Een reis om over naar huis te schrijven (heden)

Met het openbaar vervoer heb ik een haat/liefde verhouding. Het liefst maak ik er zo min mogelijk gebruik van. Toch vind ik het soms ook echt leuk om er gebruik van te maken. De laatste tijd moet ik er ook steeds vaker gebruik van maken. Als ik bijvoorbeeld naar Amsterdam moet om te figureren is het net iets te ver om te fietsen. Nou had ik voor afgelopen vrijdag gratis tickets gekregen voor Dance, dance, dance UK gekregen. Hier zou ik eigenlijk met drie andere bloggers heen gaan, maar die konden het binnen een dag niet meer regelen. Daarna heb ik het nog aan twee andere mensen voor gesteld die daar ook echt van zouden houden, maar die hadden het zelfde probleem. Nou, ben ik zelf niet zo’n danser (behalve als niemand kijkt), dus besloot ik dan ook maar niet te gaan.

Vrijdag gebeurden er alleen iets geks. Ik besloot toen ik wakker werd gewoon wel te gaan. Waarom zou ik eigenlijk niet lekker in mijn eentje gaan. Eerlijk gezegd had ik wel zin om er weer eens op uit te gaan. Snel reserveerde ik mijn plek en printen ik de quitclaim uit. Het is geen live programma, dus vandaar moet je een geheimhoudingscontract tekenen. Het is een beetje lullig als je alles al naar buiten gooi. Hoe dan ook ik zal vanavond op mijn plekkie zitten. Misschien gelijk een goede oefening voor Thailand. Als ik daar waarschijnlijk heen ga via een groepsreis ken ik ook nog niemand.

Gelukkig steunt mijn moeder mij enorm en wilde ze mij in de nacht komen ophalen in Rotterdam. Na elf uur ligt hier al het openbaar vervoer plat. Zolang ik maar zorgde dat ik in Rotterdam terecht kon komen, zou alles goed komen. Na school zou ik nog even thuis mijn ding doen en daarna mijn reis naar studio 22 gaan maken. Moet goed komen zou je denken. Nou, ik kan je vertellen dat mijn haat/liefde verhouding goed werd getest. Deze reis liet maar al te goed zien, waarom deze verhouding tot stand is gekomen.

Met zo min mogelijk spullen ging ik naar mijn eerste bus. Je mocht je tas niet mee naar binnen nemen, dus alles wat niet mee hoefde ging niet mee. De dag er voor was mijn bus een uur te laat, dus ik had expres ruim te tijd genomen. Liever een half uurtje te vroeg rondlopen op het media park, dan veel te laat. Gelukkig kwam mijn bus lekker op tijd, dus er was niks aan het handje. Half zingend zat ik lekker rustig mijn muziek te beluisteren. De reis ging lekker vlotjes en we waren al bij busstation Heinenoord aan gekomen. Hierna zou mijn bus de snel weg opgaan richting Rotterdam, maar er gebeurde in eens iets geks. Echt iedereen ging de bus uit. Ik snapte er niks van. Het zal wel dacht ik nog. Tot dat de buschauffeur mij raar aankeek. Ik was helaas net te laat mijn oortjes uit te doen, maar ik begreep dat ik er uit moest. Das lekker, de eerst volgende bus richting Rotterdam komt pas een half uur later. Volgens mij is er toch echt een gezegde die klinkt als een goed begin is het halve werk. De bus zou juist het makkelijkste deel moeten zijn.

Daar sta je dan met vijf mensen te wachten. Nu ik hier dan toch moest staan kon ik beter iets nuttigs gaan doen. In mijn geval is dat de mensen observeren. Dat is toch wel een van de leukste dingen van het openbaar vervoer. Iedereen gedraagt zich net iets anders. Zo was er bijvoorbeeld een meisje die op de schoot ging zitten van haar begeleider. Met alle respect, maar je kon niet echt goed in schatten of het haar moeder of oma was, maar goed dat terzijde. Echt bij elke bus die ze zag sprong ze op. Al reed de bus op de snelweg voorbij, ze moest en zou opspringen. Als er geen bus in de buurt was ging ze zenuwachtig om haar heen staren. Naast dit meisje zat een oudere man. Je kon aan hem zien dat hij zijn vrouw graag bij hem had. Alleen dan had hij pech, want zijn vrouw stond naast mij. Stel je voor dat de bus voorbij rijd zonder haar. De laatste persoon was een knap meisje. Ik denk dat ze zo’n 16 jaar was. Ze stond vanaf het begin gelijk een stuk van ons vandaan te bellen. Weet niet of ze onbeperkt bellen heeft, maar anders gaat het een hoop geld kosten.

Gelukkig kwam er na een half uurtje een aardige man ons oppikken met zijn bus. Hij had gehoord van zijn collega dat wij gestrand waren. Aangezien hij zijn bus richting Rotterdam moest brengen mochten wij mee reizen. Eindelijk kon ik mijn reis dus vervolgen. Mijn trein had ik nu natuurlijk wel gemist, maar er zijn natuurlijk meerdere wegen die naar Romé leiden. Gelukkig was er niks met de metro’s aan de hand, dus was ik zo op Rotterdam centraal. Eigenlijk was het eerst de bedoeling om via Schiphol te reizen, maar nu moest ik via Utrecht centraal. Die haalde ik gelukkig nog net op tijd. Ten minste dat zou net op tijd moeten zijn. Deze trein moest eerst wachten op een paar andere treinen voor hij weg mocht gaan. Gelukkig had ik zo’n twintig minuten speling op Utrecht centraal, dus dit moest geen probleem zijn.

Dat werd dus mooi wel een probleempje hé. Door die zeven minuten vertraging kwamen we overal achter een andere trein te rijden. De eind tijden zag je echt gewoon elke keer weer omhoog gaan. Het voelde ook zo vervelend aan. Het leek wel als of iemand het lopend bij kon houden. Zo’n trage trein reis had ik nog nooit mee gemaakt. Helaas had deze trein ook geen wifi, dus had ik eigenlijk alleen mijn muziek om mij af te leiden. Normaal neem ik altijd mijn tablet mee om te kunnen bloggen, maar die durfde ik niet alleen achter te laten in studio 22. Gelukkig waren de mensen weer mijn reddende engeltjes, want wat gebeurde er weer veel in deze trein.

Door de drukte zat ik eigenlijk per ongeluk in de stilte coupé. Dit vond ik nu niet zo’n probleem, want door mijn oortjes kon ik toch niemand horen. Eigenlijk weet je van de stilte coupé altijd twee dingen. Er zit altijd wel één bejaarden in en mensen die toch nog gaan praten. Laat het dit keer een combinatie zijn. Er zat namelijk een bejaarde vrouw de hele tijd te beppen en te lachen met haar buurvrouw. Ik ben echt een fan van bejaarden mensen. Ze zijn meestal zo lief en aandoenlijk. Alleen deze vrouw had echt iets boosaardige. Ze zat echt gewoon iedereen te observeren en stiekem te beledigen. Dan ben je bij mij echt bij het verkeerde adres. Echt iedereen is ander. Ga dat niet haten, maar ga daar nou eens van houden. Ze had vooral een pik op een moeder en een dochter die een beetje vreemd aan het doen waren. Ze konden namelijk niet stil zitten. Volgens mij probeerde ze steeds naast elkaar te zitten, maar dat ging niet echt. Zo doende gingen ze continu opstaan en ergens anders zitten. Ach, hun hadden te minste wel iets te doen. Misschien is hun lievelingsspel wel gewoon stoelen dans. Je weet het tenslotte nooit hé.

In deze trein was ook een oudere man te vinden die volgens mij niet stil kon zitten. Hij had denk ik maar één missie op het oog. Hij moest en zou deze trein zo vaak mogelijk helemaal uitlopen. De beste man liep namelijk steeds van het achterste stukje van de trein helemaal naar voren en daarna deed hij het natuurlijk weer andersom. Hij deed mij echt aan zo’n vis mannetje of boswachter denken. Hij had namelijk zo’n rond hoedje op en een soort van scoutingpakje. Elk rondje sprak hij weer even de zelfde mensen aan in mijn coupé.

Dankzij hem zag ik iets wat ik persoonlijk echt grappig vond. Deze trein kon dan wel geen wifi hebben, maar het had wel een wc. Er was alleen één klein probleempje. De deur van de wc had nog al een eigen wil. Hij hielt net als mij niet zo van om erg gesloten te zijn. Net als wat ik hier doe, wilde de deur lekker open zijn. Deze deur ging dus lekker open en dicht. Ach dat moet toch niet zo’n grote probleem zijn zal je denken. Dat bleek echter wel zo te zijn. Hij wilde namelijk ook niet op slot. Als je dingen een beetje kan voorspellen voel je hem al aan komen. Als er iemand naar de wc ging, ging de deur steeds weer open. Blijkbaar zat er bij die deur dus ook een jongen man. Hij kon nergens anders meer zitten dan daar. De gene in de wc probeerde de deur dan wel de hele tijd dicht de slaan, maar hij streste zich ook aardig dood. Het zal je even gebeuren dat je in eens naar iemand op de wc loopt te staren. Had hij ook nog eens het geluk dat er ook een man te vinden was die heel vaak naar de wc moest. Laten we zeggen dat ik hem zeven keer heb gezien, terwijl hij in een andere coupé zat . Na een paar keer had hij zelfs een afsprak met de jongen gemaakt. Zodra hij de deur dicht deed, moest de jongen zijn tas tegen de deur zetten. Als hij klaar was klopte hij even , zodat hij er uit kon.

Echt veel te laat kwam ik eindelijk Utrecht aan. Helaas was er geen trein meer die naar het mediapark ging, maar wel eentje die stopte in Hilversum. Hier zou ik dan weer kunnen overstappen op een andere trein die daar wel zou stoppen. Er was alleen iets geks aan de hand. Iedereen bleef buiten de trein staan. Op de trein stond ook nog niet waar hij heen zal gaan. Na een paar minuten zag ik in eens iedereen als een gek weg lopen. Wat krijgen we nu weer? Blijkbaar stond er in eens op elk bord niet in stappen ga naar perron 1. Gelukkig stonden we praktische naast perron 1 en was je er zo.

