Sommige keuzes maak je met je hoofd en sommige moet je gewoon met je hart maken. Dat laatste vind ik helaas vaak veel te lastig. Wanneer ik begin te denken, krijg ik het niet meer uit mijn hoofd. Dan kan ik nog zo graag een keuze met mijn hart willen maken, maar ik blijf er aan denken. Bij elke keuze komt het uitvoeringsmoment. Soms voor je het zelf uit en soms wordt het al eerder door een ander uitgevoerd. Helaas was het bij deze keuze het tweede geval.

Deze periode zat ik met alles en iedereen in mijn hoofd te stoeien. Ik werd stil en veranderde weer eens. Weer veroorzaakte andere mijn stemming. Noem het depressief of noem het lekker anders, maar ik ben dan gewoon even mij zelf niet. Ik blijf nachten wakker liggen en ben enorm aan het piekeren. Moet ik dit we doen of moet ik er lekke mee stoppen. Zo stopte ik met het Luxor theater en zo kwam een andere keuze ook steeds dichterbij. Mijn hart schreeuwde doorgaan, maar mijn hoofd wilde iedereen beschermen. Je kan niet voor iemand bepalen om zo bij je te blijven. Om mijn hoofd wat rust te geven zocht ik naar een beslissingsmoment. Allen dat moment werd nooit behaald. Ten minste ik zit nu eigenlijk in dat moment, alleen de keuze werd al gemaakt. Het werd stoppen.

Alleen momenteel schaam ik mij dood en weet ik mij geen houding te geven. Ik weet niet hoe ik mij nu anders had gevoeld, maar ik had deze keuze never nooit gemaakt. Ik weet bijna voor de volle 100% dat ik lekke door was gegaan en met heel veel plezier had genoten. Dit keuzemoment had never nooit terug gekomen. Ik ben blij met wat ik heb of beter gezegd met wat ik had. De dagen tellen net zo snel af als de uren. Het is voorbij voordat je het weet. Mede doordat ik dat door heb kan ik gewoon niet optimaal genieten. Het vliegt op en neer en blijf maar denken. Denken aan de keuze die ik onbewust toch al had gemaakt met mij hoofd, maar veel liever met mijn hart had willen maken. Gewoon weer schijt aan de rest en gewoon doen wat goed voel.

Mensen bouwen toch ook in oorlogen dingen op, waarom zou mijn situatie dan speciaal zijn. Dat is gewoon nooit het geval geweest. Al dacht ik dan dom genoeg van wel. Dan kan je nog zo goed je best doen en je zelf verbeteren. Alleen je kan gedraag nooit goed praten. Wanneer iemand je ooit iets heeft zien doen, vergeet die dat nooit meer. Jat maar eens een snoepje van een kind. Dat kind zou je gezicht nooit meer vergeten en vertrouwen.

Nou kan je natuurlijk altijd nog zeggen dat mensen je gewoon moeten steunen. Heb je het moeilijk dan ben ik er voor je. Alleen dan moet je het zelf wel eerst hebben toegestaan. Wanneer je zwijgt gebeurd er niks. Dan wordt alleen je gedraag gezien, de momenten en niks anders. Om het letterlijk te zeggen je hebt het dan gewoon verneukt. Ik durf nu zeker wel te zeggen dat ik dit heel hard heb verneukt.

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Eén gedachte over “ De volgende keer maak ik de keuze met mijn hart

  1. De ene keer neem ik een beslissing met mijn hoofd, de andere keer met mijn hart. Het verschilt enorm per situatie. De ene keer had ik achteraf dan ook liever het andere gedaan. Het lastige met steun of goedbedoelde adviezen is: wat doe je ermee? Luister je ernaar, of gaat het er via het andere oor weer uit? Al menen mensen het volledig en geven ze om je, soms komt het gewoon niet binnen

Laat een antwoord achter aan creabeaatje34 Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.