen. Iemand heeft dit toen tegen mijn lerares  gezegd. Zij tilde mij op en nam mij mee naar de gymzaal van de kleuters.

Hier kon ik nog steeds niks zegen en kreeg ik maar kleinen stukjes mee van wat er gebeurde. Dit heeft heel lang geduurd. Ik kreeg een pakje drinken in mijn handjes gedrukt. Vanaf dit moment kwam ik steeds meer bij het heden.

Ik werd weer in mijn klas gezet, want de andere lerares mocht niet zo lang alleen staan op de groep. Toen ik weer bij kwam kneep ik iets te hard in mijn pakje Fristi  waardoor ik op mijn blouse knoeide. Ik baalde hier van en zei het tegen iemand uit mijn klas. Ik was weer terug op aarde.

Toen ik thuis kwam vroeg mijn moeder gelijk of dit echt was of gespeeld. Ik kon echt niks meer doen en herinneren zei ik tegen mijn moeder. Ze had van een moeder van school gehoord dat het echt leek op een epilepsieaanval. Zij werkte bij het ziekenhuis, dus ze wist waar ze het over had.

Ik kreeg een afspraak bij het ziekenhuis. Hier kreeg ik te horen dat ik binnen kort terug moest komen en ze mijn hoofd gingen scannen op vreemde  activiteiten. Ik moest de dag er voor 24 uur opblijven zodat ze het goed konden zien.

bron: giantbomb

Precies op de dag van mijn ziekenhuisbezoek was er een feestje op school. Met clowns en andere leuke dingen. Ik was erg boos, want ik wilde hier heen en ik mocht niet slapen.

Mijn vader bleef met mij wakker. We hebben de hele nacht
videobanden bekeken van Bassie & Adriaan en Flipper & Lopaka.

bron: vumc

De nacht was eindelijk voor bij en eindelijk  mocht ik naar het ziekenhuis met mijn moeder. Snel nog mijn Ernst en Bobbie videoband gepakt, want ik mocht tv kijken. Ik kreeg plakkertjes op mijn hoofd. Hierna kreeg ik een soort kappers föhn over mijn hoofd. Hier in waren veel felle flitsen te zien.

Toen de cap van mijn hoofd werd gehaald beweerden mijn moeder en de dokter dat ik had geslapen. Ik werd hier zo boos van, want ik had niet geslapen naar mijn idee. Achteraf moest het haast wel, want de dokter maakt daar geen grappen over (denk ik).

Ik wilde mijn videoband terug, want het was mijn lievelingsvideoband van Ernst en Bobbie. Hij kwam er niet meer uit en de tv was kapot gegaan. Toen werd ik pas echt verdrietig. De dokter gaf mijn moeder een mail adres. Ik mocht namelijk een nieuwe kopen op zijn kosten. Het bedrag moesten we naar zijn mail sturen.

Ze hebben toen niks gevonden in mijn hoofd wat fout was. Een paar keer moest ik terug komen om weer te kijken, maar er is gelukkig nooit iets verkeerdst aan getroffen. Ook heb ik nooit meer zo’n aanval gekregen.

 

Fabian van der Gijze