de eenzame traan op het toneel

Persoonlijk vind ik eerlijkheid hier heel belangrijk. Op deze plek probeer ik zo eerlijk en real mogelijk zijn. Vandaar besloot ik deze blog direct te typen. Ik had zo net een kleine uitvoering van mijn toneelopleiding. Elke zaterdag ben ik daar namelijk te vinden. Nu gingen wij aan onze families alvast laten zien wat we al allemaal hebben geleer. Nou zeg ik wel onze families, maar ik was daar helemaal alleen. Mijn moeder kon er namelijk niet bijzijn. Normaal doe ik alles graag alleen, maar vandaag leverde het ineens een brok in mijn keel op.

Dat ik deze dag op zou vallen was een feit. Ik ben namelijk de enige man van de groep. Zowel bij de kleintjes en de grote is er geen enkele man te vinden. Daar heb ik echt nog geen seconde last van gehad. Persoonlijk ga ik zelf ook vaak met vrouwen op en ik ben natuurlijk opgegroeid met mijn ma en mijn zus. Musicals zijn sowieso niet vaak heel mannelijk. Onze dansjes dus ook zeker niet. Zo moeten wij bijvoorbeeld dansen op All that Jazz. Een dans wat normaal alleen door vrouwen wordt gedanst. Nou doen we dat al een paar weken, dus over dat mannelijke gevoel ben ik wel al een beetje heen gestapt. Zo mannelijk ben ik normaal nou ook al niet zo.

Voor de dansjes moesten we een zwarte T-shirt aan doen en een zwarte sportbroek. Dit werd dus een oude te kleine joggingsbroek uit mijn groep 8 tijd en een T-shirt moest ik nog zien te regelen. Gelukkig had mijn toneel zus een extra shirtje bij. Dit werd dus een top outfit. Een te korte broek en een hemdje van de Hema. Iedereen ging dit ook nog eens zien. Ach, in ieder geval gelukkig niemand die mij persoonlijk ken. Vanaf het moment dat ik die zin zei in mijn hoofd sloeg er een gevoel om. Ik was nu eigenlijk wel heel erg alleen. Iedereen zat te wachten tot hun ouders aan zouden komen en ik hoefde op helemaal niemand te wachten. Achteraf geen knuffel of lovende woorden voor mij. Hoe ga ik daar ooit op reageren. Wat ga ik doen als we klaar zijn.

Vanaf toen was ik eigenlijk heel mijn focus kwijt. De dansjes gingen nog wel redelijk en het zang gedeelte ging redelijk, maar ook een keertje goed fout. Ik begon mij steeds meer beladen te voelen. Hoe eerder we klaar zouden zijn, hoe beter het zou zijn. Dat was alleen niet het geval. Het omarm moment kwam er toen natuurlijk aan. Eerst moesten we nog even aan de zijkant gaan zitten. De oprichter sprak ons toen nog even toe. Nou zit ik altijd met hem te dollen, dus dat bleef dit keer ook niet uit de weg. Hij begon over mijn vriendin te praten. Die kon er ook niet bij zijn en zat in Brabant. Dat moet je dan toch even mooi hard op zeggen. Wist hij veel dat ik dit gevoel nu ineens had. Dat had ik zelf ook nooit verwacht. Dat neem ik hem dan ook zeker niet kwalijk.

Na zijn toespraak mochten we onze familieleden in de arme vliegen. Het pijnlijkste moment was aangebroken. Ik vloog expres naar de zijkant war mijn docenten stonden. ‘’ kan ik misschien helpen met stoelen opruimen?’’ Gelukkig kon dit wel, maar zoveel stoelen waren er nou ook weer niet. Ik besloot maar gewoon de kleedkamer in te gaan. Alles wat niet van mij was uit te trekken en lekker mijn eigen kleren weer aan. Ik was nog nooit zo snel geweest. De moeheid sloeg toe en de druk achter de ogen ook. Ik stelde mij nog aan een familie voor en ben daarna direct weg gevlucht. Koptelefoon op en zo snel mogelijk richting mijn huis. Helaas zag ik wel nog even mijn bus voor mijn neus weg reiden. Dit betekende nog een half uur extra Rotterdam.

Ach, wat boeide het eigenlijk ook. Thuis zat er vandaag niemand op mij te wachten. Ja een parkiet in een donkere koude huis. Voor het eerst in een hele lange tijd voelde ik het branderige oog gevoel weer. Vandaag deed ineens zo veel pijn. Ik werd ineens echt op de feiten gedrukt. Mijn mams en ik redde het heel goed samen hoor, maar als zij er niet is, dan is er eigenlijk niemand. Natuurlijk had ik haar kunnen claimen en kunnen zeggen dat ze moest komen. Alleen ze mocht met haar nieuwe werk mee naar een musical. Ze gunt mij zoveel, dus dat gunde ik haar van harte. Daar moet ze gewoon naar toe. Dat zeg je niet voor zoiets lulligs af. Dit gevoel had ik daarnaast nooit zien aankomen

Thuis gooide ik alles van mijn rug en plofte ik eindelijk in de bank. Tv aan en proberen de knop volledig om te gooien. Na het koken en ene paar video’s gaat het gelukkig op zich wel weer. Misschien is het juist wel een hele mooie ervaring om mee te maken. De pijn en de traan was wel echt puur. Je besef weer wat je heb en wat je heel makkelijk kwijt zou kunnen raken. Daarnaast was het misschien wel gewoon een opstapeling van gevoelens en gedachtes. Waar zijn we soms wel niet mee bezig. Één ding weet ik wel zeker. De liefde van mijn lieve moeder zou ik nu zeker nog niet willen/kunnen missen. Daar is het te fijn voor!

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

4 thoughts on “de eenzame traan op het toneel

  1. Ik heb zoveel bewondering voor je openheid en eerlijkheid in je artikelen, maar vooral in deze. Ik vind het echt bewonderenswaardig hoe je je hier doorheen hebt geslagen. Het was lastig en pijnlijk, maar je bent sterk en dat heb je vind ik laten zien. Mochten er ook vrienden bij zijn? Ik was anders zo naar Rotterdam gekomen hoor. Een andere vriend van me die in Brabant woont krijgt ook binnenkort een uitvoering. Hij krijgt ook niet veel vrienden en familie, en dus hoop ik daar ook heen te kunnen. We kennen elkaar al 2 jaar, maar nog nooit gezien. Dus dan hoop ik hem te kunnen zien op die manier en aan te moedigen. Dus ik zou dat doen, zonder aarzeling. En die lieve moeder van je boft met zo’n zoon. Geen twijfel over mogelijk

  2. <3<3
    Het gevoel is ook niet zo gek. Je hebt weken aan iets gewerkt waar jouw passie in zit. Dan voer je het uit en kan je het niet met de mensen delen van wie je houd. Ik zou dat ook echt niet leuk vinden!
    Dikke knuffel!
    Robin onlangs geplaatst…Een teken van leven.My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge