Ik vroeg mij af waarom ze naar u keken (de rolstoel)

Na weer een leuk weekendje Brabant, kwam ik zondag terug in mijn vertrouwde stadje Rotterdam. Nog één bus en dan zou ik eindelijk weer de 2,5 uur overleefd hebben. Bij mijn halte stonden gelukkig maar 5 mensen. Drie vrouwen die op het bankje zaten en een man die een vrouw begeleide in een rolstoel. Daar begon dit verhaal mee. Er gebeurde namelijk iets wat ik helaas veel te vaak zie.

Gelijk vanaf het begin viel mij iets op. Die drie vrouwen keken de hele tijd naar de vrouw in de rolstoel. Dan gaan de rillingen al over mijn rug. Na een tijdje ging de vrouw dan ook even uit haar stoel en verder op krukken. Ze besloten op het hoekje te gaan staan. Toen keek ik met verdriet haar kant op. Stiekem hopte ik wel op een reactie. Heel graag had ik de ‘’waarom kijk je naar mij’’ vraag gekregen. Dan had ik namelijk heel graag iets tegen haar willen zeggen. Ik wilde haar vraag graag beantwoorden met: Ik vroeg mij af waarom ze naar u keken, Ik zie de reden namelijk niet. Waarschijnlijk had ze dan een antwoord gehad over haar rolstoel.

Persoonlijk vind ik alleen niet dat zo’n stoel een geldige reden mag zijn. In mijn ogen zit daar namelijk een normale persoon in. Niks geks aan. Er was maar één rede waarom je op haar neer mag kijken en dat is omdat ze lager zit dan jou. Verder was er geen één rede waarom ze zo op haar neer moesten kijken, want dat was uiteindelijk wel wat ze deden. Ik kan mij inderdaad ergens wel voorstellen dat je heel even een glimwerp, maar kom op. 10 minuten naar iemand staren is gewoon niet normaal. Al helemaal niet als die vrouw dan helemaal op het hoekje gaat staan met haar begeleider. Dat is in mijn ogen gewoon onnodig en weg pesten. Gewoon echt heel triest.

Helaas komt het niet alleen bij deze vrouw voor. Je ziet het veel te vaak. Mijn moeder heeft een hele lange tijd geleden ook heel even in een rolstoel gezeten. Nou herinner ik mij van die periode niet heel veel. Mijn moeder daarin tegen natuurlijk wel alles nog. Sindsdien bid ze echt dat ze nooit meer in dat ding terecht hoef te komen. Mensen spraken haar niet meer aan. Nee, ze spraken de gene achter de rolstoel aan om te vragen hoe het met haar ging. Hoe bizar is dat. Je mankeert iets aan je benen en mensen doen gelijk net alsof je iets mankeert aan je stem. Dat kan ik nou gewoon echt niet begrijpen. Het is iemand echt gewoon minderwaardig maken.

Nou hoop en denk ik wel dat dit meer mensen hun mening is. Toch vroeg ik mij wel echt af wat jullie mening hier over nou is. Heb je zelf ook wel eens per ongeluk veel te lang naar iemand gekeken of probeer je dat echt niet te doen. Laat het mij even weten. Ben benieuwd 🙂

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

2 thoughts on “Ik vroeg mij af waarom ze naar u keken (de rolstoel)

  1. Nou ik zit zelf regelmatig in een rol stoel en je wordt inderdaad veel aangekeken. Vooral omdat ik als blogger er ook nog eens graag stylish uit wil zien. Volgens mij word er verwacht dat je er dan ook niet uit ziet!
    Mooi dat je deze post hebt geschreven!

    1. Bedankt voor je mooie reactie. Ik hoop echt dat het ooit wat minder wordt. Het lijk mij juist alleen maar goed dat je er goed uit wilt zien. Waarom zou je gelijk moeten verwaarlozen. Ik vind het echt alleen maar goed van je 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge