Maar papa, ik lijk steeds meer op jou

Momenteel vind ik het heel raar om mij zelf in de spiegel aan te kijken. Als je mijn uiterlijk een beetje hebt gevolgd, dan weet je dat ik heel lang met een sik/snor heb gelopen. Dit had ik ooit laten staan en ik vond het toen wel leuk staan. Nou kreeg ik alleen voor vandaag (12-04-18) een casting uitnodiging. Ik moest er als een 16 jarige uitgaan zien. Dat betekende dus baardje er af en haar lekker kort. Alleen tijdens het scheren ben ik echt van mij zelf geschrokken. Ineens zag ik mijn papa in de spiegel staan. De man die ik eigenlijk helemaal niet meer wilt zien.

Vol goede moet smeerde ik mijn gezicht in met scheerschuim. Nog een paar gekke foto’s maken dan kon ik toch echt gaan beginnen. Mijn snor was als eerste aan de beurt. Daar ging het eerste stukje er langzaam vanaf. Uh, zag ik het nou goed. Nee, dat kan niet zomaar ineens veranderd zijn. Ik ging voor een extra stukje er af. Ja, hoor ik zag het weer. Langzaam vormde mijn gezicht, steeds meer naar die van mijn vader. Het gezicht die ik altijd zag bij mijn papa als kind. Het scheergezicht. Zijn gladde en bloedende gezicht zag ik ineens terug bij mijn gezicht. In mijn hoofd spookte het papa woord al snel. Nog nooit was ik zo erg van mij zelf geschrokken in de spiegel.

 

 

Hoe verder ik kwam met scheren. Hoe meer ik mijn vader terug zag in mij. Als kind kon mijn moeder mij op één manier echt goed kwaad krijgen. Dat was altijd als ze per ongeluk zei dat ik op mijn vader begon te lijken. Toen had ze het vaak over mijn karakter/boosheid. Nu vertelde ik het tegen mij zelf, maar dan over mijn uiterlijk. Het liefst plakte ik al het haar weer terug. Terug op mijn gezicht. Nog eens dag papa zeggen, net als de laatste keer. Alleen het moest er af en ik heb hier echt veel voor over. Daarnaast wilde ik ook wel weer eens zonder. Super veel mensen waar ik nu mee om ga, hebben mij nog nooit zonder baardje gezien. Dat is uit mijn ogen best een gek idee. Als kind verplichte ik juist mijn vader om te scheren. Papa, je prikt, geen kus meer voor jou voor dat je weer glad ben.

Qua karakter lijk ik gelukkig niet meer zoveel op mijn vader. Alleen mijn gezicht is blijkbaar wel naar hem gaan vormen. De huidvlaken langs mijn neus tot aan mijn lippen is bijna 1 op 1. Direct had ik het liedje papa in mijn hoofd. Papa, ik lijk steeds meer op jou. Een zin die mij stiekem onnodig veel pijn doet . Mijn vader zie ik niet als een fijne vent. Hij heeft zijn goede kanten, maar heel veel is door vroeger verpest. De beste man was geen prima kerel meer, het was een man die alles vernielde wat op zijn pad kwam. Alles wat hem lief was nam hij mee naar de afgrond.

Ja, daar kijk ik nu toch even mooi tegen aan als ik in de spiegel kijk. Moeilijk is het zeker, maar we gaan zeker door. Dit is echt een hele belangrijke casting. Hier knok ik zo hard voor. Dat laat ik niet weer door hem verpesten. Ik zie het maar gewoon als iets goeds. De man die hij niet kon zijn door de drank, ben ik wel geworden. Behulpzaam en eerlijk tegenover een ander. Dat is hoe ik wilde worden en gelukkig ook ben geworden. Daar zit dan onze mooie grenslijn. Hij wilde dat ook worden, maar verloor het gevecht met zijn problemen. Ik ben voorbij zijn punt gekomen en nou knal ik het gewoon door. Ik zal eens laten zien hoe we kunnen worden. Dan kijk ik in ieder geval elke dag met trots in de spiegel. Een gezicht met twee verhalen. Een slechte oude en een goede nieuwe.

Fabian van der Gijze

volg mij verder ook via  Facebook,  Twitter en  Instagram

1 thought on “Maar papa, ik lijk steeds meer op jou

  1. Ik blijf toch echt altijd bewondering houden voor de manier waarop je dit soort berichten typt. De emotie is zo omschreven dat wanneer je dit leest, je jezelf gewoon verplaatst in wat jij op dat moment voelt en denkt. Ik wens je vandaag ongelooflijk veel succes (en plezier!) met de casting! Zoals ik gisteren al zei zal ik voor je duimen 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge