Een hele lange tijd wilde ik niet op foto’s staan. Ik herkende mij zelf er nooit in terug. Wel keek ik altijd vol liefde naar mijn baby/kinder foto’s. Gelukkig kan ik er tegenwoordig weer om lachen. Ik vind het zelfs mooi om momenten vast te leggen. Toen kreeg ik toevallig ineens een mailtje van Albelli. Een bedrijf die onder andere canvassen en fotoboeken maakt. Nou was ik natuurlijk laatst in Marokko, dus het geschikte moment om wat mooie foto’s te maken.

Ik heb gekozen voor twee kleine canvassen (40 x 30cm). Om mij zelf nou enorm groot op één doek te zetten vond ik nou ook weer iets te ver gaan. Na heel lang twijfelen vond ik eindelijk de twee perfecte foto’s. Twee momenten waar ik hele mooie herinneringen aan over heb gehouden. Tijd om ze op een doek te laten drukken.

Deze foto was voor mij al snel duidelijk dat dit er één zou gaan worden. Ik vond deze man/dag zo mooi en belangrijk. Een man die zo weinig nodig had om te genieten. Ik vond zijn verhalen echt prachtig. Normaal ben ik op het gebied van Engels praten echt een stille. Ik doe het liever niet. Mijn Engels is helaas minder goed dan ik zou willen. Hij veranderde dit helemaal bij mij. Ik bleef praten met hem. Stiekem wilde ik gewoon alles over hem te weten komen. Zulke pure en mooie herinneringen deelde hij met mij. Daarnaast leerde hij mij ook nog eens een beetje Arabische. Dit heeft daarna voor vele leuke momenten gezorgd. We kijken beide niet zo heel goed op de foto, maar voor mij is deze foto echt goud waard. Een man die ik niet meer snel zal vergeten. Hopelijk kom ik hem ooit nog eens een keertje tegen.

Dan had ik nog maar één foto nodig. Natuurlijk vind je dan ineens allemaal leuke foto’s. Nou wilde ik eerst voor een foto gaan van Penoza. Helaas kreeg ik mij zelf niet zo goed in beeld. Het zou nooit zo mooi op een doek kunnen komen als op tv. Tijdens het bloggen gooide ik toen deze foto online. Ik vond de foto echt bijzonder gemaakt. Het was zo moeilijk om op die rots te komen, maar ik zou er nog 100x voor willen bloeden. We lijken zo klein op die rots. Steeds weer word ik er stil van als ik er naar kijk. Wat is de wereld toch groot en mooi. Veel te groot om alle ellende alleen te dragen. Die gedachten moet ik gewoon vasthouden. Vandaar werd dit mijn tweede foto

Bij de laatste foto kreeg ik wel een waarschuwing te zien. Ik had de foto door gestuurd gekregen en hierdoor kon die mogelijk wazig op het doek terecht komen. Dit is gelukkig bijna niet te zien. Hij staat er nu misschien juist wel perfect op. De eerste foto had ik zelf gemaakt, dus die was gelukkig sowieso goed gelukt. Ik zoek nu nog even een perfecte plek voor de canvassen, maar ik ben er in ieder geval enorm blij mee.

Natuurlijk had ik ook voor een fotoboek kunnen gaan. Alleen die gaan na een tijdje toch alleen maar stoffig worden. Dan kijk je er weer eens even in en dan klap je het weer dicht. Nou heb ik echt eens iets zichtbaar. Iets om elke dag even naar te kijken. Het gevoel van de foto’s voel ik steeds weer. Het was echt een mooie en een hele bijzondere vakantie. Heel lastig om mijn draai te vinden, vanwege dat ik daar natuurlijk was met mijn ex vriendin en haar gezin, maar ik had het zeker niet willen missen. De foto’s spreken denk ik al voor zichzelf.

Nogmaals bedankt Albelli 😊

Fabian van der Gijze

Eén gedachte over “ Eindelijk durven we weer op foto’s te staan

  1. Een canvas is inderdaad een leukere manier om een foto op af te drukken dan in een fotoboek. Ze zien er inderdaad heel goed uit, en dan kun je er nu extra van genieten. Dat is het belangrijkste en leukste 🙂

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.