Het spijt me, maar ik stop er mee

Een paar jaar geleden waren de meeste kut momenten achter de rug. Vanaf dat moment beloofde ik mij zelf iets. Wat er ook gebeurd ik volg vanaf nu mijn eigen pad. Vanaf dat moment hou ik mij daar heel erg aan. Zo volg ik mijn acteer dromen en reis ik van land tot land. Heerlijk voel ik mij daarbij. Zoveel mogelijk mijn eigen dingen doen en schijt hebben aan de mening van de rest. (zolang het maar binnen de lijntjes blijf hé) Nu kwam er weer zo’n momentje.

Zoals je misschien wel al weet volg ik een extra ‘’opleiding’’ bij het Luxor theater in Rotterdam. Hier ging ik eigenlijk elke week met plezier naar toe. Het dansen was alleen niet echt mijn ding en musical zang hoefde van mij niet persé. Ik hou echt van zingen, maar zing dan liever een ander soort genre. Alleen dat wist ik al ver van tevoren. We hadden ongeveer een maand de tijd om te kijken wat we ervan vonden. Nou zat ik als enige jonge in een meisjesklas. Blijkbaar durven mannen zich er niet voor op te geven. Ik besloot te blijven en het gewoon te proberen. Dan maar een uurtje balletdoor de vingers zien.

Nou misten ik 3 lessen door mijn audities, 1 week vakantie stop en ik besloot zelf daarna nog een weekje thuis te blijven. Daar begon ik het te voelen. De audities vond ik echt fantastisch. Ik genoot van elk moment. Die passie en zin miste ik heel erg de laatste weken bij het Luxor. Ik acteer gewoon graag en improviseer zoveel mogelijk. Daar deden we helaas niet meer echt aan. Er kwam namelijk een grote show aan en daarin zouden we gaan dansen en zingen. Een weekje extra vrij vond ik daarom wel eventjes lekker. Lekker uitslapen en niks doen. Alleen had ik het misschien wel even mogen laten weten aan iemand. Normaal zou ik mij in allertijden afmelden. Dit keer deed ik gewoon lekker mijn telefoon uit en was eventjes helemaal verdwenen.

De week erna moest ik alleen wel echt aanwezig zijn. Dit zou één van de belangrijkste dagen worden van onze Academie. Ik beloofde aan twee van mijn klasgenootjes dat ik echt zou gaan komen. Als ik iets beloofd dan probeer ik mij er ook echt altijd aan te houden. Ik beloof dan ook eigenlijk alleen echt dingen waar ik echt achter sta en wat ik waar kan maken. Met deze belofte zat ik stiekem wel iets meer dan ik zou willen. In mijn geval betekend dat heel veel denken en nog meer denken. Dat deed ik dus ook. Gelukkig had ik wel nog even afleiding tijdens mijn opnames voor Radar. Daar kon ik mij even helemaal in uitleven. Daar ligt toch echt mijn hartje. Hilversum mediastad. Ik genoot echt weer als een klein kindje van mijn werk/bezigheid.

Afgelopen zaterdag zat ik dus weer in de bus en in de metro om bij het nieuwe Luxor aan te komen. Ik wist dat ik een gesprek zou aanknopen op mijn gevoel met mijn drie docenten te delen. Echter wist ik alleen nog niet wat ik hun zou willen vertellen. In de metro begon ik het echter steeds meer te voelen. Dit zou ik niet meer langer gaan trekken. Ik besloot expres een halte eerder uit te stappen en langs de mooie waterkant te gaan lopen. Ik kwam weer binnen en ging naar boven. Lang niet gezien, ja dat klopt.

Ik kreeg de nieuwe nummers in mijn handen en zong met 1 nummer nog mee. Hierna stopte ik er mee en luisterde ik gewoon lekker. Gewoon even luisteren naar de rest. Mijn keuze stond echt vast. Na deze les zou ik hier geen lessen meer volgen. Ik vind het echt teleurstellend, alleen het past gewoon net iets te weinig bij mijn einddoel.

