de tumor in mijn moeders knieën (verleden)

Toen ik nog niet zo heel oud was, kwam mijn moeder bij het zieken huis te lopen. Ze had namelijk last van haar knieën. Zelf dacht ze dat het wel mee viel en het misschien door de zware bevallingen kwam.

Ze ging dus naar de dokter. De dokter bekeek het en vond dat het tijd was om naar het ziekenhuis te gaan. Dit heeft mijn moeder dus ook gedaan. Na veel onderzoeken in het ziekenhuis hadden ze het probleem gevonden. De uitslag wat ze brachten was niet wat mijn moeder had verwacht. Er bleek een tumor in haar knie te zitten. De tumor moest er uit want anders zou ze haar bennen wel kunnen kwijt raken.

Ik was nog maar heel klein in deze tijd. En begreep er niet echt veel van. Na een tijdje dacht ik na al die bezoeken dat het ziekenhuis mijn moeders 2de huis was. En zei dan ook altijd als we haar weg brachten. Tot de volgende keer als je weer naar je andere huis komt. En rende dan snel naar het speeltuintje tegenover het ziekenhuis. Ik vond haar tweede huis ook altijd veel leuker, want er waren heel veel aardige mensen en het speeltuintje was veel leuker dan die in Puttershoek.

Toen mijn moeder werd op genomen in het ziekenhuis voor haar operatie was het erg stil in huis. Ik dacht dus dat mijn moeder weer even ging relaxen in haar 2de huis. Toen we haar na haar operatie gingen op halen bleek ze ineens in een rolstoel te zitten. Dit vond ik heel erg gek maar ook heel erg leuk, want ik mocht altijd op haar schoot zitten, terwijl mijn vader ons duwden.

Na de operatie moest mijn moeder vaak terug voor onderzoek. De operatie was gelukt en de tumor was gelukkig helemaal verwijderd en was niet terug gekomen.

Later bleek mijn vader dit niet aan te kunnen. Hij was aan de alcohol gegaan en ging heel vaak vreemd. Hij deed nu het zelfde als wat zijn jeugd heeft verpest. Hij had nooit hulp gehad dus deed hij het zelfde wat zijn ouders deden. De fles pakken als het teveel word.

Achteraf baal ik wel dat ik toen zo klein was toen dit gebeurde. Ik heb mijn moeder niet kunnen steunen, zoals ik nu wel zou doen. Ik snapte het toen gewoon niet of ik wilde het gewoon niet begrijpen. Gelukkig is de tumor nog steeds niet terug gekomen. Zwakken knieën houd mijn moeder altijd wel en haar littekens. Maar het belangrijkste wat e nog steeds over heeft gehouden zijn haar benen.

Fabian van der Gijze

1 thought on “de tumor in mijn moeders knieën (verleden)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.