Per ongeluk in Boekarest en ik wordt gelijk geïnterviewd

De tweede dag werd mij al snel iets duidelijk. Mijn vakantie dagen in Boekarest gaan niet vroeg beginnen. Ik had mij maar gewoon voor genomen om geen wekker meer te zetten. Tijdens mijn eerste wandeling had ik allang door dat je hier overal eten kon halen. Vroeg opstaan zat er gewoon even niet in. Persoonlijk heb ik daar gewoon even niet de energie voor en eigenlijk is vroeg opstaan ook nergens voor nodig. De winkels zijn toch nog niet open en hoe later je vertrek, des te later ik weer terug zal gaan. Zo vertrok uiteindelijk pas rond 14:00. Ja, ik weet het, veel te laat. Het is ook maar een vakantie hé.

Nou dacht ik tijdens mijn zondag wandeling iets leukst te hebben gezien. Net als in Antwerpen dacht ik een Chinese plek te hebben gespot. Nou ben ik gek op Chinese en Japanse dingen, dus daar wilde ik heel graag even koekeloeren. Achteraf bleek het gewoon een station te zijn. Helaas dus geen Chinese mini stad. Wel zag ik weer zo’n leuke bakkers winkeltje. Eindelijk had ik mijn ochtend/middag eten gescoord. Ze hebben hier dus allemaal verschillende bakkertjes zitten. Ze zitten in en klein hokje waar een gat uit gesneden is. Hierdoor kan je betalen en je eten aanpakken. Persoonlijk vind ik dit echt leuk om te zien. Bovendien kopen de mensen hier ook meestal hun broodje. Om direct goed in te burgeren, besloot ik om twee vanille Croissantjes te kopen. Die dingen plakte als een gek, maar ze smaken wel echt heerlijk. Nou had ik er aan ééntje al genoeg, dus besloot ik de tweede even te bewaren in mijn tas.

Gisteren was het mij helaas niet gelukt om de Carrefour te halen. Het voetganger pad hield er gewoon mee op. Nou zag ik met een gelukje weer een bord van de Carrefour staan. Dit keer stond er direct al dat het nog maar een paar minuten rijden was. Deze moest dus wel dicht bij zijn. Zodoende was mijn loop richting bepaald. Bij de Carrefour moest wel een winkel centrum zijn, dus misschien was dat wel even leuk om te checken.  Gelukkig bleek dit inderdaad het geval te zijn. Dit keer was ik er dus niet voor niks heen gelopen. Nou moet ik wel eerlijk bekennen dat er gewoon geen leuke winkels in zaten. Wel ging ik nog even de Carrefour in. Hier kocht ik een twee liter fles water zonder bubbels en een tropical skittles zak. Persoonlijk ben ik echt gek op snoep en al helemaal aan Skittles. Ik spaar de verschillende zakken ook thuis. Nou was ik in Gran Canaria verliefd geworden op de Tropical zak. Drie keer raden wie er dus even een vreugde dansje deed in de winkel 🙂

Natuurlijk was het ook echt lekker slim om dit al te gaan kopen. Hierna besloot ik nog even een stukje door te lopen. Gelukkig zijn twee liter flessen niet zo zwaar hé. Achter het winkel centrum zag ik in ieder geval een hele mooie route om te bewandelen. Er was daar namelijk een hele lange gracht te vinden. Ik koos een richting en begon weer gezellig verder te wandelen. Nou mag ik dan wel geen internet hebben, maar Google Maps doet het gelukkig prima. Zo kwam ik er ineens achter dat ik richting Boekarest aan het lopen was. Dit was zeker niet mijn originele plan, maar als we er nu toch al bijna zijn. Zo werd mijn kleine wandeling, toch nog een hele lange wandeling.

Uiteraard was ik nog helemaal niet bekend met alle straatjes hier. Gelukkig is mijn richtingsgevoel dik in orde. Bij de overstekplekken ging ik gewoon lekker naast andere mensen staan. Zo wist ik precies wanneer ik moest lopen en als er iemand aangereden werd, dan was ik zeker niet de eerste persoon. Het voelt tenslotte hier toch een beetje als overleven. De verkeerssituatie blijf mij hier echt verbazen. Toeteren en door reiden is hier echt heel belangrijk. Al hebben de voetgangers hier wel echt de macht. Wat zijn de mensen daar brutaal in zeg. Stiekem moet ik er elke keer weer om lachen. Vooral om die oude boze mannetjes. Ze lopen vol door rood heen, maar toch helemaal gaan schelden als je bijna wordt aan gereden.

Uiteindelijk kwam ik bij een heel groot gebouw aan met alleen maar jongeren. Dit bleek de universiteit te zijn. De gebouwen zijn hier echt niet normaal. Overal waar mee gepronk kan worden, verdiend zo’n groot gebouw. Zo viel ik gelukkig niet op tussen de menigte. Iedereen kreeg juist het gevoel dat ik hier gewoon woonde. Zo hebben er al een paar mensen de weg aan mij gevraagd. Hier ben ik eigenlijk wel heel blij mee. Het maakt de kans op oplichting en/of diefstal toch net ietsjes kleiner.

Toen kreeg ik even het Duitse gevoel. Ik kwam namelijk bij een festival/marktje aan. Je rook de worsten al van een afstandje en er stonden van de kerstmarkthuisjes. Dit had ik wel eens op tv gezien en er hing ook een beetje een Duitse feest sfeer. Nou was er alleen niet zo heel veel voor mij te doen. Ze verkochten er nou niet echt interessante dingen. Wel zag ik dat 3 maart veel ingepland stond. Dat is toevallig mijn laatste dag hier, dus dan heb ik nog iets leuks te goed. Voor nu liep ik er maar gezellig door heen. Beetje lachen naar de mensen en rond kijken wat er nou precies was te vinden. Het was alleen niet heel erg groot, dus voor ik het wist stond ik er alweer buiten. Één ding was in ieder geval wel zeker. Boekarest had ik gevonden.

Toen gebeurde er ineens iets. Er kwamen twee vriendelijke meiden op mij af gelopen. Op dat moment dacht ik echt dat ik opgelicht of gerold zou worden. Echt altijd als je iets over oplichters bekijk, start het precies zo. Gelukkig bleek niet het geval te zijn. Ze spraken mij alleen aan, vanwege mijn geschatte leeftijd en hun gewoon vrolijk aan keek. Ze zaten bij een organisatie genaamd România CARP. Wat het precies in hielt zou ik niet meer weten, maar het was in ieder geval bedoeld voor studenten die met elkaar iets wilde betekenen. Hiervoor wilde ze mij graag interviewen. Zodoende kwam er een leuk gesprekje opgang. Ze stonden wel even raar te kijken toen ik vertelde waar ik vandaan kwam. Nederlanders komen hier niet echt vaak.

Sommige vragen waren een beetje standaard en andere krijg je niet vaak gevraagd. Zo vroegen ze bijvoorbeeld wat ik hierna verwacht. Is er een god of lig je stil in je graf. Nou had ik hun ook in mijn beste Engels uitgelegd, dat ik nu echt genoot van het leven en zelf mijn richting bepaalde. Vroeger was dit zeker niet het geval, dus dat ik hier echt heel veel waarde aan hechte. Vervolgens gingen we het hebben over wat ik kan doen om andere te helpen. Nou moest ik daar niet erg lang over na denken. Mijn antwoord was heel simpel. Ik zei namelijk alleen het woordtje smiling. Iedereen loop elkaar maar voorbij en er wordt heel veel op een ander neer gekeken. Kinderen worden genegeerd en op zwervers kijk je neer. Ik probeer juist naar iedereen te lachen. Wat maakt het nou uit dat iemand op straat leef of nog niet kan praten. Een glimlach is juist voor hun één van de fijnste en de warmste dingen om te krijgen. Gelukkig werd mijn antwoord goedgekeurd en vonden ze het ook nog eens een mooi antwoord. Achteraf vroeg ik nog even of ik een foto van ze mocht maken voor mijn blog. Nou had ik niet verwacht dat ze mij gelijk tot een selfie zouden dwingen, dus dankzij hun zie je mij ook nog eens. Hi

Het was nu wel al iets te laat om door de stad te lopen. Daarom besloot ik gewoon alles een beetje te verkennen. Even overal langs lopen en mijn route voor morgen al een beetje verkennen. Nou viel mij gelijk al iets op. De Roemenen houden zelf echt heel veel van seks of de vraag van de bezoekers is gewoon heel hoog. Overal zag je massage plekken en seksshops. Wel vond ik het grappig om te zien dat er in één shop een combinatie was ontstaan. Het was een seksshop, maar tegelijkertijd verkochten ze ook alle telefoons. Nou heeft dit misschien met de trilfunctie te maken, maar anders zie ik er geen logische verklaring voor. Nou werden sommige plekken de redstreet  genoemd, dus zo leek het toch even dat ik weer in Amsterdam terecht was gekomen. Dit gevoel kwam al helemaal toen ik restaurant Artis tegen kwam. Achteraf bleek dit ook opgericht te zijn door Nederlanders.

Aangezien het al wat donkerder werd en ik de weg zeker nog niet wist, besloot ik maar eens om terug te keren. Gelukkig kwam ik er achter dat ik rechtstreeks naar mijn hotel kon lopen. Als je Boekarest eenmaal weer uit was, hoefde ik nog maar één straat uit te lopen. Zodoende kwam ik eindelijk weer eens thuis. Mijn spullen dropte ik even in mijn hotel kamer en vulde mijn portemonnee weer met geld. Nog met de maaltijd van gisteren in mijn achter hoofd, ging ik weer gezellig eten aan de overkant. Griviţa Pub & Grill was mij echt heel goed bevallen. Een tweede keer eten zou zeker geen kwaad kunnen. Gelukkig rook het bij binnenkomst al weer heerlijk. Mijn plekkie van gisteren was al bezet, dus ging ik dit keer maar vlakbij de deur zitten.

De kaart kon ik nog goed herinneren van de dag er voor. Nou was ik de eerst dag safe voor kip gegaan, dus dit keer wilde ik wel eens wat anders. Het plaatje van de varken zag er wel leuk uit, dus daar ging ik dan maar voor. Eigenlijk had ik gewoon geen idee wat alles was. Mijn Roemeens is nou eenmaal niet zo goed hé. Gelukkig werden mijn ogen en buik heel blij gemaakt. De ober kwam namelijk terug met ribs. Nou ben ik daar van kinds af aan al dol op. Gelukkig mocht je wel gezellig met de handen eten, dus kon ik echt al het vlees er van afbijten. Dit keer smaakte het echt nog beter dan de dag ervoor. Het restaurant heeft trouwens echt een grappig concept. Iedereen mag gratis nootjes pakken. Ze hebben alleen één voorwaarde. Alle schillen moet je op de grond gooien. Nou voelde ik gisteren al iets kraken onder mijn schoenen, maar nu wist ik ook eindelijk eens wat het was.

Met een goed gevulde buik ging ik weer gezellig terug naar mijn kamer. Hier keek ik nog even the blacklist terug en daarna vielen mijn oogjes al vrij snel dicht. Nou sliep ik helaas niet in één keer door. Helaas voelde ik al de hele dag een griepje doorzetten. Zo werd ik vrij vaak waker door een droge keel en een snotterende neus. Dan ben je toch echt even blij dat er geen wekker klaar staat of dat iemand je wakker kan maken. Dat maakte mij stiekem wel een beetje blij.

 

Fabian van der Gijze

Het lijk mij ook leuk als je mij via  Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin gaat volgen 🙂

Vooral mijn Twitter en Instagram zijn leuk joh. Krijg je allemaal van dit soort foto’s te zien en tweets te zien;)

 

2 thoughts on “Per ongeluk in Boekarest en ik wordt gelijk geïnterviewd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.