Elk huisje heeft zo zijn kruisje. Ja, die zin heb ik vaak genoeg gehoord. Het is natuurlijk ook eigenlijk gewoon de waarheid. In elk huis speelt zich wel iets af. Bij mij gebeurde er alleen net iets meer dan in een ander thuis. Mijn vader zette ik uit mijn leven en ook uit hoofd. Ik begon toen te leven in een huis met twee dames. Die twee dames waren mijn moeder en mijn zus. Tegenwoordig is dit alleen nog maar met mijn moeder. Eerlijk gezegd vind ik deze woonsituatie ook de fijnste die ik heb mogen ervaren. Daar komt snel een andere blog post over. Deze  blog post heeft er wel indirect mee te maken. Dit keer gaat het namelijk over mijn opvoeding.

Mijn lieve moeder moet mij soms komen halen. Ik heb dan een film klus gehad en kan dan helaas door het openbaar vervoer niet direct thuis komen. Zij is dan gelukkig zo lief om mij soms op te halen. Hoef ze niet te doen, maar dat doet ze uit steun/liefde wel. We zitten dan meestal 30 minuten samen in de auto. Zij kan niet weg, maar ik ook niet meer. Dit betekend 30 minuten samen opgesloten zitten in een kleine ruimte. De laatste tijd vind ik dit soort momenten juist de mooiste. We praten dan altijd over van alles en nog wat. Gelukkig zitten daar dan vaak genoeg ook hele serieuze gesprekken tussen. Mensen moeten soms de complimenten krijgen die ze verdienen, maar die moet je soms ook zelf geven aan een ander. Het geef momentje was voor mij aangekomen en voor mijn moeder het krijg momentje.

Vroeger was ik altijd erg opvliegend. Mijn moeder kon mij daarin tegen nooit zo heel erg boos krijgen. Wel kon ze twee verkeerde dingen tegen mij zeggen. Dat waren de volgende zinnen: ‘’Je lijkt op je vader & ik ben wel vader en moeder tegelijkertijd’’. In een ruzie kon dat wel eens gezegd worden. Die laatste zin was natuurlijk wel sowieso de waarheid. Ze was mijn moeder, maar indirect ook gelijk mijn vader. Je kan zeggen wat je wil, maar dat heeft ze verdomme wel enorm goed gedaan. Ze heeft het voor elkaar gekregen om de perfecte opvoeding voor mij te vinden. Ze keek niet echt naar wat zij precies voor ogen had. Nee, ze keek meer naar mij als persoon. Daar heeft ze naar mijn mening mij precies goed benaderd. Hoe je het ook wendt of keert, ik ben  door het verleden niet een doorsnee kind. Dit vind ik zelf stiekem erg fijn, maar het is eigenlijk ergens ook wel heel triest.

Mijn moeder kwam na een tijdje op een punt terecht. Moet ik hem echt vrij opvoeden of moet ik de opvoeding dicht bij mij zelf houden. Dit punt is nooit echt uitgesproken. Ik zou het ook niet voor de volle 100% als feit durven  neer te zetten. Wel heb ik die keuze moment enorm gevoeld. Vroeger was ik het namelijk zeker niet altijd eens met mijn opvoeding en zijn er vanuit ons beide veel fouten gemaakt. Ik had/wilde meer als een volwassen behandeld worden. Misschien was ik inderdaad heel erg jong, maar zo leefde ik wel. Vanuit mijn punt had ik mij zelf ook anders thuis moeten gedragen. Ik begon namelijk echt op de hulk te lijken. Depressief is niet het juiste woord. Ik zou eerder het woord kwaad willen gebruiken.

Afvallen was in ieder geval ook echt nodig 😉

We bouwde samen een enorme band op. Een band die echt niet kapot is te krijgen. Er moet echt iets heel erg gebeuren om dat te laten gebeuren. We bouwde ook samen naar het punt waar we nu zijn aangekomen. In mijn eerste middelbare schooljaar werd ik buiten mijn huis een enorm stille jongen. Ik begon te eten en in mij zelf te keren. Er waren maar weinig mensen die Fabian echt kregen te zien. Dit heeft tot halverwege mijn derde middelbare schooljaar geduurd. Ik kwam bij de perfecte mensen terecht en bloeide op. Ik besloot mijn eigen afval methode te gaan volgen. Nee, ik stak geen vinger in mijn keel. Ik zorgde alleen voor heel weinig calorieën en voor heel veel rust. Mijn moeder vond dit heel eng om te zien, maar ze steunde mij wel enorm. Al wist ze op het begin niet wat ik precies van plan was.

Dit schooljaar was denk ik dat perfecte opvoed punt. De touwtjes werden door geknipt. De wereld was groot en ik kon overal naar toe waar ik maar naar toe wilde. Mijn moeder stond niet echt meer op een bepaalde positie. We stonden gewoon naast elkaar. Dat had ik achteraf dus echt nodig. Zo zijn er enorm veel dingen ontstaan in mijn leven. Niet door een ander, maar echt omdat ik het zelf wilde. Vanaf dat punt ben ik echt een andere persoon geworden. We bloeide samen steeds meer op.

Achteraf hoorde ik ook iets heel moois van haar kant. Ze had het opbloeien van mij zelf ook nodig. Zo kon ze zich zelf ook even omhoog trekken. Het was ook gewoon geen makkelijke tijd. Alleen doordat ik daar niet echt inzat kon zij ook weer lachen. Die woorden kunnen mij nog steeds enorm diep raken. Ze heeft het alleen echt aan haar zelf te danken. Dankzij haar kon ik mij zelf zijn en mijn eigen leventje naast die van ons leiden.

Nou zeg ik wel heel stoer steeds perfecte opvoeding. Alleen wat is perfect nou echt? Naar mijn mening bestaat dat woord niet echt. Alleen het paste gewoon enorm goed bij mij. Beter kon het voor mij persoonlijk dus niet echt. Nou begrijp ik ook als geen ander dat het voor elke persoon weer anders is. Sommige hebben juist wel weer strakke touwtjes nodig. Alleen ik ben enorm blij dat mijn moeder hier voor heeft gekozen.

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Eén gedachte over “ De opvoeding die echt bij mij paste

  1. Een heel mooi artikel, echt prachtig om te lezen. Er zijn verschillende vormen van opvoeden, maar de beste is gewoon datgene wat het beste past. Dat is soms moeilijk te vinden, maar op den duur vallen die puzzelstukjes inderdaad op zijn plaats en wordt het een fijne periode waarin je jezelf ontplooit met behulp van mensen met levenservaring. Via welke weg dat dan ook moge zijn, een kunst is het zeker. Elke vorm van opvoeding.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.