De begrafenis van mijn opa (heden)

Mijn opa werd afgelopen maandag (10-11-15) begraven in Rotterdam zuid. Voordat we hem reden naar de begraaf plaats kregen wij als familie de laatste kans om hem te zien. Ik heb deze kans zeker aan gepakt. Persoonlijk vond ik het iets moois hebben. Dit was dan echt het laatste moment voor dat hij diep in de grond gaat. later kregen we de kans om de doekjes die over de kist heen waren gevouwen in de kist te vouwen. Ik wilde dit persé doen. Vond het iets moois. Wij als familie die hem een van de laatste eerbetoon mochten bezorgen.

Hierna ging de kist dicht. De plank kwam er op te liggen. Er waren 6 of 8 kopen die in de plank moesten worden gedraaid zodat deze goed vast bleef zitten. Wat ik een hele eer vond was dat ik één van die knoppen er in mocht draaien. Hier na werden de bloemen er weer op gelegd en moesten we naar buiten. Mijn zus, mijn nichtje en ik mochten het eerste stuk voor op lopen en hem af danken. Hier na gingen ook wij in de auto  richting de begraafplaats. Eenmaal hier aan gekomen mochten we weer voor op lopen. Dit maal liepen er nog een paar familie leden naast en achter ons.

We liepen tot we aan kwamen bij het gebouw waar we echt afscheid namen van hem. Er werd foto’s getoond aan de muur op een groot tv scherm. Natuurlijk werd er muziek voor hem gedraaid en we mochten nog iets over hem zegen. Ik had eigenlijk besloten om het bij deze blog post te houden en niet te spreken. Hier in had ik hem al bedankt en dacht dat het voor mij zo de beste manier was. Wel zou ik mijn zus steunen om naast haar te staan als ze sprak. We waren als tweede koppel aan de beurt.

Met mij zelf had ik enkele dag al iets voor genomen. Als ik twijfel die dag of ik iets moet zegen. Dan ga ik het gewoon daar te plekken verzinnen en gelijk uit spreken. Toen ik daar zo zat vlak voor de kist dag ik aan mijn opa en de momenten voor hem. Ik moest wel iets zegen. Ik fluisterde aan mijn zus ‘’ik ga toch spreken’’. Goed zei ze. Mijn zus was klaar met spreken en ging naast de spreektoren staan. Ik ging er netjes voor staan en begon met de woorden ‘’ ik zou hier eigenlijk niet spreken, maar ik heb net besloten dat ik dit toch ga doen’’. Mijn opa behandelde mij altijd net zoals hij volwassenen behandelde. Hij besprak ook dingen die eigenlijk niet voor mijn leeftijd bestemd waren, maar hij wist het. Ik was door alles veel ouder en veder dan mensen dachten. Altijd vecht ik voor gelijke behandeling. Mijn leeftijd deed er niet toe, maar mijn gedachtenis en wijsheid daar moest je bij mij naar kijken en dat deed hij. Ik vertelde dit recht uit mijn hart en nog veel meer.  Een ding wat hij mij altijd leerde kon ik niet weg laten bij mijn speech. Hij zei altijd tegen mij wees je zelf en vecht voor wat je wil, daar kom je het verste mee. Heb schijt aan alles en iedereen en bereik je doelen, maar wel netjes binnen de lijnen blijven. Toen ik dit uit had gesproken zag ik veel mensen lachen en hun duim naar mij op stekken. Wetende dat ik mensen had laten na denken over hem en had geraakt besloot ik weer af te stappen en terug te gaan zitten.

Toen iedereen had gesproken en het laatste nummer werd afgespeeld gingen we staan. De dragers duwde de soort brancard waar zijn kist op lag naar buiten. Hier namen de dragers en mijn 2 neven de kist op hun schouders en bleven staan tot we in een nette rij stonden. De brandcard die even ergens anders stond besloot er toen van door te gaan. Gelukkig kon mijn moeder er nog achter aan rennen en hem tegen houden. Toen we dit hadden gedaan gingen we lopen. In een lange rij liepen we richting het graf. Zijn kist werd op de twee ijzeren kabels gelegd. Deze waren op gehangen zo dat wij hem niet naar beneden zagen gaan. Iedereen nam nu echt voor het laatste afscheid van hem en liepen weer terug naar het gebouw om nog even wat te drinken en na te praten.

Veel mensen kwamen op het einde nog naar mij toe. Ze vonden het mooi hoe ik had gesproken en herkende hem er in. Ook vonden ze het mooi om te zien dat ik mijn pak voor hem had aan getrokken. Een paar keer hoorde ik later ook dat ik mocht huilen, want ik was eigenlijk de enigste die dit nog niet had gedaan. Mijn woorden kwamen inderdaad recht uit mijn hart. Mijn houding tijdens het spreken was recht op staand. Ik straalde trots uit. Mijn opa had een geweldige, maar ook een heel moeilijk leven mogen leven. Hij was trots op zijn daden en ik was nu trots op hem en klaar om hem vaarwel te zeggen. Iedereen van binnen wist dat het beter was voor hem. Met deze gedachten en de herinneringen aan hem kon ik gewoon niet huilen. Trots dat was het enige wat ik kon zijn en ik vond het fijn dat ik er nu voor iedereen kon zijn. Ik heb gesteund en geholpen waar ik kon en ik heb alles mogen doen en mogen zien tijdens de begrafenis. Was voor bij hij is gegaan en ons leven gaat weer veder en wij knokken weer veder.

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin

1 thought on “De begrafenis van mijn opa (heden)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.