Het gaat een beetje voorspelbaar worden, maar er was natuurlijk weer iets aan de hand. Er was helemaal geen personeel om de treinreis goed te laten verlopen. Er waren maar twee mensen. Er was iets fout gegaan in de planning. Ik voelde hem alweer aankomen. Ook in Hilversum zou ik gaan stranden. Aangezien ik nergens meer wifi had en nog nooit op Hilversum centraal was geweest had ik een probleempje. Welke trein gaat er nou naar media park. Hoe dan ook zal ik daar nu toch echt ooit aan willen komen. Gelukkig zag ik nog een paar gestreste mensen heen en weer lopen en kreeg ik door dat er nog een trein zal komen. Gelukkig was ik trouwens niet in de eerste trein gestapt, want anders was ik mooi op Schiphol aangekomen.

Gelukkig was ik dan eindelijk op mijn eind bestemming gekomen. Na een korte zoektocht kwam ik ook nog eens uit bij studio 22. Hierover vertel ik je de volgende blogpost, want mijn reis verhaal is nog niet voorbij. Tijdens de opnamen kreeg ik even de schrik van mijn leven. Al het trein verkeer bleek plat te liggen. Iemand was namelijk voor de trein gesprongen. Nou is dat natuurlijk echt heel erg. Alleen hoopte ik ondanks dat wel dat het weer opgang zou komen. Een uurtje later zou ik toch wel eens weer naar huis moeten gaan.

Gelukkig bleek dit het geval te zijn. Wel moest ik even door middel van mijn beltegoed op internet kijken, maar ik wist eindelijk hoe ik thuis zal komen. Gelukkig ging de terug reis echt perfect. Zelfs op Utrecht ging alles zoals gepland. Wel vond ik één ding echt opvallend. Ik zat namelijk mijn laatste trein weer in de stilte coupé. Op één of andere manier lag bijna iedereen te slapen. Nou, kan dat natuurlijk voorkomen, maar ze werden niet meer wakker. Moest ik iedereen nou in Rotterdam wakker maken. De pest kop in mij zei dat ik dat niet moest doen. Zou nog eens grappig kunnen uitpakken. Ja, af en toe ben ik ook gemeen. Laat mij oké. Alleen word altijd iedereen net op tijd wakker voor ze op de juiste plek aankomen. Vraag mij echt niet hoe. Elke keer als ik iemand zie slapen in het openbaar vervoer, worden ze net op tijd uit het niets wakker.

Stiekem was ik in ieder geval blij dat de metro’s nog reden naar Zuidplein. Daar zou ik alleen nog maar moeten wachten op mijn moeder en eindelijk naar huis kunnen gaan. Af en toe dacht ik nog had ik maar een rijbewijs. Toch was ik ergens wel blij dat ik deze reis gemaakt had. Ik had een super leuke show mee gemaakt zonder kosten te maken, want de kaartjes had ik gekregen en mijn ov kosten worden vergoed, omdat ik studeer. Bovendien had ik er in eens weer een goed reis verhaal bij die ik kon delen met mijn lezers en niet zo’n kleintje ook:)

 

Fabian van der Gijze

Je kan mij ook volgen via Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin

 

5 thoughts on “Een reis om over naar huis te schrijven (heden)

  1. Reizen richting het Mediapark gaat bij mij dus nooit lekker. Ik had trouwens met de heenreis naar Wedden dat ik het kan dat er ook iemand voor de trein was gesprongen.

    Alleen bleek het toen later de conductrice te zijn die tegen de trein aangelopen was

    1. Das echt het nadeel van hier wonen. Het liefste zou ik er elke dag heen gaan, maar dat is helaas niet te doen.

      Je zou trouwens ook niet verwachten dat een conductrice dat zou doen. Was ze overleden of kwam ze er nog goed mee weg?

  2. Oef wat een pech had jij dit dag!
    Als je niet meer in een stilte coupe terecht wil komen of juist wel: ze zitten altijd boven 😉

    Ik had laatst dat ik in een stilte coupe zat (Expres) en een mevrouw ging bellen en een heel verhaal vertellen over dat ze de OV chipkaart niet snapte. Iemand sprak haar aan, zei ze: Er staat toch nergens dat ik niet mag bellen?! ‘Het is een stilte coupe…’ ‘ja dus? er staat niet dat ik niet mag bellen’. Vervolgens is ze ook nog aangesproken door een conducteur maar ze bleef gewoon doorbellen. Vond het wel komisch. Concept van een stilte coupe is blijkbaar heel moeilijk.

    1. Bejaarden zijn soms echt de brutaalste van allemaal. Helaas heb ik niet zo veel aan je tip. Mijn treinen zijn vaak maar één hoog. Het is altijd gokken waar ik terecht komt. Het voordeel van alleen reizen is gelukkig wel dat het niet zo uitmaak.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.