Gezellig even naar mijn oma en de oudjes toe

Vanaf kinds af aan heb ik altijd maar één oma gehad. Die vanaf mijn vaders kant heb ik nooit leren kennen. Al ben ik daar juist wel blij mee. Ik mag gelukkig wel van geluk spreken dat ik een hele leuke oma heb getroffen. Alleen de tijden veranderen helaas wel eens. Mijn oma wordt binnen kort alweer 86 en is behoorlijk aan het aftakelen. Ze woonde eerst in de zorg hotel, maar daar is het einde van in zicht. Ze kunnen haar zorgen niet meer aan en ze begint steeds meer dingen te zien. Zo zit ze nu in een observatie huisje samen met heel veel andere bejaarden. Een plek vol met mooie mensen, herinneringen en momenten.

Samen met mijn moedertje ging ik naar haar toe. Even op bezoek bij mijn lieve oma. Dit was de eerste keer dat ik haar daar ging opzoeken. Mijn moeder was er wel al één keer langs gegaan, maar die was de weg al lang weer vergeten. Haar geheugen is ook niet meer al te best 😉 Al vond ik dat best knap, want het leek wel alsof we door de dierentuin liepen. Ze hadden alles met codes afgesloten, maar ze hadden ook schuttingen neer gezet. De oudjes mogen natuurlijk niet weg rennen hé. Dat was in de meeste gevallen natuurlijk al niet meer echt mogelijk. Dat zag je al snel bij aankomst.

Wij kwamen namelijk aan op mijn oma’s afdeling. Ze was alleen niet te vinden in haar kamertje. Daar gaat ze natuurlijk niet zitten te mokken. Ze zat gezellig in de eetkamer/woonkamer. Dat kon je natuurlijk al van ver horen. Zo is dat in de meeste gevallen van mijn familie wel het geval. Je hoort en ziet ze overal wel kletsen. Zelfs ik val er vaak stil door. Al vind ik dat meestal juist grappig om te zien. Het is in ieder geval wel een kenmerk van de familie. Toen mijn moeder langs liep riep ze haar naam al vrij snel over de gangen heen. Hey, Marina. Ik kwam er maar stiekem achteraan gelopen. In de deuropening zat alleen een man in een rolstoel. Eigenlijk niks bijzonders te doen. Hij ging gewoon steeds in en uit de kamer. Van mij mocht die dat zeker gewoon lekker blijven doen. Als dat zijn ding is, zal je mij zeker niet horen klagen.

Gelukkig konden we na een tijdje in ieder geval wel langs hem lopen. Ik was hier tenslotte wel voor mijn oma. Daar leerde ik gelijk twee nieuwe mensen kennen. De ene woonde daar ook even tijdelijk en de ander was zijn vriendin. Het bleken dorpsgenootjes te zijn. Dit bewees wel gelijk weer dat we in dit dorp elkaar niet allemaal kennen. Deze twee leuke mensen had ik nog nooit van mijn leven gezien. Er vormde gelukkig al snel leuke gesprekken. Al was ik wel een beetje afgeleid. Midden op de tafel stond zo’n hele grote rode knop. Zo’n knop die bijna schreeuwt ‘’druk op mij’’. Gelukkig heb ik dat toch maar niet gedaan. Anders zou alle alarm bellen afgaan.

 

Na een tijdje zag ik nog een paar bekende binnen lopen. Mijn grote neef kwam met zijn vrouw en kinderen binnen gelopen. Nou heb ik al vaak zat hier verteld dat ik een grote zwak voor die kant van de familie heb. Ze hebben ons vroeger enorm vaak geholpen en mijn neef heeft mij veel mooie momenten bezorgd. Ik ben ook echt gek op zijn kleine hummeltjes. In de schattigheidswedstrijd van de familie sta ik zeker geen nummer 1 meer. Daar staan hun dik boven aan. De jongste was in slaap gevallen. Die werd slapend naar binnen gedragen. Daar werd hij op de stoel gezet en sliep gewoon rustig verder. Na een tijdje werd hij gelukkig wakker.

Mijn oma zag direct niemand meer. Dan draait het natuurlijk even alleen om die kleine hummeltjes. Dat snap ik voorkomen. Ik heb stiekem dan ook alleen nog maar even oog voor hun. Nou is er alleen één ding altijd zeker. Ze zijn eerst altijd een beetje verlegen en angstig voor mij. Als ik kijk, dan verstoppen ze zichzelf achter papa en mama. Na een tijdje verdwijnt dat gelukkig vanzelf weer. Tot die tijd ging ik even om mij heen kijken.

Er liep bijvoorbeeld een oud vrouwtje de hele tijd langs met haar rollator. Ze liep lang of ze ging even naar binnen. Heel gek, maar ze wist zelf ook niet zo goed wat ze nou echt wilde. Ook zat er een man in de kamer. Volgens mij kon de beste man niet meer praten. Hij wees wel de hele tijd naar mij. Ik lachte dan vriendelijk terug en dan ging hij weer tevreden naar voren kijken. Hopelijk heb ik zijn dag daardoor weer wat beter gemaakt. Het gaf mij in ieder geval een heel goed gevoel. Zo zag je in ieder geval wel weer dat elke bewoner zo zijn eigen trekjes had. Noem mij een idioot, maar dat vind ik heel mooi om te zien. Ik zou daar uren kunnen zitten en iedereen kunnen observeren. Het is te mooi om te zien.

 

De neefjes waren in ieder geval ontwaakt uit hun verlegenheid. Zo kwam de oudste van de twee naar mij toe om een potje te kwartenten. Je moest alleen bij deze versie maar 3 plaatjes verzamelen. Blijkbaar won hij thuis bijna alle spellen. Dat doe ik alleen ook altijd, dus dit werd een serieus potje. Gelukkig kon hij tegen zijn verlies, want ook nu won ik beide potjes. Vol verbazing keek hij toe, wanneer ik weer drie plaatjes had verzameld. Na een tijdje vroeg hij ook voorzichtig ‘’ je speelt niet vals hé’’. Gelukkig hadden we wel een troostprijs we mochten peperemuntjes pakken uit oma’s laatje. Nou dat zagen ze wel zitten hoor. Ik voorop en hun achter mij aanrennen met hun korte beentjes. Het zag er echt te lief en te schattig voorwoorden uit. Ik moet dan altijd weer even terugdenken aan de momenten toen ik zo klein mannetje was.

Hierna waren we los hoor. Er kwam een fotosessie met elkaar en we gingen stiekem een beetje stoeien. Na een tijdje trok mijn moeder mij maar weer mee naar huis toe. Het werd iets te druk en te gezellig. Ja, ik word dan ook altijd weer even een klein kind. Ik hou gewoon veel van mijn familie en ik zie ze helaas zo weinig. Even losgaan met ze kan dan nooit kwaad.

Het was in ieder geval weer een dag om nooit te vergeten. Daar zijn deze momenten te mooi voor 🙂

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

1 thought on “Gezellig even naar mijn oma en de oudjes toe

  1. Wat een liefde zit er in dit artikel, echt een puur genot om te lezen. Niet alleen je liefde voor je familie, maar ook voor de andere ouderen. Ik heb daar echt bewondering voor, want er zijn niet veel die zo vol liefde kunnen spreken, als jij over hen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.