Een scheiding uit een kinds ogen

Eigenlijk lees je alleen verhalen uit de oog van een volwassenen. Kinderen worden vaak niet gehoord. Dit heb ik zelf ook heel vaak ervaren. Volwassen mensen vulde mijn gedachtes  zelf in. Dit haten ik zo erg. Ook word er vaak voor jou gepraat. Mensen nemen het bijvoorbeeld voor jou op tegen je ouders. Uh, volgens mij heb ik daar nooit naar gevraagd. In deze nieuwe serie ga ik mij weer even verplaatsen in dat kleine jongetje. Natuurlijk kan ik niet voor ieder kind spreken, want alle situaties en gevoelens zijn natuurlijk anders. Toch wil ik het gaan proberen. Zoals je zie pak ik direct een mooi onderwerp aan. Vandaag vertel ik mijn verhaal die toen bijna niemand wilde horen.

Samen zit ik met mijn zus boven in de bad kamer. Ze probeer mij gerust te stellen. Dit hoef voor mij al lang niet meer. Het was al normaal geworden. Papa is dronken en mama word weer eens uitgescholden. Het zou eens klaar moeten zijn met dit gezeik. Dit zou veel beter zijn voor alle partijen. Misschien vind mama het wel fijn als ik gezellig bij haar kom liggen. Papa slaap waarschijnlijk toch wel weer op zolder. Als hij er niet is om mama te beschermen dan doe ik dat wel.

Dit waren vooral mijn gedachtes tijdens de scheiding. Mijn moeder zou beschermd worden. Die taak zou ik op mij nemen. Nee, niet alleen voor mijn moeder, maar ook voor mijn zus. Ze moeten hoe dan ook uit elkaar gaan. Een paar andere ouders hadden dat ook al gedaan, dus dan kunnen mijn ouders dat toch ook gewoon doen. Die mensen hebben het nu juist veel gezelliger en bijna geen ruzie meer. GELUKKIG gingen mijn ouders iets later ook scheiden. Zoals je misschien van de verleden halen weet ging dit niet normaal, maar ze waren uit elkaar.

Gelukkig heb ik expres met hoofdletters geschreven. Als kind was ik hier namelijk bes blij mee. Het kon gewoon niet langer meer. Ik durf het niet voor alle gevallen te spreken, maar ik dat de meeste kinderen in zulke gevallen zo denken. Als kind ben je niet dom en je wilt al helemaal niet je ouders ruzie horen maken. Een paar keer maak niet uit, maar bijna elke dag word echt te veel. Je wil gewoon rust en die krijg je niet zomaar.

Wel weet ik nog heel goed dat ik heel erg twijfelde. Bij wie zou ik nou eens gaan wonen. Papa geef mij allemaal cadeautjes en heeft een veel grotere huis. Van mama heb ik stiekem altijd meer gehouden, maar ze is wel veel strenger. Mijn vader had dit al snel door en probeerde een beetje op mij in te praten. Mijn moeder heeft dit gelukkig nooit gedaan. Natuurlijk vertelde zij ook wel eens een slecht verhaaltje over hem, maar ze vertelde mij altijd dat mij vader ook een hele lieve man was. Dit vond ik altijd zo knap. Hoe kan je nou nog steeds goed over hem praten. Misschien is die liefde wel de rede dat ik bij mijn moeder ben gaan wonen. Bovendien moest ik natuurlijk mijn moeder en mij zus beschermen tegen het kwaad.

Toen ik mijn plekje had gevonden kwam het volgende probleem. Andere mensen die het beter weten dan jou ouders. Er kwamen soms echt mensen naar mij toe om te zeggen dat papa en mama even raar deden. Nou weet ik dat dit niet alleen bij mij was. Blijkbaar is dit een raar trekje wat heel vaak voor komt. Je heb natuurlijk altijd mensen die tegen scheiden zijn. Je mag van mij weten dat ik die mensen echt haatten als kind en stiekem nu nog steeds. Ze durfden het gerust ook tegen mijn ouders te zeggen hoor. Hoe durven jullie je kinderen dit aan te doen. Wie doet dat nou. Zulke mensen moeten echt meer met hun zelf bezig zijn. Nou woon ik in een dorp en daar is dit probleem echt heel groot. Er valt altijd wel over iemand te roddelen. Als kind heb ik dit juist als naarste ervaren. Je had eindelijk je rust gevonden en dan komen er een paar mensen het vuur weer aan wapperen. Als of het nog niet genoeg was geweest.

Naast de rust zag ik door mijn ogen nog een paar voordelen. Één daar van is voor heel veel kinderen herkenbaar. Je kreeg in eens twee keer zoveel cadeautjes. Als je bijvoorbeeld jarig was kreeg je van beide een cadeautje. Met die cadeautjes moest je natuurlijk rotzooi maken. Nu had je in eens twee verschillende plekken om dat te kunnen doen. Als het bij mama niet in de woonkamer kon, dan kon het wel bij papa. Je had gewoon in eens twee huizen om je uit te leven. Mijn ouders bleven gewoon in het zelfde dorp wonen, dus ik had dubbel geluk. Overdag ging ik mij heel vaak uitleven bij mijn vader thuis. Hij was toch werken, dus niemand had er last van. Even een tip tussen door. Vertrouw nooit je kind je huis toe ;). Wat voor ongein ik wel niet heb uitgehaald, dat wil je echt niet weten.

Nou heb ik wel meer verhalen gehoord van kinderen die in een scheiding zaten. Sommige zijn echt heel boos op hun ouders of één van hun ouders. Hoe durf mama bijvoorbeeld papa in te ruilen voor een ander. Hier over had ik natuurlijk ook iets kunnen schrijven, maar ik heb dat expres niet gedaan. Dit verhaal kan ik met zekerheid vertellen en die van andere niet. Ik weet gewoon dat er heel veel kinderen zijn die stiekem juist blij zijn met de scheiding. Vooral als je ziet dat alles goed verloop. Dat is bij mij helaas niet het geval geweest, maar goed das weer voor een andere keer. Wel vraag ik mij af of er nog suggesties zijn voor uit de ogen van een kind. Mijn geheugen is gelukkig heel goed, dus ik kan de meeste dingen nog wel voor mij halen. Wees niet te bang om een vraag te stellen 🙂

Voor nu hoop ik dat ik het in ieder geval een beetje goed heb verwoord voor een paar kinderen en hopelijk vond jij het mooi om te lezen. Graag tot ziens

 

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

1 thought on “Een scheiding uit een kinds ogen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.