De trap waar alles begon (verleden)

Tijdens het  (hard)lopen loop ik meestal expres langs of over een stenen trap. Niet omdat ik deze trap zo mooi vind, maar omdat die trap veel voor mij betekend. Dit was één van de plekken waar ik als kind goed besefte dat mijn leven niet zoals een ander zou gaan verlopen. Op die trap heb ik een keer heel laat helemaal in het donker verstopt samen met mijn moeder. We belde mijn tante waar we later ook gingen slapen.

Laat ik eerst maar uitleggen hoe we precies op deze trap terecht kwamen. Zoals je misschien al eens heb gelezen was mijn vader een alcoholist. Hij kwam vaak laat thuis en dan was hij vaak al kacheltje lam. Toen hij merkte dat mijn moeder het uit zou gaan maken ontstonden er steeds meer ruzies. Normaal kwam hij thuis en viel hij direct in slaap op de bank. Dit keer was het anders. Hij kwam thuis en ging al vervelend gedraag tonen. Beetje voor beetje voelde je de spanning op bouwen. Er stond een bom op ontploffen. Zo’n ruzie had ik zelf nog niet eerder tussen hun gezien. Wat er precies allemaal is gezegd of gedaan kan ik mij niet meer zo goed herinneren, maar ik weet nog goed dat ik samen met mijn moeder weg vluchten naar buiten toen hij half in slaap was gevallen.

Mijn zus kon helaas niet mee weg snieken. Ze was boven en wij moesten snel handelen. Mijn moeder was namelijk van plan om mijn tante te bellen. We liepen in het donker snel naar de haven toe. We dachten hier wel even veilig te kunnen zijn en te kunnen bellen. We gingen samen op de trap zitten. Mijn moeder was/is een sterke vrouw. Toch zag ik de tranen in haar ogen staan. Ze had pijn en verdriet van binnen. Haar dochter zat nog thuis en haar man had haar weer eens proberen te intimideren.

Gelukkig had ze haar telefoon nog kunnen pakken. Hier mee belde ze één van haar zussen. De schat van een vrouw zorgde er voor dat mijn moeder iets rustiger werd. Ze stelde voor om eventjes bij haar en het gezin te slapen. Daar zijn we toen ook op in gegaan of we ook gelijk die dag daar heen zijn gegaan weet ik niet meer. Mijn tante wilde mij ook nog even aan de lijn. Net als altijd vond ik het fijn om haar stem weer even te horen. Haar lieve woorden vlogen door de telefoon zo recht in mijn hart. Zelf was ik vooral bezorgd om mijn moeder, maar in eens was er nog iemand bezorgd om haar en om mij. Nee, dat gesprekje zal ik nooit vergeten.

Toen mijn moeder had opgehangen hebben we nog een tijd lang op die bijzondere trap gezeten. We praten en praten, maar door. Zelf dacht ik ook aan verhaaltjes van vroeger. Waar was toch dat gezinnetje gebleven die daar vroeger stro hutten maakten met elkaar. Elke keer als er weer was gemaaid. Gingen we snel naar de haven toe. De grootste lol had ik daar als kind. Achteraf was dat natuurlijk ook deels gespeeld. Het ging al heel lang slecht met mijn vader en verpesten het steeds meer voor iedereen. Die gedachtes maakte mij steeds bozer. Het liefst had ik mijn vader het huis uit gegooid, maar wat kan je nou als kind bereiken. Het enigste wat ik kon doen was de echte man uit te hangen. Er zijn voor mijn moeder en mijn zus. Ik moest en zal sterk blijven en hun troost zijn.

Na lang te hebben gezeten gingen we snel weer terug naar mijn zus. Die zat daar maar heel alleen boven. Ik ben daarna nooit meer met mijn moeder daar op die plek geweest. Toch kom ik daar de laatste tijd best vaak met rennen. Even een glimp opvangen van die oo zo koude en donkere trap. De momenten zijn voorbij, maar de herinneringen die blijven voort leven. De verhalen die zich daar hebben afgespeeld zou ik niet meer willen vergeten. Zulke nare momenten hebben één heel mooi puntje. Ze laten je zien wat het leven je kan brengen en wat voor  mooie mensen er zijn. Ik hielt al super veel van mijn tante, maar sinds die dag toch iets meer. Je neemt toch maar even een getraumatiseerde gezin in huis en dat moet je maar willen. Nee, die trap blijf een mooie, maar ook zo’n trieste trap.

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

3 thoughts on “De trap waar alles begon (verleden)

    1. Het gaat na een tijdje gewoon een soort van wennen. Bovendien heb ik er vroeger vaak over gesproken. Dat heeft echt enorm veel geholpen. Nu kan ik met mijn ervaringen weer andere mensen helpen, dus dat geeft er een enorm fijne draai aan

  1. Dat geloof ik best! Ik heb ook wel het een en ander meegemaakt, maar ik heb er vroeger niet over kunnen praten, dus ik heb er tot op de dag van vandaag nog steeds soms moeilijk mee. MAar beetje bij beetje kom ik er wel! 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.