Kamp groep 8 is alweer veel te lang geleden

Laatst vond ik gelukkig weer een cd terug. Op deze cd staan allemaal foto’s van kampgroep 8. Dat is nu alweer zo’n 7 a 8 jaar geleden. Van groep 1 t/m 8 is er in mijn leven zo veel gebeurd. Ik kon tijdelijk niet naar school, doordat we moesten onderduiken, ik nam afscheid van mijn vader, ik werd twee keer heel lag ziek en ik zat heel lang in therapie. Zo kan ik nog wel even door gaan. Echter zag je dat niet echt aan mij op school. Ik was vrolijk en voelde mij koning op het speelplein. Groep 8 vond ik wel een twijfel jaartje. Al vind ik kamp groep 8 nog steeds één van mijn mooiste herinneringen. Te mooie om er geen blog post over te schrijven. Misschien zelfs wel te mooi om het bij 1 blog post te houden.

Mijn aankomst op school zou ik nooit vergeten. We verzamelde ons op het schoolplein. De andere klassen waren nog binnen, maar die zouden ons later nog gaan uitzwaaien. Alleen ik viel een beetje op. De meeste mensen stonden daar met een kleine koffer of met een sporttas. Deze kleine jongen kwam aan met een mega koffer en een bloemetjes rugzak. De koffer en ik waren bijna even groot. Ja, dat gaf wel even een gek gezicht. Op één of ander manier vond ik het een heel goed idee om heel mijn kledingkast mee te nemen. Daarnaast moest ik ook even een plekje vrijhouden voor mijn drumstokken. Die moesten naar mijn mening echt mee. Ik kon er daar niks mee doen, maar ik had ze wel bij. Waarom weet ik alleen niet meer zo goed. Ze waren in ieder geval wel goed om de buren te pesten in de nachten

Na het afscheid met wat huilende ouders konden we eindelijk vertrekken. Op naar de Veluwe. We hadden daar namelijk een groot huis gehuurd midden in de bossen. Genoeg ruimte om ons later in de vermaken. Tijdens de busreis hoefde ik mij in ieder geval ook nog niet te vervelen. Ik zat naast mijn beste vrienden en ik had een paar meter aan zurenmatten mee genomen. Zo konden we in ieder geval een wedstrijdje zuur eten houden. Na heel wat kaartpotjes en kutten in de bus kwamen we eindelijk aan bij ons huisje. Ze hadden gelukkig de waarheid gesproken. Het was echt een prachtige locatie. Alleen de grond was van zand en de bus kon niet ver komen. Dit betekende alles naar het huisje dragen incl. mijn koffer. Die kon natuurlijk niet echt rollend over het zand gaan. De eerste dag vroeg ik mij inderdaad al af waarom ik nou weer zo’n grote koffer mee moest nemen. Als een echte man moest ik hem dus lekker zelf gaan tillen.

De jongens moesten gelukkig beneden slapen, dus die last had ik dan gelukkig weer niet met mijn koffer. Het was echt prachtig weer. Zo konden wij direct weer naar buiten. Lekker tafeltennissen en volleyballen. In de avond zouden we naar een grote zandberg gaan. Hier zouden we dan lekker rollend en rennend van afgaan. Ik weet helaas nog wel te herinneren dat ik die avond vreselijke hoofdpijn had. Mede ook door een kleine ruzie/discussie die ik toen had gehad. Ze hadden geprobeerd geesten op te roepen. 1 van die meiden had een zusje bij de geboorten verloren. Die naam kwam toen naar voren. Vanaf toen waren er een paar mensen helemaal van slag. Ik heb nooit tegen zulke kut geintjes gekund. Zodoende ging ik daar toen vol tegen in. Gelukkig kon ik op school wel mijn handjes nog in bedwang houden.

Toch was ik gelukkig wel nog mee gegaan naar de berg. Rollen van een berg kon ik als geen ander. Thuis deed ik dit ook al van jongs af aan. In de zomer was ik altijd op de dijken te vinden. Lekker rollend de berg af. Helaas viel je soms wel mooie in de stront, maar dat was het risico. In de winter waren de dijken trouwens ook heel goed te gebruiken. Je haalde alles van je skateboard en je had ineens een snowboard te pakken.

In de avond hadden we nog een klein na gesprekje/feestje. We moesten helaas alleen wel weer vroeg gaan slapen. De dag erna zouden we namelijk door de Veluwe gaan fietsen. Daar keek niemand eerst echt naar uit, maar achteraf vond bijna iedereen het toch wel een feestje om mee te maken. Hier kwamen we wel achter een feitje. Sommige konden niet zo goed/snel fietsen. Zo ging een vriend van mij lekker zigzaggend door het bos fietsen. Iedereen moest hierdoor steeds door remmen en knalde hierdoor ook bijna op hem. Dit heeft hem later ook een bijnaam opgeleverd.

Persoonlijk vond ik het fietsen leuker dan de stops die we maakten. We gingen naar het museum en een klein kasteeltje waar we alleen de vissen mochten drinken geven. Al we het in ieder geval maar naar ons zin hadden. We konden onze energie in ieder geval lekker kwijt. In de avond stond ons wel lekker wat eten op te wachten. Onze schooldirecteur had zich bij ons gevoegd en zijn BBQ mee genomen. We moesten natuurlijk wel lekker vol zitten voor de avond.. Dan was het namelijk eindelijk tijd voor de bontenavond.

Alleen dat zal ik de volgende keer laten zien/lezen. Deze blogpost valt anders iets te groot uit. Dat is natuurlijk ook weer zo zonde. Je krijg in ieder geval nog veel te goed 😉

 

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

 

 

3 thoughts on “Kamp groep 8 is alweer veel te lang geleden

  1. Kom ik aan met dat mijn groep 8 kamp echt een hel was, haha. Alhoewel, van het sporten buiten genoot ik wel, want ik had gelukkig twee vrienden in groep 8 waar ik toen veel mee optrok terwijl de juffen mij constant aanspraken. Het heeft zo zijn mooie en minder mooie kanten zullen we maar zeggen 😉 Maar jouw verhaal klinkt super leuk, en ik ben blij dat je er zulke mooie herinneringen aan hebt overgehouden 🙂

    1. Wij mochten sowieso niet meer fietsen. Een paar jaar eerder was er iemand uit de buurt tijdens zo’n fiets tocht aangereden. Hopelijk hebben jullie de docenten in ieder geval ook een beetje gemept 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge