Een man worden zonder vader

Het is al weer heel wat jaren geleden dat ik mijn ‘’vader’’ vaarwel zei. De stapel was gewoon te groot geworden. Dit gebeurde volgens mij rond 2009. Ik was zo’n 11 jaar oud en had al één van de moeilijkste keuzes gemaakt uit mijn leven. Al voelde dat zeker niet zo. Het voelde als een verlossing en iets wat gewoon moest gebeuren. Nou heb ik hem een paar jaar later nog wel even gesproken, maar mijn vader was hij al lang niet meer. De veranderingen naar man waren nog niet echt begonnen. Nee, dit zou ik zonder vader moeten doen.

Ik zeg er expres wel  gelijk bij dat dit mijn eigen keuze is. Er zijn helaas zat mensen die dit mee maken zonder hier voor gekozen te hebben. Ik vind mij dan ook zeker niet zielig of iets in die richting laat dit duidelijk zijn 🙂

 

Je zou het soms niet zeggen, maar we worden allemaal volwassen. Iets waar je vaak van je ouders hulp bij krijg. Meisjes doen dit vaak samen met hun moeder en jongens met hun vader. Dit is de normaalste zaak. Alleen is dit helaas niet bij iedereen het geval. Zo ook bij mij. Mijn moeder wilde mij et liefde steunen en helpen, maar zijn heeft natuurlijk  niet de mannelijke veranderingen mee gemaakt. Ze hielp mij waar mogelijk was, maar bij veel dingen kon dit dus zeker niet. Gelukkig had ik eerst nog wel een hele lieve oom als tweede vader, maar die kwam plots te overlijden. Bovendien vraag je bepaalde dingen ook weer niet zo snel aan iemand op een verjaardag.

Toch komt er een moment dat je bijvoorbeeld naar beneden kijkt en er een hoop begon te groeien. Ja, de mannelijke hormonen waren gaan werken. De kleine Fabian werd lichamelijk eindelijk een man. Mentaal was ik dat naar eigen zeggen al heel lang :). Het bloemetjes en bijtjes gesprek ging ik dus mooi niet met mijn moeder bespreken hé. Bovendien wat weet zij er nou weer van. Volgens mij is zijn nooit wakker geworden met een natte droom en ja dat zat er waarschijnlijk toch eens aan te komen. Voor dit onderdeel had ik eindelijk gewoon een vader nodig die mij een beetje kon sturen. De vader rol werd uiteindelijk opgevangen door het boek seks en zo. Een boek wat ik in één zit had uitgelezen. Er stond iet zo veel bijzonders in. Eindelijk best erg, maar de meeste dingen wist ik hier van wel al

Er stond alleen niet in hoe ik straks moest gaan scheren en wat een man nou wel of niet scheerde. Tja, dat is toch weer een hele ontdekking. Ik had al zo veel alleen gedaan, dan moest dit toch ook wel goed komen. Zodoende misten mijn moeder heel soms in eens een scheermesje. Het was dan wel nog niet nodig, maar je moet natuurlijk wel op tijd beginnen met leren. Je wilt natuurlijk niet later met littekens n je gezicht lopen. Zo deed ik af en toe voor de grap scheerschuim op mijn gezicht en liep ik regelmatig met kale bovenbenen rond. Dat zag toch niemand anders en dan kon ik mooi de techniek leren. Nee, zeker niet mijn beste idee, maar in die tijd werkte het voor mij wel. Het volwassen worden werd daardoor ineens een hele uitdaging en een soort van spel. Eens kijken hoe ver we alleen kunnen komen. Nou als ik het zelf mag zeggen, dan zal ik toch kiezen voor heel ver.

Het werd inderdaad regelmatig een uitdaging. Een uitdaging die ik soms echt heb vervloekt, maar daarin tegen ook weer heel spannend begon te vinden. Gelukkig had ik dan ook weer een paar vrienden waar ik mee kon babbelen. Zo heb je toch weer een ervaring om mee te vergelijken. Daarin tegen bestond internet ook altijd nog. Al kwam je dan wel vaak per ongeluk op de verkeerde kant van het internet. Al vond ik dat toen ook wel weer regelmatig prachtig. Zulke mooie vrouwen kwam je hier in het dorp niet vaak tegen hoor 😉 (zegt de gene die toen geschrokken weg klikte)

Nee, maar even zonder te dollen. Je staat er niet echt vaak bij stil, maar dit soort dingen hoor je eigenlijk gewoon niet alleen te ontdekken. In die tijd had ik zeker wel een vader nodig. Zo graag liep ik nou ook weer niet met kalen bovenbenen. Voor onze wegen gingen scheiden, had  mijn vader mij zeker wel eens naar zijn zeggen wijzen lessen geleerd. Dat vond hij na de scheiding van mijn ouders in eens heel belangrijk. Alleen bij mijn ontwikkeling had ik daar niet zo veel aan. Je hebt namelijk niet zo veel aan de tip dat je nooit seks moet hebben op een invalide wc. Misschien heb ik daar later inderdaad iets aan, maar toen zeker nog niet. Bovendien blijf het natuurlijk gewoon heel raar dat je zulke levenslessen aan een kind door geeft. Dat doe je naar mijn mening gewoon niet.

Na een tijdje word je van zelf wel iets handiger met grote veranderingen. Alleen de hulp had zeker wel van pas gekomen. Nou hoop ik zeker zelf ooit kinderen te krijgen. Hopelijk kan en mag ik dan mijn kind helpen waar en wanneer het nodig is. Sommige dingen kan je beter niet alleen te moeten ontdekken. Mijn lichaam heeft mij in ieder geval vaak zat laten schrikken in die tijd. Dan is het alleen maar fijn als je hart even kan luchten

 

Fabian van der Gijze

 Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin 

 

3 thoughts on “Een man worden zonder vader

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.