Vind jij je zelf bij de knapste 50 horen? (het instituut)

In het instituut zat ik samen met 99 andere een week lang opgesloten. Echt super leuk om mee te maken en te mogen doen. Echter kwam er toen ineens een vraag voorbij waar ik na een paar jaar last van heb gekregen. Vind jij je zelf bij de knapste helft horen. Bij die vraag ben ik gelijk de eerste ronde naar binnen gelopen en heb ik mij zelf ook zeker niet omcirkelt. Ik zou dat nooit over mij zelf zeggen en ik zou het ook zeker nooit over mij zelf denken. Later bleek ik toch bij deze 50 mensen te horen. Ergens vond ik het echt even een schrikmomentje. Door 99 andere mensen werd je daar bij geplaats na het zien van jouw foto.

Zit een beetje te twijfelen waar ik deze blog eens zal gaan beginnen. Laat ik maar eerst beginnen bij deze gedachten. Waarom ben ik op dat gebied eerlijk gezegd best onzeker. Dat is na groep 8 (2011) begonnen. Op de basisschool had ik deze onzekerheid nog zeker niet. Ik was in die tijd één van de oudste en daardoor best populair. Dat stond in die tijd ook automatische aan veel vriendinnetjes. Als klein ventje vond ik dat zo prachtig. Al die vrouwelijke aandacht, terwijl het natuurlijk niet zo veel voorstelde in die tijd. Alleen thuis ging het in die tijd echt heel slecht. Nou zeg ik wel thuis, maar zo voelde dat nergens meer. In mijn oude huis niet waar er altijd ruzie was, op de onderduikplaatsen zeker niet en in mijn nieuwe huis ook nog zeker niet. Ik haten het overal. School was eigenlijk een soort van uitvlucht. Daar kreeg ik aandacht en daar had ik geen zorgen.

Na groep 8 was ik dus helemaal zat. Ik nam afscheid van mijn pa en ook al half van mijn oude leventje. Dit deed ik op een vrij extreme manier. Ik besloot echt heel weinig te praten met andere klasgenoten, ik begon heel veel te eten en veel te gamen.  Alleen mijn gezin en games boeide mij eigenlijk nog. Deze jongen werd enorm dik, haatte alles wat met beeld te maken had (foto’s/film) en had eigenlijk maar een paar vrienden. Niemand kon de echte fabian, zelfs ik zelf niet meer. Deze zoektocht bleek zo’n 3 jaar te duren. De aandacht van de film is zoals je weet gelukkig weg gegaan en met de fotoangst ben ik serieus bezig. Het blijf gewoon wel moeilijk. Het onzekere gevoel over uiterlijk is iets beter geworden, maar is zeker niet waar het eigenlijk had moeten zijn.

Tijdens het instituut kwam dit gevoel weer even enorm binnen. Andere mensen voor gek verklaren dat ze niet bleven staan en zelf wel direct naar binnen rennen. Misschien had ik wel bij de vraag moeten blijven staan, maar zo ben ik gewoon echt niet. Ik zou dat zelf ook niet eens willen kunnen zeggen. Wat heb je er aan als je zoiets van je zelf vind. Naar mijn mening niet zo heel veel. Je gaat er misschien alleen maar meer naar leven.

Het moment toen ik  echt bij de 50 bleek te zitten was ik serieus in een kleine shok. Ik wist mij niet echt een houding te geven. Het voelde zo ontzettend raar. Dat rode hesje wat ik moest dragen betekende dus al die tijd dit? Ik lachten het weg en sprak wat in het rond. Wat sommige mensen een heel lekker gevoel gaf, gaf mij juist een niet zo lekker gevoel. Daarnaast vroeg ik mij heel erg af wat er was gebeurd als ik bij de andere groep werd geplaats. Had ik net als vele andere kandidaten heel boos gereageerd, had het mij onzekerder gemaakt of zou het mij helemaal niks hebben gedaan. Één ding weet ik wel zeker. Ik zou de vragenlijst en het weg lopen precies weer zo doen. Gewoon zo persoonlijk en eerlijk mogelijk. Ik ben nu gewoon niet zo en ik ga denk ik ook nooit anders meer zijn.

Fabian van der Gijze

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge