Hoe was het alleen zijn in Boekarest

Tijdens mijn tripje naar Boekarest was ik echt helemaal alleen. Er waren niet echt andere vakantiegangers en voor de Roemenen zelf was het gewoon een werk week. Zodoende was ik echt op mij zelf gericht. Alleen als ik even iets kocht of ergens at kwam er een kort gesprekje. Voor de rest was het echt heel stil. De stilte waar ik zelf erg veel  van hou, maar tegelijkertijd ook bang voor ben. Er zijn tijden geweest dat ik echt bijna nooit prak. In die tijd leerde ik mij zelf heel goed kennen. Ook ging ik andere mensen meer begrijpen. Een mooie tijd, maar een tijd waar ik zeker niet terug naar wil.

Met mijn grote mond besloot ik dit avontuur aan te gaan. Niks wetend van het land en de oorspronkelijke taal spreek ik al helemaal niet. Vanaf de eerste seconde vertelde ik iedereen dat ik er klaar voor was. Spanning was nergens te bekennen. Nou meende ik dat ook echt. Die spanning ken ik gewoon niet. Het geef mij juist een heerlijk gevoel. Zie het als expeditie Robinson met eten. Alleen een week lijk niks, maar ga jij maar eens een weekje niks zeggen. Het is wel even een uitdaging. Persoonlijk is het voor mij altijd de perfecte periode om goed na te denken. Ben ik nou echt altijd eerlijk tegen mij zelf en andere. Misschien had ik sommige dingen wel iets beter kunnen doen.

Zo heb ik tegenwoordig veel afstand van mensen gedaan. Vriendschappen zijn voor mij echt heel waardevol. Alleen het begon mij een beetje te irriteren dat het altijd van mijn kant moest komen. Zo ook bij één van beste vriendinnen. Eigenlijk hoor ik daar helemaal niks meer van. Toen ik een paar maanden geleden op verschillende manieren een brief heb gestuurd, was het voor mij echt eens klaar. Je kan mij veel wijs maken, maar een mail komt minimaal wel één keer aan. Misschien was ik er iets te eerlijk in, maar zeg dat dan recht in mijn gezicht. Helaas is dat dus niet het geval. Toen ik laats bij Wie steelt mijn show was, zag ik uit het niets haar familie staan. Het raakte mij echt enorm. Niet omdat ze daar stonden, maar vanwege dat ik er niet op afstapte. Het hielt mij gewoon tegen.

Nou moet ik stiekem altijd een beetje lachen door verliefde tweets. Heel veel mensen die ik volg verlangen naar liefde of een complimentje. Ik vind dit soort puber/tiener tweets heerlijk om te lezen. Sommige solliciteren echt bijna voor een jongen. Nou ben ik sinds eind augustus natuurlijk weer singel. Helaas bleek het sprookje iets anders te verlopen dan ik had verwacht. Het meisje mis ik zeker niet, maar het maatje blijkbaar toch wel. Nu heb ik het zeker niet over seks. Nee, ik heb het over alles wat er om heen hoort. Het verlangen naar het wekend om weer even bij je maatje te kunnen zijn. Gewoon lekker gek doen en lullen tot je er bij neer valt. Dat begon ik in deze week toch wel echt te missen. Gewoon iemand waar je stiekem kan naar kijken als je wakker lig. Nu gebeurd dat in mijn geval heel vaak. Even heel eerlijk, maar een plafon haalt het echt niet bij een mooi meisje hoor. Zit gewoon geen leven in.

Ook keek ik extreem veel naar mijn portemonnee. Op het laats zat hij echt nog veel te vol. Dit valt heel simpel te verklaren. Ik ben echt gewoon te bang om geld aan mij zelf uit te geven. Bij grote dingen heb ik dit gek genoeg niet, maar wel bij de kleine dingetjes. Ik keek echt heel bewust naar de prijzen van het eten. Natuurlijk nergens voor nodig, maar dat zit echt diep van binnen bevestigd. Hier hoop ik wel iets aan te veranderen. Misschien moet ik af en toe wel gewoon even een nieuwe t-shirt of broek kopen. In mijn hoofd ben ik gewoon altijd zo druk bezig met reken. Kan het wel of moet ik het gewoon laten liggen. Vaak eindigt het toch weer op de zelfde manier. Het product blijft op zijn plek en mijn geld ook

De laatste jaren moest er gewoon veel op het geld gelet worden. Alleen tegenwoordig zit ik zelf prima. Ben zeker geen rijke stinkerd, maar het gaat de goede kant op. In Roemenië voelde ik mij daarin tegen wel rijk. Ik had maar zo’n €150 (600Lei) bij, maar ik kon daar echt alles mee doen. Dat deed ik alleen echter niet. Uit eindelijk heb ik de laatste dag met geld moeten gooien en ligt er hier nog zo’n 65 Lei. Die bewaar ik maar voor een volgende keer.

Verder zag ik gelukkig dat het erg goed met mij gaat. Sommige dingen kunnen wat beter en/of ontbreken nog, maar ik ben op de goede weg. Misschien moet ik mij af en toe meer laten horen. Sommige dingen hou ik iets te veel voor mij zelf. Dingen hadden anders misschien beter kunnen uitpakken. Ach, dat zie ik later wel weer. Ik ben in ieder geval weer goed herladen. Zo lang ik niet stil komt te staan, hol ik nog even lekker door 😊

Fabian van der Gijze

Volg mijn avonturen ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin  tot daar 🙂

4 gedachten over “Hoe was het alleen zijn in Boekarest

    1. Persoonlijk ben ik gelukkig vrij open en heb ik vrij wel geen geheimen. Alleen merk ik heel erg dat ik soms andere mensen probeer te beschermen. Helaas lopen mensen dan al gauw over je heen. In dat op zichten zou ik iets opener moeten worden.

      Deel je mening daarin tegen wel hoor. Al vind ik dat mannen en vrouwen er beide er wel iets van kunnen. Als iedereen wat opener zou worden, dan wordt het praten voor iedereen denk ik veel makkelijker

  1. Ik kan mijn vriend zo herkennen hierin. Hij is namelijk ook zo’n type die alles voor zich houdt. Ik kan het wel altijd aan hem merken als er wat is, maar dan moet ik het gewoon echt uit hem trekken. Zal wel een mannen dingetje zijn? In ieder geval, het lijkt mij heerlijk om een keer alleen weg te gaan. Ik ben mega introvert, dus ik zou juist kunnen genieten van de stilte en het alleen zijn.
    Chelsey onlangs geplaatst…Ga ik ook ‘ontpillen’? | PersonalMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.