Eindelijk bij de Arcul de Triumf en lopen in het mooiste park van Boekarest

Dag 5 van mijn vakantie in Boekarest is misschien wel mijn favoriete dag. Het was zo’n 20 graden en mijn loop route was echt heel vermakelijk. Voor ik naar Boekarest was vertrokken had ik een paar monumenten die ik moest zien al uitgekozen. De Arcul de Triumf stond echt heel hoog op mijn lijstje. De nacht foto’s vond ik echt te gek en overdag zag hij er ook al zo mooi uit. Tijdens dag 5 was het dan eindelijk zo ver. Ik zou richting de Rome expo en de Arcul de Triumf gaan lopen. Gelukkig met de heerlijke zonnestralen op het gezicht.

Laat ik maar niet meer zeggen hoe laat ik wakker werd. Dit keer was het volgens mij zelfs nog later dan normaal. De griep ging steeds meer doorzetten. Helaas sliep ik hier door nog slechter. Alleen kon mij dat vandaag echt niet schelen. Ik zou eindelijk de Arcul de Triumf in het echt kunnen bewonderen. Mijn bed lag nog heerlijk, maar gelukkig kon ik mij dwingen op te staan. Nog even douche om waker te worden en dan lekker aan de wandel. Alleen plots kwam er paniek. Toen ik daar gezellig in mijn nakie stond werd er op de deur geklopt. Tegelijkertijd werd er iets Roemeens gezegd. Zo snel ik kon trok in mijn joggingsbroek weer aan. Gelukkig werkte die een beetje mee, want voor ik het wist stond er een vrouw in mijn kamer. Sta je dan in je blote bas. Gelukkig was dat het enige naakte wat er te zien was.

Nou lukte het mij niet   1 2 3 om haar weg te pesten, dus liet ik haar ding maar doen. Ze zoog de kamer even snel schoon en gaf mij een paar nieuwe handdoeken. Wat had dit Gênant kunnen uitpakken. Toen de douche eindelijk aangezet kon worden, schoot ik er stiekem ook van in de lach. Echt weer iets voor mij. Half slaperig de deur zonder T-shirt open doen. Hoe moest ik nou weer weten dat zij in eens voor mijn deur zou staan. Ach, het kan de beste overkomen hé. Al hoopte ik wel echt dat ze niet in eens weer terug kwam. Toen ze weg ging zei ze namelijk nog iets en ik had echt geen flauw idee wat ze zei. Gelukkig betekende het in ieder geval niet dat ze terug zou komen.

Toen alles dan eindelijk was gedaan kon ik toch nog vertrekken. Via de Arcul de Triumf kon je makkelijk bij de Romexpo komen. Gelukkig toonde Google Maps beide locaties ook zonder internet. Zo kon ik precies zien hoe ik moest lopen. Gelukkig was deze weg weer totaal anders dan ik tot nu toe had gezien. Het was heel groen en met een politieke achtergrond. Dat laatste vond ik vooral leuk om te zien. Zelf vind ik de politiek heel erg interessant. Bovendien speelt er nu in Roemenië zoveel in de politiek. Het is er gewoon zo corrupt en iedereen moet dat maar gewoon accepteren. Uit het niets kwam ik ook onze vriend Putin tegen. De Russische ambassade had namelijk aan een muur alle belangrijke mensen van nu en vroeger opgehangen. Helaas kon ik er niet lang naar kijken, want echt overal liepen mannen met geweren rond. Nou leek het mij niet zo’n goed idee om daar tussen te lopen. De ambassade van Canada had ik er trouwens niet verwacht. Over Canada weet ik ook gewoon niet zo veel.

