De vader en zoon rol waren omgekeerd (verleden)

Over mijn avonturen met mijn vader heb ik hier al veel over geschreven. Over zijn dronkenschap, maar ook over de mooie momenten samen en met het gezin. Alleen over de rol verdeling heb ik nog nooit eerder geschreven. Die was na een tijdje nog al bijzonder. Ik was zijn vader geworden en hij niet meer die van mij. Hij was het kind die opgevoed moest worden en ik de volwassenen die dat deed. Een sterke, maar zo’n bizarre band was ontstaan.

Mijn vader heeft net als mij niet echt een jeugd gehad. Er werden de vreselijkste dingen bij hem gedaan. Hier door moest hij later ook naar verschillende pleeg gezinnen. Iets waar ik nog altijd respect voor hem heb. Helaas heeft nooit iemand hem naar therapie gebracht. Dat was een taboe en was niet nodig. Alleen gekken gingen daar heen. Hé, bedankt hé. Hierdoor is hij helaas zelf ook in dat drank en vreemdgaan cirkeltje gegaan. Wat hem was aangedaan, deed hij nu andere aan. Gelukkig niet alles. Echter was hij ook nog nooit echt opgevoed. Hij moest zelf volwassen zien te worden. Iets wat ik zelf ook maar al te goed weet hoe het voelt.

Toen de scheiding echt door was gezet veranderde iets heel belangrijks. Mijn moeder viel weg, maar eigenlijk ook zijn moeder. Het was zijn vrouw, maar ook de gene die hem verbeterde en dingen leerde. Echter had ik toen nog niet verwacht dat ik de vader rol op mij zou nemen. Toch belande ik wel al snel in de vader rol. Ik hielp in de huishouden. Persoonlijk vond ik dat gewoon erg leuk. Ik vond/vind strijken bijvoorbeeld echt leuk om te doen. Zodoende had ik plezier en kon ik mijn vader gelijk helpen. Dit was alleen niet de enigste waar ik de vader rol voor in nam. Nee, er waren veel meer dingen.

Een goed voorbeeld hier van is slapen. Normaal vraag je als kind aan je ouders of je er tussen in mag kruipen of naast één van je ouders. Bij ons was dat andersom. Hij vroeg aan mij of ik bij hem bleef slapen. Niet voor iets geks, maar echt gewoon voor de nachtmerries en de eenzaamheid tegen te gaan. Iets wat ik normaal gesproken thuis juist aan mijn moeder vroeg. Als hij weer al eens in slaap viel op de bank, zorgde ik dat hij door kon slapen en het niet koud had. Ik maakte een klein beetje op en bleef naast hem de wacht houden. Er waren gelukkig genoeg leuke horror films op tv en met een beetje geluk zag je ineens een mooie vrouw voorbij komen. Zo dra hij weer wakker was begeleiden ik hem gezellig mee naar boven.

De meeste ouders hebben waarschijnlijk wel eens hun kind te dronken opgehaald en weer thuis gebracht. Ik heb dit ook mee gemaakt. Alleen moest ik hem naar huis brengen. We waren bij een feestje van onze buren. Die had een locatie afgehuurd aan de andere kant van ons dorp. We waren er na de chinees gelukkig heen gelopen. Aan de eind van de avond wist mijn vader namelijk niet meer waar hij woonde. Hij was helemaal gedesoriënteerd. Waar we rechts moesten, wilde hij naar links. Boos dat hij was als ik hem toch te andere kant mee trok. Toen we eindelijk thuis waren gebeurde er natuurlijk weer iets anders. Je moest om thuis te komen namelijk eerst met een trapje naar beneden lopen. Naast de trap was een platen weg/trap om de container en fietsen naar boven te tillen en weer naar beneden. De beste man vond het wel een goed idee om hier naar beneden te rennen. Het gevolg hiervan was lekker bloedend. Hij viel en viel vol met zijn kop tegen de groenen container. Gelukkig hielt hij er alleen een bloedneus aan over. Ik hielp hem hier bij, bracht hem weer naar boven en ging uit bezorgdheid naast hem liggen.

Volwassen mannen huilen niet. Dat had ik mij altijd wijs gemaakt. Mijn tranen waren allemaal al opgegaan. Hierdoor werd ik al heel snel hard en krijg je niet zo snel een traan over mijn wangen te zien. Heel soms lukte het nog iemand, maar alleen een dierbare kon zo iets bereiken. Er was wel iemand die huilde. Dat was natuurlijk mijn vader. De tranen vielen van zijn wangen en vaak zat ook over mijn kleding door naar de grond. Een gezicht wat ik nooit meer zou vergeten. Ogen rood en er was altijd wel één traan die bleef hangen op zijn gezicht. Zijn snor en baard prikkelde op mijn gezicht. Ja, hier was iets heel goed te zien. Hij was mijn vader niet meer, nee ik was de vader en hij het kind. Een kind met veel verdriet die getroost moest worden.

Later kwam ik ook op het punt om bij hem in te trekken. Daar mocht ik alles bepalen en was ik de volwassenen. Voordat laatste knokte ik altijd heel hard. Ik was al veel volwassener dan mensen dachten en dat zou ik andere eens bewijzen. Gelukkig ben ik echter nooit bij hem ingetrokken. Mijn kamer plannen lagen al klaar, maar het was te laat. Ik nam afstand van hem door de vreselijke vakantie en alle gebeurtenissen. De vader nam afscheid van zijn zorg kindje en kon zelf weer kind worden. Al was ik daar al lang voorbij gegroeid.

Persoonlijk ben ik aan de ene kant wel blij met de vakantie gebeurtenis. Ik wil niet weten wat ik nog allemaal mee had gemaakt als ik daar was in gaan trekken. Mijn vader werd echt steeds meer het kind. Ik bepaalde echt alles. Dat gebeurd wel in meerdere gezinnen, maar dit werd echt ongezond. Het was bijna aan de bizarre kant. Als het zo was door gegaan was ik er denk ik zelf ook onderdoor gegaan. Dat moet toch altijd voorkomen worden. Je kan andere alleen helpen als je zelf helemaal in orde ben en nee, dat was ik zeker niet.

Later heb ik dit zeker wel terug gezien in mijn leven. Ik probeerde mensen te beschermen en de vader figuur te behouden. Mijn zus probeerde ik zoveel mogelijk te begeleiden, maar ook mijn moeder. Helaas is hier regelmatig ruzies uit ontstaan. Wat heel begrijpelijk is. Alleen denk ik dat mijn moeder de oorzaak nog niet zo door had. Waarschijnlijk lees ze dit ook met een beetje verbazing en een heel misschien wel met een kleine traan. Momenteel weet ze wel meer over mijn ervaringen en gedachtes, maar toen zaten we echt allemaal in een verwerkingsproces. Dan denk niemand meer na. Helaas zag je dit ook op school goed terug. Ik was de oudste en hierdoor kreeg ik een soort van de leiding. Iets wat ik erg prettig vond, maar waar ik mij later enorm tegen heb verzet. Hierdoor ben ik een paar mensen zeker uit het oog verloren en werd ik het stille jongetje in de eerste klas. Alleen ik had eindelijk wel mijn rust gevonden, maar het kind in mij was nog ver te zoeken.

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter,  Instagram,  google+en Bloglovin 

11 thoughts on “De vader en zoon rol waren omgekeerd (verleden)

    1. In die tijd zat ik nog vol in therapie, dus qua gedrag denk ik wel dat het goed was gekomen. Echter denk ik wel dat het heel fout was afgelopen. Je word mee getrokken en je kan er niet zomaar meer uit. Gelukkig had ik dan wel nog terug kunnen vallen op mijn lieve moedertje 🙂

  1. Ik vind het wel echt heel knap hoe je hier mee om bent gegaan, lijkt me echt niet makkelijk. Als ik het zo lees, dan ben ik blij dat je niets van je vader hebt overgenomen. Je bent een verstandige, slimme en goede jongen. Ik was zelf ook erg vroeg volwassen, maar dat had een totaal andere reden. Veel gepest en op den duur jezelf erboven stellen en het accepteren. Dus ik was echt erg vroeg volwassen. Ik ben mentaal ook ouder dan mijn officiële leeftijd, maar dat zijn wel altijd de mensen met de betere karakters 🙂

    1. In die tijd had ik er gelukkig nooit zo’n last van. Je zit er dan echt midden in. Het groeit al spelend mee met je leven. Je raakt er dan gewoon aan gewent en vind het heel normaal. Achteraf gezien was het natuurlijk gekken werk en hoorde het zeker niet zo te gaan.

      Ik lijk wel zeker op mijn vader. Dit zou mij hopelijk niet zo snel gebeuren, maar bepaalde dingen heb ik wel heer sterk van hem over genomen. Zo als woede en boosheid. Gelukkig kan ik daar meestal heel goed mee om gaan en heb ik er eigenlijk geen last meer van. Maar ze hebben het hier thuis niet vaak makkelijk met mij gehad. Dat had van mij wel weg mogen blijven.

      Je weet trouwens wat ze zeggen over mensen die gepest zijn. Dat zijn juist de leukste mensen en die het heel ver gaan schoppen en ik geloof dat dat bij jou ook zeker het geval is.

      1. Nee, dat is waar, maar alsnog vind ik dat je het heel goed hebt aangepakt. Heel volwassen en als een man. Natuurlijk lijk je altijd op je ouders, maar ik denk dat je zijn volledige gedrag nooit zult overnemen. Daar ben je te goed voor. Ik kan aan tekst en woorden goed lezen hoe oprecht en eerlijk iemand is en geloof me, je valt zeker in die categorie. Haha, zeggen ze dat 😉 Nou, dan zal dat wel kloppen 😉

    1. Nou een held ben ik zeker niet hoor. Persoonlijk heb ik er nooit zo veel last van gehad. Het geef mij gewoon een gelukkig gevoel als ik zo mensen kan helpen die het zelf mee hebben gemaakt. Dit is gewoon mijn verleden en ik ben niet bang om dat te delen. Nergens voor nodig 🙂 In mijn ogen is het trouwens ook inderdaad de beste Remedie.

    1. Er waren wel zeker mensen die in grepen hoor. Mijn moeder en psycholoog bijvoorbeeld. Alleen als je niet alles verteld en niet mee werkt, kunnen ze ook niet alles doen. Het bleef tenslotte wel mijn vader die ook het recht had om mij te zien

  2. Wat een heftig verhaal! Lijkt me heel verdrietig en moeilijk om je vader zo te zien en ook heel moeilijk om die beslissingen allemaal te moeten nemen.

    1. Gek genoeg is het op dat moment eigenlijk nooit moeilijk geweest. Het hoorde er gewoon bij. Achteraf sla je je zelf natuurlijk wel eens op je kop. Alleen ik denk dat ik het liever zo heb dan dat ik er toen echt onder door was aan gegaan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.