Mijn vader redden mijn leven en ik die van hem

Vandaag ga ik het weer eens hebben over mijn vader. Dit is volgens mij al weer een lange tijd geleden. Het is dit keer weer eens een positieve blog post, maar tegelijkertijd ook een moeilijke om te schrijven. Zoals je misschien wel weet heb ik het contact verbroken met hem. Zonder hem had ik dat helemaal nooit kunnen doen. Sterker nog, dan had niemand hier van mijn bestaan geweten.

Je heb je leven natuurlijk altijd te danken aan een man en een vrouw. In mijn geval zijn dat gewoon mijn ouders. Mijn vader heeft mij alleen twee keer een leven gegeven. Heel wat jaartjes terug zou ik namelijk verdronken zijn. Godzijdank is dat niet gebeurd. Dan had ik dit alles moeten missen. De sterke man die mij toen redde was mijn vader. Ik was namelijk door een vis de rivier in getrokken. Mijn vader en ik waren vroeger altijd aan het vissen. Dit keer waren we met het gezin op vakantie en dan moest het water natuurlijk getest worden. Zoals altijd straalde ik van oor te oor.  Tot dat ik in eens in het water belande met mijn hengel.

De rivier was echt heel erg krachtig. Er stond een enorme stroming. Op dat moment had ik nog geen zwemdiploma en kon ik totaal niet zwemmen. Ik kwam twee keer weer boven water en verdween daarna onder water. Het verdrinkingsmoment weet ik nog exact te herinneren. Ik kan nog zo voor mij halen dat ik onder water aan het spartelen was, de belletjes om mij heen verschenen en hoe donker het wel niet was. Vanaf dat moment wordt het zwart. Het eerste wat ik mij weer kan herinneren is een telefoon gesprek tussen mijn ouders . Ik was in een hele diepe slaap geraakt. Achteraf lijk het wel een kleine schrik coma. Dat moment was ik echt helemaal weg.

Vroeger

bron: Soepkippenshop

droeg ik gelukkig altijd petten. Deze dag had ik mijn Ernsten Bobbie petje op. Het petje was bijna helemaal zwart, maar gelukkig bevatten het ook witte dieren pootjes. Later bleek dit één van mijn reddingen te zijn. Mijn vader kon mij daar door nog net op tijd zien en uit het water trekken. Gek genoeg zijn we daarna gewoon weer heel normaal door gegaan. Dat klink misschien niet heel gek in jou oren, maar dit is de eerste keer dat er weer over wordt gesproken. Zo ver ik mij kan herinneren is hier echt nooit meer over gesproken. Eigenlijk echt zonde, want een paar seconde later had mijn leven zomaar al eens voorbij kunnen zijn. Iets in mij zeg dat ik heel blij moet zijn dat het nooit zo ver is gekomen. Niet vanwege mijn leven, maar dat van het gezin. Ik gok dat het verlies te groot was geweest. Misschien waren de problemen dat wel nog groter geworden.

Dit verhaal was nog nooit naar buiten gebracht. Mijn verhaal heb ik hier wel al eens gezegd. Ik heb namelijk samen met mijn zus mijn vaders leven gered. Hij heeft namelijk een aanval gekregen terwijl wij in Frankrijk over de snelweg reden. Dat verhaal is hier te lezen, dus laat ik dat maar niet nogmaals uit typen. Hier over heb ik persoonlijk veel over gesproken. Niet omdat ik er zo graag over praat, maar omdat het gewoon te spraken val. Alleen het woord Frankrijk is daar al genoeg voor. Er is alleen één iemand die ik daar nooit over heb gesproken. Net als het verdrinkingsverhaal hebben mijn vader en ik dit dood gezworen. Er is echt nog nooit één woord overgevallen. Geen bedankje, maar misschien nog wel raarder geen enkele vraag. Hij weet er zelf namelijk helemaal niks van.

Het was als of we quitte stonden. Ergens is dat natuurlijk ook wel zo, maar het blijf raar. Hoezo wil je niet weten wat er is gebeurd? Je had haast je tong er af gebeten. Als ik mijn vader was geweest, dan was ik echt helemaal gek geworden. Al had ik er misschien zelf eens over moeten beginnen. Mijn vader is namelijk net als mij een binnen vechter. We kunnen het zelf wel oplossen. Nou is dat bij mij gelukkig de laatste paar jaren wel afgenomen. Bij hem weet ik dat natuurlijk niet.

Die laatste zin zetten ik er expres bij. Dat laatste zie ik namelijk ook als een redding. Alleen was dit waarschijnlijk de redding voor twee mensen. De zelfde twee mensen die elkaar al eens hadden gered. Ik heb mij zelf hier namelijk enorm veel mee geholpen, maar volgens mij ook mijn vader. Zelf kon ik de onzekerheid gewoon echt niet aan en de pijn wat er omheen hoorde. Bij mijn vader heeft het denk ik andere gevolgen gehad. Die man zat hielt zich nog zo aan alles vast. Hierdoor viel hij steeds weer in het zelfde gat en kwam hij niet meer vooruit. Ik weet zeker dat hij nog elke dag aan mij zou denken, maar hij gaat nu wel meer door. Hopelijk zal dat ook altijd zo blijven, want één ding is zeker. Het was voor hem ook iets wat hem was aangedaan en dat weet ik als geen ander!

Fabian van der Gijze

Volg mijn avonturen ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin  tot daar 🙂

4 thoughts on “Mijn vader redden mijn leven en ik die van hem

  1. Dat is een heftig stukje, zeg!

    Ik ben ook als vijfjarige kopje onder gegaan. Het moment van de belletjes herinner ik me ook.
    Maar mij hadden ze sneller te stekken, want bij mij werd het niet zwart…
    Het was maar een momentje. Toch herinner ik me de angst nog heel levendig en het heeft lang geduurd vooraleer ik in het zwembad durfde springen…

    Zoals Irene zegt, je hebt al heel wat in je jonge leventje meegemaakt!
    Kreanimo onlangs geplaatst…Hoe ik bijna werd platgewalst – concert van Metallica.My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.