Deel ik dan echt veel te veel online?

Zoals je misschien al weet doe ik veel tv/film werkzaamheden. Zo ben ik nummer 82  in de nieuwe seizoen van het Instituut. Ja, ik laat mij vrijwillig opsluiten met 99 onbekende mensen. Dan laat ik ook nog eens experimenten op en met mij uitvoeren. Ach, dat houd het leven een beetje levendig hé. Nou had ik daar  25 september gelukkig weer een terug kom dag van. Alleen voelde het dit keer wel heel vreemd. Mensen liepen dit keer met telefoon rond en het gekste ze konden mij ineens.

Voor het eerst stond ik oog in oog met mijn online leven. Toen ik een week werd opgesloten kon niemand mij nog. Je begon als waren helemaal opnieuw. We hadden geen contact met de buitenwereld en we konden niet op het wereldwijde web. Niemand wist wie ik was en wat ik deed. Ik was de gene die ze daar leerde kennen. Nou heb ik mij gewoon het zelfde als normaal gedragen. Alleen het voelde ergens wel fijn dat mensen je echt leren kennen. Helemaal geen afleiding. Nee, ze leerde mij echt kennen. Het voelde ergens echt heel fijn. Daarom was de terug kom dag misschien juist wel schrikken. Mensen kwamen namelijk naar mij toe met verhalen over mij.

Het eerste verhaal was wel echt heel grappig. Een andere kandidaat kwam mij namelijk bedanken. Heel verbaast gaf ik haar een hand terug. Wat had ik nou weer gedaan. Toen begon ze ineens over Twitter. Nou wist ik wel dat ik haar daar op had. Alleen blijkbaar had ik haar daar ook iets heel leuks opgegeven. Via mijn Twitter had ze een bericht voorbij zien komen. Gewoon een tweet die ik had geretweet voor andere. Ze had daar mee een wekendje weg gewonnen. Blijkbaar zijn die vele uren online dus wel echt ergens goed voor. Stiekem vond ik het echt een leuk bedankje. Had ik toch nog iets goeds gedaan.

Daarna begonnen mensen ineens vragen te stellen. Hier en daar hoorde ik dat ik echt lekker bezig was. Sommige hadden mij de dag er voorgezien bij Penoza. Heel veel mensen begonnen ook plots over mijn blog. Nee, ik heb niet alles gelezen hoor, maar wel sommige verhalen. Je bent echt goed bezig en wat een leven heb je al achter de rug zeg. Mijn anonimiteit was echt compleet van de kaart. Nou heb ik dat eigenlijk nooit echt erg gevonden. Hier heb ik tenslotte voor gekozen. Mijn leven in ruil om andere te helpen. Alleen dit was echt de allereerste keer dat mij dit over kwam. Ik had eigenlijk niet zo veel tijd gestoken in het uitpluizen van de kandidaten. Na de opnames ging ik bijna een maand naar Thailand en vergaat even alles en iedereen. Dit was echt een beetje het gevoel van. Hey, ik ken jou, maar jij mij niet.

Achteraf liet het mij wel echt denken. Was dit misschien wel de reden dat ik de blog vibe niet meer kon terug vinden. Vond ik de anonimiteit niet te fijn. Ten slotte is iemand de hand geven toch de mooiste manier om iemand te ontmoeten. Online stelt dan toch eigenlijk helemaal niks voor. Het zelfde geld ben ik een enorme klootzak. Hier zou niemand er dan achter komen. Hier is mijn wil de wet. Niemand anders kan op dit plekje komen. Nee, alleen ik en ook alleen ik vertel mijn verhaal. Nu doe ik dat zo open en zo specifiek mogelijk. Liegen is voor mij geen optie hier. Alleen dit is wel de waarheid. Ik stel mij voor zoals ik het wil. In het echt kan je niks verbloemen en reageer je in een week toch als de echte jij. Kan je nog zo goed willen over komen. Als je een klootzak ben, dan komt dat van zelf wel een keertje naar voren.

De laatste tijd heb ik sowieso veel nagedacht over mijn blog en over mij zelf. Met mijn leven ben ik zeker te vrede. Ja, ik merk dat ik wel kleine dingetjes heb overgehouden van vroeger. De onzekerheid is er ingeslopen en ik twijfel wanneer het te goed is. Alleen ik denk wel echt dat ik het leven leef wat ik wil leven. Al helemaal nu ik mijn maatje heb gevonden. Sinds dat moment is de puzzel voor nu compleet. Ik word nog steeds blij van een mooie reactie terug. Het feit dat ik iemand anders kan helpen vind ik onbeschrijfelijk. Om die rede wilde ik vroeger altijd een kinderpsycholoog worden. Gewoon om kinderen te kunnen helpen die in mijn oude schoenen staan. Mede om die rede wil ik presenteren op de tv. Je kan daar dingen voor mensen doen, die je anders nooit zou kunnen doen en je kan mensen even hun zorgen laten vergeten, terwijl ze eindelijk op de bank konden ploffen. Ja, om die reden ben ik deze mooie plek begonnen en om die rede knal ik het hardste met mijn dromen. Hoe dan ook gaan die uitkomen.

Weg met die onzekerheid hier. Dit ben ik en dit is hoe ik mijn leven leid. Ik moet het als een compliment zien dat zoveel mensen ineens wisten wie ik was. Hoe grappig is het als je bijna sorry wil zeggen dat jouw berichten altijd als eerst tevoorschijn komen bij het opstarten van zijn Facebook. Ja, trots is misschien wel het juiste woord hier voor. Een rol model ben ik zeker niet, maar ik kan gelukkig wel mensen helpen. In mijn ogen deel je dan helemaal niks te veel. Nooit niet!

Fabian van der Gijze

volg mij ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge