Ken je mij? Wie ben ik dan?

Misschien herken je de titel al. Het zijn namelijk twee zinnen van een lied. Persoonlijk ken ik hem via Brace, maar de origineel is van Carel Kraayenhof. De laatste tijd luister ik dit liedje heel veel. Dit komt mede door de goede tekst. Hier kan ik mij namelijk heel goed in vinden. Ik beweer zelf heel vaak dat niemand mij 100% kent en ik mij zelf dus ook nog niet. Als mij je dus ken, wie ken je dan eindelijk en ken jij mij beter dan ik.

Bijna niemand zal over zichzelf zeggen ‘’wat ben ik een klootzak’’. Toch zijn er altijd wel mensen die jou een klootzak vinden. Kennen die mensen jou dan beter dan jij zelf of kennen ze je juist te weinig. Ik vraag het mij soms zelf wel eens af. Veel mensen kennen mij natuurlijk via deze weg en/of misschien wel van de filmwereld. Via deze weg kan ik de mening over mij natuurlijk zelf kneden. Jij leest wat ik wil dat je leest. Nou praat ik hier ook heel vaak over slechte kanten van mij zelf, maar dat vinden de meeste mensen dan juist weer mooi. Het is natuurlijk heel knap/mooi dat ik over mijn minderheden kan praten.

Toch blijft het ook wel heel riskant. Zo heb ik daar twee perfecte voorbeelden van. Ik heb bijvoorbeeld wel eens geschreven over de woede die in mij zit. Hierdoor sloeg ik gelukkig niet mijn zus, maar een gat in mijn deur. Dit schreef ik vooral om mijn woede onder ogen te zien. Echter werd deze blogpost wel super goed ontvangen. Er werd zelfs positief op gereageerd. Mensen vonden het goed van mij en lef tonen dat ik erover had geschreven. Daarnaast kan ik mijn best gelezen artikel erbij halen. Deze ging over de niet zo leuke breuk met mijn ex-vriendin. Ik vond in die tijd dat ik iets moest recht praten. Ik had namelijk gezegd dat we liefde vol uit elkaar waren gegaan en alles koek en ei was. Dat was dus helemaal niet het geval. Ik deed zoals altijd hier mijn verhaal. De blog post ging voor mijn doel viral over het web. Er ontstond in één dag een love en een haat kant over mij op het internet. De ene sprak je de hemel in en de ander veranderde hem in de hel.

De blog post die ik schreef om mij zelf onder ogen te komen en mij juist slechter zou moeten maken. Maakte mij juist veel beter. De blog post waar ik bepaalde mensen iets mee wilde laten zien, bracht mij juist een hele slechte kant. Alleen als ditzelfde verhaal over mijn vader was gegaan, dan was ik juist weer een held geweest. Zo zie je maar dat de meningen over jou heel snel kan veranderen. Wat de ene juist goed aan je vind, vind de ander juist heel slecht aan jouw. Zo was mijn mening in dit geval juist heel andersom. Ik vind persoonlijk andere mensen helpen met de waarheid beter, dan een gat in mijn muur slaan. Al kwam deze haat vooral ook, omdat ik niet alles vertelde om haar te beschermen.

Kon ik mij in dit geval zelf niet goed. Was ik nou ineens toch een klootzak of konden mensen mij juist niet goed. Persoonlijk denk ik dat niemand zichzelf echt ken en een ander jou ook nooit. Je blijft je zelf ten slotte altijd verbazen. Daarnaast verschillen de meningen toch weer altijd van elke andere persoon. Om die reden vind ik de tekst ook zo mooi. De mening van een ander kan heel makkelijk ook die van jou veranderen. Dat weet ik als geen ander. Zo ben ik ooit andere mensen gaan geloven en deed ik iets wat ik zelf eigenlijk helemaal niet wilde. Sinds die dag luister ik dan ook eigenlijk niet meer naar de mening van een ander. Mensen zeggen en denken maar lekker wat ze willen.

Ik weet zelf wel wie en wat ik ben of toch niet 😉

 

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge