Heb ik epilepsie? (verleden)

In groep 1/2 gebeurde er iets op een dag met mij. Ik weet nog goed dat ik in een kring zat met mijn klas en zat te praten met een vriend. Ineens verstijfde mijn lichaam en ik kon niks meer doen. Iemand heeft dit toen tegen mijn lerares  gezegd. Zij tilde mij op en nam mij mee naar de gymzaal van de kleuters.

Hier kon ik nog steeds niks zegen en kreeg ik maar kleinen stukjes mee van wat er gebeurde. Dit heeft heel lang geduurd. Ik kreeg een pakje drinken in mijn handjes gedrukt. Vanaf dit moment kwam ik steeds meer bij het heden.

Ik werd weer in mijn klas gezet, want de andere lerares mocht niet zo lang alleen staan op de groep. Toen ik weer bij kwam kneep ik iets te hard in mijn pakje Fristi  waardoor ik op mijn blouse knoeide. Ik baalde hier van en zei het tegen iemand uit mijn klas. Ik was weer terug op aarde.

Toen ik thuis kwam vroeg mijn moeder gelijk of dit echt was of gespeeld. Ik kon echt niks meer doen en herinneren zei ik tegen mijn moeder. Ze had van een moeder van school gehoord dat het echt leek op een epilepsieaanval. Zij werkte bij het ziekenhuis, dus ze wist waar ze het over had.

Ik kreeg een afspraak bij het ziekenhuis. Hier kreeg ik te horen dat ik binnen kort terug moest komen en ze mijn hoofd gingen scannen op vreemde  activiteiten. Ik moest de dag er voor 24 uur opblijven zodat ze het goed konden zien.

bron: giantbomb

Precies op de dag van mijn ziekenhuisbezoek was er een feestje op school. Met clowns en andere leuke dingen. Ik was erg boos, want ik wilde hier heen en ik mocht niet slapen.

Mijn vader bleef met mij wakker. We hebben de hele nacht
videobanden bekeken van Bassie & Adriaan en Flipper & Lopaka.

bron: vumc

De nacht was eindelijk voor bij en eindelijk  mocht ik naar het ziekenhuis met mijn moeder. Snel nog mijn Ernst en Bobbie videoband gepakt, want ik mocht tv kijken. Ik kreeg plakkertjes op mijn hoofd. Hierna kreeg ik een soort kappers föhn over mijn hoofd. Hier in waren veel felle flitsen te zien.

Toen de cap van mijn hoofd werd gehaald beweerden mijn moeder en de dokter dat ik had geslapen. Ik werd hier zo boos van, want ik had niet geslapen naar mijn idee. Achteraf moest het haast wel, want de dokter maakt daar geen grappen over (denk ik).

Ik wilde mijn videoband terug, want het was mijn lievelingsvideoband van Ernst en Bobbie. Hij kwam er niet meer uit en de tv was kapot gegaan. Toen werd ik pas echt verdrietig. De dokter gaf mijn moeder een mail adres. Ik mocht namelijk een nieuwe kopen op zijn kosten. Het bedrag moesten we naar zijn mail sturen.

Ze hebben toen niks gevonden in mijn hoofd wat fout was. Een paar keer moest ik terug komen om weer te kijken, maar er is gelukkig nooit iets verkeerdst aan getroffen. Ook heb ik nooit meer zo’n aanval gekregen.

 

Fabian van der Gijze

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.