24 februari 2017 leerde ik het werk van Anne van Campenhout kennen. Sinds die dag ben ik haar gaan volgen. Ik schreef toen der tijd direct een blog over haar docu ‘’My fucking problem’’. Een documentaire over vaginisme. Ik ga het zelf nooit krijgen, maar ik vond het echt een meesterwerkje. Via die blog kwamen we gelukkig in contact. Één  jaar, drie maanden en acht dagen later sprak ik haar eindelijk voor het eerst live via skype. We bespraken daar mijn idee voor een docu. Gelukkig kreeg ik zodoende veel denk en kijk werk mee. Waaronder de docu ‘’Help! Ik heb een vader’’ van Iris Duivenman en Anne zelf. Wat een kustwerkje is dit weer geworden zeg en waarom weet ik nu pas van het bestaan.

Bijna wilde ik fout aan deze blog beginnen. Ik wilde namelijk zeggen dat het dit keer niks met vagina’s of seks te maken heeft. Al heeft het er ergens natuurlijk wel mee te maken. Iris is namelijk verwekt via een anonieme donor. Na dertien jaar krijg ze dit geheim te horen. Alleen het kan nog gekker. Nu kwam ze haar biologische vader via Facebook per ongeluk tegen. Ergens was toch die herkenning. Ja, dan wordt er ineens een DNA genoot in je leven gegooid. Met alle twijfels en gedachtes die daar maar bij horen. Ze begon met deze docu een zoektocht. Niet naar haar biologische vader, maar naar een antwoordt. Beteken een gemeenschappelijke DNA ook een mooie vader en dochter band.

Misschien ging ik al wat enthousiaster deze docu in duiken. Je blijf toch stiekem een fan hé. Al zag ik direct dat mijn enthousiasme terecht was. Ik zag een enorm stijlvolle manier van filmen. Losse film stukjes. Het bevat oude beeld, interviews, dagboek video’s en haar leven. Dit allemaal aan elkaar geplakt via neon letters. Echt één van de beter filmwerken die ik heb gezien. Hierdoor boeide mij echt elke seconde. Voor de docu viel ik nog bijna in slaap, maar nu ben ik gelijk klaar wakker. Het zat echt heel goed in elkaar. De liefde van haar lieve moeder en haar verhaal pakken je echt vast. Ik baalde stiekem dat de 18 minuten voorbij vlogen. Dit had nog veel langer mogen duren. Nou wil Anna altijd een 100 procent eerlijke antwoord horen, maar minder dan dit kan ik het echt niet maken. Ik ben over deze docu echt weer heel enthousiast.

Nou keek ik deze docu natuurlijk met mijn vader verhaal in het achterhoofd. Ik heb er zelf voor gekozen om mijn vader los te laten. Na zo’n 12 a 13 jaar maakte ik de keuze zonder hem door te leven. Ik voel mij daar soms enorm schuldig over. Niet echt tegenover hem, maar tegenover andere die geen vader (meer) hebben. Ik heb er één en stoten die van mij af. Nou was dat natuurlijk wel na heel wat verhalen. Ik was dus enorm benieuwd of zij direct een klik zou krijgen met haar vader. Als geen ander begrijp ik dat DNA niet zoveel voorstelt qua gevoel. Mijn vader voelde zeker niet meer als een vader. Ik zou eerder juist zijn vader moeten voorstellen. Haar zoektocht kon ik ergens zelf dus al beantwoorden. Hopelijk viel het kwartje bij haar alleen de betere kant op. Dat gunde ik Iris direct vanaf de eerste kennismaking. Zou toch mooi zijn.

Natuurlijk kan ik hier nog heel wat woorden over schrijven. Alleen ik wil de magie niet van dit kunstwerk afhalen. Je moet het echt gewoon zelf gaan kijken. Gewoon alles donker maken, geluid hard genoeg en je ogen open. Aanstaande zondag  is het gelukkig te zien op NPO 3. Het tijdstip is alleen een beetje laat. Het is namelijk vanaf 23:30 te zien. Na zo’n twee a drie jaar had het zeker wel een betere tijdstip verdient. Kijk hem live mee, neem het op of bekijk hem hier op je eigen gemak. Ik hoop oprecht dat je er 18 minuten voor over heb. Het is een echte I-opener.

Zondag 23:30 NPO 3

Fabian van der Gijze

Volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Eén gedachte over “ Help! Ik heb een vader (docu)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.