Eindelijk weer een workshop van John Buijsman

Zaterdag en zondag was het gelukkig weer zo ver. Ik mocht weer een workshop volgen van John Buijsman. Een lange tijd geleden had ik deze eer ook al eens gehad. Zijn persoonlijkheid sprak mij toen zo erg aan, dat ik deze kans niet mis mocht lopen. Zijn persoonlijkheid kwam gelukkig nu nog meer naar voren. Zeker bij de tekst die ik had gekozen.  

 Online krijg ik best veel workshops en film klussen mee. Alleen alles is onmogelijk. Gelukkig heb ik via het Luxor theater een super aardige man leren kennen. Die is vaak betrokken bij dit soort dingen en zodoende krijg ik deze uitnodigingen. Kost bijna niks en het zijn echt hele leuke dagen. Dit keer ging het zelfs om twee dagen. Eerste dag monoloog workshop en de tweede dag zijn voorstelling. Nou ben ik echt slecht met monologen. Meestal vind ik de teksten niks en ik krijg het niet in mijn hoofd. Bij een filmscript heb ik hier gelukkig nooit zo’n last van. Deze workshop zou dus super tof worden en was ook nog eens super leerzaam.  

 De bui begon ik alleen al een beetje te zien. Ik had twee dagen verschrikkelijke hoofdpijn gehad en kon dus niet leren. De dagen begonnen dus steeds meer af te tellen. Zo had ik ineens nog maar 2 avonden en een ochtend. Deze tekst greep mij alleen zo enorm aan. De tranen stonden na een paar keer echt in mijn ogen. Zo’n mooie tekst kreeg ik maar weinig te lezen. Het was zo diep en de titel verdriet was zeker op zijn plek. De tekst bleef mij aangrijpen. Zodoende wist ik de tekst na een paar keer al uit mijn hoofd. Het ging steeds meer van zelf. Ik zag het mij al helemaal spelend vertellen. Had mij deze tekst even gegeven tijdens de audities. Toen konden ze alleen maar teksten geven die nergens op sloegen. Lekker Romeins moest het natuurlijk zijn.  

 Ik was er zaterdag weer lekker vroeg. 30 a 45 minuten te vroeg. Gelukkig zag ik John Buijsman en mijn kennis (Theo) al zitten. Was best awkward op te doen, maar ik ging er dus gewoon bij zitten. Gelukkig wist John mij nog vaag te herinneren en Theo kon mij natuurlijk gewoon al. Zit je dan met je goed gedrag toch ineens naast John Buijsman. Nou ben ik bekende mensen nu wel gewend, maar dit vond ik stiekem toch ergen heel tof.  

Tijdens de workshop kwam hij ook vlakbij mij zitten. Dit betekende achteraf alleen dat ik als eerste mijn monoloog mocht voorlezen. Tijdens het voorlezen hoorde ik ineens gesnik. Het was John zelf. Ondanks hij deze tekst al super vaak had gelezen, voorgedragen en had gehoord. Werd hij elke keer werk ontroerd. Ik vond dit zo mooi om te zien. Zo’n grote liefde voor tekst had ik nooit eerder gezien. Ik was dus ook zeker niet de enige die deze tekst zo verschrikkelijk mooi vond. Iedereen werd er gewoon stil van en meerdere hadden deze tekst daarom ook uitgekozen. Elke keer weer kwamen zijn tranen weer op. Bij de eerste lees ronde en bij de tweede ronde nog steeds. Bij de andere teksten zag je hem ook steeds weer genieten. Een man naar mijn hart.  

Hierna mochten we hem presenteren. Één voor één mochten we even onze monoloog spelen en gewoon genieten van het spel van de ander. Dat we een uur uitliepen boeide hem niet zo. Hij genoot gewoon net zo erg van ons, als wij van hem. Ik kon in ieder geval niet meer wachten tot we hem de dag erna zouden zien spelen.  

Zondag kregen we eerst een soort voorprogramma. Volgens mij van een psycholoog. In ieder geval iets in zo’n straatje. Persoonlijk vind ik dit altijd erg interessant. Vroeger heb ik ook bij een kinderpsychiater gelopen en daar genoot ik echt van. Was gewoon mijn ding. Bij deze voor programma ging het over wraak gevoelens, waarom hebben we het en waarom zijn er zoveel verschillende soorten wraak. Echt heel interessant.  

Gelukkig was het wel eindelijk tijd geworden voor de voorstelling. Een uur lang John Buijsman als Arie Speksnijder met zijn gitarist Dusty Ciggaar. Het uurtje vloog echt voorbij. Het was een voorstelling die alle emoties bevatte. Ik heb echt van elke seconde genoten. Eerlijk gezegd ga ik echt gewoon te weinig naar dit soort voorstellingen. Ik geniet er oprecht heel erg van. Daarnaast ontmoet je er ook nog hele leuke mensen door. Oké, die had ik al bij de workshop leren kennen, maar ik heb ze daar ontmoet. Met hun ging ik ook nog even gezellig iets eten in een pasta restaurant. Een restaurant waar ik nog nooit van had gehoord. Het lag ook een beetje achteraf in het centrum van Rotterdam. Echt een aanrader. Mocht je dus ooit iets willen eten in Rotterdam, moet je even langs Pasta Kantine gaan. Al zou ik ook zeker dan de voorstelling van John Buijsman gelijk mee pikken. Al kan dat volgens mij helaas nog maar tot 6 april.  

 

Het was in ieder geval weer een dag om nooit te vergeten!  

 

Fabian van der Gijze  

 

 

1 thought on “Eindelijk weer een workshop van John Buijsman

  1. Mooi hoeveel liefde iemand kan hebben voor tekst. Ik kan mezelf daar zo enorm in vinden. Als schrijfster zijnde moet je het hebben van de teksten, daar waar je al je emotie instopt. Ik schrijf soms stukken waarvan ik mezelf er weleens over verbaas hoe mooi sommige dingen kunnen uitpakken. Heel mooi deze workshops, kan mij enorm goed voorstellen dat dit echt prachtig is om mee te maken 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.