Na de zangles kregen we even pauze. Mijn docenten zaten even met elkaar te overleggen. Met een brok in mijn keel liep ik naar hun toe en bleef bij hun staan. Ze moesten even hun verhaal afmaken. Die minuut leek wel een eeuwigheid te duren. Tot dat mijn toneeldocente zei ‘’ja Fabian wat is er’’ Toen kwam het moment. Ik denk dat ik moet stoppen. Ze schrokken even, maar ze wisten ook wel dat het dansen niks voor mij was. Ik verdween dan liever dan dat ik verscheen en met acteren leefde ik dan weer helemaal op. Ze probeerde het nog even, maar zagen aan mij dat mijn besluit vast stond. Ze vroegen hoe en wanneer ik afscheid wilde gaan nemen. Zet mij straks maar voor de groep neer. Dan improviseer ik wel iets.

Zodoende lieten ze de groten en de kleintjes van de academie komen. Het werd stil gemaakt en ik mocht naar voren komen. Daar sta je dan ineens voor heel wat meiden. Met de ene heb je net wat meer contact gehad dan met de ander, maar stuk voor stuk heb ik toch van hun karakters genoten. Ik maakte veel grapjes tussen door en observeerde heel veel. Ja, dat ga ik wel enorm missen. Ik begon gewoon met mijn hart te spreken. Hopelijk hebben ze dat een beetje gemerkt. Misschien was het niet mijn beste toespraak, maar ik meende echt elk woord. Ik heb van hun, van de lessen en van het Luxor genoten. Meer dan wat dan ook. Alleen ik moest even heel eerlijk zijn tegen over mij en tegenover mij zelf.

Mijn hoofd zat gewoon even de laatste tijd vol met alles en iedereen. De keuze om mijn vader op te zoeken in het ziekenhuis bleef ook maar door mijn hoofd spoken. Als ik daar een moeilijke keuze in kon maken, dan moest ik dat op dit gebied ook eens aan durven. Die keuze heb ik nu gelukkig dan ook gemaakt. Vanaf nu ga ik gewoon lekker workshops volgen en klussen aannemen. Echt de focus leggen op mijn droom.

Natuurlijk ga ik de meiden wel in de gaten houden. De eindshow wil ik zeker niet missen. Het Luxor zelf ook niet. Ik ben er stiekem toch echt van gaan houden. Hopelijk wordt het in ieder geval een hele mooie show. Dat verdienen ze echt, want ze werken er heel hard voor.

Wel moet ik nog even een mooi momentje kwijt. De kleintjes kwamen later nog even verhaal bij mij halen. Waarom ga je nou precies weg? Daarna vonden ze mijn tv-ervaringen wel echt heel erg tof. Toen vertelde ze ook waarom ze extra baalde. Als ze de tekst even kwijt waren gingen ze blijkbaar naar mijn stem luisteren. Mijn lage stem viel nogal op in de groep. Zo wisten hun altijd waar we waren. Nooit geweten, maar toch heel erg leuk om te horen. Ik ga hun ook zeker heel erg missen.

Hopelijk is het gemis van beide kanten

Fabian van der Gijze

3 thoughts on “Het spijt me, maar ik stop er mee

  1. Ik vind het heel goed van je dat je deze keuze voor jezelf hebt gemaakt. Soms moeten we bepaalde dingen stoppen of niet meer doen, omdat het ons inderdaad belemmerd in ons goede gevoel erbij. Ik kan me goed voorstellen dat je het ook gaat missen, maar ik kan me nog beter voorstellen dat het goed voelt om gewoon weer goed in je vel te zitten. De kracht van je woorden in dit bericht, is ook weer een genot om te lezen

  2. Ga je zeker missen bro, was veel te gezellig!
    Ik snap je keuze heel goed, denk dat het ook wel beter is voor je. Als je ergens niet helemaal achter staat, moet je ook kunnen accepteren dat het niet gaat. Ga gewoon lekker knallen bij workshops en opnames, dan kom jij er wel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.