Door al die gebouwen keek ik per ongeluk alleen nog maar naar
rechts. Toen ik weer naar voren keek werd ik even heel gelukkig. Tussen de bomen door kon ik hem al zien hoor. De Arcul de Triumf was in eens wel heel dichtbij. Nou valt dat ding wel al lekker snel op, maar ik was er echt bijna. Je merkte het ook al gelijk aan het verkeer. Hier moesten er zelfs verkeersregelaars aan de pas komen. De toeter geluiden waren ook weer flink aanwezig. Alleen dat kom mij nu echt niet meer schelen. Nu stond ik gewoon even oog in oog met de Arcul de Triumf. Wat hebben ze die mooie gejat zeg. Nou heb ik die in Paris nooit mogen zien, maar deze mocht er zeker wezen. Ik werd er zo vrolijk van dat ik er spontaan selfies bij begon te maken. Dat doe ik echt niet zo snel. Normaal haat ik echt foto’s. Eindelijk maak ik ze echt alleen als ik super vrolijk ben of voor mijn blog. Nou was het dit keer gelukkig door het eerste . Wat werd ik vrolijk van deze vakantie. Daar was helemaal niemand anders voor nodig.

Ondertussen had ik ook eindelijk wat eten kunnen regelen. Normaal zie je echt overal bakkertjes, maar hier kwamen ze maar niet op mijn pad terecht. Gelukkig was er vlakbij het olympische sportcentrum eentje te vinden. Het smaakte echt weer fantastische. Als ik het mij goed herinner was het een beetje een  uienbroodje. Tijdens het eten keek ik alvast een beetje om mij heen. Gelukkig zag ik al hel gauw een ronde koepel. Die ronde koepel staat ook wel bekend als Romexpo. Helaas kwam ik er achter dat er helemaal niks te doen was. Stiekem had ik gehoopt op een musea, maar het bleek een evenementenhal te zijn. Even een domper, maar achter de Romexpo waren al weer mooie gebouwen te zien

Zonder echt na te denken stond er daar al weer een kleine jongeman te loeren. Drie keer raden wie zich er helemaal in vast liep. Het bleek namelijk de plek te zijn waar alle grote kantoorpanden en studio’s stonden. Zo kwam ik voor het eerst iets Nederlands tegen. Blijkbaar was Heineken daar bevestigd. Nou wilde ik hier alleen helemaal niet meer zijn. Ik wilde gewoon even in het grote park gaan wandelen. Alleen was er één klein probleempje. Er lag helaas een snelweg in de weg. Dat werd dus gezellig omlopen.

Uiteindelijk belande ik dan eindelijk in het park. Nou wilde ik eigenlijk mijn Harry Potter boek gaan lezen, maar toch  wilde er iets in mij nog even door lopen. Één rondje kon toch geen kwaad? Alleen kwam er toen pas iemand achter hoe achterlijk groot dit parkje was. Gelukkig belande ik halverwege wel echt op een vette plek. Er was zo’n ijzeren brug waar een heel oud spoor overheen liep. Het deed mij een beetje denken aan the Walking Dead. Wat een mooie gebied was dit zeg. Het water was aan de zijkanten echt heel vies, maar het water zelf was echt schitterend. Het was echt een mooie dag vandaag. De perfecte dag om zo’n 20km te lopen. Wat heb ik er van genoten zeg. Die stille rust kon ik echt wel even gebruiken.

In de avond was ik wel echt kapot. Mijn voeten gingen steeds meer blaren krijgen, dus ik besloot lekker rustig aan te doen. Natuurlijk moest er wel nog gegeten worden. Drie keer raden waar ik heen ging. Precies, ik was weer te vinden aan de overkant. Dit keer wel iets origineler. Deze jongen nam namelijk gen vlees, maar eens een keertje vis. Al wist ik wel weer gelijk waarom dit niet zo vaak werd besteld. Graatjes zoeken in een restaurant is nou niet echt beleeft en netje. Na een tijdje was ik het wel zat en kreeg ik even scheid daar aan. Niemand kon mij daar toch, dus hop die graatjes uit mijn mond.

Uiteindelijk viel er iemand heel hard en snel in zijn hotel bedje. Helaas werd er niet meteen in geslapen, maar het liggen was al even genoeg. Wat had ik een pokke end gelopen zeg. Natuurlijk spookte er direct weer van alles door mijn hoofd. Gelukkig nam dit na een paar paracetamols af en viel ik diep in de nacht in slaap. Hopend dat ik de dag er na niet weer werd verast 😉

Fabian van der Gijze

Facebook,Twitter,Instagram,google+en Bloglovin gaat volgen 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.