Dan zit je ineens in een N.A. groep in de serie Penoza

11 December vorig jaar was het zo ver. Ik ging mocht voor het eerst naar een set van een programma van mijn lijstje. Sommige dingen doe je gewoon puur voor de ervaring, maar dit deed ik meer voor de plek. Je hebt natuurlijk altijd wel zo je plekken waar je liever heen gaat. De set van Penoza was zeker zo’n plek. Toen ik die opdracht binnen zag komen, ben ik meteen als een gek er op gaan reageren. De verre en de veel te vroege reis maakte mij helemaal niks uit. Ik moet en zou daar bij zijn. 11 December was dus eindelijk die dag. Ik ging naar Penoza en niemand kon mij meer tegen houden

Één opdracht zat er alleen wel bij. Ik moest mij zo onverzorgd mogelijk op die plek melden. Deze nuchtere jongen zat blijkbaar in eens in een N.A. praatgroep. Zit je dan met je goed gedrag. Nog nooit geen enkele drugs gebruikt en nee ook geen alcohol. Ergens vond ik dit wel een apart feitje. Het deed mij die dag ook wel erg aan mijn vader denken. Die had daar ook gewoon ooit heen moeten gaan. Tsja, nu zat ik daar in eens toch eerder dan hem. Al was ik daar natuurlijk weer veel te vroeg. Dat werd dus weer even een rondje lopen. Er was gelukkig genoeg te zien. Zo hadden ze bijvoorbeeld boven de leegstaande panden aangegeven wat ze er graag hoopte te krijgen. Zo wilde ze vroeger blijkbaar ook een kaasboer. Verder was dit blijkbaar ook de plek waar je met de boot naar London kon gaan. Was heel erg verleidelijk, maar de opdracht was echt te leuk

 

De locatie was een oud theaterzaaltje. Nou was ik hier al helemaal niet bekend, dus ik moest het even zoeken. Nou bevond ik mij op een soort van eilandje. Je kon er maar via 1 kant in of uit. Zo ging ik straat per straat af. Zodoende kwam ik op een pleintje terecht met daarop het Theater. Nou waren ze nog ergens anders bezig met filmen. Die kwamen voorlopig nog niet. Toch nog even een extra rondje lopen. Gek genoeg bleef er wel steeds een helikopter rond mijn hoofd vliegen. Nou dacht ik eerst dat het voor de opnames van Penoza. Later bleek dit niet het geval te zijn. Ze zochten blijkbaar een man die net iemand daar had dood gestoken. Liet ik nou net daar met een gekke hand tas rond lopen en de zelfde kleding als de dader. Tja heb ik weer. Gelukkig ben ik niet tegen de grond aan gedrukt.

Na een tijdje kwam er steeds meer volk bij staan. Toen er steeds meer figuranten kwamen te staan, viel het de eigenares van het theatertje het ook op. Ze liet ons alvast naar binnen. Opnames waren voor haar volgens mij ook nieuwe, dus dat er nog niemand was van de crew vond ze helemaal niet erg. Ze leiden ons rond en vertelde met trots over haar locatie. Nou moet ik zeggen ze mag er ook terecht trots op zijn. Geef mij ook maar zo’n zaaltje. Zou uren gaan oefenen op het podium en gewoon lekker los gaan. Goed wie weet heb ik ooit wel zo’n plek voor mij zelf.

Van zelf druppelde iedereen binnen en kwamen we steeds meer compleet. We werden in gecheckt en we mochten ons quitclaim alvast tekenen. Was oprecht heel gezellig. De sfeer was gewoon fijn. Iedereen sprak gelijk al met elkaar en onze begeleider was ook heel aardig. Iedereen vertelde zo zijn verhaal en zodoende ging de tijd langzaam steeds verder. Na een tijdje kwamen de acteurs ook binnen. Voor het gemak zou ik hem gewoon Boris noemen. Zo kennen de meeste van jullie hem anders ook.

Er was een kring stoelen klaar gezet en de boel werd donker gemaakt. Alles om de perfecte sfeer te krijgen. Onze kleding werd nog even nagekeken en sommige kregen nog make-up op. Je heb natuurlijk wel een paar lijk bleken mensen nodig in zo’n groepje. Ik hoefde dit keer echter geen make-up op. Gewoon lekker als mij zelf, maar dan zonder gel in en wat verwaarloost . Misschien een grappig feitje voor mijn leeftijdsgenoten. Patricia van het Huis Anubis werkte daar blijkbaar nu ook als make-up artiest en stylist. Ik had dat zelf niet eens door, maar iemand had dat heel knap ineens in de gaten. Ze stond er zelf ook verbaast van te kijken. Grappig om haar nu eens te ontmoeten. Toch één van de mensen waar ik tegen op keek als kind.

Voordat de uitzendingen eindelijk dit jaar op tv kwam, wist ik eigenlijk al direct dat ik voor 99% in beeld zou komen. Ik werd namelijk tussen de acteurs gezet. Ik zat naast Boris, Liza (zijn vriendin) en de vriend van hun. Top plek dus. Zeker niet omdat ik mij nu zelf ging terug zien op tv. Nee, dit is toch de beste plek om alles te observeren en te leren. Daarvoor was ik er natuurlijk ook. Echter wist ik wel al gelijk dat dit seizoen wat minder leuk werd om te gaan kijken. Ik wist ineens al dingen van bijvoorbeeld aflevering 6. Zo hebben jullie nu op tv kunnen zien dat Liza dood is gegaan door slechte coke. Dit kreeg ik toen al te horen/te zien. Zo heb ik de afleveringen op tv ook met andere ogen gekeken. Je leeft al gewoon aar bepaalde momenten toe. Ook al weet je maar 10%, je weet stiekem al veel te veel. Toch vind ik het wel nog steeds leuk om te zien, maar mocht je het ooit eens willen proberen. Vergeet dit dan zeker niet. Je kan dan nog beter iets kiezen watje zelf eigenlijk helemaal niet volgt. Kan naar mijn mening veel leuker zijn. Al vond ik dit wel heel speciaal

Achteraf gebeurden er ook nog wel iets heel grappigs. Ik had volgens mij een hoodie gekregen om voor de opnames aan te doen. Deze moest ik op het einde terug brengen naar de kledingsbus. Ik dus kloppen op de dichte deur. Daar kreeg ik dus 0,0 reactie op. Nou moest er echt iemand in zijn, dus ik bonkte nog eens een keertje, maar dan iets harder. Deed Boris in eens de deur open in zijn onderbroek. Kan je vertellen dat zo’n moment toch ene beetje apart is. In eens zie je een acteur waar je graag naar kijk in onderbroek voor je staan. Bovendien stonden de andere acteurs zich daar ook om te kleden. Volgens mij vond hij het zelf ook wel grappig, want tijdens de opnames een week later moest hij weer even lachen naar mij. Hij was mij dus niet vergeten.

Nou lees je het inderdaad goed. Ik mocht de week er op weer komen. Dit keer niet om af te kicken. Nee, dit keer was ik geboekt als patiënt in het ziekenhuis. Je had mij dus inderdaad in de vorige aflevering kunnen spotten. Ook al was dit voor jullie denk ik maar 1 keer echt goed te doen. Die was heel op vallend. De andere keren was het heel moeilijk. Hier over vertel ik zeker nog over in de vervolg blog. Deze ging eventjes over de N.A groep. Mocht je mij toch nog even kort bewegend willen zien. Dan kan dat in aflevering 1 van Penoza 5 vanaf minuut   2:50 en 6:49. Ik zit naast Boris in de kring. Net als op de foto’s hierboven.

Dit waren voor mij echt hele speciale opnames. Opnames die ik zeker niet snel zal vergeten. Toen het op tv kwam was het voor mij dan ook even een speciaal momentje. Daar zit ik dan toch in eens in één van de beste series van Nederlandse. Nee, dit had ik niet willen missen

Blijf goed opletten hé de volgende keer dat je weer Penoza Kijk 😉

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

1 thought on “Dan zit je ineens in een N.A. groep in de serie Penoza

  1. Echt heel leuk dat je daar in mocht spelen. Nu ben ik ook heel benieuwd naar je rol als patiënt zijnde. Ik vergeet het iedere keer op te nemen. Ben ook zo druk met huiswerk en projecten de laatste tijd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge