Een kleine afstand maar toch zo groot (heden)

Afgelopen donderdag 9 juli was mijn laatste werkdag bij de Nettorama. Tijdens dat ik de pakken appelsientje vulde keek ik een beetje naar rechts richting het bier. In eens zag ik een man lopen een kop kleiner dan mij zelf. Was een man rond de 50 a 60 met gijze haren. Het sprak me op een of ander manier aan, dus ik bleef kijken. Ik bleef staan en ik deed niks meer.

Tot het moment dat hij zich heel even omdraaiden richting de kant van mij wist ik niet waarom ik bleef staren. Hij leek iets heel vertrouwelijks te hebben waardoor ik bleef staren. Toen hij richting mij keek gebeurde er iets met mij. Alles werd heel even een soort van waas. Het leek heel even of alleen wij in de winkel waren. Schoot steeds   maar 1 ding door mijn hoofd  in dat kleine minuutje. Is deze man nou mijn kinderpsycholoog van meer dan 4 jaar geleden. Ik stond werkelijk verstijft en kon niks meer doen. Toen het moment kwam dat hij weg was kwam ik pas weer tot besef. Ik baalde zo erg dat ik niks had gedaan. Mijn hele laatste werk dag heb ik aan dat moment moeten denken maar daar bleef het niet bij.

Thuis bleef ik er aan denken. Ik kon het me gewoon niet voor stellen. De man die mij een soort van had gevormd. De man die zo vertrouwd was voor mij. De man die ik niet zag als maar een psycholoog, maar meer als een hele goede vriend. Kwam voor maar 1 min mijn leven weer in en verdween daarna zoals hij verdween toen we echt afscheid moesten nemen. Diep van binnen kwam het kleine jongetje weer tot leven die altijd liever bij hem was dan thuis.

De verhalen van vroeger kwamen weer even terug en het mooiste verhaal kwam vandaag eigenlijk pas weer te boven. Het verhaal dat ik hem een keertje had uitgenodigd bij me thuis om een dart wedstrijd tegen elkaar te houden. De wasmachine was kapot. Mijn moeder was single. Ik zag hier wel een mooie kans. Ik had toen dus tegen mijn moeder gezegd. Mama ik weet iets heel slims. Mr mijer kan vast wel een wasmachine maken. Waarschijnlijk had hij dit natuurlijk niet gekund :). Als hij dit nou doet mag hij hier dan ook blijven bij mij. Ik had helemaal niet door dat hij al lang getrouwd was en al lang kinderen had, maar hij zou bij mij blijven.

Ik heb na vele dagen eindelijk een mailtje durven sturen met de vraag of hij het was. Vandaag kreeg ik een mailtje terug. Ik wist niet hoe snel en blij ik naar die mail moest kijken. Het was hem echt. De soort van verloren vriend had ik dus idd weer heel even terug in mijn leven. Dat ene minuutje liet mij weer even zien. Ja je bent nu echt veranderd en alles gaat nu echt goed met mij, maar die vriend. Die mij daar enorm heb mee geholpen. Zou ik eigenlijk nooit meer kunnen spreken.

Ik heb hem over mijn blog verteld en ik hoop dat hij dit leest.

Hier bij wil ik echt even zeggen. Bedankt voor alles. Je heb me echt geholpen om mijn leven te kunnen leiden die ik nu leef. Bedankt voor alle mooie momenten die ik heb kunnen hebben met jou. En ik hoop als we elkaar een keertje tegen komen in een stad of waar dan ook dat we ooit eens weer een echt goed gesprek kunnen hebben op een terrasje. Al mag dat volgens mij niet.

Tot ooit

Fabian van der Gijze

3 thoughts on “Een kleine afstand maar toch zo groot (heden)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.